Psyche
alle pijlers
Snel huilen
zondag 17 januari 2016 om 14:32
Ik loop eigenlijk al jaren rond met een probleem, ik huil snel. Tot nu toe heeft het me nooit echt belemmerd, maar merk dat dit nu wel steeds meer belemmerend werkt, bijvoorbeeld op mijn werk.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
Sowieso huil ik bij films, boeken, begrafenissen en GTST. Dat vind ik niet erg. Ook in een ruzie met mijn vriend kan ik emotioneel reageren, maar hij is het inmiddels gewend. Het ergst is het om mijn werk en daar wil ik iets aan doen.
Momenten dat ik op het werk tranen voel opkomen, zijn tijdens een functioneringsgesprek, voortgangsgesprek of als ik kritiek krijg. Paar weken geleden had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek en hoewel ik weet dat ze super tevreden over me zijn, kreeg ik van tevoren toch weer stress. Ik ga er dan ook al zitten met een brok in mijn keel en waterige oogjes. Mijn leidinggevende stelde me ook meteen gerust dat ik me echt nergens zorgen over hoefde te maken, maar toch gaat het vervelende gevoel niet weg. Zij gaf wel aan dat doorgroeien naar een andere functie lastig wordt als ik zulke gesprekken al moeilijk vind, logisch natuurlijk.
Eigenlijk wil ik ook op zoek naar een andere baan, maar bij sollicitatiegesprekken heb ik dit ook. Net als bij het verdedigen van mijn scriptie, zodra ik een klein puntje van kritiek krijg (ook toen wist ik dat het scriptie gewoon hartstikke voldoende was en verdedigen alleen een formaliteit) voel ik me op de een of andere manier aangevallen en krijg ik al van die waterige oogjes. Meestal kan ik mijn tranen wel tegenhouden, maar niet altijd.
Zijn er meiden die dit herkennen en ook hebben of hebben gehad? Wat kan ik hier aan doen? Overigens weet eigenlijk niemand in mijn omgeving het, alleen mijn ouders wellicht omdat ik dit eigenlijk al mijn hele leven heb. Mijn vriend is ook niet op de hoogte dat het zo erg is, ben bang dat hij het ook niet begrijpt.
dinsdag 19 januari 2016 om 17:51
quote:nicole123 schreef op 18 januari 2016 @ 16:18:
[...]
Lees jij een andere openingspost dan ik? Volgens mij vraagt TO juist wat ze hier aan kan doen en zegt helemaal niemand hier dat er maar geen kritiek gegeven mag worden. In de posts waarin gesproken wordt over er niets aan kunnen doen wordt uitgelegd dat de huilers het niet expres doen om te manipuleren, maar dat het hen overkomt en ze erg graag een manier zouden willen vinden om het tegen te houden.Ik reageerde op nowthen niet op TO. NT verdeelt ea in twee kampen...de kritische en de niet kritisch en oppert dat kritische mensen niet op huilers mogen reageren. Huilers zijn mede zelf verantwoordelijk dat zij adequaat leren reageren in normale situaties zoals werk en beoordelingen. Het is niet zo dat dan de rest van de wereld maar niet meer moet reageren op huilers.
[...]
Lees jij een andere openingspost dan ik? Volgens mij vraagt TO juist wat ze hier aan kan doen en zegt helemaal niemand hier dat er maar geen kritiek gegeven mag worden. In de posts waarin gesproken wordt over er niets aan kunnen doen wordt uitgelegd dat de huilers het niet expres doen om te manipuleren, maar dat het hen overkomt en ze erg graag een manier zouden willen vinden om het tegen te houden.Ik reageerde op nowthen niet op TO. NT verdeelt ea in twee kampen...de kritische en de niet kritisch en oppert dat kritische mensen niet op huilers mogen reageren. Huilers zijn mede zelf verantwoordelijk dat zij adequaat leren reageren in normale situaties zoals werk en beoordelingen. Het is niet zo dat dan de rest van de wereld maar niet meer moet reageren op huilers.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 19 januari 2016 om 18:04
quote:Kraaienpootje schreef op 18 januari 2016 @ 16:05:
[...]
Ik heb het ook TO. En idd Rosemijs, ik kan prima functioneren, beredeneren, discussiëren en van alles doen terwijl de tranen over mijn wangen stromen, maar als ik ze moet proberen in te houden kan ik niet eens meer luisteren naar wat de ander zegt en gaat alles volledig langs me heen.
Ook ik huil bij heftige emoties: boosheid, blij/gelukkig, verdrietig, verdrietig voor een ander, onmacht, oneerlijkheid noem maar op. Vaak enorm gênant en ook ik zou er graag van af willen. Maar geen flauw idee hoe! Mijn vriend vind het verschrikkelijk en riep in het begin wel eens: 'verman jezelf nou eens gewoon'. Hij is er inmiddels achter dat dat voor mij niet zo simpel is. Of eigenlijk vrijwel onmogelijk Tegenwoordig zeg ik het maar gewoon tegen hem als ik de tranen weer voel opkomen.
Ik zou een gesprek beëindigen als er tegenover mij iemand zit waarbij de tranen over de wangen biggelen..
Als iemand echt enorm veel verdriet heeft door een overlijden of een andere heftige gebeurtenis dan niet natuurlijk maar in een normaal gesprek over een alledaags onderwerp pas ik er voor..
Dan denk ik idd net als jouw vriend 'kom op zeg doe even normaal alsjeblieft'
Tijdens een ruzie huilen uit onmacht etc kan ik ook nog wel inkomen maar bij zoals to schrijft zelfs bij GTST zitten huilen,sorry daar was ik snel klaar mee..
[...]
Ik heb het ook TO. En idd Rosemijs, ik kan prima functioneren, beredeneren, discussiëren en van alles doen terwijl de tranen over mijn wangen stromen, maar als ik ze moet proberen in te houden kan ik niet eens meer luisteren naar wat de ander zegt en gaat alles volledig langs me heen.
Ook ik huil bij heftige emoties: boosheid, blij/gelukkig, verdrietig, verdrietig voor een ander, onmacht, oneerlijkheid noem maar op. Vaak enorm gênant en ook ik zou er graag van af willen. Maar geen flauw idee hoe! Mijn vriend vind het verschrikkelijk en riep in het begin wel eens: 'verman jezelf nou eens gewoon'. Hij is er inmiddels achter dat dat voor mij niet zo simpel is. Of eigenlijk vrijwel onmogelijk Tegenwoordig zeg ik het maar gewoon tegen hem als ik de tranen weer voel opkomen.
Ik zou een gesprek beëindigen als er tegenover mij iemand zit waarbij de tranen over de wangen biggelen..
Als iemand echt enorm veel verdriet heeft door een overlijden of een andere heftige gebeurtenis dan niet natuurlijk maar in een normaal gesprek over een alledaags onderwerp pas ik er voor..
Dan denk ik idd net als jouw vriend 'kom op zeg doe even normaal alsjeblieft'
Tijdens een ruzie huilen uit onmacht etc kan ik ook nog wel inkomen maar bij zoals to schrijft zelfs bij GTST zitten huilen,sorry daar was ik snel klaar mee..
dinsdag 19 januari 2016 om 18:07
Herkenbaar hoor. Ik heb het ook en vind het verschrikkelijk, vooral in werkverband.
Ik had het nooit maar het is begonnen toen ik door een gebeurtenis werd herinnerd aan een oud trauma.
Ik ben daarvoor nu in behandeling en door de confrontatie met mijn verleden liggen de tranen en de pijn vrij dicht onder de oppervlakte.
Ik begin eigenlijk al te huilen als ik over mijn gevoelens moet praten met anderen. Ik probeer het meestal te vermijden maar als dit niet lukt dan leg ik tussen de tranen door uit dat ik wat dingen heb te verwerken.
Ik heb het ook wanneer ik me niet gesteund voel, wanneer mensen meer van me vragen dan ik aankan en dan vooral blijven door hameren. Dan is huilen ook onvermijdelijk. Een gesprek voortzetten heeft dan ook totaal geen zin heb ik ondervonden. Ik kap het af en probeer er meestal later op terug te komen. Ik snap dat dit voor de ander heel vervelend is maar ik heb werkelijk geen idee hoe ik dit voor de ander makkelijker / minder vervelend kan maken.
Ik heb een periode gehad dat ik verdrietig werd bij kritiek maar op de een of andere manier is dit verdwenen. Heb daar denk ik inmiddels al genoeg tranen voor gelaten denk ik. Het doet gewoon geen pijn meer als mensen kritiek leveren. Ik kan nu echt nieuwsgierig luisteren naar de ander. Is echt een verademing hoor na een periode proberen weg te duiken bij het minste of geringste teken van kritiek.
Ik vind het fijn dat ik niet de enige huilert ben. Misschien lees ik nog wat goede tips voor de communicatie met anderen op momenten dat het gebeurt.
Ik had het nooit maar het is begonnen toen ik door een gebeurtenis werd herinnerd aan een oud trauma.
Ik ben daarvoor nu in behandeling en door de confrontatie met mijn verleden liggen de tranen en de pijn vrij dicht onder de oppervlakte.
Ik begin eigenlijk al te huilen als ik over mijn gevoelens moet praten met anderen. Ik probeer het meestal te vermijden maar als dit niet lukt dan leg ik tussen de tranen door uit dat ik wat dingen heb te verwerken.
Ik heb het ook wanneer ik me niet gesteund voel, wanneer mensen meer van me vragen dan ik aankan en dan vooral blijven door hameren. Dan is huilen ook onvermijdelijk. Een gesprek voortzetten heeft dan ook totaal geen zin heb ik ondervonden. Ik kap het af en probeer er meestal later op terug te komen. Ik snap dat dit voor de ander heel vervelend is maar ik heb werkelijk geen idee hoe ik dit voor de ander makkelijker / minder vervelend kan maken.
Ik heb een periode gehad dat ik verdrietig werd bij kritiek maar op de een of andere manier is dit verdwenen. Heb daar denk ik inmiddels al genoeg tranen voor gelaten denk ik. Het doet gewoon geen pijn meer als mensen kritiek leveren. Ik kan nu echt nieuwsgierig luisteren naar de ander. Is echt een verademing hoor na een periode proberen weg te duiken bij het minste of geringste teken van kritiek.
Ik vind het fijn dat ik niet de enige huilert ben. Misschien lees ik nog wat goede tips voor de communicatie met anderen op momenten dat het gebeurt.
Doubt kills more dreams than failure ever will
