Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
zaterdag 2 oktober 2010 om 15:25
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 15:22:
[...]
Maar als je net zo'n ongeduldig persoon bent als ik zal het je vast allemaal veel te langzaam gaan .
Toch helpt het om te kijken naar de kleine stapjes die je maakt en jezelf niet af te rekenen als het een keer niet lukt of als je terugvalt.Haha, ik ben net als jij een ongeduldig persoon dus vind dat het helemaal niet snel genoeg gaat. Ik voel me naar mijn therapeut toe ook zo'n loser dat ik na zoveel jaar nog steeds met dezelfde problemen aankom. De theorie ken ik inmiddels wel maar in de praktijk blijft het toch altijd moeilijk. Hoe lang heb jij therapie (gehad)?
[...]
Maar als je net zo'n ongeduldig persoon bent als ik zal het je vast allemaal veel te langzaam gaan .
Toch helpt het om te kijken naar de kleine stapjes die je maakt en jezelf niet af te rekenen als het een keer niet lukt of als je terugvalt.Haha, ik ben net als jij een ongeduldig persoon dus vind dat het helemaal niet snel genoeg gaat. Ik voel me naar mijn therapeut toe ook zo'n loser dat ik na zoveel jaar nog steeds met dezelfde problemen aankom. De theorie ken ik inmiddels wel maar in de praktijk blijft het toch altijd moeilijk. Hoe lang heb jij therapie (gehad)?
zaterdag 2 oktober 2010 om 15:27
Waarom zou je 'n serieus psychisch etiket plakken op iets wat volgens mij bij hele volksstammen voorkomt?
Ik vertrouw mensen ook niet zomaar, zal niet snel hulp vragen uit angst afgewezen te worden en twijfel ook snel aan oprechtheid van mensen. Maar ik ben opgegroeid met 2 lieve ouders die altijd voor me klaar stonden en nóg staan. Misschien moet je niet teveel verwachten van mensen, omdat er maar 'n paar mensen in je leven zullen zijn die écht voor je klaar zullen staan.
Ik vertrouw mensen ook niet zomaar, zal niet snel hulp vragen uit angst afgewezen te worden en twijfel ook snel aan oprechtheid van mensen. Maar ik ben opgegroeid met 2 lieve ouders die altijd voor me klaar stonden en nóg staan. Misschien moet je niet teveel verwachten van mensen, omdat er maar 'n paar mensen in je leven zullen zijn die écht voor je klaar zullen staan.
zaterdag 2 oktober 2010 om 15:31
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 15:21:
[...]
Heel herkenbaar. Als ik een dag niets te doen heb, is het allerergste. Dan laat ik me helemaal meeslepen in die rotgevoelens en heb ik inderdaad geen aanknopingspunten meer. En als ik eenmaal wegzak in die rotgevoelens lukt niets me meer: dan sluit ik me op in mezelf, neem de telefoon niet meer op, kan geen contact meer maken met de buitenwereld en raak vervolgens helemaal in paniek.
Misschien moet ik eens cognitieve gedragstherapie proberen, mijn therapeut heeft me er ook op gewezen. Maar aan de andere kant ben ik blij met mijn therapeut omdat ik me aan hem wel begin te hechten of toch een soort van. Dus heb niet echt zin om weer bij iemand anders te beginnen.
Wat heb jij verder precies voor therapie (gehad)?
Wat mij trouwens enorm werkt is werken. Als ik op mijn werk ben dan gaat het meestal wel want dan heb ik een vaste structuur. Weekenden en vrije dagen zijn het ergste voor mij.
Fijn dat je herkenning vind.
Ja, bij mij helpt werken ook. Waarschijnlijk vergroot dat ook het zelfvertrouwen, het gevoel dat je nuttig bent en dat je zichtbaar resultaat hebt, kan ook helpen.
Maar inderdaad, daarbuiten lijkt het ineens niet meer zo belangrijk en moet je het met jezelf redden. Wat mij wel helpt is opschrijven hoe ik mij voel op een dag. Geen ellenlange verhalen (want dan verdrink ik mezelf in verdriet) maar gewoon een paar zinnen. En afleiding zoeken. Eigenlijk een goede balans zoeken tussen actief en passief. En met passief bedoel ik dan op een actieve manier passief zijn .
Dus bijv. een tv programma kijken waarbij je wel afleiding hebt maar niet teveel hoeft na te denken.
Structuur helpt ook, dat kun je trouwens zelf ook aanbrengen in je weekenden. Geen strak militair schema maar wel vaste dingen die je in het weekend doet. Noem het rituelen.
Ik heb trouwens cognitieve gedragstherapie momenteel. Heb daarvoor allemaal andere therapieen gehad maar dat ga ik hier niet vertellen wegens herkenbaarheid.
Het heeft me allemaal geholpen in verschillende dingen maar eerlijk gezegd ook beschadigd (want ook in therapie kom je onaardige, onbetrouwbare mensen tegen, zowel hulpverleners als mede patienten, of juist mensen die het wel goed met je voorhebben maar alsnog de plank misslaan en je daarmee schaden).
[...]
Heel herkenbaar. Als ik een dag niets te doen heb, is het allerergste. Dan laat ik me helemaal meeslepen in die rotgevoelens en heb ik inderdaad geen aanknopingspunten meer. En als ik eenmaal wegzak in die rotgevoelens lukt niets me meer: dan sluit ik me op in mezelf, neem de telefoon niet meer op, kan geen contact meer maken met de buitenwereld en raak vervolgens helemaal in paniek.
Misschien moet ik eens cognitieve gedragstherapie proberen, mijn therapeut heeft me er ook op gewezen. Maar aan de andere kant ben ik blij met mijn therapeut omdat ik me aan hem wel begin te hechten of toch een soort van. Dus heb niet echt zin om weer bij iemand anders te beginnen.
Wat heb jij verder precies voor therapie (gehad)?
Wat mij trouwens enorm werkt is werken. Als ik op mijn werk ben dan gaat het meestal wel want dan heb ik een vaste structuur. Weekenden en vrije dagen zijn het ergste voor mij.
Fijn dat je herkenning vind.
Ja, bij mij helpt werken ook. Waarschijnlijk vergroot dat ook het zelfvertrouwen, het gevoel dat je nuttig bent en dat je zichtbaar resultaat hebt, kan ook helpen.
Maar inderdaad, daarbuiten lijkt het ineens niet meer zo belangrijk en moet je het met jezelf redden. Wat mij wel helpt is opschrijven hoe ik mij voel op een dag. Geen ellenlange verhalen (want dan verdrink ik mezelf in verdriet) maar gewoon een paar zinnen. En afleiding zoeken. Eigenlijk een goede balans zoeken tussen actief en passief. En met passief bedoel ik dan op een actieve manier passief zijn .
Dus bijv. een tv programma kijken waarbij je wel afleiding hebt maar niet teveel hoeft na te denken.
Structuur helpt ook, dat kun je trouwens zelf ook aanbrengen in je weekenden. Geen strak militair schema maar wel vaste dingen die je in het weekend doet. Noem het rituelen.
Ik heb trouwens cognitieve gedragstherapie momenteel. Heb daarvoor allemaal andere therapieen gehad maar dat ga ik hier niet vertellen wegens herkenbaarheid.
Het heeft me allemaal geholpen in verschillende dingen maar eerlijk gezegd ook beschadigd (want ook in therapie kom je onaardige, onbetrouwbare mensen tegen, zowel hulpverleners als mede patienten, of juist mensen die het wel goed met je voorhebben maar alsnog de plank misslaan en je daarmee schaden).
zaterdag 2 oktober 2010 om 15:37
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 15:25:
[...]
Haha, ik ben net als jij een ongeduldig persoon dus vind dat het helemaal niet snel genoeg gaat. Ik voel me naar mijn therapeut toe ook zo'n loser dat ik na zoveel jaar nog steeds met dezelfde problemen aankom. De theorie ken ik inmiddels wel maar in de praktijk blijft het toch altijd moeilijk. Hoe lang heb jij therapie (gehad)?
Ik geloof zo'n vijf jaar fulltime en nu 'parttime'.
Er is wel ontzetten veel gebeurt hoor, in die jaren. Ik kan er een boek over schrijven. Ik heb ook erg hard gewerkt om verder te komen.
Ik had de resultaten alleen veel grootser verwacht.
Het is toch best pijnlijk om jarenlang heel veel strijd en werk te moeten leveren om enigszins normaal te kunnen leven, en dan te merken dat het nog steeds moeizaam gaat en dat je van veel dingen nooit af zult komen.
[...]
Haha, ik ben net als jij een ongeduldig persoon dus vind dat het helemaal niet snel genoeg gaat. Ik voel me naar mijn therapeut toe ook zo'n loser dat ik na zoveel jaar nog steeds met dezelfde problemen aankom. De theorie ken ik inmiddels wel maar in de praktijk blijft het toch altijd moeilijk. Hoe lang heb jij therapie (gehad)?
Ik geloof zo'n vijf jaar fulltime en nu 'parttime'.
Er is wel ontzetten veel gebeurt hoor, in die jaren. Ik kan er een boek over schrijven. Ik heb ook erg hard gewerkt om verder te komen.
Ik had de resultaten alleen veel grootser verwacht.
Het is toch best pijnlijk om jarenlang heel veel strijd en werk te moeten leveren om enigszins normaal te kunnen leven, en dan te merken dat het nog steeds moeizaam gaat en dat je van veel dingen nooit af zult komen.
zaterdag 2 oktober 2010 om 15:38
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 15:33:
Ik moet even de stad in, dank voor jullie reacties alvast. Heb ik erg veel aan en hoop nog verder hierover te kunnen praten op dit topic.
Heb nu een afspraak met een kennis in de stad en wat denk ik: 'ze zal wel niet komen opdagen'...Veel plezier en voel wat het met je doet dat ze (of hij?) er wel is en het dus blijkbaar leuk vind om met je af te spreken
Ik moet even de stad in, dank voor jullie reacties alvast. Heb ik erg veel aan en hoop nog verder hierover te kunnen praten op dit topic.
Heb nu een afspraak met een kennis in de stad en wat denk ik: 'ze zal wel niet komen opdagen'...Veel plezier en voel wat het met je doet dat ze (of hij?) er wel is en het dus blijkbaar leuk vind om met je af te spreken
zaterdag 2 oktober 2010 om 15:43
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 15:23:
[...]
Heel herkenbaar. Het rotte is dat het (beschadigde)verleden altijd zwaarder blijkt te wegen dan het heden. Terwijl ik nu toch al langer volwassen ben dan dat ik kind was... Je zou toch hopen dat het op een gegeven moment een beetje slijt.
Het slijt denk ik ook wel, maar nooit helemaal. Je zult het altijd met je meedragen. Geen leuk nieuws maar ergens weet je dat natuurlijk wel.
'De beste wraak is zorgen dat het goed met je gaat', dat zeg ik altijd maar tegen mezelf en daar ben ik mee bezig, om daarop uit te komen, dat het goed met me gaat.
Misschien helpt die gedachte jou ook.
[...]
Heel herkenbaar. Het rotte is dat het (beschadigde)verleden altijd zwaarder blijkt te wegen dan het heden. Terwijl ik nu toch al langer volwassen ben dan dat ik kind was... Je zou toch hopen dat het op een gegeven moment een beetje slijt.
Het slijt denk ik ook wel, maar nooit helemaal. Je zult het altijd met je meedragen. Geen leuk nieuws maar ergens weet je dat natuurlijk wel.
'De beste wraak is zorgen dat het goed met je gaat', dat zeg ik altijd maar tegen mezelf en daar ben ik mee bezig, om daarop uit te komen, dat het goed met me gaat.
Misschien helpt die gedachte jou ook.
zaterdag 2 oktober 2010 om 16:36
quote:tyche schreef op 02 oktober 2010 @ 15:15:
[...]
Ha aardbei,
Misschien is de post van daffyduck juist wel heel bruikbaar. Ik kan me voorstellen dat je baalt, misschien omdat je denkt dat daffy de diagnose niet kent en dus jouw probleem niet erkent? Wat ze vooral doet (niet heel tactisch) is laten blijken dat ze geen idee heeft waar het over gaat. Geeft verder niet, ze had er blijkbaar nog nooit van gehoord. Dat betekent dan ook gelijk dat ze niet kan oordelen over jouw klachten en de ernst van je probleem. Het heeft, met andere worden, weinig met jou te maken, en is ook geen afwijzing van jou of je klachten, maar meer een uiting van onbegrip of een afkeer van diagnoses/etiketten in het algemeen.
Verder vraag ik me af of cognitieve gedragstherapie misschien iets voor je is. Dat is gericht op de gedachten die je hebt en hoe je eventuele storende gedachten kunt herkennen en 'onschadelijk maken'. Je krijgt dan ook oefeningen mee voor in het dagelijks leven.PRECIES!!Dat bedoel ik ja...jullie hoeven niet meteen in de verdediging te schieten........ik snapte het gewoon weer eens niet,de termen die hier ooit voorbij komen?!?
[...]
Ha aardbei,
Misschien is de post van daffyduck juist wel heel bruikbaar. Ik kan me voorstellen dat je baalt, misschien omdat je denkt dat daffy de diagnose niet kent en dus jouw probleem niet erkent? Wat ze vooral doet (niet heel tactisch) is laten blijken dat ze geen idee heeft waar het over gaat. Geeft verder niet, ze had er blijkbaar nog nooit van gehoord. Dat betekent dan ook gelijk dat ze niet kan oordelen over jouw klachten en de ernst van je probleem. Het heeft, met andere worden, weinig met jou te maken, en is ook geen afwijzing van jou of je klachten, maar meer een uiting van onbegrip of een afkeer van diagnoses/etiketten in het algemeen.
Verder vraag ik me af of cognitieve gedragstherapie misschien iets voor je is. Dat is gericht op de gedachten die je hebt en hoe je eventuele storende gedachten kunt herkennen en 'onschadelijk maken'. Je krijgt dan ook oefeningen mee voor in het dagelijks leven.PRECIES!!Dat bedoel ik ja...jullie hoeven niet meteen in de verdediging te schieten........ik snapte het gewoon weer eens niet,de termen die hier ooit voorbij komen?!?
zaterdag 2 oktober 2010 om 16:56
quote:daffyduck schreef op 02 oktober 2010 @ 16:36:
[...]
PRECIES!!Dat bedoel ik ja...jullie hoeven niet meteen in de verdediging te schieten........ik snapte het gewoon weer eens niet,de termen die hier ooit voorbij komen?!?Je kunt ook even de moeite nemen om even op Google te kijken wat het betekent, ipv meteen je oordeel te geven.
[...]
PRECIES!!Dat bedoel ik ja...jullie hoeven niet meteen in de verdediging te schieten........ik snapte het gewoon weer eens niet,de termen die hier ooit voorbij komen?!?Je kunt ook even de moeite nemen om even op Google te kijken wat het betekent, ipv meteen je oordeel te geven.
zaterdag 2 oktober 2010 om 17:01
Daffy, ik snap wel dat je er nog nooit van gehoord hebt hoor. Is volgens mij ook niet zo bekend onder mensen die niks met psychologie van doen hebben. Mocht je het interessant vinden moet je maar eens googlen op hechtingstheorie van Bowlby.
Ik ken het ook toevallig alleen omdat ik de Pabo doe. Ik moet hier rekening mee houden bij kinderen in een klas, omdat die een andere aanpak vereisen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet allemaal uit mijn hoofd weet hoor.
TO, ik heb helaas weinig advies voor je, maar wel een:
Hoop dat je een manier vindt om toch van je leven te kunnen genieten. Dat verdient iedereen.
Ik ken het ook toevallig alleen omdat ik de Pabo doe. Ik moet hier rekening mee houden bij kinderen in een klas, omdat die een andere aanpak vereisen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet allemaal uit mijn hoofd weet hoor.
TO, ik heb helaas weinig advies voor je, maar wel een:
Hoop dat je een manier vindt om toch van je leven te kunnen genieten. Dat verdient iedereen.
zaterdag 2 oktober 2010 om 17:21
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 14:49:
Ik heb het ook en het is inderdaad zwaar. Ik herken alles wat je schrijft.
Wat mij wel helpt is om het te vertellen als ik me gekwetst/afgewezen voel of om na te vragen hoe iets bedoelt is (omdat ik er anders iets negatiefs van maak in m'n hoofd, terwijl het niet zo bedoelt hoeft te zijn).
Maar het is niet iets waar je zomaar van afkomt, volgens mij blijf je er je hele leven last van hebben, maar leer je er steeds beter mee omgaan.
Ik heb soms ook wel de neiging om helemaal geen contacten meer aan te gaan, omdat het zoveel problemen oplevert (waar anderen trouwens bijna niks van merken, want het speelt zich allemaal in het hoofd af).
Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en soms krijg ik toch weer contact met mensen (omdat daar toch behoefte aan is), en kan ik soms wel mensen dichterbij laten komen. Hoewel het dan ook weer snel te dichtbij kan komen.
Het is een gevecht.Zeer herkenbaar vooral het niet dichtbij laten komen van mensen en het heel snel denken dat iets negatief is terwijl degene die de opmerking maakte het al weer vergeten is
Ik heb het ook en het is inderdaad zwaar. Ik herken alles wat je schrijft.
Wat mij wel helpt is om het te vertellen als ik me gekwetst/afgewezen voel of om na te vragen hoe iets bedoelt is (omdat ik er anders iets negatiefs van maak in m'n hoofd, terwijl het niet zo bedoelt hoeft te zijn).
Maar het is niet iets waar je zomaar van afkomt, volgens mij blijf je er je hele leven last van hebben, maar leer je er steeds beter mee omgaan.
Ik heb soms ook wel de neiging om helemaal geen contacten meer aan te gaan, omdat het zoveel problemen oplevert (waar anderen trouwens bijna niks van merken, want het speelt zich allemaal in het hoofd af).
Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en soms krijg ik toch weer contact met mensen (omdat daar toch behoefte aan is), en kan ik soms wel mensen dichterbij laten komen. Hoewel het dan ook weer snel te dichtbij kan komen.
Het is een gevecht.Zeer herkenbaar vooral het niet dichtbij laten komen van mensen en het heel snel denken dat iets negatief is terwijl degene die de opmerking maakte het al weer vergeten is
zaterdag 2 oktober 2010 om 17:44
quote:elninjoo schreef op 02 oktober 2010 @ 15:27:
Waarom zou je 'n serieus psychisch etiket plakken op iets wat volgens mij bij hele volksstammen voorkomt?
Ik vertrouw mensen ook niet zomaar, zal niet snel hulp vragen uit angst afgewezen te worden en twijfel ook snel aan oprechtheid van mensen. Maar ik ben opgegroeid met 2 lieve ouders die altijd voor me klaar stonden en nóg staan. Misschien moet je niet teveel verwachten van mensen, omdat er maar 'n paar mensen in je leven zullen zijn die écht voor je klaar zullen staan.Wat een suffe reactie. Dit topic gaat over (het handelen van) hechtingsproblemen. Dikke kans dus dat TO dus juist níet met zulke liefhebbende ouders is opgegroeid.
Waarom zou je 'n serieus psychisch etiket plakken op iets wat volgens mij bij hele volksstammen voorkomt?
Ik vertrouw mensen ook niet zomaar, zal niet snel hulp vragen uit angst afgewezen te worden en twijfel ook snel aan oprechtheid van mensen. Maar ik ben opgegroeid met 2 lieve ouders die altijd voor me klaar stonden en nóg staan. Misschien moet je niet teveel verwachten van mensen, omdat er maar 'n paar mensen in je leven zullen zijn die écht voor je klaar zullen staan.Wat een suffe reactie. Dit topic gaat over (het handelen van) hechtingsproblemen. Dikke kans dus dat TO dus juist níet met zulke liefhebbende ouders is opgegroeid.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:00
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 15:38:
[...]
Veel plezier en voel wat het met je doet dat ze (of hij?) er wel is en het dus blijkbaar leuk vind om met je af te spreken Hier ben ik weer, terug uit de stad. Mijn afspraak was er wel, dus ik was blij maar dus toch maakte ik me zorgen dat ze op het laatste moment niet kwam opdagen. Ik had al lang niets meer van haar gehoord dus voelde me eigenlijk heel erg afgewezen, nu bleek dat het met haar helemaal niet goed ging de laatste tijd, dus het had helemaal niets met mij te maken. Dat vind ik ook zo rot, dat doordat ik zo in die afwijzing-modus zit, dat ik vaak het verdriet van anderen niet kan zien (en daar voel ik me vervolgens schuldig over).
[...]
Veel plezier en voel wat het met je doet dat ze (of hij?) er wel is en het dus blijkbaar leuk vind om met je af te spreken Hier ben ik weer, terug uit de stad. Mijn afspraak was er wel, dus ik was blij maar dus toch maakte ik me zorgen dat ze op het laatste moment niet kwam opdagen. Ik had al lang niets meer van haar gehoord dus voelde me eigenlijk heel erg afgewezen, nu bleek dat het met haar helemaal niet goed ging de laatste tijd, dus het had helemaal niets met mij te maken. Dat vind ik ook zo rot, dat doordat ik zo in die afwijzing-modus zit, dat ik vaak het verdriet van anderen niet kan zien (en daar voel ik me vervolgens schuldig over).
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:09
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:00:
[...]
Hier ben ik weer, terug uit de stad. Mijn afspraak was er wel, dus ik was blij maar dus toch maakte ik me zorgen dat ze op het laatste moment niet kwam opdagen. Ik had al lang niets meer van haar gehoord dus voelde me eigenlijk heel erg afgewezen, nu bleek dat het met haar helemaal niet goed ging de laatste tijd, dus het had helemaal niets met mij te maken. Dat vind ik ook zo rot, dat doordat ik zo in die afwijzing-modus zit, dat ik vaak het verdriet van anderen niet kan zien (en daar voel ik me vervolgens schuldig over).
Ze had het zelf ook wel kunnen laten weten he, dat het niet goed ging, jij kan dat niet ruiken. Net als dat zij dat van jou niet kan.
Maar ik begrijp dat het rot is dat je wereldbeeld/mensbeeld vertroebeld wordt door afwijzing.
Het is vooral vervelend als je je daar ineens bewust van wordt en gaat beseffen hoezeer het je leven en gedrag beinvloedt.
[...]
Hier ben ik weer, terug uit de stad. Mijn afspraak was er wel, dus ik was blij maar dus toch maakte ik me zorgen dat ze op het laatste moment niet kwam opdagen. Ik had al lang niets meer van haar gehoord dus voelde me eigenlijk heel erg afgewezen, nu bleek dat het met haar helemaal niet goed ging de laatste tijd, dus het had helemaal niets met mij te maken. Dat vind ik ook zo rot, dat doordat ik zo in die afwijzing-modus zit, dat ik vaak het verdriet van anderen niet kan zien (en daar voel ik me vervolgens schuldig over).
Ze had het zelf ook wel kunnen laten weten he, dat het niet goed ging, jij kan dat niet ruiken. Net als dat zij dat van jou niet kan.
Maar ik begrijp dat het rot is dat je wereldbeeld/mensbeeld vertroebeld wordt door afwijzing.
Het is vooral vervelend als je je daar ineens bewust van wordt en gaat beseffen hoezeer het je leven en gedrag beinvloedt.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:17
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 15:37:
[...]
Ik geloof zo'n vijf jaar fulltime en nu 'parttime'.
Er is wel ontzetten veel gebeurt hoor, in die jaren. Ik kan er een boek over schrijven. Ik heb ook erg hard gewerkt om verder te komen.
Ik had de resultaten alleen veel grootser verwacht.
Het is toch best pijnlijk om jarenlang heel veel strijd en werk te moeten leveren om enigszins normaal te kunnen leven, en dan te merken dat het nog steeds moeizaam gaat en dat je van veel dingen nooit af zult komen.Herkenbaar, ik had gehoopt een gevoel van bevrijding te ervaren in de loop van mijn therapie. Maar blijkbaar is dat niet realistisch. Blijkbaar kan therapie je alleen maar leren omgaan met pijnlijke gevoelens maar helaas blijven die gevoelens zelf (gemis, verlatenheid etc.) wel altijd bestaan. Echt teleurstellend is dat idd.
[...]
Ik geloof zo'n vijf jaar fulltime en nu 'parttime'.
Er is wel ontzetten veel gebeurt hoor, in die jaren. Ik kan er een boek over schrijven. Ik heb ook erg hard gewerkt om verder te komen.
Ik had de resultaten alleen veel grootser verwacht.
Het is toch best pijnlijk om jarenlang heel veel strijd en werk te moeten leveren om enigszins normaal te kunnen leven, en dan te merken dat het nog steeds moeizaam gaat en dat je van veel dingen nooit af zult komen.Herkenbaar, ik had gehoopt een gevoel van bevrijding te ervaren in de loop van mijn therapie. Maar blijkbaar is dat niet realistisch. Blijkbaar kan therapie je alleen maar leren omgaan met pijnlijke gevoelens maar helaas blijven die gevoelens zelf (gemis, verlatenheid etc.) wel altijd bestaan. Echt teleurstellend is dat idd.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:19
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:09:
[...]
Het is vooral vervelend als je je daar ineens bewust van wordt en gaat beseffen hoezeer het je leven en gedrag beinvloedt.En dat je er daardoor dus ook heel vaak niet voor anderen kunt zijn omdat je helemaal vast zit in je eigen negatieve emoties.
[...]
Het is vooral vervelend als je je daar ineens bewust van wordt en gaat beseffen hoezeer het je leven en gedrag beinvloedt.En dat je er daardoor dus ook heel vaak niet voor anderen kunt zijn omdat je helemaal vast zit in je eigen negatieve emoties.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:20
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:22
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 15:31:
[...]
Maar inderdaad, daarbuiten lijkt het ineens niet meer zo belangrijk en moet je het met jezelf redden. Wat mij wel helpt is opschrijven hoe ik mij voel op een dag. Geen ellenlange verhalen (want dan verdrink ik mezelf in verdriet) maar gewoon een paar zinnen. En afleiding zoeken. Eigenlijk een goede balans zoeken tussen actief en passief. En met passief bedoel ik dan op een actieve manier passief zijn .
Dus bijv. een tv programma kijken waarbij je wel afleiding hebt maar niet teveel hoeft na te denken.
Structuur helpt ook, dat kun je trouwens zelf ook aanbrengen in je weekenden. Geen strak militair schema maar wel vaste dingen die je in het weekend doet. Noem het rituelen.
Ik heb vaak het gevoel twee levens te hebben: in mijn werk ben ik 'in contol' en heb een soort leidinggevende positie en ben ik altijd enthousiast en optimistisch. Eenmaal thuis, op een vrije dag of in het weekend voel ik me een emotioneel wrak. Mijn collega's zouden eens moeten weten...
Structuur is idd heel belangrijk. Ik maak al jaren lijstjes voor de dagen die ik thuis zit. Maar om de een of andere reden werken die toch vaak niet en zak ik helemaal weg en dan kan ik helemaal niets meer, niet opruimen, geen boodschappen doen, niet lezen, alleen geparalyseerd op de bank of in bed liggen. Dus ik ben er helaas nog lang niet...
[...]
Maar inderdaad, daarbuiten lijkt het ineens niet meer zo belangrijk en moet je het met jezelf redden. Wat mij wel helpt is opschrijven hoe ik mij voel op een dag. Geen ellenlange verhalen (want dan verdrink ik mezelf in verdriet) maar gewoon een paar zinnen. En afleiding zoeken. Eigenlijk een goede balans zoeken tussen actief en passief. En met passief bedoel ik dan op een actieve manier passief zijn .
Dus bijv. een tv programma kijken waarbij je wel afleiding hebt maar niet teveel hoeft na te denken.
Structuur helpt ook, dat kun je trouwens zelf ook aanbrengen in je weekenden. Geen strak militair schema maar wel vaste dingen die je in het weekend doet. Noem het rituelen.
Ik heb vaak het gevoel twee levens te hebben: in mijn werk ben ik 'in contol' en heb een soort leidinggevende positie en ben ik altijd enthousiast en optimistisch. Eenmaal thuis, op een vrije dag of in het weekend voel ik me een emotioneel wrak. Mijn collega's zouden eens moeten weten...
Structuur is idd heel belangrijk. Ik maak al jaren lijstjes voor de dagen die ik thuis zit. Maar om de een of andere reden werken die toch vaak niet en zak ik helemaal weg en dan kan ik helemaal niets meer, niet opruimen, geen boodschappen doen, niet lezen, alleen geparalyseerd op de bank of in bed liggen. Dus ik ben er helaas nog lang niet...
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:26
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:20:
[...]
maar het blijft moeilijk he!
Ja, inderdaad. Ik besefte me eigenlijk net ineens, dat ik er eigenlijk weinig over praat, en dat komt denk ik doordat het zo normaal voor mij is om me zo te voelen. Ik besef me pas hoe veel last ik er van heb, als ik dit topic doorlees. Maar ook als ik anderen hoor over hun 'problemen', dan heb ik vaak toch iets van, is dat alles?
Niet om ze te veroordelen, maar gewoon dat ik ineens besef hoe zwaar ik het eigenlijk heb doordat ik altijd op mijn hoede moet zijn. En altijd veel last van angst/onveilig voelen.
Maar het is zo geintegreerd dat het normaal is om mij niet veilig te voelen. Ik vind het ook heel eng als iets goed gaat of als iemand mij lijkt te accepteren.
Ik heb trouwens ook een angststoornis en een chronische post traumatische stressstoornis.
Heb jij ook last van angst?
[...]
maar het blijft moeilijk he!
Ja, inderdaad. Ik besefte me eigenlijk net ineens, dat ik er eigenlijk weinig over praat, en dat komt denk ik doordat het zo normaal voor mij is om me zo te voelen. Ik besef me pas hoe veel last ik er van heb, als ik dit topic doorlees. Maar ook als ik anderen hoor over hun 'problemen', dan heb ik vaak toch iets van, is dat alles?
Niet om ze te veroordelen, maar gewoon dat ik ineens besef hoe zwaar ik het eigenlijk heb doordat ik altijd op mijn hoede moet zijn. En altijd veel last van angst/onveilig voelen.
Maar het is zo geintegreerd dat het normaal is om mij niet veilig te voelen. Ik vind het ook heel eng als iets goed gaat of als iemand mij lijkt te accepteren.
Ik heb trouwens ook een angststoornis en een chronische post traumatische stressstoornis.
Heb jij ook last van angst?
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:29
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:19:
[...]
En dat je er daardoor dus ook heel vaak niet voor anderen kunt zijn omdat je helemaal vast zit in je eigen negatieve emoties.
Hm dat herken ik eigenlijk niet, ik ben er juist vaak teveel voor anderen en te weinig voor mezelf.
Ik heb een uitstekende radar voor hoe mensen zich voelen en ik voel het ook heel sterk als iemand hulp nodig heeft of het niet goed met iemand gaat.
Ik moet vaak oppassen dat ik niet doorschiet in het 'geven'.
Die energie zou ik eigenlijk op mezelf moeten richten, maar dat vind ik moeilijk, omdat ik in de kern toch vind dat ik het niet waard ben en een hekel aan mezelf heb (en denk dat iedereen een hekel aan mij heeft).
[...]
En dat je er daardoor dus ook heel vaak niet voor anderen kunt zijn omdat je helemaal vast zit in je eigen negatieve emoties.
Hm dat herken ik eigenlijk niet, ik ben er juist vaak teveel voor anderen en te weinig voor mezelf.
Ik heb een uitstekende radar voor hoe mensen zich voelen en ik voel het ook heel sterk als iemand hulp nodig heeft of het niet goed met iemand gaat.
Ik moet vaak oppassen dat ik niet doorschiet in het 'geven'.
Die energie zou ik eigenlijk op mezelf moeten richten, maar dat vind ik moeilijk, omdat ik in de kern toch vind dat ik het niet waard ben en een hekel aan mezelf heb (en denk dat iedereen een hekel aan mij heeft).
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:33
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 18:29:
[...]
Die energie zou ik eigenlijk op mezelf moeten richten, maar dat vind ik moeilijk, omdat ik in de kern toch vind dat ik het niet waard ben en een hekel aan mezelf heb (en denk dat iedereen een hekel aan mij heeft).jammer dat die kerngevoelens zo sterk zijn he en dat het zo moeilijk is om daarvan af te komen. Want objectief zal je toch wel weten dat mensen geen hekel aan je hebben?
[...]
Die energie zou ik eigenlijk op mezelf moeten richten, maar dat vind ik moeilijk, omdat ik in de kern toch vind dat ik het niet waard ben en een hekel aan mezelf heb (en denk dat iedereen een hekel aan mij heeft).jammer dat die kerngevoelens zo sterk zijn he en dat het zo moeilijk is om daarvan af te komen. Want objectief zal je toch wel weten dat mensen geen hekel aan je hebben?
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:35
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:17:
[...]
Herkenbaar, ik had gehoopt een gevoel van bevrijding te ervaren in de loop van mijn therapie. Maar blijkbaar is dat niet realistisch. Blijkbaar kan therapie je alleen maar leren omgaan met pijnlijke gevoelens maar helaas blijven die gevoelens zelf (gemis, verlatenheid etc.) wel altijd bestaan. Echt teleurstellend is dat idd.
Ik heb wel gevoelens van bevrijding mogen ervaren door therapie hoor, maar het blijft niet. Hoewel ik volgens mij wel een stuk meer bevrijd ben dan vroeger.
Alleen al vanwege het feit dat ik inzie dat mijn zelfbeeld/mensbeeld niet klopt. Dat maakt al dat ik toch een soort afstand heb naar het verleden.
Mijn psych probeert mij trouwens ook op een veilige manier te laten hechten. Ze zei dat dat werkt als een soort voorbeeld. Dat als ik me aan haar veilig zou kunnen hechten, ik dan zou weten hoe dat 'moet', en ik dan ook makkelijker zou kunnen hechten aan 'normale' mensen (niet-therapeuten).
Maar ik heb natuurlijk gedacht 'eerst zien, dan geloven' .
Maar het klonk wel vrij logisch en aannemelijk zoals zij het uitlegde.
[...]
Herkenbaar, ik had gehoopt een gevoel van bevrijding te ervaren in de loop van mijn therapie. Maar blijkbaar is dat niet realistisch. Blijkbaar kan therapie je alleen maar leren omgaan met pijnlijke gevoelens maar helaas blijven die gevoelens zelf (gemis, verlatenheid etc.) wel altijd bestaan. Echt teleurstellend is dat idd.
Ik heb wel gevoelens van bevrijding mogen ervaren door therapie hoor, maar het blijft niet. Hoewel ik volgens mij wel een stuk meer bevrijd ben dan vroeger.
Alleen al vanwege het feit dat ik inzie dat mijn zelfbeeld/mensbeeld niet klopt. Dat maakt al dat ik toch een soort afstand heb naar het verleden.
Mijn psych probeert mij trouwens ook op een veilige manier te laten hechten. Ze zei dat dat werkt als een soort voorbeeld. Dat als ik me aan haar veilig zou kunnen hechten, ik dan zou weten hoe dat 'moet', en ik dan ook makkelijker zou kunnen hechten aan 'normale' mensen (niet-therapeuten).
Maar ik heb natuurlijk gedacht 'eerst zien, dan geloven' .
Maar het klonk wel vrij logisch en aannemelijk zoals zij het uitlegde.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:38
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:33:
[...]
jammer dat die kerngevoelens zo sterk zijn he en dat het zo moeilijk is om daarvan af te komen. Want objectief zal je toch wel weten dat mensen geen hekel aan je hebben?
Langzaamaan probeer ik dat te zien, maar het is toch nog steeds een soort bril van waaruit ik de wereld bekijk.
Vaak heb ik het ook niet door, maar heb dan na een tijdje dat ik mij ineens dat realiseer, dat ik het gevoel heb dat iedereen een hekel aan mij heeft.
Het is gewoon zo natuurlijk dat het normaal lijkt. Eigenlijk net als mensen die waandenkbeelden hebben of waanbeelden zien. Ik begrijp dat wel, dat de realiteit heel echt kan lijken terwijl het feitelijk een spelletje van je hersenen is.
[...]
jammer dat die kerngevoelens zo sterk zijn he en dat het zo moeilijk is om daarvan af te komen. Want objectief zal je toch wel weten dat mensen geen hekel aan je hebben?
Langzaamaan probeer ik dat te zien, maar het is toch nog steeds een soort bril van waaruit ik de wereld bekijk.
Vaak heb ik het ook niet door, maar heb dan na een tijdje dat ik mij ineens dat realiseer, dat ik het gevoel heb dat iedereen een hekel aan mij heeft.
Het is gewoon zo natuurlijk dat het normaal lijkt. Eigenlijk net als mensen die waandenkbeelden hebben of waanbeelden zien. Ik begrijp dat wel, dat de realiteit heel echt kan lijken terwijl het feitelijk een spelletje van je hersenen is.
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:43
quote:aardbei79 schreef op 02 oktober 2010 @ 18:22:
[...]
Ik heb vaak het gevoel twee levens te hebben: in mijn werk ben ik 'in contol' en heb een soort leidinggevende positie en ben ik altijd enthousiast en optimistisch. Eenmaal thuis, op een vrije dag of in het weekend voel ik me een emotioneel wrak. Mijn collega's zouden eens moeten weten...
Structuur is idd heel belangrijk. Ik maak al jaren lijstjes voor de dagen die ik thuis zit. Maar om de een of andere reden werken die toch vaak niet en zak ik helemaal weg en dan kan ik helemaal niets meer, niet opruimen, geen boodschappen doen, niet lezen, alleen geparalyseerd op de bank of in bed liggen. Dus ik ben er helaas nog lang niet...
Lijstjes maken kan ook heel demotiverend werken. Dat het een soort dwang wordt om die lijstjes af te werken en dat het nooit lukt (en je je daar weer slecht over gaat voelen).
Realistische lijstjes maken is ook een hele kunst.
Voor het weekend maak ik geen lijstjes maar ik heb wel rituelen waar ik aan hecht. Niet heel dwangmatig hoor, maar bijv. wel altijd boodschappen doen op zaterdag (voor een paar dagen) en opruimen/schoonmaken op zondag.
Dat soort dingen.
[...]
Ik heb vaak het gevoel twee levens te hebben: in mijn werk ben ik 'in contol' en heb een soort leidinggevende positie en ben ik altijd enthousiast en optimistisch. Eenmaal thuis, op een vrije dag of in het weekend voel ik me een emotioneel wrak. Mijn collega's zouden eens moeten weten...
Structuur is idd heel belangrijk. Ik maak al jaren lijstjes voor de dagen die ik thuis zit. Maar om de een of andere reden werken die toch vaak niet en zak ik helemaal weg en dan kan ik helemaal niets meer, niet opruimen, geen boodschappen doen, niet lezen, alleen geparalyseerd op de bank of in bed liggen. Dus ik ben er helaas nog lang niet...
Lijstjes maken kan ook heel demotiverend werken. Dat het een soort dwang wordt om die lijstjes af te werken en dat het nooit lukt (en je je daar weer slecht over gaat voelen).
Realistische lijstjes maken is ook een hele kunst.
Voor het weekend maak ik geen lijstjes maar ik heb wel rituelen waar ik aan hecht. Niet heel dwangmatig hoor, maar bijv. wel altijd boodschappen doen op zaterdag (voor een paar dagen) en opruimen/schoonmaken op zondag.
Dat soort dingen.
