Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:54
quote:bankje schreef op 02 oktober 2010 @ 20:48:
Ik weet ook dat ik de afgelopen jaren veel bereikt hebt,maar dat is soms zo moeilijk te geloven als het wat minder gaat.
Herkenbaar. Ik probeer altijd maar een beetje bezig te blijven, ook in slechte tijden. Want daar kan je in goede tijden dan weer op voortborduren.
Maar ik weet dat het heel donker kan worden. Heb de bodem van de put al meerdere malen mogen aanschouwen en er is geen hol aan .
En nu met dat rotweer is het ook moeilijk om niet somber te worden.
Ik weet ook dat ik de afgelopen jaren veel bereikt hebt,maar dat is soms zo moeilijk te geloven als het wat minder gaat.
Herkenbaar. Ik probeer altijd maar een beetje bezig te blijven, ook in slechte tijden. Want daar kan je in goede tijden dan weer op voortborduren.
Maar ik weet dat het heel donker kan worden. Heb de bodem van de put al meerdere malen mogen aanschouwen en er is geen hol aan .
En nu met dat rotweer is het ook moeilijk om niet somber te worden.
zaterdag 2 oktober 2010 om 22:14
quote:bankje schreef op 02 oktober 2010 @ 20:48:
Ik weet ook dat ik de afgelopen jaren veel bereikt hebt,maar dat is soms zo moeilijk te geloven als het wat minder gaat.Herkenbaar. afgelopen woensdag had ik weer een enorme terugslag en dan ben ik zo teleurgesteld: waar heb ik dan al die jaren zo hard voor gewerkt in therapie om me toch nog steeds zo rot te moeten voelen op sommige momenten?
Ik weet ook dat ik de afgelopen jaren veel bereikt hebt,maar dat is soms zo moeilijk te geloven als het wat minder gaat.Herkenbaar. afgelopen woensdag had ik weer een enorme terugslag en dan ben ik zo teleurgesteld: waar heb ik dan al die jaren zo hard voor gewerkt in therapie om me toch nog steeds zo rot te moeten voelen op sommige momenten?
zaterdag 2 oktober 2010 om 22:15
quote:Mazou schreef op 02 oktober 2010 @ 20:54:
[...]
Maar ik weet dat het heel donker kan worden. Heb de bodem van de put al meerdere malen mogen aanschouwen en er is geen hol aan .
'Geen hol aan' lijkt me nog een understatement, het is gewoon een afschuwelijk gevoel. Ik ben er ook vaak geweest en nu nog steeds bang dat ie weer terug gaat komen, die rottige bodem van de put.
[...]
Maar ik weet dat het heel donker kan worden. Heb de bodem van de put al meerdere malen mogen aanschouwen en er is geen hol aan .
'Geen hol aan' lijkt me nog een understatement, het is gewoon een afschuwelijk gevoel. Ik ben er ook vaak geweest en nu nog steeds bang dat ie weer terug gaat komen, die rottige bodem van de put.
zondag 3 oktober 2010 om 10:21
quote:invincible schreef op 02 oktober 2010 @ 23:55:
aardbei en mazou, kunnen jullie ook globaal aangeven wat
volgens jullie de oorzaak is van jullie onveilige hechting?Dat vind ik wel lastig qua herkenbaarheid. De rollen waren vroeger omgekeerd: ik moest voor mijn ouders zorgen. ze waren niet zo betrouwbaar, mijn moeder vaak woede-aanvallen en weglopen enzo. En mijn vader een persoonlijkheidsstoornis. Vooral mijn moeder vind ik lastig: soms is ze heel lief en soms escaleert het en wordt ze ineens heel aggressief. Dan is het moeilijk om te leren vertrouwen...
aardbei en mazou, kunnen jullie ook globaal aangeven wat
volgens jullie de oorzaak is van jullie onveilige hechting?Dat vind ik wel lastig qua herkenbaarheid. De rollen waren vroeger omgekeerd: ik moest voor mijn ouders zorgen. ze waren niet zo betrouwbaar, mijn moeder vaak woede-aanvallen en weglopen enzo. En mijn vader een persoonlijkheidsstoornis. Vooral mijn moeder vind ik lastig: soms is ze heel lief en soms escaleert het en wordt ze ineens heel aggressief. Dan is het moeilijk om te leren vertrouwen...
zondag 3 oktober 2010 om 12:58
Eh bankjes heeft vanmorgen om 08:20 nog gereageerd,misschien moet je een beetje relativeren.
Het is zondag en niet iedereen houd de hele dag dit topic in de gaten om te kijken of jij gereageerd hebt.
Dat heeft niets met jou negeren of afwijzen te maken mensen hebben ook nog een leven naast dit forum net als jijzelf.
Het is zondag en niet iedereen houd de hele dag dit topic in de gaten om te kijken of jij gereageerd hebt.
Dat heeft niets met jou negeren of afwijzen te maken mensen hebben ook nog een leven naast dit forum net als jijzelf.
zondag 3 oktober 2010 om 13:13
hoi aardbei...
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik stelde deze vraag omdat ik mogelijk ook last heb van hetzelfde als jij. Ik ben al heeeeeeel lang aan het 'dokteren', zelf en in het hulpvereningscircuit, wat het nou kan zijn wat ik heb. Jouw antwoord over je ouders lijkt heel veel op mijn geschiedenis. Mijn ouders zijn geen slechte mensen, maar in de loop van mijn leven is mij gebleken dat ze op het gebied van emotionele zorg naar hun kinderen nogal tekort zijn geschoten. Dat het geen 'slechte' mensen zijn in de zin van fysieke mishandeling, incest of ander geweld naar hun kinderen toe, maakt het ook zo vreselijk lastig te zien wat er werkelijk aan de hand is. Naar buiten toe ogen mijn ouders zeer aimabele mensen en ze hebben veel vrienden die hun op handen dragen. In de families onderling gaat het er minder harmonisch aan toe, maar naar buiten toe lijkt alles normaal. Alleen in de kinderen komt het ware verhaal naar buiten. Ik vind het daarom een interessant topic.
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik stelde deze vraag omdat ik mogelijk ook last heb van hetzelfde als jij. Ik ben al heeeeeeel lang aan het 'dokteren', zelf en in het hulpvereningscircuit, wat het nou kan zijn wat ik heb. Jouw antwoord over je ouders lijkt heel veel op mijn geschiedenis. Mijn ouders zijn geen slechte mensen, maar in de loop van mijn leven is mij gebleken dat ze op het gebied van emotionele zorg naar hun kinderen nogal tekort zijn geschoten. Dat het geen 'slechte' mensen zijn in de zin van fysieke mishandeling, incest of ander geweld naar hun kinderen toe, maakt het ook zo vreselijk lastig te zien wat er werkelijk aan de hand is. Naar buiten toe ogen mijn ouders zeer aimabele mensen en ze hebben veel vrienden die hun op handen dragen. In de families onderling gaat het er minder harmonisch aan toe, maar naar buiten toe lijkt alles normaal. Alleen in de kinderen komt het ware verhaal naar buiten. Ik vind het daarom een interessant topic.
zondag 3 oktober 2010 om 13:14
quote:aardbei79 schreef op 03 oktober 2010 @ 12:54:
Nu voel ik me natuurlijk vreselijk afgewezen dat niemand meer reageert op dit topic en vraag ik me af of ik misschien iets verkeerds heb geschreven ofzo.
Goed dat je het aangeeft. Ik begrijp dat je je zo voelt.
Ik ben tot nu toe te moe om verder te reageren en weet even niet wat ik wel en niet wil zeggen.
Bovendien heb ik van alles te doen vandaag, dus probeer even mijn energie te sparen. Vandaar dat ik nog niet echt gereageerd heb.
Nu voel ik me natuurlijk vreselijk afgewezen dat niemand meer reageert op dit topic en vraag ik me af of ik misschien iets verkeerds heb geschreven ofzo.
Goed dat je het aangeeft. Ik begrijp dat je je zo voelt.
Ik ben tot nu toe te moe om verder te reageren en weet even niet wat ik wel en niet wil zeggen.
Bovendien heb ik van alles te doen vandaag, dus probeer even mijn energie te sparen. Vandaar dat ik nog niet echt gereageerd heb.
zondag 3 oktober 2010 om 13:16
quote:superstar_2 schreef op 03 oktober 2010 @ 12:58:
Eh bankjes heeft vanmorgen om 08:20 nog gereageerd,misschien moet je een beetje relativeren.
Het is zondag en niet iedereen houd de hele dag dit topic in de gaten om te kijken of jij gereageerd hebt.
Dat heeft niets met jou negeren of afwijzen te maken mensen hebben ook nog een leven naast dit forum net als jijzelf.superstar, je hebt gelijk, maar dat vindt aardbei waarschijnlijk nou net heel moeilijk: om zoiets te relativeren.
Eh bankjes heeft vanmorgen om 08:20 nog gereageerd,misschien moet je een beetje relativeren.
Het is zondag en niet iedereen houd de hele dag dit topic in de gaten om te kijken of jij gereageerd hebt.
Dat heeft niets met jou negeren of afwijzen te maken mensen hebben ook nog een leven naast dit forum net als jijzelf.superstar, je hebt gelijk, maar dat vindt aardbei waarschijnlijk nou net heel moeilijk: om zoiets te relativeren.
zondag 3 oktober 2010 om 13:41
quote:invincible schreef op 03 oktober 2010 @ 13:16:
[...]
superstar, je hebt gelijk, maar dat vindt aardbei waarschijnlijk nou net heel moeilijk: om zoiets te relativeren.
Ja dat begrijp ik daarom heb ik het ook even opgeschreven zodat ze misschien bij zichzelf gaat denken: O ja dat is ook zo..
Het was ook absoluut niet naar bedoeld mocht ik die indruk gewekt hebben.
[...]
superstar, je hebt gelijk, maar dat vindt aardbei waarschijnlijk nou net heel moeilijk: om zoiets te relativeren.
Ja dat begrijp ik daarom heb ik het ook even opgeschreven zodat ze misschien bij zichzelf gaat denken: O ja dat is ook zo..
Het was ook absoluut niet naar bedoeld mocht ik die indruk gewekt hebben.
zondag 3 oktober 2010 om 14:25
Hallo Dames,
Fijn dat hier een onderwerp over is!
Niet gediagnostiseerd, maar wel zelf heel veel over gelezen: een onveilig gehechte. Ik ben benieuwd welke vorm van onveilig gehecht jullie zijn want daar zit nog behoorlijk verschil in.
Ik val onder de vermijdende. Hierdoor heb ik (tot pas geleden) nooit echt behoefte aan relaties gehad (had vroeger wel veel vriendjes maar dat was allemaal spielerei voor mij. Had geen idee wat die jongens van me wilden als ze serieus waren).
Bij vermijding heb je wel vertrouwen in jezelf, maar niet in de buitenwereld. Daardoor voel je je (te) onafhankelijk en is het makkelijk om relaties te verbreken als het "te moeilijk"wordt.
Heel herkenbaar het in paniek raken en zaken totaal niet meer objectief zien. Op zo'n moment bevind je je gevoelsmatig in de hel. En niemand die dat begrijpt,...Zo'n hel duurt dan enkele uren of dagen en daarna zijn (onbewust) alle gevoelslijntjes verbroken met die persoon of situatie. Nu begrijp ik dat dat vaak geheel onterecht is omdat datgene wat ik dacht te zien, vaak niet zo was (ik interpreteerde het verkeerd of het was niet persoonlijk bedoeld terwijl ik het wel zo ervoer). Dan denk ik: stik maar allemaal. Alleen ben ik gelukkiger.
Tegenwoordig (sinds kort) ben ik me bewust geweest van dit proces door een prille relatie waar iets "misging". Ik begreep dat ik de situatie heel persoonlijk opvatte en negatief uitlegde en eigenlijk in mijn hoofd volledig in paniek raakte. Ik ervaar dat nu als verlatingsangst (daar waar ik vroeger juist dacht aan bindingsangst). Verlatingsangst bij een vermijdende uit zich dan in terugtrekken/vermijden/de stekker eruit trekken. Ondanks dat het na heel veel jaar nu wéér gebeurde, was ik me er dit keer dus van bewust en heb er ook over gepraat (nadien pas)wat me nu ineens veel meer vertrouwen in mezelf geeft. Ik ben er nog lang niet,..maar ik ben wel op de juiste weg,...
Fijn dat hier een onderwerp over is!
Niet gediagnostiseerd, maar wel zelf heel veel over gelezen: een onveilig gehechte. Ik ben benieuwd welke vorm van onveilig gehecht jullie zijn want daar zit nog behoorlijk verschil in.
Ik val onder de vermijdende. Hierdoor heb ik (tot pas geleden) nooit echt behoefte aan relaties gehad (had vroeger wel veel vriendjes maar dat was allemaal spielerei voor mij. Had geen idee wat die jongens van me wilden als ze serieus waren).
Bij vermijding heb je wel vertrouwen in jezelf, maar niet in de buitenwereld. Daardoor voel je je (te) onafhankelijk en is het makkelijk om relaties te verbreken als het "te moeilijk"wordt.
Heel herkenbaar het in paniek raken en zaken totaal niet meer objectief zien. Op zo'n moment bevind je je gevoelsmatig in de hel. En niemand die dat begrijpt,...Zo'n hel duurt dan enkele uren of dagen en daarna zijn (onbewust) alle gevoelslijntjes verbroken met die persoon of situatie. Nu begrijp ik dat dat vaak geheel onterecht is omdat datgene wat ik dacht te zien, vaak niet zo was (ik interpreteerde het verkeerd of het was niet persoonlijk bedoeld terwijl ik het wel zo ervoer). Dan denk ik: stik maar allemaal. Alleen ben ik gelukkiger.
Tegenwoordig (sinds kort) ben ik me bewust geweest van dit proces door een prille relatie waar iets "misging". Ik begreep dat ik de situatie heel persoonlijk opvatte en negatief uitlegde en eigenlijk in mijn hoofd volledig in paniek raakte. Ik ervaar dat nu als verlatingsangst (daar waar ik vroeger juist dacht aan bindingsangst). Verlatingsangst bij een vermijdende uit zich dan in terugtrekken/vermijden/de stekker eruit trekken. Ondanks dat het na heel veel jaar nu wéér gebeurde, was ik me er dit keer dus van bewust en heb er ook over gepraat (nadien pas)wat me nu ineens veel meer vertrouwen in mezelf geeft. Ik ben er nog lang niet,..maar ik ben wel op de juiste weg,...
zondag 3 oktober 2010 om 14:48
[quote]Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 14:25:
Hallo Dames,
Fijn dat hier een onderwerp over is!
Niet gediagnostiseerd, maar wel zelf heel veel over gelezen: een onveilig gehechte. Ik ben benieuwd welke vorm van onveilig gehecht jullie zijn want daar zit nog behoorlijk verschil in.
Ik val onder de vermijdende. Hierdoor heb ik (tot pas geleden) nooit echt behoefte aan relaties gehad (had vroeger wel veel vriendjes maar dat was allemaal spielerei voor mij. Had geen idee wat die jongens van me wilden als ze serieus waren).
Bij vermijding heb je wel vertrouwen in jezelf, maar niet in de buitenwereld. Daardoor voel je je (te) onafhankelijk en is het makkelijk om relaties te verbreken als het "te moeilijk"wordt.
Heel herkenbaar het in paniek raken en zaken totaal niet meer objectief zien. Op zo'n moment bevind je je gevoelsmatig in de hel. En niemand die dat begrijpt,...Zo'n hel duurt dan enkele uren of dagen en daarna zijn (onbewust) alle gevoelslijntjes verbroken met die persoon of situatie.
Dit is zoooo herkenbaar! Ik begrijp het wel Vivamies! Ojee! Dat je rücksichtlos al je gevoel verbreekt met een voor jou emotioneel bedreigende situatie of persoon. Gewoon omdat het lijkt alsof je verzwolgen wordt door de emoties die het oproept. Er is dan maar één manier om je gemoedsrust weer te herstellen en dat is 'kappen met alles' Ik voel en gedraag mij ook heel onafhankelijk. Dat is omdat ik dan de zaken onder controle heb en niet van de 'nukken en grillen' van anderen afhankelijk ben. Ik weet toch nooit wat een ander gaat doen? Nee, dan liever alles zelf.
Het is heeeel zwaar om de confrontatie aan te gaan met situaties die je emotioneel triggeren. Maar inderdaad, door vallen en opstaan kom je er heel langzaam achter dat je angst het je heel moeilijk kan maken, terwijl het eigenlijk niet nodig is. Om dit inzicht te krijgen moet je je echter met huid en haar blootstellen (net als een baby) aan contact met anderen en omdat op de een of andere manier je vroegste contact met je verzorgers niet veilig was, ervaar je op zo'n moment weer die bijna ondraaglijke angst, die je blijkbaar gehad hebt als baby en klein kind. Het 'met huid en haar-gevoel' heb je omdat je nooit jezelf hebt leren kennen, omdat er geen spiegelfunctie was van de ouders. Je hebt niet geleerd hoe het is om contact te maken. Je weet dus heel slecht wie jezelf bent, zit als het ware opgesloten in jezelf. Op het moment dat je dan met anderen communiceert, voel je je al snel helemaal NIETS en dat veroorzaakt de angst. Het is ongelofelijk zwaar om jezelf hiermee te confronteren. Maar het is de enige manier. Het gaat alleen heel langzaam.
Hallo Dames,
Fijn dat hier een onderwerp over is!
Niet gediagnostiseerd, maar wel zelf heel veel over gelezen: een onveilig gehechte. Ik ben benieuwd welke vorm van onveilig gehecht jullie zijn want daar zit nog behoorlijk verschil in.
Ik val onder de vermijdende. Hierdoor heb ik (tot pas geleden) nooit echt behoefte aan relaties gehad (had vroeger wel veel vriendjes maar dat was allemaal spielerei voor mij. Had geen idee wat die jongens van me wilden als ze serieus waren).
Bij vermijding heb je wel vertrouwen in jezelf, maar niet in de buitenwereld. Daardoor voel je je (te) onafhankelijk en is het makkelijk om relaties te verbreken als het "te moeilijk"wordt.
Heel herkenbaar het in paniek raken en zaken totaal niet meer objectief zien. Op zo'n moment bevind je je gevoelsmatig in de hel. En niemand die dat begrijpt,...Zo'n hel duurt dan enkele uren of dagen en daarna zijn (onbewust) alle gevoelslijntjes verbroken met die persoon of situatie.
Dit is zoooo herkenbaar! Ik begrijp het wel Vivamies! Ojee! Dat je rücksichtlos al je gevoel verbreekt met een voor jou emotioneel bedreigende situatie of persoon. Gewoon omdat het lijkt alsof je verzwolgen wordt door de emoties die het oproept. Er is dan maar één manier om je gemoedsrust weer te herstellen en dat is 'kappen met alles' Ik voel en gedraag mij ook heel onafhankelijk. Dat is omdat ik dan de zaken onder controle heb en niet van de 'nukken en grillen' van anderen afhankelijk ben. Ik weet toch nooit wat een ander gaat doen? Nee, dan liever alles zelf.
Het is heeeel zwaar om de confrontatie aan te gaan met situaties die je emotioneel triggeren. Maar inderdaad, door vallen en opstaan kom je er heel langzaam achter dat je angst het je heel moeilijk kan maken, terwijl het eigenlijk niet nodig is. Om dit inzicht te krijgen moet je je echter met huid en haar blootstellen (net als een baby) aan contact met anderen en omdat op de een of andere manier je vroegste contact met je verzorgers niet veilig was, ervaar je op zo'n moment weer die bijna ondraaglijke angst, die je blijkbaar gehad hebt als baby en klein kind. Het 'met huid en haar-gevoel' heb je omdat je nooit jezelf hebt leren kennen, omdat er geen spiegelfunctie was van de ouders. Je hebt niet geleerd hoe het is om contact te maken. Je weet dus heel slecht wie jezelf bent, zit als het ware opgesloten in jezelf. Op het moment dat je dan met anderen communiceert, voel je je al snel helemaal NIETS en dat veroorzaakt de angst. Het is ongelofelijk zwaar om jezelf hiermee te confronteren. Maar het is de enige manier. Het gaat alleen heel langzaam.
zondag 3 oktober 2010 om 15:07
klopt als een bus invincible. Zoals je het beschrijft springen bijna de tranen in mijn ogen want je raakt precies de kern.
Voor de mensen die niet weten waar dit over gaat hier wat uitleg
Zelf baal ik ervan dat ik door mijn eigen negatieve gedrag (door mijn gedachten en gevoelens) er juist voor zorg dat anderen negatief op mij reageren. De self fulfilling prophecy,.. Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Voor de mensen die niet weten waar dit over gaat hier wat uitleg
Zelf baal ik ervan dat ik door mijn eigen negatieve gedrag (door mijn gedachten en gevoelens) er juist voor zorg dat anderen negatief op mij reageren. De self fulfilling prophecy,.. Hoe kijken jullie daar tegenaan?
zondag 3 oktober 2010 om 16:35
quote:Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 15:07:
Zelf baal ik ervan dat ik door mijn eigen negatieve gedrag (door mijn gedachten en gevoelens) er juist voor zorg dat anderen negatief op mij reageren. De self fulfilling prophecy,.. Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Het is heel lastig je innerlijke overtuigingen te veranderen. Soms lijkt het wel alsof ik expres mensen negatief t.o.v. mij wil maken, dan is het maar duidelijk ofzo. Bizar ja.. Het is trouwens niet echt dat ze negatief op me reageren, het is denk ik meer dat ze niet helemaal weten wat ze aan me hebben ofzo. Dat komt omdat ik me altijd wat 'vaag' opstel. Dan kan ik nog alle kanten uit he? En als ze me dan voor mijn gevoel wat links laten liggen, ben ik weer beledigd.
Ik ben hier echter al een heel eind ten positieve in veranderd en probeer situaties veel meer objectief te bekijken. Dit lukt steeds beter. Als advies zou ik willen zeggen: probeer je negatieve gedachten en emoties te 'parkeren'...laat ze er zijn, maar laat je er tegelijkertijd niet door uit het veld slaan. Ze zijn er, maar je hoeft er niets mee te doen. Ook als je denkt dat anderen negatief op jou reageren: zie het rustig aan en probeer het objectief te bekijken. OK, ze reageren misschien niet zoals ik wilde....hoe erg is dat nu helemaal? Als je rustig blijft is de kans heel groot dat je op een gegeven moment ziet dat de situatie veel minder negatief is dan je dacht. Als je in paniek raakt, denk je niet meer helder en zie je alles door een zwarte bril. Het is niet vreemd dat je dan negatief over jezelf blijft denken. Dus kalm blijven is heel belangrijk.
Zelf baal ik ervan dat ik door mijn eigen negatieve gedrag (door mijn gedachten en gevoelens) er juist voor zorg dat anderen negatief op mij reageren. De self fulfilling prophecy,.. Hoe kijken jullie daar tegenaan?
Het is heel lastig je innerlijke overtuigingen te veranderen. Soms lijkt het wel alsof ik expres mensen negatief t.o.v. mij wil maken, dan is het maar duidelijk ofzo. Bizar ja.. Het is trouwens niet echt dat ze negatief op me reageren, het is denk ik meer dat ze niet helemaal weten wat ze aan me hebben ofzo. Dat komt omdat ik me altijd wat 'vaag' opstel. Dan kan ik nog alle kanten uit he? En als ze me dan voor mijn gevoel wat links laten liggen, ben ik weer beledigd.
Ik ben hier echter al een heel eind ten positieve in veranderd en probeer situaties veel meer objectief te bekijken. Dit lukt steeds beter. Als advies zou ik willen zeggen: probeer je negatieve gedachten en emoties te 'parkeren'...laat ze er zijn, maar laat je er tegelijkertijd niet door uit het veld slaan. Ze zijn er, maar je hoeft er niets mee te doen. Ook als je denkt dat anderen negatief op jou reageren: zie het rustig aan en probeer het objectief te bekijken. OK, ze reageren misschien niet zoals ik wilde....hoe erg is dat nu helemaal? Als je rustig blijft is de kans heel groot dat je op een gegeven moment ziet dat de situatie veel minder negatief is dan je dacht. Als je in paniek raakt, denk je niet meer helder en zie je alles door een zwarte bril. Het is niet vreemd dat je dan negatief over jezelf blijft denken. Dus kalm blijven is heel belangrijk.
zondag 3 oktober 2010 om 16:46
Vivamies en invicble ik herken alles wat jullie schrijven..helemaal.
Ik moet zeggen dat ik het nog nooit zo concreet verwoord heb gezien, dat is wel verhelderend. En leerzaam.
En, uiteraard, ook pijnlijk.
Met nog als toevoeging dat als ik dan uit het contact ga, als het te heftig wordt, ik ook niks meer voel. Dat gebeurt ook zonder contact trouwens, als ik ergens mee zit.
Dan voel ik helemaal niks meer en ben ik helemaal leeg. Verlamd. Mijn lichaam werkt dan ook niet meer normaal, het gevoel is eruit weg en ik kan eigenlijk niks meer, beweeg me als een robot.
Vooral in mijn vingers voelt het dan heel raar, net alsof ik zelf niet meer in mijn eigen lichaam zit. Mijn vingers voelen slap en stuurloos dan. Ik ben ook totaal dichtgeklapt en geblokkeerd, kan niet meer praten.
Ja, technisch gezien wel, maar het lijkt alsof ik in coma ben en probeer te praten maar mijn mond beweegt niet.
Dat heet geloof ik dissociatie, wat ik net beschreef. Hebben jullie dat ook?
Ik moet zeggen dat ik het nog nooit zo concreet verwoord heb gezien, dat is wel verhelderend. En leerzaam.
En, uiteraard, ook pijnlijk.
Met nog als toevoeging dat als ik dan uit het contact ga, als het te heftig wordt, ik ook niks meer voel. Dat gebeurt ook zonder contact trouwens, als ik ergens mee zit.
Dan voel ik helemaal niks meer en ben ik helemaal leeg. Verlamd. Mijn lichaam werkt dan ook niet meer normaal, het gevoel is eruit weg en ik kan eigenlijk niks meer, beweeg me als een robot.
Vooral in mijn vingers voelt het dan heel raar, net alsof ik zelf niet meer in mijn eigen lichaam zit. Mijn vingers voelen slap en stuurloos dan. Ik ben ook totaal dichtgeklapt en geblokkeerd, kan niet meer praten.
Ja, technisch gezien wel, maar het lijkt alsof ik in coma ben en probeer te praten maar mijn mond beweegt niet.
Dat heet geloof ik dissociatie, wat ik net beschreef. Hebben jullie dat ook?
zondag 3 oktober 2010 om 17:07
Hoi Mazou,
nee, die lichamelijke klachten heb ik niet. Het zit puur in het hoofd en in de emotie.
@invincible: het is inderdaad niet zo dat men negatief reageert op mij. Maar ik ben me er wel van bewust dat met het gevoel "stik maar" je ervoor zorgt dat de ander idd niet weet wat hij aan je heeft. Ook herken ik wat je zegt "het in het midden laten" wat je van ze vindt (vaag blijven, geen duidelijke keuze maken want dan kan je op je bek gaan). Juist door dat vage, vaak afstandelijke gedrag kreeg ik vroeger altijd vriendjes die afhankelijk van me werden waardoor ik alleen maar harder wegrende (dus dacht ik bindingsangst). Nu ik volwassen ben lijkt het tij zich te keren,...begin ik behoefte aan relatie te krijgen en krijg ik sinds vorig jaar heren die nu zelf vaag blijven waardoor ik in paniek raak (verlatingsangst)
Het helpt inderdaad om te proberen om de situatie van verschillende kanten te bekijken en je zoveel mogelijk in te leven in al die verschilende kanten. Maar dat is erg lastig als "je er middenin zit". Mooi is wel dat ik een paar weken geleden de touwtjes had doorgeknipt met die prille relatie, ik me bewust was van het proces en de reactie van de ander en erover praatte! De primaire reactie na mijn openheid was: gauw naar huis gaan en bijkomen. Maar ik ben gebleven en stapje bij stapje kwam mijn oude gevoel weer terug. Iets waarvan ik dacht (door eerdere ervaringen) dat dat niet kon. Dat geeft mij veel vertrouwen dat het "goed"kan komen. In dit geval ben ik er inmiddels van overtuigd dat de liefde tussen mij en mr Pril goed zit, alleen hij waarschijnlijk nog niet genezen is van zijn burnout (werkte net fulltime toen ik hem ontmoette) en is daarom erg met zichzelf bezig en minder met ons (op de momenten dat we niet bij elkaar zijn=> contact moet dan van mijn kant komen sinds de laatste weken, ook dit aangeven hielp niet). Hij moet daar alleen nog zelf achterkomen. Ik kan en wil niet in zo'n situatie zitten omdat ik het teveel op mezelf betrek dus heb ik het uitgemaakt (weer de makkelijkste weg,..)
nee, die lichamelijke klachten heb ik niet. Het zit puur in het hoofd en in de emotie.
@invincible: het is inderdaad niet zo dat men negatief reageert op mij. Maar ik ben me er wel van bewust dat met het gevoel "stik maar" je ervoor zorgt dat de ander idd niet weet wat hij aan je heeft. Ook herken ik wat je zegt "het in het midden laten" wat je van ze vindt (vaag blijven, geen duidelijke keuze maken want dan kan je op je bek gaan). Juist door dat vage, vaak afstandelijke gedrag kreeg ik vroeger altijd vriendjes die afhankelijk van me werden waardoor ik alleen maar harder wegrende (dus dacht ik bindingsangst). Nu ik volwassen ben lijkt het tij zich te keren,...begin ik behoefte aan relatie te krijgen en krijg ik sinds vorig jaar heren die nu zelf vaag blijven waardoor ik in paniek raak (verlatingsangst)
Het helpt inderdaad om te proberen om de situatie van verschillende kanten te bekijken en je zoveel mogelijk in te leven in al die verschilende kanten. Maar dat is erg lastig als "je er middenin zit". Mooi is wel dat ik een paar weken geleden de touwtjes had doorgeknipt met die prille relatie, ik me bewust was van het proces en de reactie van de ander en erover praatte! De primaire reactie na mijn openheid was: gauw naar huis gaan en bijkomen. Maar ik ben gebleven en stapje bij stapje kwam mijn oude gevoel weer terug. Iets waarvan ik dacht (door eerdere ervaringen) dat dat niet kon. Dat geeft mij veel vertrouwen dat het "goed"kan komen. In dit geval ben ik er inmiddels van overtuigd dat de liefde tussen mij en mr Pril goed zit, alleen hij waarschijnlijk nog niet genezen is van zijn burnout (werkte net fulltime toen ik hem ontmoette) en is daarom erg met zichzelf bezig en minder met ons (op de momenten dat we niet bij elkaar zijn=> contact moet dan van mijn kant komen sinds de laatste weken, ook dit aangeven hielp niet). Hij moet daar alleen nog zelf achterkomen. Ik kan en wil niet in zo'n situatie zitten omdat ik het teveel op mezelf betrek dus heb ik het uitgemaakt (weer de makkelijkste weg,..)
zondag 3 oktober 2010 om 17:12
Mazou, mij helpt het heel erg om een paar keer per week hard te lopen. Dan overdenk ik alles wat ik wil overdenken en kan dan tot veel objectievere conclusies komen. Daardoor ben ik ook meer ontspannen als ik daarna thuiskom. Je hoeft er immers niet meer langer over te piekeren want je hebt je conclusie al,..
zondag 3 oktober 2010 om 17:46
