Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:48
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:26:
[...]
Ik vind het ook heel eng als iets goed gaat of als iemand mij lijkt te accepteren.
dat heb ik ook wel: als het een tijd goed gaat denk ik altijd: wanneer gaat het weer mis? wanneer gaat het escaleren? je voelt altijd een soort zwaard boven je hoofd hangen. dan is het soms makkelijker als het slecht gaat, want dat ken je tenminste en vanaf daaruit kan het alleen maar weer beter gaan.
Ook ik vind het eng als iemand mij lijkt te accepteren, dat klopt dan helemaal niet met mijn wereldbeeld ('iedereen wijst me af') en ik voel me daar dan heel ongemakkelijk bij en loop er voor weg. Niet echt handig natuurlijk want zo blijf ik altijd me alleen voelen...
[...]
Ik vind het ook heel eng als iets goed gaat of als iemand mij lijkt te accepteren.
dat heb ik ook wel: als het een tijd goed gaat denk ik altijd: wanneer gaat het weer mis? wanneer gaat het escaleren? je voelt altijd een soort zwaard boven je hoofd hangen. dan is het soms makkelijker als het slecht gaat, want dat ken je tenminste en vanaf daaruit kan het alleen maar weer beter gaan.
Ook ik vind het eng als iemand mij lijkt te accepteren, dat klopt dan helemaal niet met mijn wereldbeeld ('iedereen wijst me af') en ik voel me daar dan heel ongemakkelijk bij en loop er voor weg. Niet echt handig natuurlijk want zo blijf ik altijd me alleen voelen...
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:54
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:54
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:29:
[...]
Hm dat herken ik eigenlijk niet, ik ben er juist vaak teveel voor anderen en te weinig voor mezelf.
Ik heb een uitstekende radar voor hoe mensen zich voelen en ik voel het ook heel sterk als iemand hulp nodig heeft of het niet goed met iemand gaat.
Ik moet vaak oppassen dat ik niet doorschiet in het 'geven'.
.ik heb die radar ook wel en als ik me goed voel ben ik er ook voor anderen. Maar als ik me slecht voel dan zit ik in zo'n negatieve gedachtestroom dat het me niet eens lukt iemand kan bellen (want negatief zelfbeeld en angst voor afwijzing) en sluit ik me helemaal in mezelf op een paar dagen, dus dat bedoelde ik.
[...]
Hm dat herken ik eigenlijk niet, ik ben er juist vaak teveel voor anderen en te weinig voor mezelf.
Ik heb een uitstekende radar voor hoe mensen zich voelen en ik voel het ook heel sterk als iemand hulp nodig heeft of het niet goed met iemand gaat.
Ik moet vaak oppassen dat ik niet doorschiet in het 'geven'.
.ik heb die radar ook wel en als ik me goed voel ben ik er ook voor anderen. Maar als ik me slecht voel dan zit ik in zo'n negatieve gedachtestroom dat het me niet eens lukt iemand kan bellen (want negatief zelfbeeld en angst voor afwijzing) en sluit ik me helemaal in mezelf op een paar dagen, dus dat bedoelde ik.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:57
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:48:
[...]
dat heb ik ook wel: als het een tijd goed gaat denk ik altijd: wanneer gaat het weer mis? wanneer gaat het escaleren? je voelt altijd een soort zwaard boven je hoofd hangen. dan is het soms makkelijker als het slecht gaat, want dat ken je tenminste en vanaf daaruit kan het alleen maar weer beter gaan.
Ook ik vind het eng als iemand mij lijkt te accepteren, dat klopt dan helemaal niet met mijn wereldbeeld ('iedereen wijst me af') en ik voel me daar dan heel ongemakkelijk bij en loop er voor weg. Niet echt handig natuurlijk want zo blijf ik altijd me alleen voelen...
Ja die eenzaamheid is naar. Want je kiest er niet zelf voor. Het is een soort kiezen tussen twee kwaden, zo voelt het tenminste voor mij.
Of je hebt contact en dan die continue onzekerheid/angst voor afwijzing, of je hebt geen contact en bent eenzaam.
Af en toe weet ik ook niet wat ik moet doen. Ik probeer een middenweg te vinden.
Niet teveel contact, niet te weinig. En ook proberen het leuk te hebben met mezelf.
[...]
dat heb ik ook wel: als het een tijd goed gaat denk ik altijd: wanneer gaat het weer mis? wanneer gaat het escaleren? je voelt altijd een soort zwaard boven je hoofd hangen. dan is het soms makkelijker als het slecht gaat, want dat ken je tenminste en vanaf daaruit kan het alleen maar weer beter gaan.
Ook ik vind het eng als iemand mij lijkt te accepteren, dat klopt dan helemaal niet met mijn wereldbeeld ('iedereen wijst me af') en ik voel me daar dan heel ongemakkelijk bij en loop er voor weg. Niet echt handig natuurlijk want zo blijf ik altijd me alleen voelen...
Ja die eenzaamheid is naar. Want je kiest er niet zelf voor. Het is een soort kiezen tussen twee kwaden, zo voelt het tenminste voor mij.
Of je hebt contact en dan die continue onzekerheid/angst voor afwijzing, of je hebt geen contact en bent eenzaam.
Af en toe weet ik ook niet wat ik moet doen. Ik probeer een middenweg te vinden.
Niet teveel contact, niet te weinig. En ook proberen het leuk te hebben met mezelf.
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:00
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:54:
[...]
ik heb die radar ook wel en als ik me goed voel ben ik er ook voor anderen. Maar als ik me slecht voel dan zit ik in zo'n negatieve gedachtestroom dat het me niet eens lukt iemand kan bellen (want negatief zelfbeeld en angst voor afwijzing) en sluit ik me helemaal in mezelf op een paar dagen, dus dat bedoelde ik.
Oh ja, dat heb ik ook wel ja. Ik vind jou ook helemaal niet overkomen als iemand die geen oog heeft voor anderen.
In tegendeel!
[...]
ik heb die radar ook wel en als ik me goed voel ben ik er ook voor anderen. Maar als ik me slecht voel dan zit ik in zo'n negatieve gedachtestroom dat het me niet eens lukt iemand kan bellen (want negatief zelfbeeld en angst voor afwijzing) en sluit ik me helemaal in mezelf op een paar dagen, dus dat bedoelde ik.
Oh ja, dat heb ik ook wel ja. Ik vind jou ook helemaal niet overkomen als iemand die geen oog heeft voor anderen.
In tegendeel!
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:43
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:48:
[...]
dat heb ik ook wel: als het een tijd goed gaat denk ik altijd: wanneer gaat het weer mis? wanneer gaat het escaleren? je voelt altijd een soort zwaard boven je hoofd hangen. dan is het soms makkelijker als het slecht gaat, want dat ken je tenminste en vanaf daaruit kan het alleen maar weer beter gaan.
Ook ik vind het eng als iemand mij lijkt te accepteren, dat klopt dan helemaal niet met mijn wereldbeeld ('iedereen wijst me af') en ik voel me daar dan heel ongemakkelijk bij en loop er voor weg. Niet echt handig natuurlijk want zo blijf ik altijd me alleen voelen...Dit is heel herkenbaar voor mij .Ik vraag me af of jullie een ander onbewust ook een soort wegpesten, als ik vervelend ben tegen je ga je vanzelf weg en hoef ik niet te wachten tot je me in de steek laat.
[...]
dat heb ik ook wel: als het een tijd goed gaat denk ik altijd: wanneer gaat het weer mis? wanneer gaat het escaleren? je voelt altijd een soort zwaard boven je hoofd hangen. dan is het soms makkelijker als het slecht gaat, want dat ken je tenminste en vanaf daaruit kan het alleen maar weer beter gaan.
Ook ik vind het eng als iemand mij lijkt te accepteren, dat klopt dan helemaal niet met mijn wereldbeeld ('iedereen wijst me af') en ik voel me daar dan heel ongemakkelijk bij en loop er voor weg. Niet echt handig natuurlijk want zo blijf ik altijd me alleen voelen...Dit is heel herkenbaar voor mij .Ik vraag me af of jullie een ander onbewust ook een soort wegpesten, als ik vervelend ben tegen je ga je vanzelf weg en hoef ik niet te wachten tot je me in de steek laat.
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:46
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:53:
[...]
Het doet mij wel goed om het hier eens over te kunnen hebben met mensen die het echt begrijpen.Mij doet dat ook goed, ergens fijn om te weten dat ik niet de enige ben die hier last van heeft al wens ik het natuurlijk niemand toe. Iedereen wilt uiteindelijk gewoon zich gezien en gehoord voelen, een goed gevoel over zichzelf hebben en fijne mensen om zich heen hebben die je kunt vertrouwen en bij wie je jezelf kunt zijn.
[...]
Het doet mij wel goed om het hier eens over te kunnen hebben met mensen die het echt begrijpen.Mij doet dat ook goed, ergens fijn om te weten dat ik niet de enige ben die hier last van heeft al wens ik het natuurlijk niemand toe. Iedereen wilt uiteindelijk gewoon zich gezien en gehoord voelen, een goed gevoel over zichzelf hebben en fijne mensen om zich heen hebben die je kunt vertrouwen en bij wie je jezelf kunt zijn.
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:47
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:48
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:59:
Ja misschien toch maar doen. De verhalen over AD zijn zo tegenstrijdig dat ik mij afvroeg of het wel zou werken.Het duurt helaas lang voordat je de juiste AD hebt gevonden en die fase van proberen en testen is over het algemeen niet echt fijn. Dus daar moet je wel even doorheen bijten. Maar heb je in al die tijd nooit eerder AD gehad dan?
Ja misschien toch maar doen. De verhalen over AD zijn zo tegenstrijdig dat ik mij afvroeg of het wel zou werken.Het duurt helaas lang voordat je de juiste AD hebt gevonden en die fase van proberen en testen is over het algemeen niet echt fijn. Dus daar moet je wel even doorheen bijten. Maar heb je in al die tijd nooit eerder AD gehad dan?
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:52
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:57:
[...]
Ja die eenzaamheid is naar. Want je kiest er niet zelf voor. Het is een soort kiezen tussen twee kwaden, zo voelt het tenminste voor mij.
Of je hebt contact en dan die continue onzekerheid/angst voor afwijzing, of je hebt geen contact en bent eenzaam.
Af en toe weet ik ook niet wat ik moet doen. Ik probeer een middenweg te vinden.
Niet teveel contact, niet te weinig. En ook proberen het leuk te hebben met mezelf.
Ja, heel herkenbaar. Als je nu iemand was die geen mensen om je heen nodig hebt, dan is het een ander verhaal. Maar ik wil wel graag mensen om me heen maar ik heb er uiteindelijk altijd alleen maar stress van (onzekerheid, angst voor afwijzing, etc.) Ik kan er echt nooit van genieten en het zou toch juist in principe leuk moeten zijn om onder de mensen te zijn?
Heel frustrerend allemaal.
Middenweg vinden is inderdaad het beste, maar blijft altijd lastig vind ik.
[...]
Ja die eenzaamheid is naar. Want je kiest er niet zelf voor. Het is een soort kiezen tussen twee kwaden, zo voelt het tenminste voor mij.
Of je hebt contact en dan die continue onzekerheid/angst voor afwijzing, of je hebt geen contact en bent eenzaam.
Af en toe weet ik ook niet wat ik moet doen. Ik probeer een middenweg te vinden.
Niet teveel contact, niet te weinig. En ook proberen het leuk te hebben met mezelf.
Ja, heel herkenbaar. Als je nu iemand was die geen mensen om je heen nodig hebt, dan is het een ander verhaal. Maar ik wil wel graag mensen om me heen maar ik heb er uiteindelijk altijd alleen maar stress van (onzekerheid, angst voor afwijzing, etc.) Ik kan er echt nooit van genieten en het zou toch juist in principe leuk moeten zijn om onder de mensen te zijn?
Heel frustrerend allemaal.
Middenweg vinden is inderdaad het beste, maar blijft altijd lastig vind ik.
zaterdag 2 oktober 2010 om 19:54
Heb jij/jullie trouwens dat ook dat het niet lukt de affectie van anderen te voelen? Ik denk dat sommige mensen toch wel affectie voor mij hebben/mij graag zien maar ik voel er niets bij.
Ik heb wel vriendinnen, die ik al 15 jaar ken ofzo, maar toch denk ik nog steeds elke dag dat ze me in de steek gaan laten.
En ook al stuurt iemand mij een aardig kaartje of doet iets anders liefs, ik kan er niets bij voelen, en dat is zo frustrerend.
Ik heb wel vriendinnen, die ik al 15 jaar ken ofzo, maar toch denk ik nog steeds elke dag dat ze me in de steek gaan laten.
En ook al stuurt iemand mij een aardig kaartje of doet iets anders liefs, ik kan er niets bij voelen, en dat is zo frustrerend.
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:35
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 19:48:
[...]
Het duurt helaas lang voordat je de juiste AD hebt gevonden en die fase van proberen en testen is over het algemeen niet echt fijn. Dus daar moet je wel even doorheen bijten. Maar heb je in al die tijd nooit eerder AD gehad dan?
Jawel, seroxat, maar ik geloof niet dat de angst toen minder was. Misschien wel iets. Maar als ik terugkijk op die tijd, lijkt het net alsof ik niet helemaal mezelf was.
Maar het kan ook komen doordat ik dat zelf denk. Ik bedoel, ik weet niet zeker of dat nou echt zo was, of dat het mijn perceptie is.
Ik vind dat altijd lastig met medicijnen; je weet nooit hoe het zou zijn als je het niet slikte, in de tijd dat je het gebruikte.
[...]
Het duurt helaas lang voordat je de juiste AD hebt gevonden en die fase van proberen en testen is over het algemeen niet echt fijn. Dus daar moet je wel even doorheen bijten. Maar heb je in al die tijd nooit eerder AD gehad dan?
Jawel, seroxat, maar ik geloof niet dat de angst toen minder was. Misschien wel iets. Maar als ik terugkijk op die tijd, lijkt het net alsof ik niet helemaal mezelf was.
Maar het kan ook komen doordat ik dat zelf denk. Ik bedoel, ik weet niet zeker of dat nou echt zo was, of dat het mijn perceptie is.
Ik vind dat altijd lastig met medicijnen; je weet nooit hoe het zou zijn als je het niet slikte, in de tijd dat je het gebruikte.
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:37
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 19:54:
Heb jij/jullie trouwens dat ook dat het niet lukt de affectie van anderen te voelen? Ik denk dat sommige mensen toch wel affectie voor mij hebben/mij graag zien maar ik voel er niets bij.
Ik heb wel vriendinnen, die ik al 15 jaar ken ofzo, maar toch denk ik nog steeds elke dag dat ze me in de steek gaan laten.
En ook al stuurt iemand mij een aardig kaartje of doet iets anders liefs, ik kan er niets bij voelen, en dat is zo frustrerend.
Ik voel het wel, maar ik vind het moeilijk om het te toe te laten. Net alsof ik het als een grap zie of erover heen wals. Alsof iets in mij er niet bij stil wil staan.
Lukt nou trouwens al veel beter dan vroeger. Toen kwam het echt niet aan. Nu voel ik het wel maar laat ik het niet altijd toe dus.
Heb jij/jullie trouwens dat ook dat het niet lukt de affectie van anderen te voelen? Ik denk dat sommige mensen toch wel affectie voor mij hebben/mij graag zien maar ik voel er niets bij.
Ik heb wel vriendinnen, die ik al 15 jaar ken ofzo, maar toch denk ik nog steeds elke dag dat ze me in de steek gaan laten.
En ook al stuurt iemand mij een aardig kaartje of doet iets anders liefs, ik kan er niets bij voelen, en dat is zo frustrerend.
Ik voel het wel, maar ik vind het moeilijk om het te toe te laten. Net alsof ik het als een grap zie of erover heen wals. Alsof iets in mij er niet bij stil wil staan.
Lukt nou trouwens al veel beter dan vroeger. Toen kwam het echt niet aan. Nu voel ik het wel maar laat ik het niet altijd toe dus.
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:39
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 19:52:
[...]
Ja, heel herkenbaar. Als je nu iemand was die geen mensen om je heen nodig hebt, dan is het een ander verhaal. Maar ik wil wel graag mensen om me heen maar ik heb er uiteindelijk altijd alleen maar stress van (onzekerheid, angst voor afwijzing, etc.) Ik kan er echt nooit van genieten en het zou toch juist in principe leuk moeten zijn om onder de mensen te zijn?
Heel frustrerend allemaal.
Middenweg vinden is inderdaad het beste, maar blijft altijd lastig vind ik.Ja ik heb ook al vaak geprobeerd een kluizenaar te worden maar het zit eigenlijk niet in mijn karakter. Ik ben juist van nature iemand die graag onder de mensen is. Maar het lukt vaak niet zo goed.
[...]
Ja, heel herkenbaar. Als je nu iemand was die geen mensen om je heen nodig hebt, dan is het een ander verhaal. Maar ik wil wel graag mensen om me heen maar ik heb er uiteindelijk altijd alleen maar stress van (onzekerheid, angst voor afwijzing, etc.) Ik kan er echt nooit van genieten en het zou toch juist in principe leuk moeten zijn om onder de mensen te zijn?
Heel frustrerend allemaal.
Middenweg vinden is inderdaad het beste, maar blijft altijd lastig vind ik.Ja ik heb ook al vaak geprobeerd een kluizenaar te worden maar het zit eigenlijk niet in mijn karakter. Ik ben juist van nature iemand die graag onder de mensen is. Maar het lukt vaak niet zo goed.
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:41
quote:bankje schreef op 02 oktober 2010 @ 19:43:
[...]
Dit is heel herkenbaar voor mij .Ik vraag me af of jullie een ander onbewust ook een soort wegpesten, als ik vervelend ben tegen je ga je vanzelf weg en hoef ik niet te wachten tot je me in de steek laat.
Ergens herken ik dat wel, maar niet concreet. In principe ben ik iemand die het liefst gewoon vriendelijk is. Maar ik voel wel de neiging mensen op afstand te houden en soms om 'rot op!' te zeggen tegen iemand die dichtbij komt (met goede bedoelingen).
Maar ik zeg dat niet letterlijk.
Non-verbaal misschien wel.
[...]
Dit is heel herkenbaar voor mij .Ik vraag me af of jullie een ander onbewust ook een soort wegpesten, als ik vervelend ben tegen je ga je vanzelf weg en hoef ik niet te wachten tot je me in de steek laat.
Ergens herken ik dat wel, maar niet concreet. In principe ben ik iemand die het liefst gewoon vriendelijk is. Maar ik voel wel de neiging mensen op afstand te houden en soms om 'rot op!' te zeggen tegen iemand die dichtbij komt (met goede bedoelingen).
Maar ik zeg dat niet letterlijk.
Non-verbaal misschien wel.
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:45
