Psyche
alle pijlers
Snel huilen
zondag 17 januari 2016 om 14:32
Ik loop eigenlijk al jaren rond met een probleem, ik huil snel. Tot nu toe heeft het me nooit echt belemmerd, maar merk dat dit nu wel steeds meer belemmerend werkt, bijvoorbeeld op mijn werk.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
zondag 17 januari 2016 om 17:25
In bepaalde situaties is het een vorm van (overdreven) empathie. Als ik mensen in mijn omgeving flink pijn zie hebben of zie huilen dan krijg ik waterige oogjes omdat ik zo meevoel met hen. Ik zou dit liever niet hebben, maar ik zou niet weten hoe ik dit kan veranderen zonder zoveel afstand te nemen dat ik niet meer mezelf ben.
zondag 17 januari 2016 om 17:32
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 januari 2016 @ 17:16:
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzieKán ja. Zo zwart wit zie ik het niet. Het is maar net hoe je er zelf mee omgaat hoor.
vrouwen huilen omdat het werkt, je schakelt de ander effectief uit, want wie durft er nu nog feedback te geven aan een huilende collega? huilen wekt medelijden op en daarvoor wordt het ook ingezet. je neemt jezelf en je gesprekspartners niet serieus als je een partijtje gaat zitten grienen op je werk of bij een echtelijke ruzieKán ja. Zo zwart wit zie ik het niet. Het is maar net hoe je er zelf mee omgaat hoor.
•
zondag 17 januari 2016 om 17:44
quote:Frizz schreef op 17 januari 2016 @ 17:32:
[...]
Kán ja. Zo zwart wit zie ik het niet. Het is maar net hoe je er zelf mee omgaat hoor.het gaat mij meer om de ander. Huilen is een heel krachtig signaal waar iedereen op reageert. Ook al bedoel je er verder niks mee, je boycot wel het gesprek en legt een bommetje onder gelijkwaardigheid. En wat jumper ook zegt in werksituaties verlies je geloofwaardigheid
[...]
Kán ja. Zo zwart wit zie ik het niet. Het is maar net hoe je er zelf mee omgaat hoor.het gaat mij meer om de ander. Huilen is een heel krachtig signaal waar iedereen op reageert. Ook al bedoel je er verder niks mee, je boycot wel het gesprek en legt een bommetje onder gelijkwaardigheid. En wat jumper ook zegt in werksituaties verlies je geloofwaardigheid
zondag 17 januari 2016 om 17:44
zondag 17 januari 2016 om 17:48
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 januari 2016 @ 17:44:
[...]
het gaat mij meer om de ander. Huilen is een heel krachtig signaal waar iedereen op reageert. Ook al bedoel je er verder niks mee, je boycot wel het gesprek en legt een bommetje onder gelijkwaardigheid. En wat jumper ook zegt in werksituaties verlies je geloofwaardigheidEr is wat dat betreft nogal een verschil of je zelf doorgaat of er niks aan de hand is of dat je jezelf (bij wijze van) grienend ter aarde stort.
[...]
het gaat mij meer om de ander. Huilen is een heel krachtig signaal waar iedereen op reageert. Ook al bedoel je er verder niks mee, je boycot wel het gesprek en legt een bommetje onder gelijkwaardigheid. En wat jumper ook zegt in werksituaties verlies je geloofwaardigheidEr is wat dat betreft nogal een verschil of je zelf doorgaat of er niks aan de hand is of dat je jezelf (bij wijze van) grienend ter aarde stort.
•
zondag 17 januari 2016 om 17:49
zondag 17 januari 2016 om 17:53
Eens met Sabbaticalmeds.
Ik heb ook zo'n collega, huilt echt enorm snel.
Bij het kleinste kritiekpuntje, maar ook bij een complimentje.
En alhoewel collega's tegen haar zeggen : " Ah joh, geeft niet, je kunt er toch niks aan doen", wordt ze als ze er niet is behoorlijk belachelijk gemaakt.
Ik merk aan mezelf dat ik haar niet serieus meer kan nemen, ik zeg weinig tegen haar, omdat ik geen zin in de zoveelste jankpartij en de bijhorende " sorry dat ik huil" praatjes.
Ik heb ook zo'n collega, huilt echt enorm snel.
Bij het kleinste kritiekpuntje, maar ook bij een complimentje.
En alhoewel collega's tegen haar zeggen : " Ah joh, geeft niet, je kunt er toch niks aan doen", wordt ze als ze er niet is behoorlijk belachelijk gemaakt.
Ik merk aan mezelf dat ik haar niet serieus meer kan nemen, ik zeg weinig tegen haar, omdat ik geen zin in de zoveelste jankpartij en de bijhorende " sorry dat ik huil" praatjes.
zondag 17 januari 2016 om 18:10
Aan iedereen die zegt van: huilen is stom, huilen is manipulatief, huilen is aangeleerd. Dat kan allemaal wel waar zijn (alhoewel ik uit eigen ervaring durf te zeggen dat dat niet altijd het geval is), maar TO gaat daar echt niet minder van huilen. Misschien zelfs meer, want nu wordt de OMGNIETHUILEN druk alleen maar groter > meer stress > meer huilgevaar.
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
zondag 17 januari 2016 om 18:14
quote:NowThen schreef op 17 januari 2016 @ 18:10:
Aan iedereen die zegt van: huilen is stom, huilen is manipulatief, huilen is aangeleerd. Dat kan allemaal wel waar zijn (alhoewel ik uit eigen ervaring durf te zeggen dat dat niet altijd het geval is), maar TO gaat daar echt niet minder van huilen. Misschien zelfs meer, want nu wordt de OMGNIETHUILEN druk alleen maar groter > meer stress > meer huilgevaar.Ontkennen dat het aangeleerd gedrag is betekent dat je het ook niet zal afleren
Aan iedereen die zegt van: huilen is stom, huilen is manipulatief, huilen is aangeleerd. Dat kan allemaal wel waar zijn (alhoewel ik uit eigen ervaring durf te zeggen dat dat niet altijd het geval is), maar TO gaat daar echt niet minder van huilen. Misschien zelfs meer, want nu wordt de OMGNIETHUILEN druk alleen maar groter > meer stress > meer huilgevaar.Ontkennen dat het aangeleerd gedrag is betekent dat je het ook niet zal afleren
zondag 17 januari 2016 om 18:15
Ik ben vanzelfsprekend van mening dat anderen hun beslissingen niet moeten veranderen alleen op grond van een huilbui. Dat zou ikzelf ook niet doen. Maar dat spreekt vanzelf.
Anders zou iedereen makkelijk onder zijn bekeuringen uit kunnen komen. Ik vind dat dit los van elkaar staat, behalve misschien huilen in de huiselijke sfeer.
Anders zou iedereen makkelijk onder zijn bekeuringen uit kunnen komen. Ik vind dat dit los van elkaar staat, behalve misschien huilen in de huiselijke sfeer.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 17 januari 2016 om 18:17
quote:retrostar schreef op 17 januari 2016 @ 18:15:
Ik ben vanzelfsprekend van mening dat anderen hun beslissingen niet moeten veranderen alleen op grond van een huilbui. Dat zou ikzelf ook niet doen. Maar dat spreekt vanzelf.
Anders zou iedereen makkelijk onder zijn bekeuringen uit kunnen komen. Ik vind dat dit los van elkaar staat, behalve misschien huilen in de huiselijke sfeer.Het is je nooit opgevallen dat vrouwen makkelijker onder bekeuringen uitkomen dan mannen? Ik denk dat huilen daar zeker een factor in is.
Ik ben vanzelfsprekend van mening dat anderen hun beslissingen niet moeten veranderen alleen op grond van een huilbui. Dat zou ikzelf ook niet doen. Maar dat spreekt vanzelf.
Anders zou iedereen makkelijk onder zijn bekeuringen uit kunnen komen. Ik vind dat dit los van elkaar staat, behalve misschien huilen in de huiselijke sfeer.Het is je nooit opgevallen dat vrouwen makkelijker onder bekeuringen uitkomen dan mannen? Ik denk dat huilen daar zeker een factor in is.
zondag 17 januari 2016 om 18:21
quote:retrostar schreef op 17 januari 2016 @ 18:15:
Ik ben vanzelfsprekend van mening dat anderen hun beslissingen niet moeten veranderen alleen op grond van een huilbui. Dat zou ikzelf ook niet doen. Maar dat spreekt vanzelf.
Anders zou iedereen makkelijk onder zijn bekeuringen uit kunnen komen. Ik vind dat dit los van elkaar staat, behalve misschien huilen in de huiselijke sfeer.
agenten worden getraind om niet mee te gaan in meelijwekkend gedrag.
Huilen is communicatie (tenzij je alleen bent) en is een hele krachtige manier om anderen te beinvloeden.
En opluchten doet het ook niet
http://www.trouw.nl/tr/nl ... a-Michelle-Hendriks.dhtml
Ik ben vanzelfsprekend van mening dat anderen hun beslissingen niet moeten veranderen alleen op grond van een huilbui. Dat zou ikzelf ook niet doen. Maar dat spreekt vanzelf.
Anders zou iedereen makkelijk onder zijn bekeuringen uit kunnen komen. Ik vind dat dit los van elkaar staat, behalve misschien huilen in de huiselijke sfeer.
agenten worden getraind om niet mee te gaan in meelijwekkend gedrag.
Huilen is communicatie (tenzij je alleen bent) en is een hele krachtige manier om anderen te beinvloeden.
En opluchten doet het ook niet
http://www.trouw.nl/tr/nl ... a-Michelle-Hendriks.dhtml
zondag 17 januari 2016 om 18:23
de onderzoekster zegt dit:
"Wie huilt in gezelschap van anderen, geeft een signaal dat niet genegeerd kan worden. De omgeving zal vrijwel zeker reageren: met troost, aanraking en ondersteuning. Of juist door zich in te houden en minder boos te doen dan men eigenlijk zou willen. Door zijn tranen de vrije loop te laten verbetert de huiler dus zijn eigen situatie. Het is, zegt psychologe Hendriks, een manier van contact maken, van communiceren -in dat opzicht zijn we nog altijd baby's. Huilen brengt, net als lachen, mensen even wat nader tot elkaar. En al knap je er dan niet fysiek van op, het krijgen van troost en warmte helpt wél om je beter te gaan voelen. Huilen is dus een weliswaar onbewust gekozen maar effectieve strategie, vanwege de positieve sociale gevolgen."
"Wie huilt in gezelschap van anderen, geeft een signaal dat niet genegeerd kan worden. De omgeving zal vrijwel zeker reageren: met troost, aanraking en ondersteuning. Of juist door zich in te houden en minder boos te doen dan men eigenlijk zou willen. Door zijn tranen de vrije loop te laten verbetert de huiler dus zijn eigen situatie. Het is, zegt psychologe Hendriks, een manier van contact maken, van communiceren -in dat opzicht zijn we nog altijd baby's. Huilen brengt, net als lachen, mensen even wat nader tot elkaar. En al knap je er dan niet fysiek van op, het krijgen van troost en warmte helpt wél om je beter te gaan voelen. Huilen is dus een weliswaar onbewust gekozen maar effectieve strategie, vanwege de positieve sociale gevolgen."
zondag 17 januari 2016 om 18:29
Huilen is van oorsprong een deemoedigheidsgebaar; dieren kennen dit ook (jammeren). De aanvaller voelt dan een onmiddellijke rem op zijn agressie, immers de deemoedige geeft zich over. Dat is het ridderlijkheidsinstinct. Bestaat ook nog bij de mens.
Maar mensen zitten gecompliceerder in elkaar; ook tijdens agressie kunnen gevoelens van verontwaardiging, verdriet en pijn doorsijpelen en die ondermijnen dan je fiere houding.
Maar mensen zitten gecompliceerder in elkaar; ook tijdens agressie kunnen gevoelens van verontwaardiging, verdriet en pijn doorsijpelen en die ondermijnen dan je fiere houding.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 17 januari 2016 om 19:00
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 januari 2016 @ 18:23:
de onderzoekster zegt dit:
"Wie huilt in gezelschap van anderen, geeft een signaal dat niet genegeerd kan worden. De omgeving zal vrijwel zeker reageren: met troost, aanraking en ondersteuning. Of juist door zich in te houden en minder boos te doen dan men eigenlijk zou willen. Door zijn tranen de vrije loop te laten verbetert de huiler dus zijn eigen situatie. Het is, zegt psychologe Hendriks, een manier van contact maken, van communiceren -in dat opzicht zijn we nog altijd baby's. Huilen brengt, net als lachen, mensen even wat nader tot elkaar. En al knap je er dan niet fysiek van op, het krijgen van troost en warmte helpt wél om je beter te gaan voelen. Huilen is dus een weliswaar onbewust gekozen maar effectieve strategie, vanwege de positieve sociale gevolgen."Maar in alle postings gaat niemand in op de opmerking van TO; Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Of dat soort opmerkingen van andere forummers mbt huilen bij een boek of film, enz.
de onderzoekster zegt dit:
"Wie huilt in gezelschap van anderen, geeft een signaal dat niet genegeerd kan worden. De omgeving zal vrijwel zeker reageren: met troost, aanraking en ondersteuning. Of juist door zich in te houden en minder boos te doen dan men eigenlijk zou willen. Door zijn tranen de vrije loop te laten verbetert de huiler dus zijn eigen situatie. Het is, zegt psychologe Hendriks, een manier van contact maken, van communiceren -in dat opzicht zijn we nog altijd baby's. Huilen brengt, net als lachen, mensen even wat nader tot elkaar. En al knap je er dan niet fysiek van op, het krijgen van troost en warmte helpt wél om je beter te gaan voelen. Huilen is dus een weliswaar onbewust gekozen maar effectieve strategie, vanwege de positieve sociale gevolgen."Maar in alle postings gaat niemand in op de opmerking van TO; Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Of dat soort opmerkingen van andere forummers mbt huilen bij een boek of film, enz.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 17 januari 2016 om 20:35
Ik denk dat je het woordje 'aangeleerd' in deze zin ook vrij ruim moet nemen. Het is vaak een ingesleten patroon dat al op kinderleeftijd effectief bleek te zijn en gehandhaafd is gebleven in de tienertijd, adolescentie, volwassen leeftijd. Niet bewust als middel om in te zetten, maar een manier waarmee een jong kind waarschijnlijk 'beloond' is, of vooral dat spectrum in de hersenen waar het beloningscentrum zich bevindt geprikkeld is geraakt. Ik denk in die zin dat het bij veel volwassenen gewoon een primaire reactie is.
Een psychologe zei mij ooit dat je je eigen primaire reactie (bijv snel huilen, agressief worden, de verdediging in schieten etc) waarschijnlijk niet zo snel zult veranderen maar je kunt je wel bewust worden van die emoties en deze dan ook benoemen, bijv door te zeggen: ' ik merk dat je opmerking mij enorm raakt' en dan heb je dus al een paar seconden winst behaald t.o.v. het gedrag/de emotie die je geneigd bent te tonen, ook al voelt je hele lijf alsof je wil huilen, agressief worden of de verdediging in schieten.
Een psychologe zei mij ooit dat je je eigen primaire reactie (bijv snel huilen, agressief worden, de verdediging in schieten etc) waarschijnlijk niet zo snel zult veranderen maar je kunt je wel bewust worden van die emoties en deze dan ook benoemen, bijv door te zeggen: ' ik merk dat je opmerking mij enorm raakt' en dan heb je dus al een paar seconden winst behaald t.o.v. het gedrag/de emotie die je geneigd bent te tonen, ook al voelt je hele lijf alsof je wil huilen, agressief worden of de verdediging in schieten.
zondag 17 januari 2016 om 20:46
quote:Mylene_Valerie schreef op 17 januari 2016 @ 19:00:
[...]
Maar in alle postings gaat niemand in op de opmerking van TO; Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Of dat soort opmerkingen van andere forummers mbt huilen bij een boek of film, enz.jawel ik zei dat dat recreatief huilen was. Oefenen
[...]
Maar in alle postings gaat niemand in op de opmerking van TO; Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Of dat soort opmerkingen van andere forummers mbt huilen bij een boek of film, enz.jawel ik zei dat dat recreatief huilen was. Oefenen
zondag 17 januari 2016 om 20:56
Ik heb ook een periode gehad dat ik om niks jankte. Mensen moesten me niet vragen hoe het ging, want dan had ik al tranen in mijn ogen. Therapie gehad, maar dat hielp niet. Ik kreeg antidepressiva voorgeschreven en na twee dagen was het over. Ik kan nog steeds huilen, als dat reden voor is, maar de dagen dat ik al emotioneel werd bij het zien van een bejaard echtpaar zijn gelukkig voorbij.
zondag 17 januari 2016 om 20:58
Herkenbaar, helaas. Van huis uit werden er weinig emoties getoond. Ik ben wel een kei in het uiten van emoties. Zodra ik boos (lees: bloedneidig), verdrietig, supergelukkig word, krijg ik het warm, loop ik rood aan en voel het waterpeil stijgen. Nee, ik doe het niet om zielig gevonden te worden en medelijden te wekken. Het is er gewoon, genant. Proberen tegengestelde emoties op te wekken werkt bij mij als het opblazen van een ballon tot hij klapt. Mindfullness helpt mij soms, als de emoties niet te hevig zijn. Heb je dat al geprobeerd? Maar vooral, je bent niet de enige!
zondag 17 januari 2016 om 21:58
Dit onderwerp is nu éénmaal een trigger/stokpaardje voor me, dus ik blijf lekker doorzeiken
Ik vind het hele boos-worden-op-mensen-die-huilen zó ontzettend oneerlijk. Natuurlijk wil ik niet huilen, maar bij mij voelt/gaat het net als de hik, of blozen, dat hou je gewoon niet tegen, hoe graag ik het ook zou willen.
En krijg je óók nog een trap na omdat mensen er niet van gediend zijn? Leuk is dat.
En als ik echt echt echt mijn best doe om het tegen te houden, dan gaat daar al mijn energie & focus naar toe, en kan ik echt niet meer kalm en normaal aan het gesprek deelnemen. Terwijl ik theoretisch wel vind/voel dat dat de nuttige en redelijke manier is.
Dus: ik wil niet 'onvolwassen' en 'manipulatief' en 'verwend' of wat dan ook doen/overkomen, maar mijn lichaam beslist daarin, niet ik.
Grmpf
Ik vind het hele boos-worden-op-mensen-die-huilen zó ontzettend oneerlijk. Natuurlijk wil ik niet huilen, maar bij mij voelt/gaat het net als de hik, of blozen, dat hou je gewoon niet tegen, hoe graag ik het ook zou willen.
En krijg je óók nog een trap na omdat mensen er niet van gediend zijn? Leuk is dat.
En als ik echt echt echt mijn best doe om het tegen te houden, dan gaat daar al mijn energie & focus naar toe, en kan ik echt niet meer kalm en normaal aan het gesprek deelnemen. Terwijl ik theoretisch wel vind/voel dat dat de nuttige en redelijke manier is.
Dus: ik wil niet 'onvolwassen' en 'manipulatief' en 'verwend' of wat dan ook doen/overkomen, maar mijn lichaam beslist daarin, niet ik.
Grmpf
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
zondag 17 januari 2016 om 22:02
quote:JollyJ schreef op 17 januari 2016 @ 17:19:
[...]
Je kan balen van aangeleerd gedrag. Dat maakt het niet minder aangeleerd
Vreemd. Ik werd pas huilerig na mijn 38e (ben pas 5 jaar buitenshuis een huilert) en stond daarvoor als harde tante bekend professioneel.
Had er ook de baan naar. Nu huil ik voornamelijk om vriendelijkheid, heb bijv tijdens een zwangerschap van een heel arme cliënt een tas tweedehands babyspullen gekregen en kon de hele dag niet meer stoppen met huilen.
Een gevecht met vliegend meubilair geen seconde gehuild.
Ik zou niet weten hoe dat aangeleerd zou zijn of wat het effect dan moet zijn waar ik op getraind ben.
Wel heb ik mede hierdoor een wat relaxtere baan, want wat ik eerst deed zou ik nu echt niet meer kunnen.
Niet vanwege huilen om ellende maar juist ook vanwege de intensiteit van de omgang met mensen.
Elke dag een paar heel verdrietige dingen en een paar erg lievige en dan steeds huilen om de lievige, dat werd me te heftig.
Geen idee hoe dat aangeleerd zou zijn. Ik vind het maar lastig en heb mijn leven maar wat minder intens ingericht. Best saai.
[...]
Je kan balen van aangeleerd gedrag. Dat maakt het niet minder aangeleerd
Vreemd. Ik werd pas huilerig na mijn 38e (ben pas 5 jaar buitenshuis een huilert) en stond daarvoor als harde tante bekend professioneel.
Had er ook de baan naar. Nu huil ik voornamelijk om vriendelijkheid, heb bijv tijdens een zwangerschap van een heel arme cliënt een tas tweedehands babyspullen gekregen en kon de hele dag niet meer stoppen met huilen.
Een gevecht met vliegend meubilair geen seconde gehuild.
Ik zou niet weten hoe dat aangeleerd zou zijn of wat het effect dan moet zijn waar ik op getraind ben.
Wel heb ik mede hierdoor een wat relaxtere baan, want wat ik eerst deed zou ik nu echt niet meer kunnen.
Niet vanwege huilen om ellende maar juist ook vanwege de intensiteit van de omgang met mensen.
Elke dag een paar heel verdrietige dingen en een paar erg lievige en dan steeds huilen om de lievige, dat werd me te heftig.
Geen idee hoe dat aangeleerd zou zijn. Ik vind het maar lastig en heb mijn leven maar wat minder intens ingericht. Best saai.
zondag 17 januari 2016 om 22:05
quote:NowThen schreef op 17 januari 2016 @ 21:58:
Dit onderwerp is nu éénmaal een trigger/stokpaardje voor me, dus ik blijf lekker doorzeiken
Ik vind het hele boos-worden-op-mensen-die-huilen zó ontzettend oneerlijk. Natuurlijk wil ik niet huilen, maar bij mij voelt/gaat het net als de hik, of blozen, dat hou je gewoon niet tegen, hoe graag ik het ook zou willen.
En krijg je óók nog een trap na omdat mensen er niet van gediend zijn? Leuk is dat.
En als ik echt echt echt mijn best doe om het tegen te houden, dan gaat daar al mijn energie & focus naar toe, en kan ik echt niet meer kalm en normaal aan het gesprek deelnemen. Terwijl ik theoretisch wel vind/voel dat dat de nuttige en redelijke manier is.
Dus: ik wil niet 'onvolwassen' en 'manipulatief' en 'verwend' of wat dan ook doen/overkomen, maar mijn lichaam beslist daarin, niet ik.
Grmpfdus jij mag wel janken maar een ander mag daar niet boos over worden?
Dit onderwerp is nu éénmaal een trigger/stokpaardje voor me, dus ik blijf lekker doorzeiken
Ik vind het hele boos-worden-op-mensen-die-huilen zó ontzettend oneerlijk. Natuurlijk wil ik niet huilen, maar bij mij voelt/gaat het net als de hik, of blozen, dat hou je gewoon niet tegen, hoe graag ik het ook zou willen.
En krijg je óók nog een trap na omdat mensen er niet van gediend zijn? Leuk is dat.
En als ik echt echt echt mijn best doe om het tegen te houden, dan gaat daar al mijn energie & focus naar toe, en kan ik echt niet meer kalm en normaal aan het gesprek deelnemen. Terwijl ik theoretisch wel vind/voel dat dat de nuttige en redelijke manier is.
Dus: ik wil niet 'onvolwassen' en 'manipulatief' en 'verwend' of wat dan ook doen/overkomen, maar mijn lichaam beslist daarin, niet ik.
Grmpfdus jij mag wel janken maar een ander mag daar niet boos over worden?
zondag 17 januari 2016 om 22:11
En dat over die eerste reactie in crisis klopt ook niet.
Ik was als tiener een fervent vechtersbaasje (helaas) en nu nog, niet meer fysiek.
Laatst was er een opstootje op straat en een leerling (twintiger, twee meter lang) werd erbij betrokken.
Ik schoof hem met mijn drie turven hoog achter me en ging er vol in verbaal.
Geen traan te bekennen.
Het is meer bij onrecht of bij mooie of lieve dingen.
Ik was als tiener een fervent vechtersbaasje (helaas) en nu nog, niet meer fysiek.
Laatst was er een opstootje op straat en een leerling (twintiger, twee meter lang) werd erbij betrokken.
Ik schoof hem met mijn drie turven hoog achter me en ging er vol in verbaal.
Geen traan te bekennen.
Het is meer bij onrecht of bij mooie of lieve dingen.
maandag 18 januari 2016 om 12:42
Heel herkenbaar TO, ik heb het ook. En dat het al dan niet aangeleerde chantage is voor degene die tegenover je zit dat zal best, maar daar heb je niks aan. Je doet het niet expres, in tegendeel, je wilt er juist vanaf. Ik las pas ergens dat de kern van huilen machteloosheid is en zo werkt het bij mij ook. In situaties waarin ik niet meer weet wat ik moet zeggen of doen komen direct de tranen op. In echte crisissituaties waarin gehandeld moet worden trouwens niet, dan ben ik juist heel nuchter.
Ik was als kind heel erg verlegen en barstte regelmatig in huilen uit als iemand alleen maar aan me vroeg hoe ik heette. En ik heb daar zeker niet van geleerd dat huilen effectief is, want juist door het huilen dacht men dat er vanalles met me aan de hand was en gingen ze nog meer vragen stellen. Tegenwoordig ga ik gelukkig niet meer huilen als men vraagt hoe ik heet, maar in situaties waarin ik verlegen ben, niet uit mijn woorden kan komen of niet weet waar ik aan toe ben heb ik het nog heel snel. En het wordt erger als mensen zien dat ik emotioneel word en het gaan benoemen of aardige dingen tegen me gaan zeggen. Dan worden de waterige oogjes opeens echte tranen.
Wat mij (een klein beetje) helpt:
- Bij een gesprek helemaal op de inhoud gericht zijn, niet op je eigen emoties.
- Als de tranen opkomen even aan iets heel anders denken: het uiterlijk van je gespreksgenoot, de constructie van de tafelpoot waar je tegenaan kijkt, je komende vakantie, etc.
- Als het eigenlijk iets triviaals is en je wordt toch emotioneel: bedenk hoe je hier over een jaar op terugkijkt.
- Fysieke trucjes als een slokje drinken nemen, diep ademhalen, van houding veranderen.
- Oefenen! Hoe vaker je iets doet, hoe zekerder je wordt en hoe meer vanzelf het gaat. Ik heb een assertiviteitscursus gevolgd (in zo'n setting kan ik het trouwens wel prima en zeggen mensen: "huh, ben jij verlegen dan?") en ik heb op mijn werk zo vaak gepresenteerd dat dat ook prima gaat. Als bijv solliciteren problematische situaties oplevert ga dan eerst op allerlei plekken praten waar er niet zoveel vanaf hangt. Een netwerkgesprek met iemand waar je niet wilt werken maar die misschien wel waardevolle info kan geven oid.
Succes en ik lees zelf ook mee voor meer tips!
Ik was als kind heel erg verlegen en barstte regelmatig in huilen uit als iemand alleen maar aan me vroeg hoe ik heette. En ik heb daar zeker niet van geleerd dat huilen effectief is, want juist door het huilen dacht men dat er vanalles met me aan de hand was en gingen ze nog meer vragen stellen. Tegenwoordig ga ik gelukkig niet meer huilen als men vraagt hoe ik heet, maar in situaties waarin ik verlegen ben, niet uit mijn woorden kan komen of niet weet waar ik aan toe ben heb ik het nog heel snel. En het wordt erger als mensen zien dat ik emotioneel word en het gaan benoemen of aardige dingen tegen me gaan zeggen. Dan worden de waterige oogjes opeens echte tranen.
Wat mij (een klein beetje) helpt:
- Bij een gesprek helemaal op de inhoud gericht zijn, niet op je eigen emoties.
- Als de tranen opkomen even aan iets heel anders denken: het uiterlijk van je gespreksgenoot, de constructie van de tafelpoot waar je tegenaan kijkt, je komende vakantie, etc.
- Als het eigenlijk iets triviaals is en je wordt toch emotioneel: bedenk hoe je hier over een jaar op terugkijkt.
- Fysieke trucjes als een slokje drinken nemen, diep ademhalen, van houding veranderen.
- Oefenen! Hoe vaker je iets doet, hoe zekerder je wordt en hoe meer vanzelf het gaat. Ik heb een assertiviteitscursus gevolgd (in zo'n setting kan ik het trouwens wel prima en zeggen mensen: "huh, ben jij verlegen dan?") en ik heb op mijn werk zo vaak gepresenteerd dat dat ook prima gaat. Als bijv solliciteren problematische situaties oplevert ga dan eerst op allerlei plekken praten waar er niet zoveel vanaf hangt. Een netwerkgesprek met iemand waar je niet wilt werken maar die misschien wel waardevolle info kan geven oid.
Succes en ik lees zelf ook mee voor meer tips!
maandag 18 januari 2016 om 12:48
