Psyche
alle pijlers
Psychiater zegt ongepaste dingen.
dinsdag 14 augustus 2012 om 23:36
Sinds twee jaar loop ik wegens een depressie bij een grote instelling verspreid door heel Amsterdam. Ik krijg daar ook medicijnen voor, anti depressiva en, omdat ze eerst niet goed wisten wat het was, anti psychotica. Daar ging het al mis, want ik heb nooit een psychose of waanbeelden gehad, alleen een negatief zelfbeeld.
Sinds een half jaar krijg ik nu schema therapie, en dat werkt een stuk beter dan alle medicijnen bij elkaar. Echter heb ik , in die instelling, ook een nieuwe psychiater gekregen.
Al vanaf het begin leek er wat mis te zijn met die man. Hij kwam heel jongensachtig en giechelig over toen hij mij zag. Nu ben ik, al zeg ik het zelf, een knappe meid, en heb ik dit gedrag al vaker meegemaakt bij mannen. Toen al had ik er een vreemd gevoel bij, maar ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat heus niet elke man mij leuk vond op die manier, en zeker mijn psychiater niet. echter bleef, in onze gesprekken, de nadruk steeds op mijn uiterlijk te liggen. "Wat verzorg je jezelf goed". "Je bent een knappe vrouw, dus...". Ik werd er steeds ongemakkelijk van.
Bij ons een na laatste gesprek vertelde ik, hoewel ik daar eigenlijk niet zo'n zin had bij hem, over het verlaagde libido dat ik door mijn medicatie kreeg. Ik merkte toen al dat hij zich vreemd gedroeg. Afgelopen week, toen ik bij hem langs kwam, begon hij opeens te bazelen over dat we een band zouden hebben. Of ik me wel veilig voelde hier, en nog meer van die ongein. Ik vertelde hem dat ik totaal niks voelde bij onze gesprekken, dat ik puur een dienst bij hem afnam en hem deze dingen alleen vertelde omdat hij de dokter was en ik de medische achtergrond van mijn problemen wou weten. Hoewel hij toegaf dat de seksuele problemen meer iets waren voor mijn vrouwelijke therapeute, bleef hij maar doorbazelen over die band. of ik echt geen gevoel had bij hem, of ik niet gehecht aan hem was geraakt. Nee dus, zei ik kalm maar duidelijk, dat had ik niet. Uiteindelijk wat grapjes gemaakt en weg gegaan na het gesprek.
Maar het zat me niet lekker. Mijn beste vriendin, wiens moeder een keer is aangerand door een arts, zei me dat het bij haar ook zo was begonnen en ik er weg moest. Mijn moeder, die ik dit vertelde, reageerde geschrokken en zei dat als hij mij aanraakte ik meteen langs het politiebureau moest gaan ( logisch, mam).
Ik wil er ook eigenlijk weg. Maar het punt is, het is allemaal een grote organisatie en iedereen heeft er contact met elkaar. Toen ik van de jeugd naar de volwassenen wou gaan, was er al gezeik. Uiteindelijk zit ik nu bij de jeugd, maar ik ben er al eigenlijk te oud voor (23), dus ik ga eisen dat ik overgeplaatst word.
Ik weet alleen, dat hij, als dokter, een stuk geloofwaardiger is en over mij rond zal bazuinen dat ik dingen in mijn hoofd haal, dat hij niet te ver is gegaan, hij heeft me immers niet betast dus ik zal wel waanbeelden hebben. Ik heb daar echt geen behoefte aan, ik wil gewoon geen contact meer met die vent. Maar als ik morgen langs de balie ga, weet ik niet of ze mijn verzoek daar inwilligen. Dit terwijl ik een zeer normaal leven leid, met veel vrienden, een bijbaan en al een afgeronde studie (begin komend semester aan studie nummer twee). Dus de gekke zwakzinnige ben ik zeer zeker niet.
Bovendien volg ik daar nu al 2 jaar therapie en ik weet het nu allemaal wel. Het gaat ook goed met mij nu, zeker na de schematherapie. Ik zie het niet zitten daar nog een jaar te vertoefen, met weer foute diagnoses en ander gedoe (schijn nu een stoornis te hebben, maar dit is ook weer vaag.) Ik slik dus onnodig een medicijn dat gegeven wordt aan schizofrenen... Het ergste is nog, dat mijn dokter mij alleen maar andere pillen wil geven, maar ik weiger. Ik wil sowieso eerst van die anti psychotica af, en de anti depressiva dan alleen via de huisarts afbouwen.
Het punt is, ik kan niet echt ergens anders heen voor mijn gevoel.Binnen Amsterdam is er niet echt een andere organisatie geloof ik. En ik weet niet of de huisarts wel antipsychotica mag verstrekken. Ik voel me er gewoon niet meer prettig. Niet alleen door die dokter, maar ook door de onnodige medicatie die ik nu slik, en het feit dat ze me nog steeds op jeugd wilden houden terwijl ik allang volwassen ben (en ik dus steeds kinderachtige vragenlijsten moest invullen over speelgoed delen etc.)
Wat moet ik doen? Ik voel me een beetje machteloos nu.
Sinds een half jaar krijg ik nu schema therapie, en dat werkt een stuk beter dan alle medicijnen bij elkaar. Echter heb ik , in die instelling, ook een nieuwe psychiater gekregen.
Al vanaf het begin leek er wat mis te zijn met die man. Hij kwam heel jongensachtig en giechelig over toen hij mij zag. Nu ben ik, al zeg ik het zelf, een knappe meid, en heb ik dit gedrag al vaker meegemaakt bij mannen. Toen al had ik er een vreemd gevoel bij, maar ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat heus niet elke man mij leuk vond op die manier, en zeker mijn psychiater niet. echter bleef, in onze gesprekken, de nadruk steeds op mijn uiterlijk te liggen. "Wat verzorg je jezelf goed". "Je bent een knappe vrouw, dus...". Ik werd er steeds ongemakkelijk van.
Bij ons een na laatste gesprek vertelde ik, hoewel ik daar eigenlijk niet zo'n zin had bij hem, over het verlaagde libido dat ik door mijn medicatie kreeg. Ik merkte toen al dat hij zich vreemd gedroeg. Afgelopen week, toen ik bij hem langs kwam, begon hij opeens te bazelen over dat we een band zouden hebben. Of ik me wel veilig voelde hier, en nog meer van die ongein. Ik vertelde hem dat ik totaal niks voelde bij onze gesprekken, dat ik puur een dienst bij hem afnam en hem deze dingen alleen vertelde omdat hij de dokter was en ik de medische achtergrond van mijn problemen wou weten. Hoewel hij toegaf dat de seksuele problemen meer iets waren voor mijn vrouwelijke therapeute, bleef hij maar doorbazelen over die band. of ik echt geen gevoel had bij hem, of ik niet gehecht aan hem was geraakt. Nee dus, zei ik kalm maar duidelijk, dat had ik niet. Uiteindelijk wat grapjes gemaakt en weg gegaan na het gesprek.
Maar het zat me niet lekker. Mijn beste vriendin, wiens moeder een keer is aangerand door een arts, zei me dat het bij haar ook zo was begonnen en ik er weg moest. Mijn moeder, die ik dit vertelde, reageerde geschrokken en zei dat als hij mij aanraakte ik meteen langs het politiebureau moest gaan ( logisch, mam).
Ik wil er ook eigenlijk weg. Maar het punt is, het is allemaal een grote organisatie en iedereen heeft er contact met elkaar. Toen ik van de jeugd naar de volwassenen wou gaan, was er al gezeik. Uiteindelijk zit ik nu bij de jeugd, maar ik ben er al eigenlijk te oud voor (23), dus ik ga eisen dat ik overgeplaatst word.
Ik weet alleen, dat hij, als dokter, een stuk geloofwaardiger is en over mij rond zal bazuinen dat ik dingen in mijn hoofd haal, dat hij niet te ver is gegaan, hij heeft me immers niet betast dus ik zal wel waanbeelden hebben. Ik heb daar echt geen behoefte aan, ik wil gewoon geen contact meer met die vent. Maar als ik morgen langs de balie ga, weet ik niet of ze mijn verzoek daar inwilligen. Dit terwijl ik een zeer normaal leven leid, met veel vrienden, een bijbaan en al een afgeronde studie (begin komend semester aan studie nummer twee). Dus de gekke zwakzinnige ben ik zeer zeker niet.
Bovendien volg ik daar nu al 2 jaar therapie en ik weet het nu allemaal wel. Het gaat ook goed met mij nu, zeker na de schematherapie. Ik zie het niet zitten daar nog een jaar te vertoefen, met weer foute diagnoses en ander gedoe (schijn nu een stoornis te hebben, maar dit is ook weer vaag.) Ik slik dus onnodig een medicijn dat gegeven wordt aan schizofrenen... Het ergste is nog, dat mijn dokter mij alleen maar andere pillen wil geven, maar ik weiger. Ik wil sowieso eerst van die anti psychotica af, en de anti depressiva dan alleen via de huisarts afbouwen.
Het punt is, ik kan niet echt ergens anders heen voor mijn gevoel.Binnen Amsterdam is er niet echt een andere organisatie geloof ik. En ik weet niet of de huisarts wel antipsychotica mag verstrekken. Ik voel me er gewoon niet meer prettig. Niet alleen door die dokter, maar ook door de onnodige medicatie die ik nu slik, en het feit dat ze me nog steeds op jeugd wilden houden terwijl ik allang volwassen ben (en ik dus steeds kinderachtige vragenlijsten moest invullen over speelgoed delen etc.)
Wat moet ik doen? Ik voel me een beetje machteloos nu.
zondag 19 augustus 2012 om 20:35
quote:juliaaana schreef op 19 augustus 2012 @ 17:41:
Nee dwingen kunnen ze niet. Willen ze ook niet denk ik. Maar misschien vinden ze het wel onverstandig. Maar dat kun je dan dus met elkaar bespreken.
Dat je vriend psychiater is, dan weet hij goed welke medicijnen wel en niet ergens nodig voor zijn. Er is alleen wel een maar. Hij is niet bij je behandeling aanwezig. En maakt niet mee welke overweging je behandelend psychiater maakt.
Maar je kunt natuurlijk zijn (vriend) feedback meenemen naar je therapeut. Mijn probleem is dat als iemand iemand in een bepaalde positie iets onverstandig vindt, ik het heel moeilijk vind om dan zeker te zijn van mijn eigen keuze.
Dan denk ik: "dit voelt goed, maar ik ben geen dokter, dus misschien maak ik fouten".
Nee dwingen kunnen ze niet. Willen ze ook niet denk ik. Maar misschien vinden ze het wel onverstandig. Maar dat kun je dan dus met elkaar bespreken.
Dat je vriend psychiater is, dan weet hij goed welke medicijnen wel en niet ergens nodig voor zijn. Er is alleen wel een maar. Hij is niet bij je behandeling aanwezig. En maakt niet mee welke overweging je behandelend psychiater maakt.
Maar je kunt natuurlijk zijn (vriend) feedback meenemen naar je therapeut. Mijn probleem is dat als iemand iemand in een bepaalde positie iets onverstandig vindt, ik het heel moeilijk vind om dan zeker te zijn van mijn eigen keuze.
Dan denk ik: "dit voelt goed, maar ik ben geen dokter, dus misschien maak ik fouten".
zondag 19 augustus 2012 om 20:52
Ik snap ook echt niet waarom je huisarts of uberhaupt een arts moeilijk doet over het afbouwen van die Seroquel. Zo moeilijk is het niet, zie www.fk.cvz.nl voer in 'seroquel' waar elke arts zijn informatie over doseringen vandaan haalt.
Zolang je goed begeleid wordt, dus regelmatig een hulpverlener ziet, lijkt me er niets aan de hand.
Stá erop dat je een andere psychiater krijgt. Je doet gewoon geen zaken meer met deze.
Eventueel als PP moeilijk doet vraag je je huisarts om een verwijzing naar een ander. Je hebt als patient het recht om je behandelaar te kiezen, dus aan jou de keus om een andere psychiater uit te zoeken. Wachtlijsten daargelaten natuurlijk.
Zolang je goed begeleid wordt, dus regelmatig een hulpverlener ziet, lijkt me er niets aan de hand.
Stá erop dat je een andere psychiater krijgt. Je doet gewoon geen zaken meer met deze.
Eventueel als PP moeilijk doet vraag je je huisarts om een verwijzing naar een ander. Je hebt als patient het recht om je behandelaar te kiezen, dus aan jou de keus om een andere psychiater uit te zoeken. Wachtlijsten daargelaten natuurlijk.
zondag 19 augustus 2012 om 21:06
Informeer alsjeblieft naar de klachtenregeling van deze organisatie.
Ik snap dat je waarschijnlijk helemaal geen energie wilt besteden aan het indienen van een klacht, maar als er meerdere klachten over deze psychiater binnenkomen, dan gaat er misschien eens een lampje branden bij iemand. Zelfs als je aanvankelijk niet geloofd wordt, kan jouw klacht op de lange termijn nog nut hebben.
Maar als alle patienten waar hij zo tegen doet, zonder iets te zeggen bij hem weg gaan, dan kan hij nog jaren zijn rare praktijken voortzetten...
Ik snap dat je waarschijnlijk helemaal geen energie wilt besteden aan het indienen van een klacht, maar als er meerdere klachten over deze psychiater binnenkomen, dan gaat er misschien eens een lampje branden bij iemand. Zelfs als je aanvankelijk niet geloofd wordt, kan jouw klacht op de lange termijn nog nut hebben.
Maar als alle patienten waar hij zo tegen doet, zonder iets te zeggen bij hem weg gaan, dan kan hij nog jaren zijn rare praktijken voortzetten...
zondag 19 augustus 2012 om 21:07
Ik heb niet het hele topic doorgelezen, wel stukken, dus sorry als je hierover al na hebt gedacht. Is het misschien een idee om evt met die bevriende psychiater een gesprek met de PVPer aan te vragen, patientenvertrouwenspersoon? Ik lees dat je weinig vertrouwen in de instelling hebt, heel begrijpelijk op zich, en ik kan me de reactie voorstellen dat je erg graag weg wil. Aan de andere kant lees ik niet echt dat je dingen al hebt aangekaart. Ik denk in de eerste plaatst dat het heel goed zou zijn voor de psychiater in kwestie om te horen hoe jij zijn behandeling hebt ervaren, en verder is het echt heel aannemelijk dat de instelling je een andere psychiater aanbiedt. Ik lees eigenlijk heel veel aannames dat dat niet goed zou gaan, maar je bevestigt eigenlijk alleen je eigen angst hiervoor door nu weg te gaan.
Als je dingen aankaart, kun je daar ook sterker van worden. Je kunt hier duidelijk je verhaal doen, dus met wat steun lijkt het me toch de moeite waard dit bij de instelling ook aan te kaarten.
Als je dingen aankaart, kun je daar ook sterker van worden. Je kunt hier duidelijk je verhaal doen, dus met wat steun lijkt het me toch de moeite waard dit bij de instelling ook aan te kaarten.
zondag 19 augustus 2012 om 21:13
quote:ruwediamant schreef op 19 augustus 2012 @ 20:35:
[...]
Mijn probleem is dat als iemand iemand in een bepaalde positie iets onverstandig vindt, ik het heel moeilijk vind om dan zeker te zijn van mijn eigen keuze.
Dan denk ik: "dit voelt goed, maar ik ben geen dokter, dus misschien maak ik fouten".Dokters maken ook fouten.
[...]
Mijn probleem is dat als iemand iemand in een bepaalde positie iets onverstandig vindt, ik het heel moeilijk vind om dan zeker te zijn van mijn eigen keuze.
Dan denk ik: "dit voelt goed, maar ik ben geen dokter, dus misschien maak ik fouten".Dokters maken ook fouten.
zondag 19 augustus 2012 om 21:14
quote:Java schreef op 19 augustus 2012 @ 21:06:
Informeer alsjeblieft naar de klachtenregeling van deze organisatie.
.
TO heeft het nog niet eens uitgebreid besproken. Alleen even kort en vol boosheid.
Misschien Japan de psychiaters nog uitleggen wat hij heeft willen zeggen, of zijn excuses aanbieden?
Mara2, het spijt me om te zeggen, maar je geeft in deze geen goede adviezen. Het is zeer onverstandig om zelf af te bouwen. En een bevriende psychiater kan dat niet doen, hij is niet degene die die medicatie voorschrijft.
Tjoepertje, ik kan me zo voorstellen dat heter niet om gaat dat niemand TO wil helpen met afbouwen. Bij de psychiater is dat waarschijnlijk nog helemaal niet zo bekend. En de huisarts kent TO ook langer en weet mogelijk beter als ons of ze wel of niet in de 2elijns GGZ thuis hoort (op dit moment).
Natuurlijk heeft TO recht op een andere behandelaar. Maar het behandelkamer heeft ook het recht om het eerst te willen onderzoeken en/ of bespreken.
Zover is het nog niet gekomen.
Informeer alsjeblieft naar de klachtenregeling van deze organisatie.
.
TO heeft het nog niet eens uitgebreid besproken. Alleen even kort en vol boosheid.
Misschien Japan de psychiaters nog uitleggen wat hij heeft willen zeggen, of zijn excuses aanbieden?
Mara2, het spijt me om te zeggen, maar je geeft in deze geen goede adviezen. Het is zeer onverstandig om zelf af te bouwen. En een bevriende psychiater kan dat niet doen, hij is niet degene die die medicatie voorschrijft.
Tjoepertje, ik kan me zo voorstellen dat heter niet om gaat dat niemand TO wil helpen met afbouwen. Bij de psychiater is dat waarschijnlijk nog helemaal niet zo bekend. En de huisarts kent TO ook langer en weet mogelijk beter als ons of ze wel of niet in de 2elijns GGZ thuis hoort (op dit moment).
Natuurlijk heeft TO recht op een andere behandelaar. Maar het behandelkamer heeft ook het recht om het eerst te willen onderzoeken en/ of bespreken.
Zover is het nog niet gekomen.
zondag 19 augustus 2012 om 22:28
juliaaana, ik ben voor afbouwen met begeleiding.
Niet via internet.
To zei zelf dat ze zelf kan stoppen in kleine stapjes en dat wil monitoren bij een arts.
Dan denk ik heel eenvoudig laat ze het met de bevriende psychiater besrpeken. Ten meer ook dat to het gewoon moeilijk vind om knoppen te hakken. Ik geef tips om weg te gaan bij de psychiater.
Omdat to nog geen stappen heeft ondernomen en dit moeilijk lijkt te vinden.
Ik ben van mening dat het afbouwen van ad oa in overleg moet met een arts en zeker met begeleiding. Als is het met de huisarts. Maar omdat ze moeilijk zit met de psychiater kwam ik met een idee van een cursus h iervoor., Vaak kun je die volgend bij een psychiatrische instelling.
Heel eerlijk gezegd denk ik to praat met je psychiater hierover.
Zoek daarna uit wat je wilt en waar je dat kan halen. Zo niet duik verder in je zoektocht naar wat je wil. Maar to vind het moeilijk om ergens te beginnen. Dat is denk het hele probleem als je het moeilijk vind om ergens te beginnen. Dat kost tijd en moed.
Niet via internet.
To zei zelf dat ze zelf kan stoppen in kleine stapjes en dat wil monitoren bij een arts.
Dan denk ik heel eenvoudig laat ze het met de bevriende psychiater besrpeken. Ten meer ook dat to het gewoon moeilijk vind om knoppen te hakken. Ik geef tips om weg te gaan bij de psychiater.
Omdat to nog geen stappen heeft ondernomen en dit moeilijk lijkt te vinden.
Ik ben van mening dat het afbouwen van ad oa in overleg moet met een arts en zeker met begeleiding. Als is het met de huisarts. Maar omdat ze moeilijk zit met de psychiater kwam ik met een idee van een cursus h iervoor., Vaak kun je die volgend bij een psychiatrische instelling.
Heel eerlijk gezegd denk ik to praat met je psychiater hierover.
Zoek daarna uit wat je wilt en waar je dat kan halen. Zo niet duik verder in je zoektocht naar wat je wil. Maar to vind het moeilijk om ergens te beginnen. Dat is denk het hele probleem als je het moeilijk vind om ergens te beginnen. Dat kost tijd en moed.
zondag 19 augustus 2012 om 23:11
quote:mara2 schreef op 19 augustus 2012 @ 22:28:
.
Ik ben van mening dat het afbouwen van ad oa in overleg moet met een arts en zeker met begeleiding. Als is het met de huisarts. Maar omdat ze moeilijk zit met de psychiater kwam ik met een idee van een cursus h iervoor., Vaak kun je die volgend bij een psychiatrische instelling..
Maar niet om zelf medicatie af te gaan bouwen
quote:Heel eerlijk gezegd denk ik to praat met je psychiater hierover..
Dat denk ik ook
quote:Zoek daarna uit wat je wilt en waar je dat kan halen. Zo niet duik verder in je zoektocht naar wat je wil. Maar to vind het moeilijk om ergens te beginnen. Dat is denk het hele probleem als je het moeilijk vind om ergens te beginnen. Dat kost tijd en moed.Klopt, maar zal ze toch echt zelf meten leren, omdat het niet altijd anders kan.
.
Ik ben van mening dat het afbouwen van ad oa in overleg moet met een arts en zeker met begeleiding. Als is het met de huisarts. Maar omdat ze moeilijk zit met de psychiater kwam ik met een idee van een cursus h iervoor., Vaak kun je die volgend bij een psychiatrische instelling..
Maar niet om zelf medicatie af te gaan bouwen
quote:Heel eerlijk gezegd denk ik to praat met je psychiater hierover..
Dat denk ik ook
quote:Zoek daarna uit wat je wilt en waar je dat kan halen. Zo niet duik verder in je zoektocht naar wat je wil. Maar to vind het moeilijk om ergens te beginnen. Dat is denk het hele probleem als je het moeilijk vind om ergens te beginnen. Dat kost tijd en moed.Klopt, maar zal ze toch echt zelf meten leren, omdat het niet altijd anders kan.
dinsdag 21 augustus 2012 om 19:24
Volwassenheid gaat hand in hand met Verantwoordelijkheid. En op dit moment neem je weinig verantwoordelijkheid. De reden waarom je de keuzes die je maakt niet doorzet is omdat je bang bent om een fout te maken, door mee te gaan (in jouw woorden; dwingen) in de keuze van een ander, en dus een ander voor jou laten bepalen, geef je alle verantwoordelijkheid weg. Want áls het dan fout gaat, dan komt dat omdat de ander de verkeerde keuze voor jou gemaakt heeft en kan jij weer zeuren en b*tchen op de persoon/instelling.
Ik heb dit ook gedaan (nu niet meer, ben 22) en het werkt niet.
Jij wéét wat het beste is voor jou, sta daar dan ook voor en hou voet bij stuk. Vertrouw meer op jezelf en minder op de zogenoemde professionals. En ga je dan zelf de fout in? Mooi! Heb je dat ook weer geleerd.
Als inhoudelijk advies op je originele vraag; huisarts is the way to go. Wil je huisarts dit niet? Kijk eens hier: KLIK
Meer dan 400 huisartsen in Amsterdam, zit er vast 1 bij je in de buurt die je wilt helpen afbouwen.
Grow some balls (dat is opbouwend bedoeld) and kick some ass.
Succes ermee!
Ik heb dit ook gedaan (nu niet meer, ben 22) en het werkt niet.
Jij wéét wat het beste is voor jou, sta daar dan ook voor en hou voet bij stuk. Vertrouw meer op jezelf en minder op de zogenoemde professionals. En ga je dan zelf de fout in? Mooi! Heb je dat ook weer geleerd.
Als inhoudelijk advies op je originele vraag; huisarts is the way to go. Wil je huisarts dit niet? Kijk eens hier: KLIK
Meer dan 400 huisartsen in Amsterdam, zit er vast 1 bij je in de buurt die je wilt helpen afbouwen.
Grow some balls (dat is opbouwend bedoeld) and kick some ass.
Succes ermee!
dinsdag 21 augustus 2012 om 21:03
quote:ruwediamant schreef op 19 augustus 2012 @ 14:15:
Ik wou weg bij Punt P, maar de huisarts wil dat niet, hij vindt dat het binnen de psychiatrie moet blijven.
Ik vind het geen prettige gedachte dat ik dus gedwongen ben om met iemand te moeten praten die zich vreemd tegen over mij gedraagt. Lieve TO. Nee, je kan onmogelijk gedwongen worden om te praten met een psychiater die de professionele grenzen overschrijdt. Jij bent vanwege je problemen kwetsbaar en die man maakt daar misbruik van. En nee, je bent niet aangerand ofzo, maar wat jij vertelt is ongepast en de psychiater weet heel goed waar hij mee bezig is. Stap naar een vertrouwenspersoon van de organisatie. Wacht daar niet mee en laat je niet intimideren. Jij bent baas over jezelf en jij weet heel goed als iets fout voelt. Het is misbruik waar die man mee bezig is en geloof me, jij bent vast niet de enige bij wie hij het probeert, dus het is heel goed als dat bekend wordt gemaakt. Zorg vooral goed voor jezelf en GA NIET MEER naar die man terug, wat anderen ook zeggen. Regel wel zsm een nieuwe (vrouwelijke?) therapeut, zodat je de therapie kunt voortzetten. Niet helemaal mee stoppen. Overigens is vrijgegevestigd misschien wel een goed idee, ondanks de kosten.
Ik wou weg bij Punt P, maar de huisarts wil dat niet, hij vindt dat het binnen de psychiatrie moet blijven.
Ik vind het geen prettige gedachte dat ik dus gedwongen ben om met iemand te moeten praten die zich vreemd tegen over mij gedraagt. Lieve TO. Nee, je kan onmogelijk gedwongen worden om te praten met een psychiater die de professionele grenzen overschrijdt. Jij bent vanwege je problemen kwetsbaar en die man maakt daar misbruik van. En nee, je bent niet aangerand ofzo, maar wat jij vertelt is ongepast en de psychiater weet heel goed waar hij mee bezig is. Stap naar een vertrouwenspersoon van de organisatie. Wacht daar niet mee en laat je niet intimideren. Jij bent baas over jezelf en jij weet heel goed als iets fout voelt. Het is misbruik waar die man mee bezig is en geloof me, jij bent vast niet de enige bij wie hij het probeert, dus het is heel goed als dat bekend wordt gemaakt. Zorg vooral goed voor jezelf en GA NIET MEER naar die man terug, wat anderen ook zeggen. Regel wel zsm een nieuwe (vrouwelijke?) therapeut, zodat je de therapie kunt voortzetten. Niet helemaal mee stoppen. Overigens is vrijgegevestigd misschien wel een goed idee, ondanks de kosten.
woensdag 22 augustus 2012 om 08:25
Je zegt dat je al tien jaar nutteloze therapie hebt? Waarom ben je dan niet gewoon gestopt? Dit is een vrij land, niemand dwingt je er toe. Dus dat vind ik wel wat vreemd. Bijzonder dar je dat zo laat gebeuren en ook dat je dan de schuld zo bij de instantie legt. Ook de anti psychotica had je niet hoeven slikken als je daar niet achter staat. Het wordt trouwens wel vaker gebruikt bij angst- of stemmingsklachten dus op zich is daar niets mis mee.
Als ik jou was zou ik je verhaal gewoon neerleggen bij je vrouwelijke psychologe. Het is echt niet zo dat iedereen elkaar de hand boven het hoofd houdt. Dit soort dingen gebeuren vaker. En mocht je ergens anders naartoe willen: in Amsterdam zitten zeer veel instellingen, ook veel particuliere dus keus genoeg lijkt me.
Maar als jij vindt dat je geen therapie nodig hebt zou ik vooral ermee stoppen want dat heeft op deze manier toch geen zin. Echter vind ik wel dat je best bijzondere dingen schrijft, dus daar zou ik nog eens goed over nadenken als uk jou was en ook goed met je behandelaar bespreken
Als ik jou was zou ik je verhaal gewoon neerleggen bij je vrouwelijke psychologe. Het is echt niet zo dat iedereen elkaar de hand boven het hoofd houdt. Dit soort dingen gebeuren vaker. En mocht je ergens anders naartoe willen: in Amsterdam zitten zeer veel instellingen, ook veel particuliere dus keus genoeg lijkt me.
Maar als jij vindt dat je geen therapie nodig hebt zou ik vooral ermee stoppen want dat heeft op deze manier toch geen zin. Echter vind ik wel dat je best bijzondere dingen schrijft, dus daar zou ik nog eens goed over nadenken als uk jou was en ook goed met je behandelaar bespreken
woensdag 22 augustus 2012 om 08:34
Een huisarts kan trouwens prima begeleiding geven bij het afbouwen van medicatie en kan het zelf ook voorschrijven als dat nodig is. Zoals eerder ook geschreven vind ik dat je weinig eigen verantwoordelijkheid neemt. Begin gewoon eens met stappen zetten, bepaal wat je gaat doen en doe dat dan ook ipv blijven doemdenken en wantrouwen. Succes!
woensdag 22 augustus 2012 om 09:35
Ik zal mijn ervaring met Punt P geven.
ik heb Bipolair.
Bipolair is trouwens geen persoonlijkheidsstoornis,in de wachtkamer zit ik altijd te appen en ben niet zwakzinnig.
Toen ik bij Punt P begon is de antidepressiva die ik slikte, afgebouwd.
Ik slik nu ook Seroquel, lagere dosis dan waar de TO mee begon terwijl mijn aandoening 'erger" lijkt te zijn dan wat zij heeft.
Mijn psychiater is zeer voorzichtig met het geven van medicatie. Had dit in een ander topic ook al neergezet.
dus het is niet dat ik het voor Punt P wil opnemen.
Mij is ook gevraagd of ik mij goed voelde bij de arts, weliswaar in andere woorden en met de opmerking erachter dat een vertrouwensband belangrijk is en waarom.
Mijn arts komt op mij over als een vriendelijke man, hij glimlacht maar heb niet het gevoel dat hij mij wil versieren.
hij heeft het gelukkig nooit in zijn hoofd gehaald om complimenten te geven over uiterlijk.
denk dat elke arts wel weet dat ze de client daar een heel ongemakkelijk gevoel mee kunnen geven.
Ik zou hem in ieder geval niet serieus meer kunnen nemen.
De dingen die jij beschrijft herken ik gelukkig niet en ik zie mijzelf voorlopig ook niet weggaan bij Punt P.
Via Arkin krijg ik elke maand of elke 2 maanden een vragenlijst.
Standaard vragen hoe je je nu voelt, ben je tevreden over behandeling etc. Ik heb 2x ingevuld en doe er nu niks mee.
Op de website van PuntP staat duidelijk beschreven wat je allemaal kan doen wanneer je ontevreden bent over behandeling of behandelaar.
ik zou dat doen als ik jou was.
Desnoods alleen een email sturen.
Je kan kwaad worden op je moeder, huisarts en telefoniste, maar je moet het ook niet aan hen vragen.
Je bent ten alle tijden vrij om aan een andere psychiater of bij een andere instelling te vragen om een second opinion.
wanneer jij om wat voor reden dan ook naar een andere instelling wil, sta je daar vrij in.
het is echt niet zo dat jij vastzit aan PuntP of je psychiater.
En zij werken met wachtlijsten en een paar maanden terug was er nog een stop aangekondigd.
Het is niet dat ze om patienten staan te springen, en in jouw plaats dus tig anderen.
Afbouwen van medicatie zou geen probleem moeten zijn als therapie goed aanslaat.
Als ik jou was zou ik een klacht indienen bij PuntP en naar een andere psychiater gaan.
Had de website van Molemann al gegeven en denk dat je het daar prettiger zal vinden.
Succes.
ik heb Bipolair.
Bipolair is trouwens geen persoonlijkheidsstoornis,in de wachtkamer zit ik altijd te appen en ben niet zwakzinnig.
Toen ik bij Punt P begon is de antidepressiva die ik slikte, afgebouwd.
Ik slik nu ook Seroquel, lagere dosis dan waar de TO mee begon terwijl mijn aandoening 'erger" lijkt te zijn dan wat zij heeft.
Mijn psychiater is zeer voorzichtig met het geven van medicatie. Had dit in een ander topic ook al neergezet.
dus het is niet dat ik het voor Punt P wil opnemen.
Mij is ook gevraagd of ik mij goed voelde bij de arts, weliswaar in andere woorden en met de opmerking erachter dat een vertrouwensband belangrijk is en waarom.
Mijn arts komt op mij over als een vriendelijke man, hij glimlacht maar heb niet het gevoel dat hij mij wil versieren.
hij heeft het gelukkig nooit in zijn hoofd gehaald om complimenten te geven over uiterlijk.
denk dat elke arts wel weet dat ze de client daar een heel ongemakkelijk gevoel mee kunnen geven.
Ik zou hem in ieder geval niet serieus meer kunnen nemen.
De dingen die jij beschrijft herken ik gelukkig niet en ik zie mijzelf voorlopig ook niet weggaan bij Punt P.
Via Arkin krijg ik elke maand of elke 2 maanden een vragenlijst.
Standaard vragen hoe je je nu voelt, ben je tevreden over behandeling etc. Ik heb 2x ingevuld en doe er nu niks mee.
Op de website van PuntP staat duidelijk beschreven wat je allemaal kan doen wanneer je ontevreden bent over behandeling of behandelaar.
ik zou dat doen als ik jou was.
Desnoods alleen een email sturen.
Je kan kwaad worden op je moeder, huisarts en telefoniste, maar je moet het ook niet aan hen vragen.
Je bent ten alle tijden vrij om aan een andere psychiater of bij een andere instelling te vragen om een second opinion.
wanneer jij om wat voor reden dan ook naar een andere instelling wil, sta je daar vrij in.
het is echt niet zo dat jij vastzit aan PuntP of je psychiater.
En zij werken met wachtlijsten en een paar maanden terug was er nog een stop aangekondigd.
Het is niet dat ze om patienten staan te springen, en in jouw plaats dus tig anderen.
Afbouwen van medicatie zou geen probleem moeten zijn als therapie goed aanslaat.
Als ik jou was zou ik een klacht indienen bij PuntP en naar een andere psychiater gaan.
Had de website van Molemann al gegeven en denk dat je het daar prettiger zal vinden.
Succes.
