Psyche
alle pijlers
Snel huilen
zondag 17 januari 2016 om 14:32
Ik loop eigenlijk al jaren rond met een probleem, ik huil snel. Tot nu toe heeft het me nooit echt belemmerd, maar merk dat dit nu wel steeds meer belemmerend werkt, bijvoorbeeld op mijn werk.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
maandag 18 januari 2016 om 12:52
quote:NowThen schreef op 17 januari 2016 @ 21:58:
Dit onderwerp is nu éénmaal een trigger/stokpaardje voor me, dus ik blijf lekker doorzeiken
Ik vind het hele boos-worden-op-mensen-die-huilen zó ontzettend oneerlijk. Natuurlijk wil ik niet huilen, maar bij mij voelt/gaat het net als de hik, of blozen, dat hou je gewoon niet tegen, hoe graag ik het ook zou willen.
En krijg je óók nog een trap na omdat mensen er niet van gediend zijn? Leuk is dat.
En als ik echt echt echt mijn best doe om het tegen te houden, dan gaat daar al mijn energie & focus naar toe, en kan ik echt niet meer kalm en normaal aan het gesprek deelnemen. Terwijl ik theoretisch wel vind/voel dat dat de nuttige en redelijke manier is.
Dus: ik wil niet 'onvolwassen' en 'manipulatief' en 'verwend' of wat dan ook doen/overkomen, maar mijn lichaam beslist daarin, niet ik.
GrmpfEn terwijl je zit te huilen lukt dat wel?
Dit onderwerp is nu éénmaal een trigger/stokpaardje voor me, dus ik blijf lekker doorzeiken
Ik vind het hele boos-worden-op-mensen-die-huilen zó ontzettend oneerlijk. Natuurlijk wil ik niet huilen, maar bij mij voelt/gaat het net als de hik, of blozen, dat hou je gewoon niet tegen, hoe graag ik het ook zou willen.
En krijg je óók nog een trap na omdat mensen er niet van gediend zijn? Leuk is dat.
En als ik echt echt echt mijn best doe om het tegen te houden, dan gaat daar al mijn energie & focus naar toe, en kan ik echt niet meer kalm en normaal aan het gesprek deelnemen. Terwijl ik theoretisch wel vind/voel dat dat de nuttige en redelijke manier is.
Dus: ik wil niet 'onvolwassen' en 'manipulatief' en 'verwend' of wat dan ook doen/overkomen, maar mijn lichaam beslist daarin, niet ik.
GrmpfEn terwijl je zit te huilen lukt dat wel?
maandag 18 januari 2016 om 13:06
Vraag aan TO: Heb je wel het gevoel dat je in de juiste werksector werkt? Ik heb namelijk ook wel gemerkt dat dat enorm veel verschil kan uitmaken. Niet alleen het soort collega's (of leidinggevenden of personeel) waar je mee te maken hebt, maar ook: niet iedereen is geschikt om bijvoorbeeld een dienstverlenende, een artistieke of een commerciële functie uit te oefenen. Als je je kwaliteiten en valkuilen kent is het ook makkelijker om feedback/kritiek te ontvangen en daar daadwerkelijk iets mee te doen dan wanneer in je achterhoofd een stemmetje fluistert: eigenlijk is dit bij voorbaat al niet de geschikte werkplek voor mij.
maandag 18 januari 2016 om 13:27
Daar zit inderdaad wat in NYC: ik merk bij mezelf dat ik in bepaalde settings er heel veel last van heb en in andere settings juist heel nuchter, zakelijk en zelfverzekerd kan zijn. De settings waarin ik er veel last van heb zijn als ik iemand om een gunst moet vragen, zeker als het een hogergeplaatste is, of als het onderwerp van gesprek mijzelf is en het dus de persoonlijke ipv de inhoudelijke kant op gaat. Het is bij mij niet echt de werksector die heel erg meespeelt (al zullen bepaalde werksectoren met veel reflectie e.d. minder handig zijn en zou ik heel ongelukkig worden bij een telefonische klantenservice oid). Maar meer het idee of ik ervaring heb en weet waar ik aan toe ben tegenover een machteloze positie hebben. Het lastige is dat welke werksector je ook hebt, je dingen als sollicitatiegesprekken en functioneringsgesprekken, waarin je die machteloze positie hebt, altijd weer zult tegenkomen. Dus ook al zou TO switchen, ze zal toch hieraan moeten proberen te werken.
maandag 18 januari 2016 om 13:37
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 januari 2016 @ 17:16:
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzieWat doe je mensen toch tekort als je dit echt denkt.
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzieWat doe je mensen toch tekort als je dit echt denkt.
maandag 18 januari 2016 om 13:53
Ik denk dat Meds best gelijk heeft dat het het gesprek niet ten goede komt en dat het een ongelijke, niet meer goed werkbare, situatie kan opleveren. Ik denk dat niemand dat ook zal ontkennen. Maar de suggestie dat het iets is wat de 'huilers' expres doen om hun zin te krijgen is natuurlijk onzin. Dat geeft iedereen hier die het heeft ook aan: het overkomt ons en we willen er juist dolgraag vanaf!
maandag 18 januari 2016 om 14:00
Ik huil ook snel. Natuurlijk bij tv programma's, films (ja zelfs bij een disneyfilm schiet ik vol) etc etc. Bij mij is het niet omdat ik niet tegen kritiek kan oid en ik ben ook niet onzeker. Ik kan er niet mijn vinger opleggen. Ik heb t bv bij de dokter (maakt niet uit wie, al ga ik voor een splinter in mijn vinger, ik schiet vol, terwijl ik het zelf ook niet wil). heel lastig, want de sfeer raakt er snel beladen door waardoor t erger wordt. En dan gaat t helemaal mis;-). Mijn vader en mijn zoon hebben het ook.
maandag 18 januari 2016 om 14:13
Als man lijkt het me helemaal rot tantetilly, ik denk dat dat nog veel minder sociaal geaccepteerd is. Als ik een man zie huilen denk ik ook direct dat het wel heel heel heel erg zal zijn. Dan hebben wij het als vrouwen makkelijker, bij ons wordt het nog iets normaler gevonden. Ik heb op 2 werkplekken het wel eens met vrouwelijke collega's gehad over huilen op het werk en wat bleek: iedereen had wel eens zitten janken tijdens een gesprek bij de baas! En ik heb een keer een cursus loopbaanoriëntatie gehad waarin allerlei persoonlijke dingen aan bod kwamen. Negen deelnemers, waarvan 8 vrouwen en 1 man. Aan het eind had alleen de man niet gehuild, alle vrouwen wel. Dus natuurlijk wil je het voorkomen, is het niet goed voor het gesprek, is het gênant etc etc, maar het komt echt vaker voor en de wereld vergaat niet als je een keertje huilt. Als je op deze manier denkt dan helpt het misschien tegen het terechtkomen in een vicieuze cirkel waarbij je bij voorbaat als zo gestresst en bang bent om te gaan huilen dat je al met tranen in je ogen het gesprek in gaat.
maandag 18 januari 2016 om 14:20
Weet niet of het voor iedereen opgaat maar bij mij heeft het wel heel erg geholpen om te beseffen dat ik in een gesprek een discussie mocht aangaan/een weerwoord mocht geven of een tegenreactie hoe je het ook noemen wil etc. Ik weet niet waarom maar op de een of andere manier heb ik kritiek/feedback altijd heel erg beschouwd als gegeven feiten of als dingen waar ik verder niks tegenin mocht brengen. Pas op het moment dat ik actief op een boodschap ging reageren: 'Ik ben het daar niet mee eens omdat' of 'En ik vind dat jij dingen overdrijft' of wat dan ook, dat ik op dat moment veel minder de neiging voelde om te gaan huilen. Maar daarvoor was dus wel het besef nodig dat dat mocht! En dat ik niet op alles hoefde te zeggen: 'Je hebt gelijk. Ik zal het anders doen en ik ga er meteen mee aan de slag.'
maandag 18 januari 2016 om 15:27
quote:rosemetijs schreef op 18 januari 2016 @ 12:52:
[...]
En terwijl je zit te huilen lukt dat wel? Hmmm, goed punt. Het was meer om aan te geven dat voor mij (en vermoedelijk mijn mede-huilebalken) het alternatief voor huilen niet niet-huilen is, en dan wel gewoon met de situatie/het gesprek verder kunnen gaan, maar een even 'uitschakelende' gemoedstoestand.
[...]
En terwijl je zit te huilen lukt dat wel? Hmmm, goed punt. Het was meer om aan te geven dat voor mij (en vermoedelijk mijn mede-huilebalken) het alternatief voor huilen niet niet-huilen is, en dan wel gewoon met de situatie/het gesprek verder kunnen gaan, maar een even 'uitschakelende' gemoedstoestand.
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
maandag 18 januari 2016 om 15:31
quote:NYC schreef op 18 januari 2016 @ 14:20:
Weet niet of het voor iedereen opgaat maar bij mij heeft het wel heel erg geholpen om te beseffen dat ik in een gesprek een discussie mocht aangaan/een weerwoord mocht geven of een tegenreactie hoe je het ook noemen wil etc. Ik weet niet waarom maar op de een of andere manier heb ik kritiek/feedback altijd heel erg beschouwd als gegeven feiten of als dingen waar ik verder niks tegenin mocht brengen. Pas op het moment dat ik actief op een boodschap ging reageren: 'Ik ben het daar niet mee eens omdat' of 'En ik vind dat jij dingen overdrijft' of wat dan ook, dat ik op dat moment veel minder de neiging voelde om te gaan huilen. Maar daarvoor was dus wel het besef nodig dat dat mocht! En dat ik niet op alles hoefde te zeggen: 'Je hebt gelijk. Ik zal het anders doen en ik ga er meteen mee aan de slag.'
Wie heeft jou toestemming gegeven om in mijn brein te wonen?
toch te privé
Weet niet of het voor iedereen opgaat maar bij mij heeft het wel heel erg geholpen om te beseffen dat ik in een gesprek een discussie mocht aangaan/een weerwoord mocht geven of een tegenreactie hoe je het ook noemen wil etc. Ik weet niet waarom maar op de een of andere manier heb ik kritiek/feedback altijd heel erg beschouwd als gegeven feiten of als dingen waar ik verder niks tegenin mocht brengen. Pas op het moment dat ik actief op een boodschap ging reageren: 'Ik ben het daar niet mee eens omdat' of 'En ik vind dat jij dingen overdrijft' of wat dan ook, dat ik op dat moment veel minder de neiging voelde om te gaan huilen. Maar daarvoor was dus wel het besef nodig dat dat mocht! En dat ik niet op alles hoefde te zeggen: 'Je hebt gelijk. Ik zal het anders doen en ik ga er meteen mee aan de slag.'
Wie heeft jou toestemming gegeven om in mijn brein te wonen?
toch te privé
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
maandag 18 januari 2016 om 16:05
quote:rosemetijs schreef op 18 januari 2016 @ 12:52:
[...]En terwijl je zit te huilen lukt dat wel?
Ik heb het ook TO. En idd Rosemijs, ik kan prima functioneren, beredeneren, discussiëren en van alles doen terwijl de tranen over mijn wangen stromen, maar als ik ze moet proberen in te houden kan ik niet eens meer luisteren naar wat de ander zegt en gaat alles volledig langs me heen.
Ook ik huil bij heftige emoties: boosheid, blij/gelukkig, verdrietig, verdrietig voor een ander, onmacht, oneerlijkheid noem maar op. Vaak enorm gênant en ook ik zou er graag van af willen. Maar geen flauw idee hoe! Mijn vriend vind het verschrikkelijk en riep in het begin wel eens: 'verman jezelf nou eens gewoon'. Hij is er inmiddels achter dat dat voor mij niet zo simpel is. Of eigenlijk vrijwel onmogelijk Tegenwoordig zeg ik het maar gewoon tegen hem als ik de tranen weer voel opkomen.
[...]En terwijl je zit te huilen lukt dat wel?
Ik heb het ook TO. En idd Rosemijs, ik kan prima functioneren, beredeneren, discussiëren en van alles doen terwijl de tranen over mijn wangen stromen, maar als ik ze moet proberen in te houden kan ik niet eens meer luisteren naar wat de ander zegt en gaat alles volledig langs me heen.
Ook ik huil bij heftige emoties: boosheid, blij/gelukkig, verdrietig, verdrietig voor een ander, onmacht, oneerlijkheid noem maar op. Vaak enorm gênant en ook ik zou er graag van af willen. Maar geen flauw idee hoe! Mijn vriend vind het verschrikkelijk en riep in het begin wel eens: 'verman jezelf nou eens gewoon'. Hij is er inmiddels achter dat dat voor mij niet zo simpel is. Of eigenlijk vrijwel onmogelijk Tegenwoordig zeg ik het maar gewoon tegen hem als ik de tranen weer voel opkomen.
maandag 18 januari 2016 om 16:09
Ik denk dat wanneer je er echt iets aan wilt doen je er hulp bij zoekt via ha, assertiviteitstraining, (bedrijfs)maatschappelijkwerk of weerbaarheidstraining. Roepen dat je er niets aan kunt doen en dat de ander dan maar geen kritiek mag geven is geen oplossing. Emoties zijn prima tenzij emoties en gedrag dusdanig afwijkend zijn dat e.a. je belemmert om met normale situaties om te gaan dat is psychopathogie.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 18 januari 2016 om 16:18
quote:viva-amber schreef op 18 januari 2016 @ 16:09:
Ik denk dat wanneer je er echt iets aan wilt doen je er hulp bij zoekt via ha, assertiviteitstraining, (bedrijfs)maatschappelijkwerk of weerbaarheidstraining. Roepen dat je er niets aan kunt doen en dat de ander dan maar geen kritiek mag geven is geen oplossing. Emoties zijn prima tenzij emoties en gedrag dusdanig afwijkend zijn dat e.a. je belemmert om met normale situaties om te gaan dat is psychopathogie.Lees jij een andere openingspost dan ik? Volgens mij vraagt TO juist wat ze hier aan kan doen en zegt helemaal niemand hier dat er maar geen kritiek gegeven mag worden. In de posts waarin gesproken wordt over er niets aan kunnen doen wordt uitgelegd dat de huilers het niet expres doen om te manipuleren, maar dat het hen overkomt en ze erg graag een manier zouden willen vinden om het tegen te houden.
Ik denk dat wanneer je er echt iets aan wilt doen je er hulp bij zoekt via ha, assertiviteitstraining, (bedrijfs)maatschappelijkwerk of weerbaarheidstraining. Roepen dat je er niets aan kunt doen en dat de ander dan maar geen kritiek mag geven is geen oplossing. Emoties zijn prima tenzij emoties en gedrag dusdanig afwijkend zijn dat e.a. je belemmert om met normale situaties om te gaan dat is psychopathogie.Lees jij een andere openingspost dan ik? Volgens mij vraagt TO juist wat ze hier aan kan doen en zegt helemaal niemand hier dat er maar geen kritiek gegeven mag worden. In de posts waarin gesproken wordt over er niets aan kunnen doen wordt uitgelegd dat de huilers het niet expres doen om te manipuleren, maar dat het hen overkomt en ze erg graag een manier zouden willen vinden om het tegen te houden.
maandag 18 januari 2016 om 16:19
Ik heb het ook, bij mij is het ongeveer wat NYC zegt. Ik wil graag aardig gevonden worden en als iemand dan wat zegt, feedback geeft ed. dan roept een klein stemmetje meteen: zie je nou wel, je bent niks waard, deze persoon vind je ook niet meer aardig... Dit gebeurt volgens mij vooral vaak als ze iets aankaarten wat ik eigenlijk zelf ook al had bedacht, gek genoeg...Ik ben nogal perfectionistisch dus ik denk dat het daarvandaan komt. Mijn eigen gedachtengang gaat dan zo: Ja, het was ok, maar niet perfect, ik ben een beetje zwak in A... en dan komt mn baas en die zegt: Ja, A was niet zo goed... en dan begin ik dus te janken. Het zijn bij mij meestal ook maar een paar traantjes ofzo en dan is het ook weer over, en dan kan ik ook verder discussieren, de feedback ook aannemen. Eigenlijk erg raar. Ik hou het maar op een emotie-overschot.
Het is in de loop der jaren wel wat verbeterd trouwens, maar ik ben gewoon een beetje een jankerd. Inderdaad ben ik nu bij assertiviteit en weerbaarheid geland, ik ga dit dit jaar serieus aanpakken. Ik weet niet of dat gaat helpen voor mn huilen, maar ik moet er zelf hard aan werken....
Het is in de loop der jaren wel wat verbeterd trouwens, maar ik ben gewoon een beetje een jankerd. Inderdaad ben ik nu bij assertiviteit en weerbaarheid geland, ik ga dit dit jaar serieus aanpakken. Ik weet niet of dat gaat helpen voor mn huilen, maar ik moet er zelf hard aan werken....
I could go into detail...but I won't.
maandag 18 januari 2016 om 16:40
quote:NYC schreef op 18 januari 2016 @ 15:52:
Ik heb je berichtje denk ik gemist, NowThen, maar herkenbaar dus begrijp ik, deze gedachtegang?
JA.
Om het even theoretisch te houden, als ik huil is het vaak in schrik-na-kritiek situaties. En ik vroeg me af of dat bij TO hetzelfde is, dus: Heeft jouw huilen te maken met
a) bevestiging van een vrees (omg eigenlijk hoor ik hier niet/ben ik niet goed genoeg)
b) ontlading van de spanning (je kijkt al weken op tegen dit gesprek wegens (a) )
Bedenk ook net dat het huilen vaak een onderdeel is van een hele fysieke kettingreactie: schrik, instant knoop in je maag, koud zweet, rare prikkeling op hoofdhuid en in armen...Zelfde reactie als je onschuldig op straat loopt en opeens toetert een auto heel hard achter je oid.
Ik heb je berichtje denk ik gemist, NowThen, maar herkenbaar dus begrijp ik, deze gedachtegang?
JA.
Om het even theoretisch te houden, als ik huil is het vaak in schrik-na-kritiek situaties. En ik vroeg me af of dat bij TO hetzelfde is, dus: Heeft jouw huilen te maken met
a) bevestiging van een vrees (omg eigenlijk hoor ik hier niet/ben ik niet goed genoeg)
b) ontlading van de spanning (je kijkt al weken op tegen dit gesprek wegens (a) )
Bedenk ook net dat het huilen vaak een onderdeel is van een hele fysieke kettingreactie: schrik, instant knoop in je maag, koud zweet, rare prikkeling op hoofdhuid en in armen...Zelfde reactie als je onschuldig op straat loopt en opeens toetert een auto heel hard achter je oid.
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
maandag 18 januari 2016 om 16:47
Wat mij eigenlijk verder nog opvalt in deze discussie, is dat er twee kampen lijken te zijn.
1) Mensen die heel snel huilen en het gevoel hebben dat ze daar weinig controle over hebben
2) Mensen die erg geïrriteerd en kwaad klinken omdat ze zich gemanipuleerd voelen door de huilebalken in hun omgeving.
Maar naast dat ik een huilebalk ben, weet ik ook hoe het is om gemanipuleerd (gepoogd) te worden, alhoewel meer door slachtofferig gedoe en schuldgevoel, en dat ís ook heel pissig-makend. Dus het is wel belangrijk dat we ook naar de huilhaters luisteren.
Maar ik denk ook dat zodra iemand het punt 'ik vind het zo vervelend om te huilen' heeft bereikt, dat ze al geen manipulators meer zijn. Want een manipulator zouden alleen maar hier komen en zeggen: "Iedereen is zooooo gemeen tegen mij, en daarom ben ik diep gekwetst, geen wonder dat ik moet huilen."
1) Mensen die heel snel huilen en het gevoel hebben dat ze daar weinig controle over hebben
2) Mensen die erg geïrriteerd en kwaad klinken omdat ze zich gemanipuleerd voelen door de huilebalken in hun omgeving.
Maar naast dat ik een huilebalk ben, weet ik ook hoe het is om gemanipuleerd (gepoogd) te worden, alhoewel meer door slachtofferig gedoe en schuldgevoel, en dat ís ook heel pissig-makend. Dus het is wel belangrijk dat we ook naar de huilhaters luisteren.
Maar ik denk ook dat zodra iemand het punt 'ik vind het zo vervelend om te huilen' heeft bereikt, dat ze al geen manipulators meer zijn. Want een manipulator zouden alleen maar hier komen en zeggen: "Iedereen is zooooo gemeen tegen mij, en daarom ben ik diep gekwetst, geen wonder dat ik moet huilen."
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
maandag 18 januari 2016 om 16:50
quote:Sasky schreef op 18 januari 2016 @ 16:19:
Ik heb het ook, bij mij is het ongeveer wat NYC zegt. Ik wil graag aardig gevonden worden en als iemand dan wat zegt, feedback geeft ed. dan roept een klein stemmetje meteen: zie je nou wel, je bent niks waard, deze persoon vind je ook niet meer aardig... Dit gebeurt volgens mij vooral vaak als ze iets aankaarten wat ik eigenlijk zelf ook al had bedacht, gek genoeg...Ik ben nogal perfectionistisch dus ik denk dat het daarvandaan komt. Mijn eigen gedachtengang gaat dan zo: Ja, het was ok, maar niet perfect, ik ben een beetje zwak in A... en dan komt mn baas en die zegt: Ja, A was niet zo goed... en dan begin ik dus te janken. Het zijn bij mij meestal ook maar een paar traantjes ofzo en dan is het ook weer over, en dan kan ik ook verder discussieren, de feedback ook aannemen. Eigenlijk erg raar. Ik hou het maar op een emotie-overschot.Purrrrrrrcies "Ze willen eigenlijk niet dat ik hier ben, zie je wel.'' Eventueel nog met een toetje van: "Nu word ik ontslagen, doom, gloom, volgende week woon ik in een ouwe koelkastdoos onder de brug."
Ik heb het ook, bij mij is het ongeveer wat NYC zegt. Ik wil graag aardig gevonden worden en als iemand dan wat zegt, feedback geeft ed. dan roept een klein stemmetje meteen: zie je nou wel, je bent niks waard, deze persoon vind je ook niet meer aardig... Dit gebeurt volgens mij vooral vaak als ze iets aankaarten wat ik eigenlijk zelf ook al had bedacht, gek genoeg...Ik ben nogal perfectionistisch dus ik denk dat het daarvandaan komt. Mijn eigen gedachtengang gaat dan zo: Ja, het was ok, maar niet perfect, ik ben een beetje zwak in A... en dan komt mn baas en die zegt: Ja, A was niet zo goed... en dan begin ik dus te janken. Het zijn bij mij meestal ook maar een paar traantjes ofzo en dan is het ook weer over, en dan kan ik ook verder discussieren, de feedback ook aannemen. Eigenlijk erg raar. Ik hou het maar op een emotie-overschot.Purrrrrrrcies "Ze willen eigenlijk niet dat ik hier ben, zie je wel.'' Eventueel nog met een toetje van: "Nu word ik ontslagen, doom, gloom, volgende week woon ik in een ouwe koelkastdoos onder de brug."
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
maandag 18 januari 2016 om 19:43
quote:NYC schreef op 18 januari 2016 @ 13:06:
Vraag aan TO: Heb je wel het gevoel dat je in de juiste werksector werkt? Ik heb namelijk ook wel gemerkt dat dat enorm veel verschil kan uitmaken. Niet alleen het soort collega's (of leidinggevenden of personeel) waar je mee te maken hebt, maar ook: niet iedereen is geschikt om bijvoorbeeld een dienstverlenende, een artistieke of een commerciële functie uit te oefenen. Als je je kwaliteiten en valkuilen kent is het ook makkelijker om feedback/kritiek te ontvangen en daar daadwerkelijk iets mee te doen dan wanneer in je achterhoofd een stemmetje fluistert: eigenlijk is dit bij voorbaat al niet de geschikte werkplek voor mij.
Nee, ik denk niet dat helemaal in de juiste sector werk, maar ik denk dat ik in alle sectoren wel te maken krijg met kritiek/feedback en functioneringsgesprekken.
Maar het is niet alleen als ik feedback/kritiek krijg, het is ook als ik mezelf moet presenteren (dus sollicitatiegesprek). Het is eigenlijk altijd als het over mijzelf en mijn functioneren is. Verder qua werk heb ik er geen last van, ik kan prima met een opdrachtgever (zelfs directie) een inhoudelijke discussie over iets voeren. Maar zodra het echt betrekking heeft op mezelf gaat het mis.
Ik vind het trouwens dan juist vervelend als mensen er aandacht aan schenken, extra lief gaan doen en allerlei vragen gaan stellen. Ik wil op zo'n moment juist alleen maar door met het gesprek en zeggen wat ik te zeggen heb. Juist als mensen me gaan troosten wordt het erger.
Wel super bedankt voor alle reacties, met sommige kan ik echt wel iets!
Vraag aan TO: Heb je wel het gevoel dat je in de juiste werksector werkt? Ik heb namelijk ook wel gemerkt dat dat enorm veel verschil kan uitmaken. Niet alleen het soort collega's (of leidinggevenden of personeel) waar je mee te maken hebt, maar ook: niet iedereen is geschikt om bijvoorbeeld een dienstverlenende, een artistieke of een commerciële functie uit te oefenen. Als je je kwaliteiten en valkuilen kent is het ook makkelijker om feedback/kritiek te ontvangen en daar daadwerkelijk iets mee te doen dan wanneer in je achterhoofd een stemmetje fluistert: eigenlijk is dit bij voorbaat al niet de geschikte werkplek voor mij.
Nee, ik denk niet dat helemaal in de juiste sector werk, maar ik denk dat ik in alle sectoren wel te maken krijg met kritiek/feedback en functioneringsgesprekken.
Maar het is niet alleen als ik feedback/kritiek krijg, het is ook als ik mezelf moet presenteren (dus sollicitatiegesprek). Het is eigenlijk altijd als het over mijzelf en mijn functioneren is. Verder qua werk heb ik er geen last van, ik kan prima met een opdrachtgever (zelfs directie) een inhoudelijke discussie over iets voeren. Maar zodra het echt betrekking heeft op mezelf gaat het mis.
Ik vind het trouwens dan juist vervelend als mensen er aandacht aan schenken, extra lief gaan doen en allerlei vragen gaan stellen. Ik wil op zo'n moment juist alleen maar door met het gesprek en zeggen wat ik te zeggen heb. Juist als mensen me gaan troosten wordt het erger.
Wel super bedankt voor alle reacties, met sommige kan ik echt wel iets!
maandag 18 januari 2016 om 19:48
quote:NowThen schreef op 18 januari 2016 @ 16:40:
[...]
JA.
Om het even theoretisch te houden, als ik huil is het vaak in schrik-na-kritiek situaties. En ik vroeg me af of dat bij TO hetzelfde is, dus: Heeft jouw huilen te maken met
a) bevestiging van een vrees (omg eigenlijk hoor ik hier niet/ben ik niet goed genoeg)
b) ontlading van de spanning (je kijkt al weken op tegen dit gesprek wegens (a) )
Bedenk ook net dat het huilen vaak een onderdeel is van een hele fysieke kettingreactie: schrik, instant knoop in je maag, koud zweet, rare prikkeling op hoofdhuid en in armen...Zelfde reactie als je onschuldig op straat loopt en opeens toetert een auto heel hard achter je oid.Ik denk dat het vooral een ontlading van spanning is. Meestal begint het overigens al voordat ik überhaupt feedback krijg. Alle werkgevers (zijn er niet zo veel hoor) zijn overigens altijd voornamelijk positief over me. Echt harde kritiek heb ik nog nooit gekregen. Wellicht omdat ik ook onder mijn niveau werk. Het blijft tijdens een gesprek altijd bij kleine verbeterpuntjes. Maar ook bij complimenten reageer ik emotioneel. Dat is toch vreemd..?
[...]
JA.
Om het even theoretisch te houden, als ik huil is het vaak in schrik-na-kritiek situaties. En ik vroeg me af of dat bij TO hetzelfde is, dus: Heeft jouw huilen te maken met
a) bevestiging van een vrees (omg eigenlijk hoor ik hier niet/ben ik niet goed genoeg)
b) ontlading van de spanning (je kijkt al weken op tegen dit gesprek wegens (a) )
Bedenk ook net dat het huilen vaak een onderdeel is van een hele fysieke kettingreactie: schrik, instant knoop in je maag, koud zweet, rare prikkeling op hoofdhuid en in armen...Zelfde reactie als je onschuldig op straat loopt en opeens toetert een auto heel hard achter je oid.Ik denk dat het vooral een ontlading van spanning is. Meestal begint het overigens al voordat ik überhaupt feedback krijg. Alle werkgevers (zijn er niet zo veel hoor) zijn overigens altijd voornamelijk positief over me. Echt harde kritiek heb ik nog nooit gekregen. Wellicht omdat ik ook onder mijn niveau werk. Het blijft tijdens een gesprek altijd bij kleine verbeterpuntjes. Maar ook bij complimenten reageer ik emotioneel. Dat is toch vreemd..?
maandag 18 januari 2016 om 22:17
Dat herken ik wel suzie88. Volgens is het bij mij vaak ook ontlading. Ik ben sowieso erg emotioneel, zowel de blijde kant op als de emo. Ik ben al eens op assertiviteitstraining geweest, maar daar bleek ik die allesbehalve nodig te hebben. Ik was eerder iets te assertief Heeft ook niets geholpen tegen het huilen. Gelukkig heb ik werk technisch nog nooit negatieve reacties gehad. Ik zeg het vaak ook maar gewoon van te voren.
dinsdag 19 januari 2016 om 17:37
Suzie, zoals ik het lees gaat het dus echt over jou en je functioneren. Dat komt natuurlijk heel onzeker over en ik denk dat het misschien wel te maken kan hebben met je zelfbeeld. Zou dat kunnen?
Weet je waarom je huilt als je een complimentje krijgt bijvoorbeeld? Is dat dan een gevoel van: eindelijk bevestiging ofzo? Dat zou ik namelijk hebben. En dat is dan ook ontlading. (zo van eindelijk neemt iemand waar wat ik hier allemaal gedaan heb). Maar goed, in mijn eigen werksituatie geef ik altijd heel veel van mezelf en krijg er (zeker het laatste jaar) niet zo heel veel voor terug. Dat lijkt bij jou anders te zijn.
Ik huil trouwens bijna nooit de blijde kant op, dus misschien projecteer ik teveel.
Weet je waarom je huilt als je een complimentje krijgt bijvoorbeeld? Is dat dan een gevoel van: eindelijk bevestiging ofzo? Dat zou ik namelijk hebben. En dat is dan ook ontlading. (zo van eindelijk neemt iemand waar wat ik hier allemaal gedaan heb). Maar goed, in mijn eigen werksituatie geef ik altijd heel veel van mezelf en krijg er (zeker het laatste jaar) niet zo heel veel voor terug. Dat lijkt bij jou anders te zijn.
Ik huil trouwens bijna nooit de blijde kant op, dus misschien projecteer ik teveel.
I could go into detail...but I won't.
