Psyche
alle pijlers
Paranormaal
donderdag 16 september 2010 om 18:53
Haai!
Ik vroeg me af of jullie wel eens in aanraking zijn gekomen met paranormale gebeurtenissen en zo ja hoe zijn jullie hiermee om gegaan?
Zelf ben ik hier heel nieuwsgierig naar omdat er naar mijn idee af en toe wel eens dingen gebeuren die niet te verklaren zijn!
Hoe denken jullie hierover?
Greetz!
Ik vroeg me af of jullie wel eens in aanraking zijn gekomen met paranormale gebeurtenissen en zo ja hoe zijn jullie hiermee om gegaan?
Zelf ben ik hier heel nieuwsgierig naar omdat er naar mijn idee af en toe wel eens dingen gebeuren die niet te verklaren zijn!
Hoe denken jullie hierover?
Greetz!
zaterdag 18 september 2010 om 10:29
Ik onmoette hem voor het eerst, ik had hem nog nooit eerder gezien. Hij scheen wel op mijn vaders begrafenis geweest te zijn maar daar waren 1500 man aanwezig van zijn werk. Ik was toen 5 dus weinig kans dat ik hem toen gezien heb en nog wist wie hij was. Het is niet echt een paranormaal verhaal maar vond het wel een bijzondere ervaring.
zaterdag 18 september 2010 om 11:25
quote:RationalCouple schreef op 18 september 2010 @ 09:51:
[...]
waarom maak je nu ook direct deze stap? Ik neem graag aan dat er iets is gebeurd dat niet is te verklaren. Waarom heeft iemand je gered? Je geheugen kan het na de actie anders geinterpreteerd hebben, het hek stond toch een paar centimeter weg, je spier-actie was beter als verwacht, een straal van Mars beamde een onzichtbaar kussen, etc...
Het feit dat je iets niet kunt verklaren is geen probleem en ik wil persoonlijk graag met iedereen ergens een boom over opzetten. Het is vooral de enorme sprongen die de paranormale maken die mij (en wellicht) ook andere stoort. Veel paranormale willen helemaal geen verklaring. De sprong van een onverklaarbare val, naar "geesten" is m.i. te groot; en waarom zou nu juist deze oplossings-keuze de juiste zijn?
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
Bouw anders je eigen topic over iets dat niet bestaat en waar anderen wel in geloven en waar jij je over opvreet dat anderen daar wel in geloven omdat jij vindt dat zij ook moeten vinden dat iets dat nog niet wetenschappelijk is bewezen niet kan bestaan.
[...]
waarom maak je nu ook direct deze stap? Ik neem graag aan dat er iets is gebeurd dat niet is te verklaren. Waarom heeft iemand je gered? Je geheugen kan het na de actie anders geinterpreteerd hebben, het hek stond toch een paar centimeter weg, je spier-actie was beter als verwacht, een straal van Mars beamde een onzichtbaar kussen, etc...
Het feit dat je iets niet kunt verklaren is geen probleem en ik wil persoonlijk graag met iedereen ergens een boom over opzetten. Het is vooral de enorme sprongen die de paranormale maken die mij (en wellicht) ook andere stoort. Veel paranormale willen helemaal geen verklaring. De sprong van een onverklaarbare val, naar "geesten" is m.i. te groot; en waarom zou nu juist deze oplossings-keuze de juiste zijn?
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
Bouw anders je eigen topic over iets dat niet bestaat en waar anderen wel in geloven en waar jij je over opvreet dat anderen daar wel in geloven omdat jij vindt dat zij ook moeten vinden dat iets dat nog niet wetenschappelijk is bewezen niet kan bestaan.
zaterdag 18 september 2010 om 11:42
Ik weet het niet...
Graag zou ik geloven in dat er meer is na de dood, vind dat een troostende gedachte. Toch ben ik niet overtuigd, ondanks de bizarre en bijzondere verhalen van sommige mensen. Misschien durf ik niet overtuigd te zijn, inderdaad uit angst die overtuiging weer te moeten verliezen (immers, dan moet ik alsnog/alweer de dierbaren die me ontvallen zijn loslaten).
Toch vind ik sommige ervaringen te mooi om af te doen als toeval, puur om sentimentele redenen. Die ervaringen bieden me toch troost, geven een warm gevoel van binnen.
Dat die troost misschien oplucht, op toeval gebaseerd is, wil ik ook weer niet accepteren, omdat dat ze minder waardevol zou maken.
Toen mijn Lief, Hero, stervende was, heb ik mijn gsm uitgezet. ieder potentieel contact met de buitenwereld was teveel. Wij moesten dit moment doormaken; hij, zijn familie, en ik. Dat laatste uurtje zaten we met zijn vijven in een cocon van stilte.
Een half uurtje na zijn dood werd die stilte ineens verbroken door het signaal dat ik een sms-je binnen kreeg. Niet dat ik mijn telefoon aan had gezet, die lag nogsteeds op het aanrechtje in de ziekenhuiskamer, daar waar ik hem bijna twee uur daarvoor had uitgedaan en neergelegd.
Het sms-je bleek afkomstig van Hero. Het was een sms-je wat hij maanden daarvoor al had gestuurd, wat ik gelezen had, maar wat nu als nieuw bericht binnen kwam. Een berichtje wat ik zo nodig had om op dat moment te horen. De inhoud:
Liefste, ik hou van je, ik heb altijd van je gehouden en zal altijd van je houden. Voor altijd jouw Hero
Tranen met tuiten heb ik gehuild.
En natuurlijk kun je denken dat ik voor het eerst in mijn leven mijn telefoon verkeerd heb uitgezet.
Natuurlijk kun je denken dat er gewoon een foutje in het gsm-geheugen zat, al dan niet getriggerd door de medische apparatuur.
Natuurlijk kun je denken dat er een storing was bij de provider wat kortdurende kortsluiting veroorzaakte.
Natuurlijk kun je denken dat ik door het intense verdriet het verkeerde berichtje heb geopend.
Zelfs zou je kunnen denken dat een beam van Mars mijn telefoon op hol deed slaan.
Al deze opties zijn net zo mogelijk als dat het daadwerkelijk een berichtje van Hero zou zijn.
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....
Graag zou ik geloven in dat er meer is na de dood, vind dat een troostende gedachte. Toch ben ik niet overtuigd, ondanks de bizarre en bijzondere verhalen van sommige mensen. Misschien durf ik niet overtuigd te zijn, inderdaad uit angst die overtuiging weer te moeten verliezen (immers, dan moet ik alsnog/alweer de dierbaren die me ontvallen zijn loslaten).
Toch vind ik sommige ervaringen te mooi om af te doen als toeval, puur om sentimentele redenen. Die ervaringen bieden me toch troost, geven een warm gevoel van binnen.
Dat die troost misschien oplucht, op toeval gebaseerd is, wil ik ook weer niet accepteren, omdat dat ze minder waardevol zou maken.
Toen mijn Lief, Hero, stervende was, heb ik mijn gsm uitgezet. ieder potentieel contact met de buitenwereld was teveel. Wij moesten dit moment doormaken; hij, zijn familie, en ik. Dat laatste uurtje zaten we met zijn vijven in een cocon van stilte.
Een half uurtje na zijn dood werd die stilte ineens verbroken door het signaal dat ik een sms-je binnen kreeg. Niet dat ik mijn telefoon aan had gezet, die lag nogsteeds op het aanrechtje in de ziekenhuiskamer, daar waar ik hem bijna twee uur daarvoor had uitgedaan en neergelegd.
Het sms-je bleek afkomstig van Hero. Het was een sms-je wat hij maanden daarvoor al had gestuurd, wat ik gelezen had, maar wat nu als nieuw bericht binnen kwam. Een berichtje wat ik zo nodig had om op dat moment te horen. De inhoud:
Liefste, ik hou van je, ik heb altijd van je gehouden en zal altijd van je houden. Voor altijd jouw Hero
Tranen met tuiten heb ik gehuild.
En natuurlijk kun je denken dat ik voor het eerst in mijn leven mijn telefoon verkeerd heb uitgezet.
Natuurlijk kun je denken dat er gewoon een foutje in het gsm-geheugen zat, al dan niet getriggerd door de medische apparatuur.
Natuurlijk kun je denken dat er een storing was bij de provider wat kortdurende kortsluiting veroorzaakte.
Natuurlijk kun je denken dat ik door het intense verdriet het verkeerde berichtje heb geopend.
Zelfs zou je kunnen denken dat een beam van Mars mijn telefoon op hol deed slaan.
Al deze opties zijn net zo mogelijk als dat het daadwerkelijk een berichtje van Hero zou zijn.
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 18 september 2010 om 12:54
quote:Iwannalive schreef op 18 september 2010 @ 11:25:
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
de vraag was: hoe denken jullie hier over?
en omdat ik nog steeds de illusie heb dat op een open forum mensen elkaars standpunten willen lezen; maar bedankt voor de tip
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
de vraag was: hoe denken jullie hier over?
en omdat ik nog steeds de illusie heb dat op een open forum mensen elkaars standpunten willen lezen; maar bedankt voor de tip
zaterdag 18 september 2010 om 13:15
quote:mimsey schreef op 18 september 2010 @ 11:42:
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
fwiw: ik vind dat je oprecht een persoonlijke ervaring deelt. Ik voel ook geen enkele behoefte om je onnodig "pijn" te doen met mijn andere visie op het geheel. Ik reageer op dit topic omdat ik er vanuit ga dat de oprechtheid die anderen voelen in hun ervaring ik kan delen vanuit een ander standpunt. Ik wens je veel sterkte met dit verdriet
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
fwiw: ik vind dat je oprecht een persoonlijke ervaring deelt. Ik voel ook geen enkele behoefte om je onnodig "pijn" te doen met mijn andere visie op het geheel. Ik reageer op dit topic omdat ik er vanuit ga dat de oprechtheid die anderen voelen in hun ervaring ik kan delen vanuit een ander standpunt. Ik wens je veel sterkte met dit verdriet
zaterdag 18 september 2010 om 13:25
@ Mimsey en een hele dikke Wat een verdriet.
Wat een verhaal de tranen lopen over mijn wangen of het nou wel of geen toeval was , wat een prachtig berichtje om te krijgen nadat je zeker weet dit niet meer van hem te kunnen horen .....
Heel indrukwekkend.
Wat een verhaal de tranen lopen over mijn wangen of het nou wel of geen toeval was , wat een prachtig berichtje om te krijgen nadat je zeker weet dit niet meer van hem te kunnen horen .....
Heel indrukwekkend.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 september 2010 om 13:31
quote:mimsey schreef op 18 september 2010 @ 11:42:
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....Ik vind heel fijn voor jou dat je dit berichtje gekregen hebt.
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....Ik vind heel fijn voor jou dat je dit berichtje gekregen hebt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 september 2010 om 13:49
quote:RationalCouple schreef op 18 september 2010 @ 09:38:
[...]
het staat een ieder vanzelfsprekend vrij te geloven; maar een discussie wordt erg lastig er nergens overeenstemming is over een "denk kader". De wetenschap is in die zin ook niet zo bijzonder. Het zijn gewoon een paar afspraken hoe zaken tegen elkaar worden afgezet. De wetenschap claimt in die zin ook niet zoveel.
ik heb het onderstaande al eens eerder gepost in een topic; en het leek me wederom relevant:
Het lastige van gelovige is dat ze de "bewijslast omdraaien". Je kan niet aantonen dat iets niet bestaat. Je dient juist aan te tonen dat iets wel bestaat.
Bij mij in het Bos woont een roze olifant; "toon jij maar aan dat tie niet bestaat"
"Extraordinary claims require extraordinary evidence"
de computer waarop je dit bericht typt "toont de wetenschap"....
Wetenschap is "slechts" een methode.... erg werkbaar ook; en vooral erg vrij; het staat een ieder vrij zijn/haar theorie te onderbouwen en bewijzen.....technologie die eruit voortkomt laat prachtig zien welke theorieen hout snijden en welke nog wat onderbouwing behoeven.
Je kan ook bidden voor de nieuwste Prada of iPod en kijken of tie opeens voor je neus ontstaat.Interessant hoor, dat van die roze olifant. Ik geloof in het paranormale. Ik ben zelf paranormaal begaafd. En ik hoef niets te bewijzen.... want IK weet dat het zo is, en er is niets in mij dat enige behoefte heeft om dat te bewijzen. Alleen zij die niet geloven willen bewijs. Nou, doe je best!
[...]
het staat een ieder vanzelfsprekend vrij te geloven; maar een discussie wordt erg lastig er nergens overeenstemming is over een "denk kader". De wetenschap is in die zin ook niet zo bijzonder. Het zijn gewoon een paar afspraken hoe zaken tegen elkaar worden afgezet. De wetenschap claimt in die zin ook niet zoveel.
ik heb het onderstaande al eens eerder gepost in een topic; en het leek me wederom relevant:
Het lastige van gelovige is dat ze de "bewijslast omdraaien". Je kan niet aantonen dat iets niet bestaat. Je dient juist aan te tonen dat iets wel bestaat.
Bij mij in het Bos woont een roze olifant; "toon jij maar aan dat tie niet bestaat"
"Extraordinary claims require extraordinary evidence"
de computer waarop je dit bericht typt "toont de wetenschap"....
Wetenschap is "slechts" een methode.... erg werkbaar ook; en vooral erg vrij; het staat een ieder vrij zijn/haar theorie te onderbouwen en bewijzen.....technologie die eruit voortkomt laat prachtig zien welke theorieen hout snijden en welke nog wat onderbouwing behoeven.
Je kan ook bidden voor de nieuwste Prada of iPod en kijken of tie opeens voor je neus ontstaat.Interessant hoor, dat van die roze olifant. Ik geloof in het paranormale. Ik ben zelf paranormaal begaafd. En ik hoef niets te bewijzen.... want IK weet dat het zo is, en er is niets in mij dat enige behoefte heeft om dat te bewijzen. Alleen zij die niet geloven willen bewijs. Nou, doe je best!
zaterdag 18 september 2010 om 13:53
Mimsey, wat een mooie ervaring.
Ik zat nog eens te denken.
De gebeurtenissen die ik heb beschreven zijn in zekere zin 'onverklaarbaar'.
We zijn druk op zoek geweest naar logische redenen, voor alles.
Je wil weten waarom je bang bent.
Als je weet dat je zwaar asociale buren een hekel aan je hebben, kan je die angst verklaren.
Als er ineens een stapel borden uit je kast valt en je dekens worden van je afgetrokken, zonder dat je iets ziet, weet je niet wat er aan de hand is, en dat is het enge.
Zeker als die dingen dagelijks gebeuren.
Natuurlijk denk je niet gelijk aan 'geesten'.
Omdat het niet iets is wat voor mij gewoon is.
Iedereen kent verhalen over 'spookhuizen', maar dat is meer uit enge Hollywood films. Daar in kan alles.
Als er steeds meer rare dingen gebeuren die je niet kan verklaren, blijf je bang.
In elk huis hoor je weleens een raar geluid, of valt door tocht weleens een deur dicht.
Maar als in korte tijd zoveel 'raars' gebeurd maakt het eigenlijk niet meer uit wat het is, dan wil je gewoon weg.
Het is nog steeds een onbekend terrein voor mij, wil ik ook graag zo houden.
Ik ben een behoorlijke controlefreak in mijn dagelijks leven, daarom was het ook heftig omdat we totaal geen controle of inzicht in de situatie hadden.
Ik zat nog eens te denken.
De gebeurtenissen die ik heb beschreven zijn in zekere zin 'onverklaarbaar'.
We zijn druk op zoek geweest naar logische redenen, voor alles.
Je wil weten waarom je bang bent.
Als je weet dat je zwaar asociale buren een hekel aan je hebben, kan je die angst verklaren.
Als er ineens een stapel borden uit je kast valt en je dekens worden van je afgetrokken, zonder dat je iets ziet, weet je niet wat er aan de hand is, en dat is het enge.
Zeker als die dingen dagelijks gebeuren.
Natuurlijk denk je niet gelijk aan 'geesten'.
Omdat het niet iets is wat voor mij gewoon is.
Iedereen kent verhalen over 'spookhuizen', maar dat is meer uit enge Hollywood films. Daar in kan alles.
Als er steeds meer rare dingen gebeuren die je niet kan verklaren, blijf je bang.
In elk huis hoor je weleens een raar geluid, of valt door tocht weleens een deur dicht.
Maar als in korte tijd zoveel 'raars' gebeurd maakt het eigenlijk niet meer uit wat het is, dan wil je gewoon weg.
Het is nog steeds een onbekend terrein voor mij, wil ik ook graag zo houden.
Ik ben een behoorlijke controlefreak in mijn dagelijks leven, daarom was het ook heftig omdat we totaal geen controle of inzicht in de situatie hadden.
zaterdag 18 september 2010 om 13:53
quote:Enn schreef op 18 september 2010 @ 09:41:
[...]
Dat vraag ik ook niet om die knop aan of uit te zetten. Ik vraag aan je op welke wijze jouw gave in jouw dagelijks leven zich toont. Wellicht dan dat je een voorbeeld kan vertellen als je dit wilt?Het bestaat uit zoveel dingen. Voor je een telefoongesprek voert, weten hoe die gaat verlopen. Als je met iemand praat, weten wat die gaat zeggen. De foto van mijn vriend, als ik die vastpak weten hoe hij zich voelt. Een eindeloze lijst van dingen.
[...]
Dat vraag ik ook niet om die knop aan of uit te zetten. Ik vraag aan je op welke wijze jouw gave in jouw dagelijks leven zich toont. Wellicht dan dat je een voorbeeld kan vertellen als je dit wilt?Het bestaat uit zoveel dingen. Voor je een telefoongesprek voert, weten hoe die gaat verlopen. Als je met iemand praat, weten wat die gaat zeggen. De foto van mijn vriend, als ik die vastpak weten hoe hij zich voelt. Een eindeloze lijst van dingen.
zaterdag 18 september 2010 om 15:31
Mijn man is er heel gevoelig voor. Grappig eigenlijk, omdat hij er voordat het hem overkwam, totaal niet in geloofde. "Onzin, altijd verklaarbaar, flauwekul, aanstelleritis, belachelijk". Ik noem even een paar van zijn termen.
Toen hij het meemaakte, stond hij er dan ook heel open tegenover. Maar toen hij voor de derde keer weer de herfstbladeren net achter de voordeur vond, die hij net naar buiten had gegooid, wist hij het ook niet meer. HIj had ze opgeraapt, naar buiten gegooid, deur dichtgedraaid, en daar lagen ze wéér. En zulke dingen gebeurden vaker. Dingen die verdwenen, op een lege tafel ineens weer terugkeerden, dat soort werk. In eerste instantie schuif je dat allemaal op verbeelding, ach: zeker over het hoofd gezien. Je moet ook niet alles 'onverklaarbaar' vinden.
Dat waren de 'grappige' dingen.
Mijn man zocht het ook wel eens op. Dan stond hij in de hal (daar was het gevoel altijd het sterkst) en riep: "Kom maar op, dan, ik ben hier". En dan was het alsof je en vrieskist opengooide. Letterlijk ijs- en ijskoud, vreemde vormen die om je heen kronkelden. Hij vond het wel interessant. Ik niet zo eigenlijk.
's Avonds in bed liggen, en zoals Kuzu ook vertelt, de dekens van je af, naar beneden gedrukt worden, gezichten achter het glas boven de slaapkamerdeur, bonzen tegen de deur, zware voetstappen op de trap. Ik dacht dan: O, dat is mijn man, die komt naar bed. Daarna hoorde ik niets meer, en zat man gewoon nog beneden, helemaal niet boven geweest. Doodeng.
Toevallig sprak ik laatst iemand die ik ongeveer een 6, 7 jaar niet meer had gezien. Toen hij hoorde, dat we verhuisd waren, zei hij: Het is goed dat je daar weg bent, dat was een heel erg vervelend, donker huis. Ik voelde me er nooit op mijn gemak". Zonder dat we er ooit over gesproken hadden. Hij had dat nooit gezegd, wilde er niet over beginnen.
Wat het is? Ik denk een soort achtergebleven energie. Er komt misschien ook een tijd, dat dat wél verklaarbaar wordt.
Toen hij het meemaakte, stond hij er dan ook heel open tegenover. Maar toen hij voor de derde keer weer de herfstbladeren net achter de voordeur vond, die hij net naar buiten had gegooid, wist hij het ook niet meer. HIj had ze opgeraapt, naar buiten gegooid, deur dichtgedraaid, en daar lagen ze wéér. En zulke dingen gebeurden vaker. Dingen die verdwenen, op een lege tafel ineens weer terugkeerden, dat soort werk. In eerste instantie schuif je dat allemaal op verbeelding, ach: zeker over het hoofd gezien. Je moet ook niet alles 'onverklaarbaar' vinden.
Dat waren de 'grappige' dingen.
Mijn man zocht het ook wel eens op. Dan stond hij in de hal (daar was het gevoel altijd het sterkst) en riep: "Kom maar op, dan, ik ben hier". En dan was het alsof je en vrieskist opengooide. Letterlijk ijs- en ijskoud, vreemde vormen die om je heen kronkelden. Hij vond het wel interessant. Ik niet zo eigenlijk.
's Avonds in bed liggen, en zoals Kuzu ook vertelt, de dekens van je af, naar beneden gedrukt worden, gezichten achter het glas boven de slaapkamerdeur, bonzen tegen de deur, zware voetstappen op de trap. Ik dacht dan: O, dat is mijn man, die komt naar bed. Daarna hoorde ik niets meer, en zat man gewoon nog beneden, helemaal niet boven geweest. Doodeng.
Toevallig sprak ik laatst iemand die ik ongeveer een 6, 7 jaar niet meer had gezien. Toen hij hoorde, dat we verhuisd waren, zei hij: Het is goed dat je daar weg bent, dat was een heel erg vervelend, donker huis. Ik voelde me er nooit op mijn gemak". Zonder dat we er ooit over gesproken hadden. Hij had dat nooit gezegd, wilde er niet over beginnen.
Wat het is? Ik denk een soort achtergebleven energie. Er komt misschien ook een tijd, dat dat wél verklaarbaar wordt.
zaterdag 18 september 2010 om 16:10
Tering.
Lang geleden is in een dergelijk topic niet-gelovers door de angels al gevraagd om niet te reageren als je alleen maar komt schoppen. En elke keer voelen mensen zich toch geroepen om te komen melden dat het allemaal niet bestaat, dit keer zelfs met een taalstrijd eraan verbonden.\
Leuk dat jullie de strijdbijl hebben begraven, maar het zou nog leuker zijn als die tien (?) pagina's verwijderd kunnen worden, want ze voegen werkelijk niets toe en ik heb geen zin om die ellende te moeten lezen. Amen.
Lang geleden is in een dergelijk topic niet-gelovers door de angels al gevraagd om niet te reageren als je alleen maar komt schoppen. En elke keer voelen mensen zich toch geroepen om te komen melden dat het allemaal niet bestaat, dit keer zelfs met een taalstrijd eraan verbonden.\
Leuk dat jullie de strijdbijl hebben begraven, maar het zou nog leuker zijn als die tien (?) pagina's verwijderd kunnen worden, want ze voegen werkelijk niets toe en ik heb geen zin om die ellende te moeten lezen. Amen.
zaterdag 18 september 2010 om 16:19
quote:Rogue_22 schreef op 18 september 2010 @ 09:54:
[...]
Het waren handen die ik voelde, die me terug duwde naar voren.
Dat kan ik niet verklaren nee, misschien was het een geest, misschien was het iets anders. Het enige wat ik weet is dat het gebeurd is. En ik zou graag geloven dat het mijn vader was, maar dat doe ik niet, daarom zei ik ook misschien.
Mijn geheugen is heel erg goed, en mijn moeder zag het ook. Hoe verklaar je dat dan?
Klinkt als een hele bijzondere ervaring!
Wie zet er alleen een trampoline vlak naast een puntig hek?!
[...]
Het waren handen die ik voelde, die me terug duwde naar voren.
Dat kan ik niet verklaren nee, misschien was het een geest, misschien was het iets anders. Het enige wat ik weet is dat het gebeurd is. En ik zou graag geloven dat het mijn vader was, maar dat doe ik niet, daarom zei ik ook misschien.
Mijn geheugen is heel erg goed, en mijn moeder zag het ook. Hoe verklaar je dat dan?
Klinkt als een hele bijzondere ervaring!
Wie zet er alleen een trampoline vlak naast een puntig hek?!
zaterdag 18 september 2010 om 16:23
Ja ik heb alle 10 de pagina's wel doorgelezen en het ging er idd hard aan toe. Zelf snap ik goed dat mensen er niet in geloven maar ik snap ook dat ze er wel in geloven. Ieder zijn ding toch. Ik geloof er ook in, maar niet altijd.
Alleen in mijn eigen ervaringen en een paar ervaringen die ik hier lees.
Nog een voorbeeldje: ik voel pijn van andere mensen, buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, dat soort dingen. Heb ik vooral in mijn tienerjaren erg heftig gevoeld om me heen, zelf kreeg ik dus daar ook pijn van. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik het weg kon halen bij mensen, ik legde mijn handen erop die werden dan heel warm en dan ging de pijn weg. Ik voelde de pijn mijn handen in gaan en vaak kreeg ik dan de klachten.
Mijn opa is de nuchterste persoon op de wereld, ik spreek hem nu nooit meer ( familievete ) maar toen ik dat nog wel deed had hij een dag veel last van Rugpijn, dus ik bood aan het weg te halen. Hij stribbelde wat tegen maar ik zette aan en legde mijn handen precies op de plek waar het pijn deed voor hij zei welke plek het was. Mijn handen werden heel warm en ik wist dat het gewerkt had want mijn rug deed pijn, bij hem was het over.
Hij heeft me zeker een kwartier verbijsterd aangekeken.
Bij meerdere mensen doe ik het wel eens, ik weet niet hoe het werkt, ik leg gewoon mijn handen erop, onstpan me en dan gaat het over. Heb wel geleerd me af te sluiten voor pijn van anderen, want ik voelde alles. Nu doe ik er weinig meer mee, veel mensen verklaren je ook voor gek als je erover praat, maar mijn familie weet dat het werkt.
Hoe dat weet ik niet.
@ Emaille: tja dat snap ik ook nog steeds niet. Hij staat nu nog op dezelfde plek, maar niemand springt er nu meer op.
Misschien hebben ze hem in de tussentijd wel eens verplaatst, we kwamen er maar 1 x per jaar.
Alleen in mijn eigen ervaringen en een paar ervaringen die ik hier lees.
Nog een voorbeeldje: ik voel pijn van andere mensen, buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, dat soort dingen. Heb ik vooral in mijn tienerjaren erg heftig gevoeld om me heen, zelf kreeg ik dus daar ook pijn van. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik het weg kon halen bij mensen, ik legde mijn handen erop die werden dan heel warm en dan ging de pijn weg. Ik voelde de pijn mijn handen in gaan en vaak kreeg ik dan de klachten.
Mijn opa is de nuchterste persoon op de wereld, ik spreek hem nu nooit meer ( familievete ) maar toen ik dat nog wel deed had hij een dag veel last van Rugpijn, dus ik bood aan het weg te halen. Hij stribbelde wat tegen maar ik zette aan en legde mijn handen precies op de plek waar het pijn deed voor hij zei welke plek het was. Mijn handen werden heel warm en ik wist dat het gewerkt had want mijn rug deed pijn, bij hem was het over.
Hij heeft me zeker een kwartier verbijsterd aangekeken.
Bij meerdere mensen doe ik het wel eens, ik weet niet hoe het werkt, ik leg gewoon mijn handen erop, onstpan me en dan gaat het over. Heb wel geleerd me af te sluiten voor pijn van anderen, want ik voelde alles. Nu doe ik er weinig meer mee, veel mensen verklaren je ook voor gek als je erover praat, maar mijn familie weet dat het werkt.
Hoe dat weet ik niet.
@ Emaille: tja dat snap ik ook nog steeds niet. Hij staat nu nog op dezelfde plek, maar niemand springt er nu meer op.
Misschien hebben ze hem in de tussentijd wel eens verplaatst, we kwamen er maar 1 x per jaar.
zaterdag 18 september 2010 om 19:31
Melpomene, apart he, dat soort dingen.
De 'grappige' dingen, waarbij je aan jezelf twijfelt herken ik heel goed.
'Goh, die deur zat toch op slot..'
' Tocht het dan zo hier in huis'
' Vast muizen in de muren'.
M'n zwager kwam met het idee om een camera neer te zetten snachts. Zij geloofden er niet zo in, dachten dat het wel meeviel.
Omdat ik zo bang was hebben we het niet gedaan.
Ik was ontzettend bang dat er 'iets' tevoorschijn zou komen op die beelden wat me nog banger zou maken.
M'n man wou ook graag weten wat het was.
De rollen zijn nu omgekeerd, hij wil het laten rusten en ik ben nog steeds wel bezig met het hele gebeuren.
Omdat het zoveel impact heeft gehad.
Via via heb ik later ook verhalen gehoord over dat huis, over de tandartsenpraktijk die er onder zat.
Maar je weet nooit of mensen je dat vertellen om je naar de mond te praten, het kan altijd dat ze van iemand anders iets gehoord hebben, ook al vertel je zelf niks.
Wat heftig Rogue.
Is dit iets wat je bij 'iedereen' kan en voelt?
De 'grappige' dingen, waarbij je aan jezelf twijfelt herken ik heel goed.
'Goh, die deur zat toch op slot..'
' Tocht het dan zo hier in huis'
' Vast muizen in de muren'.
M'n zwager kwam met het idee om een camera neer te zetten snachts. Zij geloofden er niet zo in, dachten dat het wel meeviel.
Omdat ik zo bang was hebben we het niet gedaan.
Ik was ontzettend bang dat er 'iets' tevoorschijn zou komen op die beelden wat me nog banger zou maken.
M'n man wou ook graag weten wat het was.
De rollen zijn nu omgekeerd, hij wil het laten rusten en ik ben nog steeds wel bezig met het hele gebeuren.
Omdat het zoveel impact heeft gehad.
Via via heb ik later ook verhalen gehoord over dat huis, over de tandartsenpraktijk die er onder zat.
Maar je weet nooit of mensen je dat vertellen om je naar de mond te praten, het kan altijd dat ze van iemand anders iets gehoord hebben, ook al vertel je zelf niks.
Wat heftig Rogue.
Is dit iets wat je bij 'iedereen' kan en voelt?
zaterdag 18 september 2010 om 23:10
Tegenwoordig niet meer, omdat ik geleerd heb om het naast me neer te leggen en de pijntjes te negeren, maar toen het net ontwikkelde wel ja.
Het was moeilijk voor me om te werken bij openbare plekken, omdat er dan veel mensen tegelijk waren om me heen die allemaal wel wat hadden waardoor ik dan duizelig en ellendig werd.
Maar je moet je er voor afsluiten.
Het was moeilijk voor me om te werken bij openbare plekken, omdat er dan veel mensen tegelijk waren om me heen die allemaal wel wat hadden waardoor ik dan duizelig en ellendig werd.
Maar je moet je er voor afsluiten.
zaterdag 18 september 2010 om 23:33
quote:emaille schreef op 18 september 2010 @ 16:10:
Tering.
Lang geleden is in een dergelijk topic niet-gelovers door de angels al gevraagd om niet te reageren als je alleen maar komt schoppen. En elke keer voelen mensen zich toch geroepen om te komen melden dat het allemaal niet bestaat, dit keer zelfs met een taalstrijd eraan verbonden.\
Leuk dat jullie de strijdbijl hebben begraven, maar het zou nog leuker zijn als die tien (?) pagina's verwijderd kunnen worden, want ze voegen werkelijk niets toe en ik heb geen zin om die ellende te moeten lezen. Amen.
Ik heb er mijn best op gedaan, al zou het kunnen zijn dat ik iets over het hoofd heb gezien, het is al laat.
Bij deze het verzoek om de discussie on-topic te houden. Iets uitpraten doen jullie maar op napraat.
Tering.
Lang geleden is in een dergelijk topic niet-gelovers door de angels al gevraagd om niet te reageren als je alleen maar komt schoppen. En elke keer voelen mensen zich toch geroepen om te komen melden dat het allemaal niet bestaat, dit keer zelfs met een taalstrijd eraan verbonden.\
Leuk dat jullie de strijdbijl hebben begraven, maar het zou nog leuker zijn als die tien (?) pagina's verwijderd kunnen worden, want ze voegen werkelijk niets toe en ik heb geen zin om die ellende te moeten lezen. Amen.
Ik heb er mijn best op gedaan, al zou het kunnen zijn dat ik iets over het hoofd heb gezien, het is al laat.
Bij deze het verzoek om de discussie on-topic te houden. Iets uitpraten doen jullie maar op napraat.
maandag 20 september 2010 om 12:16
Nou, het staat weer te koop/huur, dus voor de liefhebber...!
Ik weet trouwens niet of het bij iedereen gebeurd.
Of de huidige bewoners er ook last van hebben.
Ik heb wel gehoord dat een van de bewoonsters voor ons, hetzelfde probleem met haar huisdier heeft gehad.
Ook een konijn.
Dier gedroeg zich net zo als de onze, daarnaast ook heel erg agressief.
Ze heeft hem toen naar een kinderboerderij in de buurt gebracht omdat hij zo onhandelbaar was dat ze er geen lol meer mee had.
Na twee weken ging ze eens informeren hoe het met het konijn ging en de mensen van die kinderboerderij waren erg verbaasd dat ze hem had weggedaan.
Totaal niet onhandelbaar, erg lief juist, ook heel lief voor kinderen.
Dat was dus ook zo met ons konijn.
In huis kon je aan zijn lichaamstaal zien dat hij altijd op zijn hoede was, geen idee waarvoor.
In eerste instantie denk je ook aan de angst voor een nieuwe omgeving.
Maar toen hij bij mijn ouders in huis kwam had hij, toen hij eenmaal bijgeslapen had, totaal geen moeite om spontaan het hele huis door te rennen, bij mijn vader in zijn nek te springen en 20 keer rondjes over de bank te rennen.
In ons nieuwe huis net zo. Hij rende eens goed het hele huis door, bakende alles af als zijn gebied.
Totaal ander dier dan daar.
Ik weet trouwens niet of het bij iedereen gebeurd.
Of de huidige bewoners er ook last van hebben.
Ik heb wel gehoord dat een van de bewoonsters voor ons, hetzelfde probleem met haar huisdier heeft gehad.
Ook een konijn.
Dier gedroeg zich net zo als de onze, daarnaast ook heel erg agressief.
Ze heeft hem toen naar een kinderboerderij in de buurt gebracht omdat hij zo onhandelbaar was dat ze er geen lol meer mee had.
Na twee weken ging ze eens informeren hoe het met het konijn ging en de mensen van die kinderboerderij waren erg verbaasd dat ze hem had weggedaan.
Totaal niet onhandelbaar, erg lief juist, ook heel lief voor kinderen.
Dat was dus ook zo met ons konijn.
In huis kon je aan zijn lichaamstaal zien dat hij altijd op zijn hoede was, geen idee waarvoor.
In eerste instantie denk je ook aan de angst voor een nieuwe omgeving.
Maar toen hij bij mijn ouders in huis kwam had hij, toen hij eenmaal bijgeslapen had, totaal geen moeite om spontaan het hele huis door te rennen, bij mijn vader in zijn nek te springen en 20 keer rondjes over de bank te rennen.
In ons nieuwe huis net zo. Hij rende eens goed het hele huis door, bakende alles af als zijn gebied.
Totaal ander dier dan daar.
maandag 20 september 2010 om 12:34
quote:Hummeltje_ schreef op 20 september 2010 @ 06:34:
Zouden de niet-gelovers het aandurven om in het oude huis van Kuzu of Melpome te verblijven voor een tijdje?
Weet je, dat er makelaars zijn, die mensen inhuren om een huis 'schoon te maken'? Ik deed het bij mijn vorige huis zelf ook wel, op advies van een vriendin, en dat hielp altijd tijdelijk. Moest het echt 'bijhouden'.
Ik weet niet of de nieuwe mensen in het huis er last van hebben. Ben er nog wel eens geweest voor de post e.d, maar het zijn Pakistani, die erg gesloten zijn.
In ons dorp staat trouwens een officieel spookhuis, er is ook gefilmd door Frans Bromet. Daar heeft een hele serie mensen gewoond, iedereen verhuisde snel weer. Mooi huis wel.
Ik vind het verhaal van Mimsey prachtig, heb toen haar topic ook gevolgd. Zulke dingen koester je...
Een vriendin van mijn verloor haar vader, heel onverwacht. Een aantal dagen na de begrafenis zat zij met haar moeder in de woonkamer, en ze praatten er samen over, dat ze het allebei verschrikkelijk vonden dat ze geen afscheid hadden kunnen nemen, hij was verongelukt. Even later stond hun vader in de hoek van de kamer, en hij zwaaide naar ze. Daarna verdween hij weer. Voor hun was dat een heel troostende gedachte: ze hadden hem toch nog even 'gezien' en het voelde op een bepaalde manier heel fijn.
Zouden de niet-gelovers het aandurven om in het oude huis van Kuzu of Melpome te verblijven voor een tijdje?
Weet je, dat er makelaars zijn, die mensen inhuren om een huis 'schoon te maken'? Ik deed het bij mijn vorige huis zelf ook wel, op advies van een vriendin, en dat hielp altijd tijdelijk. Moest het echt 'bijhouden'.
Ik weet niet of de nieuwe mensen in het huis er last van hebben. Ben er nog wel eens geweest voor de post e.d, maar het zijn Pakistani, die erg gesloten zijn.
In ons dorp staat trouwens een officieel spookhuis, er is ook gefilmd door Frans Bromet. Daar heeft een hele serie mensen gewoond, iedereen verhuisde snel weer. Mooi huis wel.
Ik vind het verhaal van Mimsey prachtig, heb toen haar topic ook gevolgd. Zulke dingen koester je...
Een vriendin van mijn verloor haar vader, heel onverwacht. Een aantal dagen na de begrafenis zat zij met haar moeder in de woonkamer, en ze praatten er samen over, dat ze het allebei verschrikkelijk vonden dat ze geen afscheid hadden kunnen nemen, hij was verongelukt. Even later stond hun vader in de hoek van de kamer, en hij zwaaide naar ze. Daarna verdween hij weer. Voor hun was dat een heel troostende gedachte: ze hadden hem toch nog even 'gezien' en het voelde op een bepaalde manier heel fijn.
maandag 20 september 2010 om 18:46
quote:Hummeltje_ schreef op 20 september 2010 @ 06:34:
Zouden de niet-gelovers het aandurven om in het oude huis van Kuzu of Melpome te verblijven voor een tijdje?
zeker; heb al eerder een huis gehad waar iemand was omgebracht.
ook een woning gehad in een oud ziekenhuis (kregen toen ook veel waarschuwingen uit de omgeving).
woon nu ook in een huis met veel gekraak en beweging.
Ik hang natuurlijk wel een webcam op om te zien wat er voor mooie dingen langs komen
Zouden de niet-gelovers het aandurven om in het oude huis van Kuzu of Melpome te verblijven voor een tijdje?
zeker; heb al eerder een huis gehad waar iemand was omgebracht.
ook een woning gehad in een oud ziekenhuis (kregen toen ook veel waarschuwingen uit de omgeving).
woon nu ook in een huis met veel gekraak en beweging.
Ik hang natuurlijk wel een webcam op om te zien wat er voor mooie dingen langs komen
dinsdag 21 september 2010 om 03:48
Als je zelf zwanger bent zie je overal zwangere vrouwen rondlopen en als je zelf openstaat voor niet-stoffelijke fenomenen (zal ik het maar even noemen) zullen ze je ook meer opvallen dan iemand die pertinent geloofd dat ze niet bestaan. Die persoon neemt evenveel waar, maar die zal veel eerder het afdoen als toeval of denken dat hij zich iets verbeeldt en vervolgens overgaan tot de orde van de dag.
De radio staat aan, maar je luistert niet naar wat er uitgezonden wordt omdat het opgaat in achtergrond ruis. En soms staat ie zo keihard (zoals in het geval van Kuzu) dat je geen keuze hebt dan om te luisteren en je enige keuzes zijn oordopjes of wegrennen.
Er gaan boodschappen de ether in die voor jou een bepaalde waarde kunnen hebben, of voor mensen in je omgeving. Maar net als een echte radio denk ik wel dat je kan kiezen op wat voor frequentie je hem afstemt. Ik denk dat je heel voorzichtig moet zijn met wat voor boodschap je toelaat, je gevoel erin volgt zodat je niet misleid wordt en vooral heel HEEL voorzichtig moet zijn met mensen die beweren dat zij de radio beter horen dan jij en je dus beter kunnen vertellen hoe het zit (ja, Jomanda, ik heb het over jou). De truc is denk ik om te leren om zelf te luisteren.
Ik denk ook dat dromen hierbij niet onderschat moeten worden. Je ziet het ook in de wereldliteratuur, van Shakespear tot het Oude Testament dat er aan dromen een hele belangrijke rol wordt toegekend. Als je aan het dromen bent zijn bepaalde blokkades in je hoofd tijdelijk uitgeschakeld waardoor een heleboel naar boven kan borrelen waarvan je niet eens door had dat het in je harsens zat (wat af en toe ook wel verontrustend is).
Ik ben enorm goed in slapen en doe het dan ook graag. En ik zie mezelf helemaal niet als paranormaal begaafd en het gros van mijn dromen zijn dan ook dromen waarin ik de dag verwerk, met mijn angsten omga of mezelf trakteer op een spannend avontuur. Maar zo eens in de zoveel tijd droom ik iets wat zoveel in me los maakt en wat zo 'echt' is dat ik het niet zomaar naast me neer kan leggen. Ik ben er van overtuigd dat in dit soort dromen het mogelijk is om contacten te leggen met andere mensen, levend, dood of nooit geboren.
Misschien heeft het te maken met een collectief bewustzijn, waar iemand het al eerder over had. Dat je ergens je ideeen, gedachtes en gevoelens opslaat, ook als je er zelf niet mee bezig bent of zelfs als je er niet meer bent. Een soort back-up drive. En met de juiste inlogcode kan je voor jou relevante informatie eruit halen. Of zo... ik ga niet speculeren over hoe het werkt, want dat gaat toch mijn verstand te boven.
Ik weet alleen wel dat het mogelijk is waarheden over jezelf en je omgeving hieruit te halen, ik weet dat je de mensen waar je van houdt zo kan blijven aanvoelen en ik voel daaruit een soort bescherming en sturing komen.
Tja, is dat paranormaal, buitengewoon of spiritueel...? Voor mij loopt het allemaal een beetje door elkaar heen.
De radio staat aan, maar je luistert niet naar wat er uitgezonden wordt omdat het opgaat in achtergrond ruis. En soms staat ie zo keihard (zoals in het geval van Kuzu) dat je geen keuze hebt dan om te luisteren en je enige keuzes zijn oordopjes of wegrennen.
Er gaan boodschappen de ether in die voor jou een bepaalde waarde kunnen hebben, of voor mensen in je omgeving. Maar net als een echte radio denk ik wel dat je kan kiezen op wat voor frequentie je hem afstemt. Ik denk dat je heel voorzichtig moet zijn met wat voor boodschap je toelaat, je gevoel erin volgt zodat je niet misleid wordt en vooral heel HEEL voorzichtig moet zijn met mensen die beweren dat zij de radio beter horen dan jij en je dus beter kunnen vertellen hoe het zit (ja, Jomanda, ik heb het over jou). De truc is denk ik om te leren om zelf te luisteren.
Ik denk ook dat dromen hierbij niet onderschat moeten worden. Je ziet het ook in de wereldliteratuur, van Shakespear tot het Oude Testament dat er aan dromen een hele belangrijke rol wordt toegekend. Als je aan het dromen bent zijn bepaalde blokkades in je hoofd tijdelijk uitgeschakeld waardoor een heleboel naar boven kan borrelen waarvan je niet eens door had dat het in je harsens zat (wat af en toe ook wel verontrustend is).
Ik ben enorm goed in slapen en doe het dan ook graag. En ik zie mezelf helemaal niet als paranormaal begaafd en het gros van mijn dromen zijn dan ook dromen waarin ik de dag verwerk, met mijn angsten omga of mezelf trakteer op een spannend avontuur. Maar zo eens in de zoveel tijd droom ik iets wat zoveel in me los maakt en wat zo 'echt' is dat ik het niet zomaar naast me neer kan leggen. Ik ben er van overtuigd dat in dit soort dromen het mogelijk is om contacten te leggen met andere mensen, levend, dood of nooit geboren.
Misschien heeft het te maken met een collectief bewustzijn, waar iemand het al eerder over had. Dat je ergens je ideeen, gedachtes en gevoelens opslaat, ook als je er zelf niet mee bezig bent of zelfs als je er niet meer bent. Een soort back-up drive. En met de juiste inlogcode kan je voor jou relevante informatie eruit halen. Of zo... ik ga niet speculeren over hoe het werkt, want dat gaat toch mijn verstand te boven.
Ik weet alleen wel dat het mogelijk is waarheden over jezelf en je omgeving hieruit te halen, ik weet dat je de mensen waar je van houdt zo kan blijven aanvoelen en ik voel daaruit een soort bescherming en sturing komen.
Tja, is dat paranormaal, buitengewoon of spiritueel...? Voor mij loopt het allemaal een beetje door elkaar heen.
