Stress / teveel met geld bezig

* Ik ben me ervan bewust dat door mijn "bekendheid" hier op het forum en mijn denkwijze, er op dit topic veel kritische en harde reacties te verwachten zijn. Dat is geen enkel probleem, maar ik hoop ook op eventuele tips.......



In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.



Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.



Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.

Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.



Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.

Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.

Ons leven is erg saai.

Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.

Ik begin weer helemaal door te draaien.



En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.

Ik vind het leven echt niet meer leuk.



Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....

quote:BellatrixVanDetta schreef op 28 juli 2013 @ 15:52:

Ach, wat jammer Mops, mijn voeten zijn helaas een stuk kleiner.Bofkont! Een stuk eleganter, naar mijn mening. Toch enorm bedankt voor het aanbod.

quote:Ikbenanoniem schreef op 28 juli 2013 @ 14:24:

[...]



Ik snap je wel. Hier is het ook al feest sinds eind 2009. Op een gegeven moment sta je alleen nog maar in de stress stand en zijn eventueel toekomstige problemen genoeg om je in de stresstoestand te houden. Je bent overprikkelt en ervaart daardoor ook direct weer stress. Daarom zei ik ook dat stress stress is. Je ervaart hetzelfde gevoel, of dat nu uit zorgen om geld of over gezondheid komt (of vanuit beide, ook zo leuk).



Wat wij hebben gedaan is snijden in alles wat extra was. We hebben nu alleen nog noodzakelijke vaste lasten. We hebben zoveel mogelijk geld opzij gezet. En ik probeer ermee te dealen dat we zo rond oktober financieel onder het minimum komen, nog geen recht hebben op toeslagen en in moeten teren op ons spaargeld. Ik probeer het vraagstuk van hoe de eigen bijdrage in de zorg volgend jaar te kunnen betalen als dat spaargeld op is, nog maar even te parkeren. Dat we die beiden ieder jaar volledig moeten betalen is gewoon een feit.



Ik weet dat het eraan zit te komen en heb dat te accepteren (tenzij Avalon me nog even voorziet van een adres voor betrouwbaar thuiswerk, want ik blijf graag in mogelijkheden denken). Wat je zelf niet kunt veranderen moet je wel accepteren.



Tijdens mijn eerste maanden WW maakte ik mezelf al gek met wat er zou gebeuren als ik geen werk zou vinden. Toen werd ik ziek. De stress van die eerste maanden had ik me kunnen besparen, want uiteindelijk lopen dingen anders en als het probleem zich aandient, dan is het er. Zo simpel is het wel.

Wat een narigheid meid. En wat vreselijk dat je op spaargeld moet interen omdat de situatie en toeslagen niet gelijk oplopen.

Hier is ook gesneden in alles wat maar kon. Alleen noodzakelijke verzekeringen, o.a. een begrafenispolis. Ons bin zunig met energie en ik check regelmatig de "manager" hoe het verbruik erbij staat.

Ik probeer zoveel mogelijk aanbiedingen te kopen. 4 flessen wasmiddel voor een tientje ofzo. Kan ik maaaaanden mee voort.

Geen dure mobiele abonnementen.

Nouja, dat hoef ik jou niet te vertellen natuurlijk.



Soms ben je gewoon uitbezuinigd en dan nog is het kielekiele. Dat maakt het zo moeilijk. Je opties worden steeds minder. En dat benauwd.



Daarom vind ik programma's als een dubbeltje op zijn kant ook zo slecht. Dat zijn "makkelijke" gevallen waar veel eer aan te behalen is.

Tevens wordt het stereotype beeld weer eens duidelijk bevestigd. (iedereen leeft op te grote voet en DUS krijg je problemen)

Maar ik heb nog nooit een gezin voorbij zien komen die alles al gedaan en geprobeerd hebben en alles de deur uit hebben gedaan om het hoofd boven water te houden en het toch gewoon niet meer redden.

Zo jammer.



Ik kijk nog wel eens op youtube naar docu's over Engeland en de US, waar werkenden toch kopje onder zijn gegaan en huis en haard zijn kwijt geraakt. Door ziekte of baanverlies, of door gewoon niet aan een redelijk betaalde baan kunnen komen. Het is niet vergelijkbaar met hier, maar ik ben erg bang dat we wel die kant opgaan op den duur.



Sorry, ik dwaal af. Ontopic maar weer.

quote:Louba schreef op 28 juli 2013 @ 14:10:

Ik scroll even door de reacties.



Wil even een lans breken voor Mopsie. Zij komt op mij over als iemand die alles al 3x tegen het licht heeft gehouden, al zéér creatief is geweest in alles wat ze kan bedenken.



Mensen die in de schulden zitten, en ik kan het beroepshalve weten, zijn zelden zo goed bezig als Mopsie! Die steken hun kop in het zand, het groeit ze boven het hoofd en pas wanneer het 5 OVER 12 is, gaan ze een keertje op zoek naar hulp. En dan is het niet binnen 1 maand op de rit en wordt er geklaagd dat "de gemeente en de budgetbeheerder/bewindvoerder NIETS doet!".



Niets van dit alles bij Mopsie. Zij hebben heel netjes en zuinig geleefd en hun schulden op de eerste plaats gezet. En nu, nu ze er net weer uit zijn en eindelijk een beetje geld opzij zouden kunnen zetten, wordt Mopsie gekort wegens een ongeval buiten haar schuld om en mans baan staat op de tocht/is onzeker...



Geen wonder, geen wonder, dat de stress om weer jaren onderuit te gaan torenhoog schiet! Heel begrijpelijk juist. Je vraagt je dan toch eens af wanneer de beloning volgt van je harde werken?



Mopsie, ik steek je een hart onder de riem! Pak het stap voor stap aan. Werk jij aan je herstel, zodat je verantwoord terug naar volledig kunt werken. Laat man zich 6 slagen in de rondte solliciteren. Het lastige is dat jullie boven die 110% minimumloon zitten denk ik he? En dan vervallen een hoop extra's die je anders wel zou hebben. Sterkte!!

Dankjewel Louba. We zitten inderdaad boven de grens voor extra's. Maar dat is niet erg. Er zijn mensen die het harder nodig hebben.

Ik ben alleen zo bang voor de toekomst, dat is het. En inderdaad, ik hoopte aan het einde van de rit een beetje lucht te krijgen en wat meer dingen te kunnen gaan doen of kopen die het leven aangenamer maken. Niet meer bang zijn voor rekeningen die op de mat vallen.



Ik werk me suf aan mijn herstel en ben al bijna op mijn oude niveau. De restschade is nu eenmaal daar, maar ik kan ermee leven. Op het werk heb ik de ruimte om met uren te schuiven, als ik een dag echt niet top kan functioneren. Daar ben ik echt heel blij mee. Als het werk maar gedaan wordt, dan is het bedrijf blij. Ik heb godzijdank de afgelopen 16 jaar genoeg credits opgebouwd bij "de baas".



Als ik weer terug ben op 32 uur en dat gaat goed, wil ik proberen om er een paar uur bij te pakken in de week. Als ik niet met ontslag wordt bedreigd tenminste. In principe is niemand veilig, maar in mijn bedrijfsonderdeel vallen de minste klappen. En in mijn team is er eigenlijk straks een tekort. Dus ik wil het wel proberen.

Lukt dat niet, dan wil ik proberen om er iets bij te gaan doen.

Vriend werkt nu gemiddeld 40 uur per week. Echt geweldig, ware het niet dat de pret waarschijnlijk van korte duur is, en we straks weer terugvallen. Dat ge-op en neer. Daar worden we gek van. Er is toch wel een verschil van zo'n 600/700 euro als vriend weer (even ) in de WW belandt.



Hij solliciteert zich echt suf. Biedt zelfs aan om voor minder te gaan werken dan waar hij eigenlijk CAO-technisch recht op heeft. Als hij maar kan werken.

Soms weet je het gewoon even niet meer.



Er zijn mensen die zeggen dat we dan maar niet duurder hadden moeten gaan wonen. Maar we hoopten zijn kansen te kunnen vergroten en mijn werk te kunnen behouden door dichterbij de Randstad te gaan zitten. En sociaal mochten we niet meer huren.

Je weet op het laatst niet meer wat wijsheid is. Dat maakt het voor mij in ieder geval erg moeilijk soms.

quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 28 juli 2013 @ 14:55:

Meds.



Soms heb je geen keuze als de keuze of duur of kartonendoos op station is...........





Mopsie mocht je toch besluiten wederom te verhuizen naar goedkoper dan je alleen inschrijven bij de woningbouwvereniging en niet als samenwonend stel. Dan zit je waarschijnlijk onder de grens.

Letterlijke advies van de dame bij de woningbouwverening toen ik me inschreef.(2 jaar geleden)

"Als jij binnen 24 uur na tekenen huurcontract gaat samenwonen dan mag dat, dat is de vrijheid van de huurder"



Dat is dan ook de optie die ons rest als het echt allemaal fout uitpakt.

We staan allebei apart ingeschreven nog steeds, dus dat is het enige "vangnet" dat we hebben.