Psyche
alle pijlers
Psychiater zegt ongepaste dingen.
dinsdag 14 augustus 2012 om 23:36
Sinds twee jaar loop ik wegens een depressie bij een grote instelling verspreid door heel Amsterdam. Ik krijg daar ook medicijnen voor, anti depressiva en, omdat ze eerst niet goed wisten wat het was, anti psychotica. Daar ging het al mis, want ik heb nooit een psychose of waanbeelden gehad, alleen een negatief zelfbeeld.
Sinds een half jaar krijg ik nu schema therapie, en dat werkt een stuk beter dan alle medicijnen bij elkaar. Echter heb ik , in die instelling, ook een nieuwe psychiater gekregen.
Al vanaf het begin leek er wat mis te zijn met die man. Hij kwam heel jongensachtig en giechelig over toen hij mij zag. Nu ben ik, al zeg ik het zelf, een knappe meid, en heb ik dit gedrag al vaker meegemaakt bij mannen. Toen al had ik er een vreemd gevoel bij, maar ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat heus niet elke man mij leuk vond op die manier, en zeker mijn psychiater niet. echter bleef, in onze gesprekken, de nadruk steeds op mijn uiterlijk te liggen. "Wat verzorg je jezelf goed". "Je bent een knappe vrouw, dus...". Ik werd er steeds ongemakkelijk van.
Bij ons een na laatste gesprek vertelde ik, hoewel ik daar eigenlijk niet zo'n zin had bij hem, over het verlaagde libido dat ik door mijn medicatie kreeg. Ik merkte toen al dat hij zich vreemd gedroeg. Afgelopen week, toen ik bij hem langs kwam, begon hij opeens te bazelen over dat we een band zouden hebben. Of ik me wel veilig voelde hier, en nog meer van die ongein. Ik vertelde hem dat ik totaal niks voelde bij onze gesprekken, dat ik puur een dienst bij hem afnam en hem deze dingen alleen vertelde omdat hij de dokter was en ik de medische achtergrond van mijn problemen wou weten. Hoewel hij toegaf dat de seksuele problemen meer iets waren voor mijn vrouwelijke therapeute, bleef hij maar doorbazelen over die band. of ik echt geen gevoel had bij hem, of ik niet gehecht aan hem was geraakt. Nee dus, zei ik kalm maar duidelijk, dat had ik niet. Uiteindelijk wat grapjes gemaakt en weg gegaan na het gesprek.
Maar het zat me niet lekker. Mijn beste vriendin, wiens moeder een keer is aangerand door een arts, zei me dat het bij haar ook zo was begonnen en ik er weg moest. Mijn moeder, die ik dit vertelde, reageerde geschrokken en zei dat als hij mij aanraakte ik meteen langs het politiebureau moest gaan ( logisch, mam).
Ik wil er ook eigenlijk weg. Maar het punt is, het is allemaal een grote organisatie en iedereen heeft er contact met elkaar. Toen ik van de jeugd naar de volwassenen wou gaan, was er al gezeik. Uiteindelijk zit ik nu bij de jeugd, maar ik ben er al eigenlijk te oud voor (23), dus ik ga eisen dat ik overgeplaatst word.
Ik weet alleen, dat hij, als dokter, een stuk geloofwaardiger is en over mij rond zal bazuinen dat ik dingen in mijn hoofd haal, dat hij niet te ver is gegaan, hij heeft me immers niet betast dus ik zal wel waanbeelden hebben. Ik heb daar echt geen behoefte aan, ik wil gewoon geen contact meer met die vent. Maar als ik morgen langs de balie ga, weet ik niet of ze mijn verzoek daar inwilligen. Dit terwijl ik een zeer normaal leven leid, met veel vrienden, een bijbaan en al een afgeronde studie (begin komend semester aan studie nummer twee). Dus de gekke zwakzinnige ben ik zeer zeker niet.
Bovendien volg ik daar nu al 2 jaar therapie en ik weet het nu allemaal wel. Het gaat ook goed met mij nu, zeker na de schematherapie. Ik zie het niet zitten daar nog een jaar te vertoefen, met weer foute diagnoses en ander gedoe (schijn nu een stoornis te hebben, maar dit is ook weer vaag.) Ik slik dus onnodig een medicijn dat gegeven wordt aan schizofrenen... Het ergste is nog, dat mijn dokter mij alleen maar andere pillen wil geven, maar ik weiger. Ik wil sowieso eerst van die anti psychotica af, en de anti depressiva dan alleen via de huisarts afbouwen.
Het punt is, ik kan niet echt ergens anders heen voor mijn gevoel.Binnen Amsterdam is er niet echt een andere organisatie geloof ik. En ik weet niet of de huisarts wel antipsychotica mag verstrekken. Ik voel me er gewoon niet meer prettig. Niet alleen door die dokter, maar ook door de onnodige medicatie die ik nu slik, en het feit dat ze me nog steeds op jeugd wilden houden terwijl ik allang volwassen ben (en ik dus steeds kinderachtige vragenlijsten moest invullen over speelgoed delen etc.)
Wat moet ik doen? Ik voel me een beetje machteloos nu.
Sinds een half jaar krijg ik nu schema therapie, en dat werkt een stuk beter dan alle medicijnen bij elkaar. Echter heb ik , in die instelling, ook een nieuwe psychiater gekregen.
Al vanaf het begin leek er wat mis te zijn met die man. Hij kwam heel jongensachtig en giechelig over toen hij mij zag. Nu ben ik, al zeg ik het zelf, een knappe meid, en heb ik dit gedrag al vaker meegemaakt bij mannen. Toen al had ik er een vreemd gevoel bij, maar ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat heus niet elke man mij leuk vond op die manier, en zeker mijn psychiater niet. echter bleef, in onze gesprekken, de nadruk steeds op mijn uiterlijk te liggen. "Wat verzorg je jezelf goed". "Je bent een knappe vrouw, dus...". Ik werd er steeds ongemakkelijk van.
Bij ons een na laatste gesprek vertelde ik, hoewel ik daar eigenlijk niet zo'n zin had bij hem, over het verlaagde libido dat ik door mijn medicatie kreeg. Ik merkte toen al dat hij zich vreemd gedroeg. Afgelopen week, toen ik bij hem langs kwam, begon hij opeens te bazelen over dat we een band zouden hebben. Of ik me wel veilig voelde hier, en nog meer van die ongein. Ik vertelde hem dat ik totaal niks voelde bij onze gesprekken, dat ik puur een dienst bij hem afnam en hem deze dingen alleen vertelde omdat hij de dokter was en ik de medische achtergrond van mijn problemen wou weten. Hoewel hij toegaf dat de seksuele problemen meer iets waren voor mijn vrouwelijke therapeute, bleef hij maar doorbazelen over die band. of ik echt geen gevoel had bij hem, of ik niet gehecht aan hem was geraakt. Nee dus, zei ik kalm maar duidelijk, dat had ik niet. Uiteindelijk wat grapjes gemaakt en weg gegaan na het gesprek.
Maar het zat me niet lekker. Mijn beste vriendin, wiens moeder een keer is aangerand door een arts, zei me dat het bij haar ook zo was begonnen en ik er weg moest. Mijn moeder, die ik dit vertelde, reageerde geschrokken en zei dat als hij mij aanraakte ik meteen langs het politiebureau moest gaan ( logisch, mam).
Ik wil er ook eigenlijk weg. Maar het punt is, het is allemaal een grote organisatie en iedereen heeft er contact met elkaar. Toen ik van de jeugd naar de volwassenen wou gaan, was er al gezeik. Uiteindelijk zit ik nu bij de jeugd, maar ik ben er al eigenlijk te oud voor (23), dus ik ga eisen dat ik overgeplaatst word.
Ik weet alleen, dat hij, als dokter, een stuk geloofwaardiger is en over mij rond zal bazuinen dat ik dingen in mijn hoofd haal, dat hij niet te ver is gegaan, hij heeft me immers niet betast dus ik zal wel waanbeelden hebben. Ik heb daar echt geen behoefte aan, ik wil gewoon geen contact meer met die vent. Maar als ik morgen langs de balie ga, weet ik niet of ze mijn verzoek daar inwilligen. Dit terwijl ik een zeer normaal leven leid, met veel vrienden, een bijbaan en al een afgeronde studie (begin komend semester aan studie nummer twee). Dus de gekke zwakzinnige ben ik zeer zeker niet.
Bovendien volg ik daar nu al 2 jaar therapie en ik weet het nu allemaal wel. Het gaat ook goed met mij nu, zeker na de schematherapie. Ik zie het niet zitten daar nog een jaar te vertoefen, met weer foute diagnoses en ander gedoe (schijn nu een stoornis te hebben, maar dit is ook weer vaag.) Ik slik dus onnodig een medicijn dat gegeven wordt aan schizofrenen... Het ergste is nog, dat mijn dokter mij alleen maar andere pillen wil geven, maar ik weiger. Ik wil sowieso eerst van die anti psychotica af, en de anti depressiva dan alleen via de huisarts afbouwen.
Het punt is, ik kan niet echt ergens anders heen voor mijn gevoel.Binnen Amsterdam is er niet echt een andere organisatie geloof ik. En ik weet niet of de huisarts wel antipsychotica mag verstrekken. Ik voel me er gewoon niet meer prettig. Niet alleen door die dokter, maar ook door de onnodige medicatie die ik nu slik, en het feit dat ze me nog steeds op jeugd wilden houden terwijl ik allang volwassen ben (en ik dus steeds kinderachtige vragenlijsten moest invullen over speelgoed delen etc.)
Wat moet ik doen? Ik voel me een beetje machteloos nu.
zaterdag 18 augustus 2012 om 15:32
quote:mara2 schreef op 18 augustus 2012 @ 09:51:
To heb je iets van een persoonlijkheidsstoornis. ??
Omdat je over borderline spreekt. Ik vind de hele situatie niet echt volwasssen klnken. Je bent het zat, maar hebt niet de kracht om te zeggen dit wil ik niet meer. Je blijft zelf hangen in je situatie. Daarom vraag ikme af is er niet meer aan de hand ??
Jij kan er toch zelf mee stoppen met de behandeling. Belt de heleboel af. En gaat afbouwen met je huisarts. Hier in de buurt zijn cursussen die je kunt volgen om te stoppen met ad.
Als ik het zat ben ga ik er wat aan doen. Waarom en wie houdt jouw dan tegen. Je praat hier heel goed maar ik denk persoonlijk dat er meer is.Ik onderneem actie, maar als de huisarts mij niet wil steunen kan ik niet veel anders doen dan het met Punt P op te lossen. helaas.
To heb je iets van een persoonlijkheidsstoornis. ??
Omdat je over borderline spreekt. Ik vind de hele situatie niet echt volwasssen klnken. Je bent het zat, maar hebt niet de kracht om te zeggen dit wil ik niet meer. Je blijft zelf hangen in je situatie. Daarom vraag ikme af is er niet meer aan de hand ??
Jij kan er toch zelf mee stoppen met de behandeling. Belt de heleboel af. En gaat afbouwen met je huisarts. Hier in de buurt zijn cursussen die je kunt volgen om te stoppen met ad.
Als ik het zat ben ga ik er wat aan doen. Waarom en wie houdt jouw dan tegen. Je praat hier heel goed maar ik denk persoonlijk dat er meer is.Ik onderneem actie, maar als de huisarts mij niet wil steunen kan ik niet veel anders doen dan het met Punt P op te lossen. helaas.
zaterdag 18 augustus 2012 om 17:04
quote:ruwediamant schreef op 18 augustus 2012 @ 15:15:
Ik heb inderdaad een afhankelijkheidsprobleem. Ik ben als kind enorm kort gehouden door met name mijn moeder. Zij heeft me heel lang niet willen loslaten, als puber wou ze ook niet dat ik zelfstandig werd. Als ik vroeg hoe iets werkte (geldzaken, bijbaantjes, etc.) zei ze dat het nu helemaal niet belangrijk was en ik maar mijn school moest afmaken. Ook zei ze altijd dat ik dingen niet zou kunnen (ik wou een tijdje op streetdance, zoals een vriendin van mij, en zij zei dat ik daar te lomp voor was). Daardoor zit ik steeds in die tweestrijd: aan de ene kant kan ik zelf mijn beslissingen maken en doe ik dit ook, aan de andere kant is er altijd dat stemmetje dat zegt "je hebt het mis, je kan dit niet, als je zelf iets beslist maak je fouten". Ik zoek ook heel erg naar bevestiging van anderen wanneer het op belangrijke dingen aankomt zoals studiekeuze etc.
Het probleem is ook dat ik nog financieel afhankelijk ben van mijn ouders en mijn moeder nog steeds de vinger in de pap heeft, ze bemoeit zich met alles en bekritiseerd ook altijd alles wat ik doe. Ik vind het vervelend. Eigenlijk is dit vooral een probleem tussen mijn moeder en mij.
Ik neem tegenwoordig ook meer afstand en vertel niet alles meer. Dus ik werk er wel aan.
Mijn dokter weigerde over de medicatie te gaan, hij wil dat daar een psychiater aan te pas komt. Als ik een andere psychiater zou willen dan zou dat met mijn eigen psychiater geregeld moeten worden, hetgeen ik onprettig vind want ik wil niet iemand die mij respectloos behandelt over mijn toekomst laten beslissen.
Ik heb wel een oke band met de therapeut, maar ik merk dat zij de behandeling steeds wil rekken, ondanks dat ik niet veel gespreksstof meer heb. Dat van mijn moeder is ook al tig keer besproken. Bovendien heb ik bijna geen tijd wanneer ik weer ga studeren omdat de studie intensief is, dus er is amper de mogelijkheid om elke week naar therapie te gaan. Dat zei ik haar ook, maar toen begon ze tegen te stribbelen.
Ik heb ze duidelijk over de telefoon gezegd dat ik maar een keer kom om alles te bespreken en ze zelf wel bel wanneer ik er behoefte aan heb. En dat ik een andere psychiater wil. Zij zat nog te opperen dat hij op de achtergrond blijft, maar ik wil gewoon een andere psychiater, punt uit. Ik ga haar ook van de week zeggen dat ik het niet oke vind dat zij mij probeert over te halen, als ik hem niet als psychiater wil is dat mijn goed recht.
Ik merk dat het bij Punt P. of iig de plek waar ik therapie krijg, minder belangrijk is wat de patient wil en meer wat de therapeut wil.Dat vind ik niet normaal.
Heel goed dat je hebt aangegeven dat je wil stoppen bij deze psychiater.
En het is echt je rijnse onzin dat je dat je met je psychiater moet overleggen.
Vraag anders naar de leidinggevende, als ze weer met dat soort dingen aankomen.
Ik zou als ik jou was sowieso een gesprek aangaan met de leidinggevende van jouw behandelaar, om te vertellen waarom je niet met die flater van een psychiater verder wil.
Ik heb inderdaad een afhankelijkheidsprobleem. Ik ben als kind enorm kort gehouden door met name mijn moeder. Zij heeft me heel lang niet willen loslaten, als puber wou ze ook niet dat ik zelfstandig werd. Als ik vroeg hoe iets werkte (geldzaken, bijbaantjes, etc.) zei ze dat het nu helemaal niet belangrijk was en ik maar mijn school moest afmaken. Ook zei ze altijd dat ik dingen niet zou kunnen (ik wou een tijdje op streetdance, zoals een vriendin van mij, en zij zei dat ik daar te lomp voor was). Daardoor zit ik steeds in die tweestrijd: aan de ene kant kan ik zelf mijn beslissingen maken en doe ik dit ook, aan de andere kant is er altijd dat stemmetje dat zegt "je hebt het mis, je kan dit niet, als je zelf iets beslist maak je fouten". Ik zoek ook heel erg naar bevestiging van anderen wanneer het op belangrijke dingen aankomt zoals studiekeuze etc.
Het probleem is ook dat ik nog financieel afhankelijk ben van mijn ouders en mijn moeder nog steeds de vinger in de pap heeft, ze bemoeit zich met alles en bekritiseerd ook altijd alles wat ik doe. Ik vind het vervelend. Eigenlijk is dit vooral een probleem tussen mijn moeder en mij.
Ik neem tegenwoordig ook meer afstand en vertel niet alles meer. Dus ik werk er wel aan.
Mijn dokter weigerde over de medicatie te gaan, hij wil dat daar een psychiater aan te pas komt. Als ik een andere psychiater zou willen dan zou dat met mijn eigen psychiater geregeld moeten worden, hetgeen ik onprettig vind want ik wil niet iemand die mij respectloos behandelt over mijn toekomst laten beslissen.
Ik heb wel een oke band met de therapeut, maar ik merk dat zij de behandeling steeds wil rekken, ondanks dat ik niet veel gespreksstof meer heb. Dat van mijn moeder is ook al tig keer besproken. Bovendien heb ik bijna geen tijd wanneer ik weer ga studeren omdat de studie intensief is, dus er is amper de mogelijkheid om elke week naar therapie te gaan. Dat zei ik haar ook, maar toen begon ze tegen te stribbelen.
Ik heb ze duidelijk over de telefoon gezegd dat ik maar een keer kom om alles te bespreken en ze zelf wel bel wanneer ik er behoefte aan heb. En dat ik een andere psychiater wil. Zij zat nog te opperen dat hij op de achtergrond blijft, maar ik wil gewoon een andere psychiater, punt uit. Ik ga haar ook van de week zeggen dat ik het niet oke vind dat zij mij probeert over te halen, als ik hem niet als psychiater wil is dat mijn goed recht.
Ik merk dat het bij Punt P. of iig de plek waar ik therapie krijg, minder belangrijk is wat de patient wil en meer wat de therapeut wil.Dat vind ik niet normaal.
Heel goed dat je hebt aangegeven dat je wil stoppen bij deze psychiater.
En het is echt je rijnse onzin dat je dat je met je psychiater moet overleggen.
Vraag anders naar de leidinggevende, als ze weer met dat soort dingen aankomen.
Ik zou als ik jou was sowieso een gesprek aangaan met de leidinggevende van jouw behandelaar, om te vertellen waarom je niet met die flater van een psychiater verder wil.
zaterdag 18 augustus 2012 om 18:45
Hoi ruwediamant,
Je mag van psychiater veranderen zonder dat je dat eerst moet overleggen.
Reden geven hoeft niet eens.
-Heb niet alles gelezen. Maar je zit bij Punt P dus denk dat je in Amsterdam woont.
In Amsterdam kan je ook terecht bij Molemann.
de artsen die ik daar had waren vrouw, het is kleinschalig, de inrichting is "warmer" dan bij Punt P.
Website: http://www.molemann.nl/
Ik kon daar snel terecht met enkel een verwijsbrief.
Je mag van psychiater veranderen zonder dat je dat eerst moet overleggen.
Reden geven hoeft niet eens.
-Heb niet alles gelezen. Maar je zit bij Punt P dus denk dat je in Amsterdam woont.
In Amsterdam kan je ook terecht bij Molemann.
de artsen die ik daar had waren vrouw, het is kleinschalig, de inrichting is "warmer" dan bij Punt P.
Website: http://www.molemann.nl/
Ik kon daar snel terecht met enkel een verwijsbrief.
zaterdag 18 augustus 2012 om 18:51
Ruwe diamant. Jammer dat je huisarts niet open staat voor jouw hulpvraag. Wil je alleen nog hulp voor het afbouwen van je medicatie ?? Misschien kun je daarop Google vaak zijn er cursussen waar je dit kunt afbouwen met hulp.
Ik denk dat de eerste stap jouw zoveel genoegdoening zal geven dat mensen straks niet meer zo aan je trekken met kan je dit wel en kan je dat wel. Vaak is het ook iets dat mensen anders gaan denken als jij zekerder wordt hierover.
Ik denk dat de eerste stap jouw zoveel genoegdoening zal geven dat mensen straks niet meer zo aan je trekken met kan je dit wel en kan je dat wel. Vaak is het ook iets dat mensen anders gaan denken als jij zekerder wordt hierover.
zaterdag 18 augustus 2012 om 23:11
Je mag trouwens ook gewoon je medicatie verder laten afhandelen door huisarts.
De reden dat hij dat nu niet wil is ws. omdat je nu officieel nog onder behandeling staat bij psychiater.
Zodra je dat niet meer bent, moet jouw psychiater een brief sturen naar je huisarts met daarin beschreven welke medicatie je gebruikt en dat je bij hem bent gestopt.
Nadat die brief is aangekomen kan je het met je huisarts verder doen, die medicatie.
Maar verstandiger is natuurlijk een andere psychiater kiezen.
Een psychiater heeft er meer verstand van dan een huisarts.
De reden dat hij dat nu niet wil is ws. omdat je nu officieel nog onder behandeling staat bij psychiater.
Zodra je dat niet meer bent, moet jouw psychiater een brief sturen naar je huisarts met daarin beschreven welke medicatie je gebruikt en dat je bij hem bent gestopt.
Nadat die brief is aangekomen kan je het met je huisarts verder doen, die medicatie.
Maar verstandiger is natuurlijk een andere psychiater kiezen.
Een psychiater heeft er meer verstand van dan een huisarts.
zondag 19 augustus 2012 om 14:09
Ruwediamant, je legt alles wel heel erg bij een ander neer hoor, zoals ik het lees.
Het is heel normaal dat een receptioniste niet bepaald om een andere behandelaar te spreken. Zeker bij therapieën zoals o.a. de komt het vaak voor dat mensen willen stoppen omdat het op een moeilijke punt is beland. De truc is dan juist om niet met de patiënt mee te gaan in het weg willen vluchten, maar in het aanleren om het aan te gaan.
Nu vind jij dat je onheus bent bejegent door je psychiater. Of dat zo is kan ik niet beoordelen, maar het lijkt me verstandiger om met je therapeut op te nemen hoe je deze situatie met de psychiater moet aanpakken.
Mocht je toch een andere psychiater willen, het is niet de verplichting van Punt P om direct iemand anders voor jou beschikbaar te stellen. Er is een groot te kort aan psychiaters, dus dat zou ook bij hen aan de hand kunnen zijn. Of er is maar 1 psychiater aan het team verbonden waar jij onder valt.
Dat kun je bespreken in een evaluatie. Het zou wat zijn als na ieder ontevreden telefoontje er direct een andere psychiater werd toegewezen. Zou mooi zijn, maar die luxe is er nu eenmaal niet.
En blijf je het oneens, dan stop je toch met de behandeling en ga je ergens anders naar toe? Niemand houdt hoe vast daar bij Punt P hoor.
Succes
Het is heel normaal dat een receptioniste niet bepaald om een andere behandelaar te spreken. Zeker bij therapieën zoals o.a. de komt het vaak voor dat mensen willen stoppen omdat het op een moeilijke punt is beland. De truc is dan juist om niet met de patiënt mee te gaan in het weg willen vluchten, maar in het aanleren om het aan te gaan.
Nu vind jij dat je onheus bent bejegent door je psychiater. Of dat zo is kan ik niet beoordelen, maar het lijkt me verstandiger om met je therapeut op te nemen hoe je deze situatie met de psychiater moet aanpakken.
Mocht je toch een andere psychiater willen, het is niet de verplichting van Punt P om direct iemand anders voor jou beschikbaar te stellen. Er is een groot te kort aan psychiaters, dus dat zou ook bij hen aan de hand kunnen zijn. Of er is maar 1 psychiater aan het team verbonden waar jij onder valt.
Dat kun je bespreken in een evaluatie. Het zou wat zijn als na ieder ontevreden telefoontje er direct een andere psychiater werd toegewezen. Zou mooi zijn, maar die luxe is er nu eenmaal niet.
En blijf je het oneens, dan stop je toch met de behandeling en ga je ergens anders naar toe? Niemand houdt hoe vast daar bij Punt P hoor.
Succes
zondag 19 augustus 2012 om 14:15
Ik wou weg bij Punt P, maar de huisarts wil dat niet, hij vindt dat het binnen de psychiatrie moet blijven.
Ik vind het geen prettige gedachte dat ik dus gedwongen ben om met iemand te moeten praten die zich vreemd tegen over mij gedraagt. Je zegt wel dat ik het lot in eigen handen heb, maar als de rest niet mee werkt kom ik ook geen stap verder.
Daarnaast ben ik niet op een moeilijk punt in de behandeling beland. In tegen deel, ik ben daar al voorbij, en dat heeft geholpen. Nu is het wel klaar. Ik merk dat ik niks meer te zeggen heb en mijn tijd vooral uitzit.
Ik vind het geen prettige gedachte dat ik dus gedwongen ben om met iemand te moeten praten die zich vreemd tegen over mij gedraagt. Je zegt wel dat ik het lot in eigen handen heb, maar als de rest niet mee werkt kom ik ook geen stap verder.
Daarnaast ben ik niet op een moeilijk punt in de behandeling beland. In tegen deel, ik ben daar al voorbij, en dat heeft geholpen. Nu is het wel klaar. Ik merk dat ik niks meer te zeggen heb en mijn tijd vooral uitzit.
zondag 19 augustus 2012 om 14:47
quote:ruwediamant schreef op 19 augustus 2012 @ 14:15:
Ik wou weg bij Punt P, maar de huisarts wil dat niet, hij vindt dat het binnen de psychiatrie moet blijven.
Er zijn nog meer GGZ aanbieders buiten Punt P. Wordt hier al vaker geschreven, ik ben niet zo goed bekend in de omgeving van A'dam.
quote:Ik vind het geen prettige gedachte dat ik dus gedwongen ben om met iemand te moeten praten die zich vreemd tegen over mij gedraagt. Je zegt wel dat ik het lot in eigen handen heb, maar als de rest niet mee werkt kom ik ook geen stap verder.
Je bent nooit gedwongen, tenzij een IBS of RM. En het is niet altijd een makkelijke weg om eruit te komen. Maar het kan zeker wel.
quote:Daarnaast ben ik niet op een moeilijk punt in de behandeling beland. In tegen deel, ik ben daar al voorbij, en dat heeft geholpen. Nu is het wel klaar. Ik merk dat ik niks meer te zeggen heb en mijn tijd vooral uitzit.
Dan is het een goed moment om een evaluatie aan te vragen en met je therapeut je hele behandeling te evalueren. En voor het vervolg aangeven dat jou enige hulpvraag nog is om de medicatie af te bouwen.
Overigens, het feit dat je in de OP zegt dat je nooit antipsychotica had mogen krijgen, doet mij vermoeden dat jij heel anders over je problematiek en de behandeling denkt dan je behandelaren bij Punt P. Heb je zelf dat idee ook? En weet je ook hoe dat komt?
Ik wou weg bij Punt P, maar de huisarts wil dat niet, hij vindt dat het binnen de psychiatrie moet blijven.
Er zijn nog meer GGZ aanbieders buiten Punt P. Wordt hier al vaker geschreven, ik ben niet zo goed bekend in de omgeving van A'dam.
quote:Ik vind het geen prettige gedachte dat ik dus gedwongen ben om met iemand te moeten praten die zich vreemd tegen over mij gedraagt. Je zegt wel dat ik het lot in eigen handen heb, maar als de rest niet mee werkt kom ik ook geen stap verder.
Je bent nooit gedwongen, tenzij een IBS of RM. En het is niet altijd een makkelijke weg om eruit te komen. Maar het kan zeker wel.
quote:Daarnaast ben ik niet op een moeilijk punt in de behandeling beland. In tegen deel, ik ben daar al voorbij, en dat heeft geholpen. Nu is het wel klaar. Ik merk dat ik niks meer te zeggen heb en mijn tijd vooral uitzit.
Dan is het een goed moment om een evaluatie aan te vragen en met je therapeut je hele behandeling te evalueren. En voor het vervolg aangeven dat jou enige hulpvraag nog is om de medicatie af te bouwen.
Overigens, het feit dat je in de OP zegt dat je nooit antipsychotica had mogen krijgen, doet mij vermoeden dat jij heel anders over je problematiek en de behandeling denkt dan je behandelaren bij Punt P. Heb je zelf dat idee ook? En weet je ook hoe dat komt?
zondag 19 augustus 2012 om 17:31
quote:ruwediamant schreef op 19 augustus 2012 @ 15:22:
Wat gebeurt er bij zo'n evaluatie?
Ik wil geen therapie meer, kunnen ze me dan bij zo'ne vualitie toch dwingen?Niemand kan je dwingen, behalve bij een gedwongen opname, maar daar komt een rechter bij te pas. En dan moet je een gevaar zijn voor jezelf of je omgeving.
Wat gebeurt er bij zo'n evaluatie?
Ik wil geen therapie meer, kunnen ze me dan bij zo'ne vualitie toch dwingen?Niemand kan je dwingen, behalve bij een gedwongen opname, maar daar komt een rechter bij te pas. En dan moet je een gevaar zijn voor jezelf of je omgeving.
zondag 19 augustus 2012 om 17:32
zondag 19 augustus 2012 om 17:41
Nee dwingen kunnen ze niet. Willen ze ook niet denk ik. Maar misschien vinden ze het wel onverstandig. Maar dat kun je dan dus met elkaar bespreken.
Dat je vriend psychiater is, dan weet hij goed welke medicijnen wel en niet ergens nodig voor zijn. Er is alleen wel een maar. Hij is niet bij je behandeling aanwezig. En maakt niet mee welke overweging je behandelend psychiater maakt.
Maar je kunt natuurlijk zijn (vriend) feedback meenemen naar je therapeut.
Dat je vriend psychiater is, dan weet hij goed welke medicijnen wel en niet ergens nodig voor zijn. Er is alleen wel een maar. Hij is niet bij je behandeling aanwezig. En maakt niet mee welke overweging je behandelend psychiater maakt.
Maar je kunt natuurlijk zijn (vriend) feedback meenemen naar je therapeut.
zondag 19 augustus 2012 om 20:14
quote:ruwediamant schreef op 19 augustus 2012 @ 15:22:
Ja, dat idee heb ik.
Ik heb een goede vriend die psychiater is, alleen dan niet bij Punt P, maar bij een TBS kliniek, en met hem heb ik mijn medicatie besproken. Hij vond dat ik het nooit had moeten krijgen.
Je kan het met heel de wereld bespreken en van iedereen gelijk krijgen. Maar daar ben je er nog niet mee. Je zoekt nog te veel naar buiten jezelf. En laat je hinderen door mensen.
Wil je stoppen met medicatie dan zou ik me er hard voor maken. Zo opstellen dat mensen niet meer om je heen kunnen/ Dat is de kracht die jezelf moet kunnen opbrengen. Ik geloof best dat de huisarts en psychiater niet mee willen werken maar jij bent toch de baas.
Eens een hulpverlener tegen mij gezegd iets. Wat ik niet wilden.
Ben er meteen mee gekapt nog niet eens zicht op iets nieuws.
Ja, dat idee heb ik.
Ik heb een goede vriend die psychiater is, alleen dan niet bij Punt P, maar bij een TBS kliniek, en met hem heb ik mijn medicatie besproken. Hij vond dat ik het nooit had moeten krijgen.
Je kan het met heel de wereld bespreken en van iedereen gelijk krijgen. Maar daar ben je er nog niet mee. Je zoekt nog te veel naar buiten jezelf. En laat je hinderen door mensen.
Wil je stoppen met medicatie dan zou ik me er hard voor maken. Zo opstellen dat mensen niet meer om je heen kunnen/ Dat is de kracht die jezelf moet kunnen opbrengen. Ik geloof best dat de huisarts en psychiater niet mee willen werken maar jij bent toch de baas.
Eens een hulpverlener tegen mij gezegd iets. Wat ik niet wilden.
Ben er meteen mee gekapt nog niet eens zicht op iets nieuws.
zondag 19 augustus 2012 om 20:21
quote:ruwediamant schreef op 18 augustus 2012 @ 19:24:
Cursussen voor afbouwen? Ik heb een dokter nodig die het monitort, ben zelf verstandig genoeg om het in kleinere stappen te doen, daar heb ik geen cursus voor nodig.
Het was een cursus die vaak gegeven worden bij psychiatrische instelling dan krijg je oa ook mee wat de moeilijkheiden zouden zijn.
Dan wordt je oa begeleidt met de afkickverschijnselen.
Maar meid als je daar geen cursus voor nodig heb toch prima.
Een arts kan het ook begeleiden maar je hebt nog geen arts gevonden. Daarom was mijn advies zo n cursus heb je toch wat je wilt en je bent van de slechte situatie af....
Mits je daarvoor wil en kan doorpakken.
Maar dat is aan jouw.
Ps het was geen cursus via internet.
Cursussen voor afbouwen? Ik heb een dokter nodig die het monitort, ben zelf verstandig genoeg om het in kleinere stappen te doen, daar heb ik geen cursus voor nodig.
Het was een cursus die vaak gegeven worden bij psychiatrische instelling dan krijg je oa ook mee wat de moeilijkheiden zouden zijn.
Dan wordt je oa begeleidt met de afkickverschijnselen.
Maar meid als je daar geen cursus voor nodig heb toch prima.
Een arts kan het ook begeleiden maar je hebt nog geen arts gevonden. Daarom was mijn advies zo n cursus heb je toch wat je wilt en je bent van de slechte situatie af....
Mits je daarvoor wil en kan doorpakken.
Maar dat is aan jouw.
Ps het was geen cursus via internet.
zondag 19 augustus 2012 om 20:23
To maar dan begrijp ik het hele probleem niet. Dan kan je toch aankloppen bij jouw vriend de psychiater. Prima toch.
Stoppen kan jezelf zeg je dan kan hij alles monitoren.
Hoe eenvoudig is het. Hij mag ook medicijnen voorschrijven.
Dus weg probleem ??????Vraag anders of hij je de juiste weg wijst. Hij kent zijn werkveld goed. Hij lijkt mij lekker vertrouwd en dichtbij.
Stoppen kan jezelf zeg je dan kan hij alles monitoren.
Hoe eenvoudig is het. Hij mag ook medicijnen voorschrijven.
Dus weg probleem ??????Vraag anders of hij je de juiste weg wijst. Hij kent zijn werkveld goed. Hij lijkt mij lekker vertrouwd en dichtbij.
