Psyche
alle pijlers
Snel huilen
zondag 17 januari 2016 om 14:32
Ik loop eigenlijk al jaren rond met een probleem, ik huil snel. Tot nu toe heeft het me nooit echt belemmerd, maar merk dat dit nu wel steeds meer belemmerend werkt, bijvoorbeeld op mijn werk.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
zondag 17 januari 2016 om 14:44
zondag 17 januari 2016 om 14:48
Ik denk dat je in een patroon bent beland. Als je van tevoren bedenkt dat het misschien wel lastig gaat worden gaat het al 'mis' voordat het zover is. Lastig hoor, maar volgens mij kun je er wel wat mee:
http://nl.wikihow.com/Zo-voorkom-je-dat-je-gaat-huilen
Oud topic:
Emotie's onder controle houden. Hoe dan ?
http://www.goeievraag.nl/ ... ps-emotie-controle-houden
http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke ... iteit/ret/
Je bent in elk geval niet de enige.... Misschien dat je verdiepen in RET helpt. (laatste link)
http://nl.wikihow.com/Zo-voorkom-je-dat-je-gaat-huilen
Oud topic:
Emotie's onder controle houden. Hoe dan ?
http://www.goeievraag.nl/ ... ps-emotie-controle-houden
http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke ... iteit/ret/
Je bent in elk geval niet de enige.... Misschien dat je verdiepen in RET helpt. (laatste link)
zondag 17 januari 2016 om 14:51
Ik herken het helaas ook en ook in exact dezelfde situaties als die jij beschrijft. Ik heb het overigens niet heel sterk bij zielige boeken of films. Ook heb ik het bijna niet (meer) in mijn relatie, maar wat zijn situaties als mijn studie, stage en werk moeilijk voor me en altijd geweest. Ben situaties ook altijd uit de weg gegaan, zoveel als dat kon dan. Wekenlang een cursus Academisch Engels gevolgd om mijn Engels te verbeteren en op de dag dat ik moest presenteren besloten niet verder te gaan met de cursus. Ik ga situaties altijd uit de weg, al zolang ik het mij kan herinneren ben ik heel goed geworden in het omzeilen van dingen die ik moeilijk vind en waarbij je gehoord of gezien wordt en kritiek kunt krijgen, zelfs wanneer dat opbouwend is en bedoeld om jezelf te verbeteren.
zondag 17 januari 2016 om 15:26
quote:Frizz schreef op 17 januari 2016 @ 14:47:
Volgens mij is het probleem niet dat je snel huilt maar dat je bang bent voor kritiek. En dan wordt het lastig je leerbaar op te stellen.Bij het zien van een film of een serie of het lezen van een boek is dat toch niet aan de orde?
Volgens mij is het probleem niet dat je snel huilt maar dat je bang bent voor kritiek. En dan wordt het lastig je leerbaar op te stellen.Bij het zien van een film of een serie of het lezen van een boek is dat toch niet aan de orde?
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 17 januari 2016 om 15:34
quote:Mylene_Valerie schreef op 17 januari 2016 @ 15:26:
[...]
Bij het zien van een film of een serie of het lezen van een boek is dat toch niet aan de orde?
Daarbij niet nee, bij de rest vormt het dus wel een probleem.
Ik ga ook weleens huilen, gelukkig stukken minder de laatste jaren. Er is dan echter niks aan de hand. Ja er komen tranen en ja ik krijg een beetje een gekke stem, maar ik praat/ga gewoon door alsof er niks aan de hand is. En als iemand erop reageert verzeker ik diegene dat dat echt niet nodig is, dat het vanzelf weer weg gaat. Ik vind het namelijk verschrikkelijk als ik (door huilen of wat dan ook) niet de kans krijg te zeggen wat ik wil zeggen. Of niet te horen krijg wat de ander kwijt wil. Of anders benaderd word.
Huilen hoeft geen teken van zwakte te zijn, maar is dat wel als je niet kan omgaan met de kritiek die je krijgt. Je kan je wel focussen op dat huilen, maar dat huilen is mijn inziens niet echt het probleem.
[...]
Bij het zien van een film of een serie of het lezen van een boek is dat toch niet aan de orde?
Daarbij niet nee, bij de rest vormt het dus wel een probleem.
Ik ga ook weleens huilen, gelukkig stukken minder de laatste jaren. Er is dan echter niks aan de hand. Ja er komen tranen en ja ik krijg een beetje een gekke stem, maar ik praat/ga gewoon door alsof er niks aan de hand is. En als iemand erop reageert verzeker ik diegene dat dat echt niet nodig is, dat het vanzelf weer weg gaat. Ik vind het namelijk verschrikkelijk als ik (door huilen of wat dan ook) niet de kans krijg te zeggen wat ik wil zeggen. Of niet te horen krijg wat de ander kwijt wil. Of anders benaderd word.
Huilen hoeft geen teken van zwakte te zijn, maar is dat wel als je niet kan omgaan met de kritiek die je krijgt. Je kan je wel focussen op dat huilen, maar dat huilen is mijn inziens niet echt het probleem.
•
zondag 17 januari 2016 om 15:34
@NYC: Herkenbaar, ik vermijd zulke situaties ook meestal. Tot nu toe meestal mee weg gekomen, op school etc, was het makkelijk. Nu ik werk en een carrière wil opbouwen merk ik gewoon dat er echt iets moet gebeuren.
@Sandra1905: bedankt voor de links. Ik ga me meer verdiepen in RET.
Ik denk dat het niet echt het bang zijn voor kritiek is, want bij een sollicitatiegesprek is dit bijvoorbeeld niet echt aan de orde. Het is denk ik een onzekerheid en een soort faalangst.
Ben wel blij dat ik niet de enige ben
@Sandra1905: bedankt voor de links. Ik ga me meer verdiepen in RET.
Ik denk dat het niet echt het bang zijn voor kritiek is, want bij een sollicitatiegesprek is dit bijvoorbeeld niet echt aan de orde. Het is denk ik een onzekerheid en een soort faalangst.
Ben wel blij dat ik niet de enige ben
zondag 17 januari 2016 om 15:37
In de situaties dat ik niet huilde maar me wel huilachtig voelde (bij fg inderdaad op werk of bij geven van presentatie) heb ik trouwens heel vaak het gevoel gehad alsof ik mijzelf als het ware 'uitschakelde', de opmerkingen die dan kwamen hoorde ik wel en kon ik ook wel wat mee maar gedurende de presentatie zelf heb ik vaak het gevoel gehad of ik er niet was. Ook tijdens een diploma-uitreiking waarbij er iets over jou wordt verteld e.d.
zondag 17 januari 2016 om 15:43
quote:suzie88 schreef op 17 januari 2016 @ 15:34:
@NYC: Herkenbaar, ik vermijd zulke situaties ook meestal. Tot nu toe meestal mee weg gekomen, op school etc, was het makkelijk. Nu ik werk en een carrière wil opbouwen merk ik gewoon dat er echt iets moet gebeuren.
@Sandra1905: bedankt voor de links. Ik ga me meer verdiepen in RET.
Ik denk dat het niet echt het bang zijn voor kritiek is, want bij een sollicitatiegesprek is dit bijvoorbeeld niet echt aan de orde. Het is denk ik een onzekerheid en een soort faalangst.
Ben wel blij dat ik niet de enige ben Dan is dát toch waar je mee aan de slag moet?
@NYC: Herkenbaar, ik vermijd zulke situaties ook meestal. Tot nu toe meestal mee weg gekomen, op school etc, was het makkelijk. Nu ik werk en een carrière wil opbouwen merk ik gewoon dat er echt iets moet gebeuren.
@Sandra1905: bedankt voor de links. Ik ga me meer verdiepen in RET.
Ik denk dat het niet echt het bang zijn voor kritiek is, want bij een sollicitatiegesprek is dit bijvoorbeeld niet echt aan de orde. Het is denk ik een onzekerheid en een soort faalangst.
Ben wel blij dat ik niet de enige ben Dan is dát toch waar je mee aan de slag moet?
•
zondag 17 januari 2016 om 16:56
Ik herken het ook, helaas. Ik herken de genoemde voorbeelden ook. Ik krijg dan altijd van die waterige oogjes
Een tijdje terug had ik er ook weer last van tijdens een vergadering. Ik gaf aan dat ik een bepaalde taak wel wilde oppakken, maar (heel eng) ik stelde me ook kwetsbaar op door te zeggen dat het me wel lastig leek. Toen kreeg ik heel lief bemoedigende woorden van een collega waarbij iedereen me voor m'n gevoel aanstaarde, brr!
Ik denk dat het bij mij ook voortkomt uit faalangst. Ik ben tijdens mijn studie wel bezig geweest met faalangstcursussen en heb daar gelukkignooit echt zitten janken maar wel vaak op het punt van gestaan. De faalangst is niet veel minder geworden, ik zou er eigenlijk wel weer mee aan de slag moeten.
Echt tips heb ik niet voor je verder. Ik weet hoe lastig het kan zijn!
Een tijdje terug had ik er ook weer last van tijdens een vergadering. Ik gaf aan dat ik een bepaalde taak wel wilde oppakken, maar (heel eng) ik stelde me ook kwetsbaar op door te zeggen dat het me wel lastig leek. Toen kreeg ik heel lief bemoedigende woorden van een collega waarbij iedereen me voor m'n gevoel aanstaarde, brr!
Ik denk dat het bij mij ook voortkomt uit faalangst. Ik ben tijdens mijn studie wel bezig geweest met faalangstcursussen en heb daar gelukkignooit echt zitten janken maar wel vaak op het punt van gestaan. De faalangst is niet veel minder geworden, ik zou er eigenlijk wel weer mee aan de slag moeten.
Echt tips heb ik niet voor je verder. Ik weet hoe lastig het kan zijn!
zondag 17 januari 2016 om 16:58
Probeer het eens anders te bekijken als mensen je ergens op aanspreken.
Zie het niet als kritiek maar als feedback.
Feedback is namelijk positief, punten die je kunt verbeteren om nog beter te worden.
En misschien kun je vaker aan mensen vragen wat ze van iets vinden wat je gedaan hebt zodat je er ook beter mee om kunt gaan.
Zie het niet als kritiek maar als feedback.
Feedback is namelijk positief, punten die je kunt verbeteren om nog beter te worden.
En misschien kun je vaker aan mensen vragen wat ze van iets vinden wat je gedaan hebt zodat je er ook beter mee om kunt gaan.
zondag 17 januari 2016 om 17:01
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 januari 2016 @ 15:23:
helaas leren veel vrouwen dat huilen effectief is. als de waterlanders stromen dan komt het medelijden. en dus huilen vrouwen te pas en te onpas als ze het moeilijk krijgen. Het is een vorm van emotionele chantage.Maar dit klinkt alsof het expres wordt gedaan, terwijl TO juist aangeeft dat ze er van baalt...
helaas leren veel vrouwen dat huilen effectief is. als de waterlanders stromen dan komt het medelijden. en dus huilen vrouwen te pas en te onpas als ze het moeilijk krijgen. Het is een vorm van emotionele chantage.Maar dit klinkt alsof het expres wordt gedaan, terwijl TO juist aangeeft dat ze er van baalt...
zondag 17 januari 2016 om 17:13
Ik herken het alleen in die zin dat wanneer kritiek heel zwaar wordt gebracht met ernstige gevolgen en ik het niet herken en de gevolgen als onrechtvaardig ervaar dat bij mij ook de tranen wel komen. Zo heeft men ooit weleens tegen mij gezegd een inwerkproces te stoppen omdat ik te oppervlakkig zou zijn voor het werk terwijl de persoon in kwestie nog nooit iets van mijn werk had gezien. Toen ben ik ook in tranen geschoten...kon er totaal niet mee omgaan.
Terwijl wanneer mijn mentor, leidinggevende etc voor een functioneringsgesprek 10 dossiers trekt en dan aangeeft dat je sommige zaken nog beter zou kunnen incl tips dan kan ik daar prima mee omgaan. Schrijf ik ook ea puntsgewijs op en probeer er rekening mee te houden. Ik merk dat wanneer ik op inhoud wordt beoordeeld er geen probleem is maar wanneer er onterecht op de man wordt gespeeld wel ,daar kan ik echt overstuur van raken.
Terwijl wanneer mijn mentor, leidinggevende etc voor een functioneringsgesprek 10 dossiers trekt en dan aangeeft dat je sommige zaken nog beter zou kunnen incl tips dan kan ik daar prima mee omgaan. Schrijf ik ook ea puntsgewijs op en probeer er rekening mee te houden. Ik merk dat wanneer ik op inhoud wordt beoordeeld er geen probleem is maar wanneer er onterecht op de man wordt gespeeld wel ,daar kan ik echt overstuur van raken.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 17 januari 2016 om 17:16
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzie
zondag 17 januari 2016 om 17:21
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 januari 2016 @ 17:16:
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzieEn de "tegenpartij" slaat meestal keihard terug op termijn. Daarmee is het nog onproductief ook.
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzieEn de "tegenpartij" slaat meestal keihard terug op termijn. Daarmee is het nog onproductief ook.
