Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 30 maart 2012 om 12:48
Quote;
Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?"
Dat is een foute gedachte. Je hebt het gekund, dus je bent wel sterk. Veel mensen krijgen een burn out en dat is lang niet altijd een teken van zwakte.
Quote;
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen."
Wat een hans worst!
Hij helpt je niet, maar maakt je klein.
Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?"
Dat is een foute gedachte. Je hebt het gekund, dus je bent wel sterk. Veel mensen krijgen een burn out en dat is lang niet altijd een teken van zwakte.
Quote;
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen."
Wat een hans worst!
Hij helpt je niet, maar maakt je klein.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
vrijdag 30 maart 2012 om 12:54
vrijdag 30 maart 2012 om 12:54
Lastig om ter reageren maar misschien moet je accepteren dat je niet de spits in dat top team ben maar de meespelende keeper.quote:Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven.
Was jij dat wel? Of wass jij dat omdat je wou dat anderen dachten dat jij dat ben?
Wat is er bijvoorbeeld mis met parttime werken omdat je ook nog een studie doet?
Was jij dat wel? Of wass jij dat omdat je wou dat anderen dachten dat jij dat ben?
Wat is er bijvoorbeeld mis met parttime werken omdat je ook nog een studie doet?
vrijdag 30 maart 2012 om 13:22
Voor mij is het een les geweest dat de sterkste mensen hun zwaktes kennen en accepteren. Niemand is alleen maar sterk of alleen maar zwak. Door al je zwakheden uit te schakelen komen ze uiteindelijk dubbel zo hard aan, want je hebt ze uitgeschakeld in plaats van in je voordeel te gebruiken. Zelf heb ik veel gehad aan yoga en meditatie trainingen. Hierin leer je te voelen wat je eigen grenzen zijn en hiermee om te gaan in alle zachtheid voor jezelf. Ik heb door therapie ook geleerd om zachter voor mezelf te zijn. Mezelf te behandelen als een vriendin, (of soms een klein bang kind), in plaats van mijn zwakte aan te spreken als 'de vijand' of 'de zwakkeling'.... Je bent niet zielig als je huilt, je mag huilen dat is niet erg en je hoeft ook niet altijd de sterkste te zijn.
Probeer ook niet alles van het ene op het andere moment beter te doen. Dan ben je wéér bezig jezelf hard te pushen, probeer juist geduld met jezelf te hebben. In plaats van jezelf inwendig uit te schelden, of belachelijk te maken, mag je met jezelf omgaan alsof je een kind bent die voor het eerst gaat fietsen. Die scheld je (hopelijk) ook niet uit als deze eerst 10x valt?
Probeer ook niet alles van het ene op het andere moment beter te doen. Dan ben je wéér bezig jezelf hard te pushen, probeer juist geduld met jezelf te hebben. In plaats van jezelf inwendig uit te schelden, of belachelijk te maken, mag je met jezelf omgaan alsof je een kind bent die voor het eerst gaat fietsen. Die scheld je (hopelijk) ook niet uit als deze eerst 10x valt?
vrijdag 30 maart 2012 om 13:23
vrijdag 30 maart 2012 om 13:26
bedankt al voor jullie reacties.
Ik moet het wel even opnemen voor mijn psych hoor:-).
Hij is nooit degeen geweest die heeft gezegd dat ik "slechts" een amatuervoetballer zou zijn,evenmin dat ik bij de eredivisie zou horen. Zo heeft hij geprobeerd om aan mij helder te krijgen hoe het proces in elkaar zit.
Ik denk dat de eventuele invullingen voornamelijk in mijn eigen hoofd zitten; die heeft hij nooit zo uitgesproken.
Wel is uitgesproken dat de huidige hulpverlening wellicht onvoldoende zou kunnen zijn. Misschien link ik dat dan toch aan die enge gedachte dat het dan wel goed mis met me moet zijn...
Ik moet het wel even opnemen voor mijn psych hoor:-).
Hij is nooit degeen geweest die heeft gezegd dat ik "slechts" een amatuervoetballer zou zijn,evenmin dat ik bij de eredivisie zou horen. Zo heeft hij geprobeerd om aan mij helder te krijgen hoe het proces in elkaar zit.
Ik denk dat de eventuele invullingen voornamelijk in mijn eigen hoofd zitten; die heeft hij nooit zo uitgesproken.
Wel is uitgesproken dat de huidige hulpverlening wellicht onvoldoende zou kunnen zijn. Misschien link ik dat dan toch aan die enge gedachte dat het dan wel goed mis met me moet zijn...
vrijdag 30 maart 2012 om 13:32
quote:ailien schreef op 30 maart 2012 @ 13:22:
Voor mij is het een les geweest dat de sterkste mensen hun zwaktes kennen en accepteren. Niemand is alleen maar sterk of alleen maar zwak. Door al je zwakheden uit te schakelen komen ze uiteindelijk dubbel zo hard aan, want je hebt ze uitgeschakeld in plaats van in je voordeel te gebruiken. Zelf heb ik veel gehad aan yoga en meditatie trainingen. Hierin leer je te voelen wat je eigen grenzen zijn en hiermee om te gaan in alle zachtheid voor jezelf. Ik heb door therapie ook geleerd om zachter voor mezelf te zijn. Mezelf te behandelen als een vriendin, (of soms een klein bang kind), in plaats van mijn zwakte aan te spreken als 'de vijand' of 'de zwakkeling'.... Je bent niet zielig als je huilt, je mag huilen dat is niet erg en je hoeft ook niet altijd de sterkste te zijn.
Probeer ook niet alles van het ene op het andere moment beter te doen. Dan ben je wéér bezig jezelf hard te pushen, probeer juist geduld met jezelf te hebben. In plaats van jezelf inwendig uit te schelden, of belachelijk te maken, mag je met jezelf omgaan alsof je een kind bent die voor het eerst gaat fietsen. Die scheld je (hopelijk) ook niet uit als deze eerst 10x valt?
Dit ja!
! Ik ben zo superstreng voor mezelf terwijl ik voor anderen veel begripvoller kan zijn. Van weten naar doen...en dat kost toch meer tijd dan ik had gehoopt.
Voor mij is het een les geweest dat de sterkste mensen hun zwaktes kennen en accepteren. Niemand is alleen maar sterk of alleen maar zwak. Door al je zwakheden uit te schakelen komen ze uiteindelijk dubbel zo hard aan, want je hebt ze uitgeschakeld in plaats van in je voordeel te gebruiken. Zelf heb ik veel gehad aan yoga en meditatie trainingen. Hierin leer je te voelen wat je eigen grenzen zijn en hiermee om te gaan in alle zachtheid voor jezelf. Ik heb door therapie ook geleerd om zachter voor mezelf te zijn. Mezelf te behandelen als een vriendin, (of soms een klein bang kind), in plaats van mijn zwakte aan te spreken als 'de vijand' of 'de zwakkeling'.... Je bent niet zielig als je huilt, je mag huilen dat is niet erg en je hoeft ook niet altijd de sterkste te zijn.
Probeer ook niet alles van het ene op het andere moment beter te doen. Dan ben je wéér bezig jezelf hard te pushen, probeer juist geduld met jezelf te hebben. In plaats van jezelf inwendig uit te schelden, of belachelijk te maken, mag je met jezelf omgaan alsof je een kind bent die voor het eerst gaat fietsen. Die scheld je (hopelijk) ook niet uit als deze eerst 10x valt?
Dit ja!
! Ik ben zo superstreng voor mezelf terwijl ik voor anderen veel begripvoller kan zijn. Van weten naar doen...en dat kost toch meer tijd dan ik had gehoopt.
vrijdag 30 maart 2012 om 13:36
Persoonlijk denk ik dat het idd een rouwproces kan betekenen maar dan niet door het verlies van een echt facet van jou maar van dat overlevingsmechanisme. Kunnen accepteren dat je zowel sterk als zwak kunt zijn, dat je zowel niet als wel wil klaarstaan voor anderen, dat je grenzen mag hebben en die mag aanhouden.
Dat is geen verlies of erkenning van zwakte maar juist een verrijking. Echt jezelf mogen zijn. Ik denk dat ik daarom zijn opmerking wel snap, je klinkt alsof je terug wil naar de oude situatie en weer "gewoon" sterk wil zijn. Terwijl je daar nou juist een burnout van kreeg. Er moet iets veranderen en ik denk dat dat veel te maken heeft met zelfacceptatie zoals je bent, niet zoals je wil zijn .
Dat is geen verlies of erkenning van zwakte maar juist een verrijking. Echt jezelf mogen zijn. Ik denk dat ik daarom zijn opmerking wel snap, je klinkt alsof je terug wil naar de oude situatie en weer "gewoon" sterk wil zijn. Terwijl je daar nou juist een burnout van kreeg. Er moet iets veranderen en ik denk dat dat veel te maken heeft met zelfacceptatie zoals je bent, niet zoals je wil zijn .
vrijdag 30 maart 2012 om 13:41
quote:Maja82 schreef op 30 maart 2012 @ 12:54:
Lastig om ter reageren maar misschien moet je accepteren dat je niet de spits in dat top team ben maar de meespelende keeper.
Precies! Maar ben je ook leuk en goed genoeg als meespelende keeper? Dat is een andere "rol" die ik (nog) niet van mezelf ken en waarvan ik niet weet hoe die me dan zou passen.[...]
Was jij dat wel? Of wass jij dat omdat je wou dat anderen dachten dat jij dat ben? Weet ik dus niet zeker, ik hoop het niet:-(
Wat is er bijvoorbeeld mis met parttime werken omdat je ook nog een studie doet?
Lastig om ter reageren maar misschien moet je accepteren dat je niet de spits in dat top team ben maar de meespelende keeper.
Precies! Maar ben je ook leuk en goed genoeg als meespelende keeper? Dat is een andere "rol" die ik (nog) niet van mezelf ken en waarvan ik niet weet hoe die me dan zou passen.[...]
Was jij dat wel? Of wass jij dat omdat je wou dat anderen dachten dat jij dat ben? Weet ik dus niet zeker, ik hoop het niet:-(
Wat is er bijvoorbeeld mis met parttime werken omdat je ook nog een studie doet?
vrijdag 30 maart 2012 om 13:58
Lieve TO, je schrijft: "Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?"
Ik denk dat jouw leerproces zit in het leren kennen van jezelf. Je stond al jaren op standje overleven, niet op leven. Daardoor weet je niet eens meer wie je zelf bent, laat staan dat je er naar terug kunt vallen of er naar toe kunt werken. Je hebt angst om te accepteren wat je niet wilt zijn. Maar het is juist veel moeilijker om iemand anders te zijn!
Je moet het niet zien als 'minder', wanneer je niet zou kunnen werken, of als je in een ander soort team speelt. Jij bent jij, met jouw kwaliteiten.
En jezelf leren (her)kennen, kan alleen als je durft los te laten wat niet van jou is. En daarvoor moet je nog meer met jezelf aan de slag: want wat is eigenlijk nog van jou, en wat is wat je meegekregen hebt door je opvoeding e.d.?
Wat betreft die valkuilen: als je ze wil leren omzeilen, dan ga je krampachtig om met dingen te ontwijken. Je gaat dan proberen om controle op e.e.a. te krijgen. Maar als je nu eerst leert hoe je zelf in elkaar zit, de pure jij zoals je geboren bent, hoeft er geen sprake meer van valkuilen te zijn. Of je leert ze op tijd te herkennen waardoor je ernaar kunt handelen. Omzeilen is vluchten naar mijn idee.
Die angst om te 'moeten' accepteren, geeft al aan dat je graag die controle houdt. Loslaten is: geen angst hebben voor wat komen gaat. En wát er dan ook komen gaat, is niet van belang. Je houdt je vast aan een beeld. En zolang je dat doet zal dat beeld nooit bereikt worden. Bereik je dat beeld wel door los te laten? Dat weet niemand, maar je hebt maar één optie om dit te ontdekken.
Ik denk dat jouw leerproces zit in het leren kennen van jezelf. Je stond al jaren op standje overleven, niet op leven. Daardoor weet je niet eens meer wie je zelf bent, laat staan dat je er naar terug kunt vallen of er naar toe kunt werken. Je hebt angst om te accepteren wat je niet wilt zijn. Maar het is juist veel moeilijker om iemand anders te zijn!
Je moet het niet zien als 'minder', wanneer je niet zou kunnen werken, of als je in een ander soort team speelt. Jij bent jij, met jouw kwaliteiten.
En jezelf leren (her)kennen, kan alleen als je durft los te laten wat niet van jou is. En daarvoor moet je nog meer met jezelf aan de slag: want wat is eigenlijk nog van jou, en wat is wat je meegekregen hebt door je opvoeding e.d.?
Wat betreft die valkuilen: als je ze wil leren omzeilen, dan ga je krampachtig om met dingen te ontwijken. Je gaat dan proberen om controle op e.e.a. te krijgen. Maar als je nu eerst leert hoe je zelf in elkaar zit, de pure jij zoals je geboren bent, hoeft er geen sprake meer van valkuilen te zijn. Of je leert ze op tijd te herkennen waardoor je ernaar kunt handelen. Omzeilen is vluchten naar mijn idee.
Die angst om te 'moeten' accepteren, geeft al aan dat je graag die controle houdt. Loslaten is: geen angst hebben voor wat komen gaat. En wát er dan ook komen gaat, is niet van belang. Je houdt je vast aan een beeld. En zolang je dat doet zal dat beeld nooit bereikt worden. Bereik je dat beeld wel door los te laten? Dat weet niemand, maar je hebt maar één optie om dit te ontdekken.
vrijdag 30 maart 2012 om 14:05
Quote: Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild?
Volgens mij moet je eerder accepteren dat je vooral dingen hebt gedaan omdat je dacht dat het zo móest. En niet zozeer omdat je het wilde.
Je lijkt de lat idioot hoog te hebben gelegd voor jezelf, als ik lees wat je allemaal doet, en je maakt je vooral druk hoe je bij andere overkomt (Quote: Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel?)
Even een newsflash: het interesseert anderen helemaal niet wat jij allemaal doet en hoe fantastisch je alles wel niet combineert. Mensen zijn nu eenmaal vooral met zichzelf bezig. En degene die het wel interesseert omdat ze van je houden, willen alleen maar dat je gelukkig bent.
Dus....schijt aan de wereld en ga vooral doen wat jij wil. Al is dat bijv. minder werken en punniken op je vrije dag. Ik noem maar wat.
En al klink ik misschien kort door de bocht, ik spreek uit eigen ervaring en mij heeft deze gedachtengang wel geholpen.
En wees eerlijk tegen je man, beste vriendin enz. Zeg dat je het zo lastig vindt om altijd zo sterk te moeten zijn. Die gesprekken kunnen ook heel verhelderend werken.
Sterke ermee.
Volgens mij moet je eerder accepteren dat je vooral dingen hebt gedaan omdat je dacht dat het zo móest. En niet zozeer omdat je het wilde.
Je lijkt de lat idioot hoog te hebben gelegd voor jezelf, als ik lees wat je allemaal doet, en je maakt je vooral druk hoe je bij andere overkomt (Quote: Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel?)
Even een newsflash: het interesseert anderen helemaal niet wat jij allemaal doet en hoe fantastisch je alles wel niet combineert. Mensen zijn nu eenmaal vooral met zichzelf bezig. En degene die het wel interesseert omdat ze van je houden, willen alleen maar dat je gelukkig bent.
Dus....schijt aan de wereld en ga vooral doen wat jij wil. Al is dat bijv. minder werken en punniken op je vrije dag. Ik noem maar wat.
En al klink ik misschien kort door de bocht, ik spreek uit eigen ervaring en mij heeft deze gedachtengang wel geholpen.
En wees eerlijk tegen je man, beste vriendin enz. Zeg dat je het zo lastig vindt om altijd zo sterk te moeten zijn. Die gesprekken kunnen ook heel verhelderend werken.
Sterke ermee.
vrijdag 30 maart 2012 om 14:05
,@ Pastiche: Je omschrijft het heel mooi. Ik denk inderdaad dat dit de kern is voor mij. Voor mij is ook het proces: wat moet ik dan van mezelf accepteren? "Gewoon" zoals je bent...wie is dat dan?
Snap je? Gewoon weer sterk zijn, nadat de accu weer is opgeladen, helpt dus inderdaad niet, dan ben ik over een paar jaar wéér mezelf voorbij gelopen. Vandaar dat ik er nu ook echt aan wil werken.
Maar betekent dat dan dat ik inderdaad geen eredivisiespeler ben?
Maar men hey...dat is even lastig zeg. Als je jezelf al die jaren in die categorie hebt geplaatst:-)
Jezelf accepteren en kijken naar jezelf met zachtheid. Ik weet het echt wel....nu alleen nog even doen. En die is lastig!
Snap je? Gewoon weer sterk zijn, nadat de accu weer is opgeladen, helpt dus inderdaad niet, dan ben ik over een paar jaar wéér mezelf voorbij gelopen. Vandaar dat ik er nu ook echt aan wil werken.
Maar betekent dat dan dat ik inderdaad geen eredivisiespeler ben?
Maar men hey...dat is even lastig zeg. Als je jezelf al die jaren in die categorie hebt geplaatst:-)
Jezelf accepteren en kijken naar jezelf met zachtheid. Ik weet het echt wel....nu alleen nog even doen. En die is lastig!
vrijdag 30 maart 2012 om 14:06
Ah, hier zeg je zelf ook al iets interessants: "Maar ben je ook leuk en goed genoeg als meespelende keeper?"
Het gaat er niet om of je leuk genoeg bent. Maar het gaat erom of JIJ het leuk vindt. Wat past bij jóu? Je bent nu helemaal niet gelukkig met hoe het nu is. Dat zegt al genoeg.
Wat Maja dus al zegt: "Was jij dat wel? Of was jij dat omdat je wilde dat anderen dachten dat jij dat bent?"
Acceptatie valt ons zwaar, we hebben vroeger geleerd ons continu met anderen te vergelijken. En dit vergelijken maakt ons ongelukkig, het leidt tot steeds grotere disharmonie. Een verhaaltje ter illustratie.
"Een koning wandelde door zijn tuin en trof daar verdorrende en wegkwijnende bomen, struiken en bloemen aan. De eik zei dat hij doodging omdat hij niet zo hoog kon worden als de pijnboom.
Toen de koning zich naar de pijnboom keerde, bleek die het er helemaal bij te laten hangen omdat hij geen druiven kon dragen, zoals de wijnstok.
En de wijnstok zag het niet meer zitten omdat hij niet kon bloeien als een roos.
De koning zag het viooltje bloeien en er zo fris bij staan als altijd. Op zijn vraag aan het viooltje waarom het er wel goed bij stond, kreeg hij dit antwoord: ‘Ik ging ervan uit dat u mij geplant hebt omdat u viooltjes wilde. Als u een eik had gewild, een wijnstok of een roos, had u die wel geplant. Daarom dacht ik dat ik zo goed als ik kan maar moet zijn dat wat u zich hebt voorgesteld. Ik kan alleen maar zijn wat ik ben en ik probeer dat zo goed als ik kan, te zijn."
Het gaat er niet om of je leuk genoeg bent. Maar het gaat erom of JIJ het leuk vindt. Wat past bij jóu? Je bent nu helemaal niet gelukkig met hoe het nu is. Dat zegt al genoeg.
Wat Maja dus al zegt: "Was jij dat wel? Of was jij dat omdat je wilde dat anderen dachten dat jij dat bent?"
Acceptatie valt ons zwaar, we hebben vroeger geleerd ons continu met anderen te vergelijken. En dit vergelijken maakt ons ongelukkig, het leidt tot steeds grotere disharmonie. Een verhaaltje ter illustratie.
"Een koning wandelde door zijn tuin en trof daar verdorrende en wegkwijnende bomen, struiken en bloemen aan. De eik zei dat hij doodging omdat hij niet zo hoog kon worden als de pijnboom.
Toen de koning zich naar de pijnboom keerde, bleek die het er helemaal bij te laten hangen omdat hij geen druiven kon dragen, zoals de wijnstok.
En de wijnstok zag het niet meer zitten omdat hij niet kon bloeien als een roos.
De koning zag het viooltje bloeien en er zo fris bij staan als altijd. Op zijn vraag aan het viooltje waarom het er wel goed bij stond, kreeg hij dit antwoord: ‘Ik ging ervan uit dat u mij geplant hebt omdat u viooltjes wilde. Als u een eik had gewild, een wijnstok of een roos, had u die wel geplant. Daarom dacht ik dat ik zo goed als ik kan maar moet zijn dat wat u zich hebt voorgesteld. Ik kan alleen maar zijn wat ik ben en ik probeer dat zo goed als ik kan, te zijn."
vrijdag 30 maart 2012 om 14:21
O ja, en dat ingewikkelde gewauwel van dat voetbalteam ook heel snel vergeten. Dan komt het weer op vergelijken aan, en dat moet je dus juist niet doen, wat molly74 ook al zegt. De enige met wie jij een team hoeft te zijn is je eigen gezin, met je eigen man. Niet met de rest van de wereld.
Ik weet nog goed wat Oprah Winfrey antwoordde op de vraag waarom ze nooit kinderen had gekregen. Ze zei: "Omdat ik niet geloofde dat ik het allebei even goed zou kunnen doen." Waarmee ze dus de combi van carriere met kinderen bedoelde. Sterker nog, zij vindt dat thuisblijfmoeders de zwaarste job hebben vanwege de verantwoordelijkheid van goede volwassenen afleveren
Het gaat mij niet om hier een discussie te voeren over werk/ moederschap, maar juist om te laten zien dat alles een questie is van waar je je prioriteiten legt en dat een ieder voor zichzelf moet bepalen wat bij hem/haar past en waar je je goed bij voelt. Zonder te kijken naar een ander.
Ik weet nog goed wat Oprah Winfrey antwoordde op de vraag waarom ze nooit kinderen had gekregen. Ze zei: "Omdat ik niet geloofde dat ik het allebei even goed zou kunnen doen." Waarmee ze dus de combi van carriere met kinderen bedoelde. Sterker nog, zij vindt dat thuisblijfmoeders de zwaarste job hebben vanwege de verantwoordelijkheid van goede volwassenen afleveren
Het gaat mij niet om hier een discussie te voeren over werk/ moederschap, maar juist om te laten zien dat alles een questie is van waar je je prioriteiten legt en dat een ieder voor zichzelf moet bepalen wat bij hem/haar past en waar je je goed bij voelt. Zonder te kijken naar een ander.
vrijdag 30 maart 2012 om 14:21
@ Molly: Dank je!! Spijker op een kop enzo!
Wel even
Jullie reacties doen me wat! Ik weet dat jullie gelijk hebben. Het klinkt eigenlijk doodeenvoudig...helaas voelt het zo niet. Ik vind het prettig hoe jullie mijn tekste doorspitten, kennelijk zegt de manier hoe ik dingen formuleer veel over hoe ik de dingen (onbewust) bekijk.
En tot dat punt ben ik nu ook bij de hulperlening gekomen. Kennelijk heb ik ietsjes meer nodig om me in dat proces te helpen.
Ik ga nu even boodschappen doen, maar ik kom zeker terug. Bedankt tot zover in ieder geval.
Wel even
Jullie reacties doen me wat! Ik weet dat jullie gelijk hebben. Het klinkt eigenlijk doodeenvoudig...helaas voelt het zo niet. Ik vind het prettig hoe jullie mijn tekste doorspitten, kennelijk zegt de manier hoe ik dingen formuleer veel over hoe ik de dingen (onbewust) bekijk.
En tot dat punt ben ik nu ook bij de hulperlening gekomen. Kennelijk heb ik ietsjes meer nodig om me in dat proces te helpen.
Ik ga nu even boodschappen doen, maar ik kom zeker terug. Bedankt tot zover in ieder geval.
vrijdag 30 maart 2012 om 14:48
Wil je even een geven. Er zijn al veel goede dingen gezegd, een tip die ik je wil meegeven is; probeer je wat meer te richten op je lichaam, op ervaren en "zijn" ipv in je hoofd zitten en therapie gericht op het cogintieve (wat ook zeker goed is!). Yoga, meditatie, massages, sauna, wandelen, sporten, door deze dingen kom je dichterbij jezelf. Je komt er wel!
vrijdag 30 maart 2012 om 17:19
Wat veel goede reacties hier!
Je zal nooit weer worden zoals je was. Gelukkig maar. Als het goed is geeft deze periode je zoveel inzicht dat je er uiteindelijk rustiger en evenwichtiger uit zal komen. Het kan heel goed dat je definitie van succesvol en eredivisiespeler is veranderd. Dat je over een tijdje weet wat er nu echt belangrijk is. Het zal mss wel een uitdaging blijven om goed voor jezelf te zorgen. Mss zal je daarin een aantal keer terugvallen en dat kan ook heel goed gebeuren met de andere lessen die je leert. Dat hoort erbij, het is eigenlijk een spannende reis. Het allerbelangrijkste is dat je hier sterker dan ooit te voren uit zal komen, het is mss alleen anders sterk. Sterk op basis van rust en kracht en niet sterk op basis van vechten en overleven.
Nu ga je door een moeilijke tijd heen maar deze tijd is zeer leerzaam. Probeer er achter te komen wat belangrijk is voor jou, wat maakt jou gelukkig. Waar krijg je energie van, wat betekent goed voor jezelf zorgen eigenlijk? Het belangrijkste is mss nog wel om te verwerken wat er allemaal gebeurd is en dat een plek te geven (ipv maar door te gaan en het weg te schuiven). Om te voelen wat er allemaal aan emoties in je lichaam zitten en ze te accepteren en toe te laten. Ben je boos? Ben je verdrietig? Is jou onrecht aangedaan? Ben je teleurgesteld? Het mag er allemaal zijn.
Ik weet dat het soms heel moeilijk en zwaar zal zijn. Ik kan natuurlijk niet in een kristallenbol kijken maar ik weet dat er heel veel burnouters (incl mijzelf) zijn die deze periode als een zware maar ook meest waardevolle periode zien in hun leven.
{dikke knuffel voor jou}.
Je zal nooit weer worden zoals je was. Gelukkig maar. Als het goed is geeft deze periode je zoveel inzicht dat je er uiteindelijk rustiger en evenwichtiger uit zal komen. Het kan heel goed dat je definitie van succesvol en eredivisiespeler is veranderd. Dat je over een tijdje weet wat er nu echt belangrijk is. Het zal mss wel een uitdaging blijven om goed voor jezelf te zorgen. Mss zal je daarin een aantal keer terugvallen en dat kan ook heel goed gebeuren met de andere lessen die je leert. Dat hoort erbij, het is eigenlijk een spannende reis. Het allerbelangrijkste is dat je hier sterker dan ooit te voren uit zal komen, het is mss alleen anders sterk. Sterk op basis van rust en kracht en niet sterk op basis van vechten en overleven.
Nu ga je door een moeilijke tijd heen maar deze tijd is zeer leerzaam. Probeer er achter te komen wat belangrijk is voor jou, wat maakt jou gelukkig. Waar krijg je energie van, wat betekent goed voor jezelf zorgen eigenlijk? Het belangrijkste is mss nog wel om te verwerken wat er allemaal gebeurd is en dat een plek te geven (ipv maar door te gaan en het weg te schuiven). Om te voelen wat er allemaal aan emoties in je lichaam zitten en ze te accepteren en toe te laten. Ben je boos? Ben je verdrietig? Is jou onrecht aangedaan? Ben je teleurgesteld? Het mag er allemaal zijn.
Ik weet dat het soms heel moeilijk en zwaar zal zijn. Ik kan natuurlijk niet in een kristallenbol kijken maar ik weet dat er heel veel burnouters (incl mijzelf) zijn die deze periode als een zware maar ook meest waardevolle periode zien in hun leven.
{dikke knuffel voor jou}.
vrijdag 30 maart 2012 om 20:45
quote:boedhabuikje123 schreef op 30 maart 2012 @ 14:05:
,@ Pastiche: Je omschrijft het heel mooi. Ik denk inderdaad dat dit de kern is voor mij. Voor mij is ook het proces: wat moet ik dan van mezelf accepteren? "Gewoon" zoals je bent...wie is dat dan?
Snap je? Gewoon weer sterk zijn, nadat de accu weer is opgeladen, helpt dus inderdaad niet, dan ben ik over een paar jaar wéér mezelf voorbij gelopen. Vandaar dat ik er nu ook echt aan wil werken.
Maar betekent dat dan dat ik inderdaad geen eredivisiespeler ben?
Maar men hey...dat is even lastig zeg. Als je jezelf al die jaren in die categorie hebt geplaatst:-)
Jezelf accepteren en kijken naar jezelf met zachtheid. Ik weet het echt wel....nu alleen nog even doen. En die is lastig!
Ik bedoelde eigenlijk de opmerking over extra hulpverlening . Maar dat was idd niet duidelijk! Ik zou niet concluderen daaruit dat het heel erg mis is met je, ik denk eerder dat hij bedoelde dat een ander soort therapie miss effectiever zou zijn voor waar je nu mee worstelt dan wat hij je kan bieden (bijv cognitieve therapie, ik noem maar een zijstraat). Ik kan het mis hebben natuurlijk, wellicht een keer vragen aan hem wat hij ermee bedoelde.
Ik zat nog wat na te denken over die eredivisie vergelijking. Ik begrijp dat als de keuze is, eredivisie of amateuristisch geminkukel, je daar niet blij van wordt . Maar.. waarom zou je op elk gebied maximaal moeten presteren en kunnen? Het is realistischer om op bepaalde vlakken maximaal te willen presteren, en op een heleboel andere niet. Misschien heb ik je verkeerd begrepen maar je wekt ergens de indruk dat jij alles maar moet kunnen. Het is niet gek als je daar op stukloopt, niemand houdt dat eeuwig vol.
Ik denk als je nu effe ophoudt met je vastbijten in de gedachte dat je dat allemaal weer moet kunnen, achterover leunt en om je heen kijkt, je wrs ziet dat ondanks dat je het nu niet kunt doen, de boel nog steeds loopt. In die zin zou de burnout je misschien kunnen helpen om het wat meer los te laten en je de ruimte bieden om na te denken over wat je wil ipv wat je kunt. Dan ben je vanzelf al een stuk zachter voor jezelf denk ik. Je hoeft het niet alleen te doen .
,@ Pastiche: Je omschrijft het heel mooi. Ik denk inderdaad dat dit de kern is voor mij. Voor mij is ook het proces: wat moet ik dan van mezelf accepteren? "Gewoon" zoals je bent...wie is dat dan?
Snap je? Gewoon weer sterk zijn, nadat de accu weer is opgeladen, helpt dus inderdaad niet, dan ben ik over een paar jaar wéér mezelf voorbij gelopen. Vandaar dat ik er nu ook echt aan wil werken.
Maar betekent dat dan dat ik inderdaad geen eredivisiespeler ben?
Maar men hey...dat is even lastig zeg. Als je jezelf al die jaren in die categorie hebt geplaatst:-)
Jezelf accepteren en kijken naar jezelf met zachtheid. Ik weet het echt wel....nu alleen nog even doen. En die is lastig!
Ik bedoelde eigenlijk de opmerking over extra hulpverlening . Maar dat was idd niet duidelijk! Ik zou niet concluderen daaruit dat het heel erg mis is met je, ik denk eerder dat hij bedoelde dat een ander soort therapie miss effectiever zou zijn voor waar je nu mee worstelt dan wat hij je kan bieden (bijv cognitieve therapie, ik noem maar een zijstraat). Ik kan het mis hebben natuurlijk, wellicht een keer vragen aan hem wat hij ermee bedoelde.
Ik zat nog wat na te denken over die eredivisie vergelijking. Ik begrijp dat als de keuze is, eredivisie of amateuristisch geminkukel, je daar niet blij van wordt . Maar.. waarom zou je op elk gebied maximaal moeten presteren en kunnen? Het is realistischer om op bepaalde vlakken maximaal te willen presteren, en op een heleboel andere niet. Misschien heb ik je verkeerd begrepen maar je wekt ergens de indruk dat jij alles maar moet kunnen. Het is niet gek als je daar op stukloopt, niemand houdt dat eeuwig vol.
Ik denk als je nu effe ophoudt met je vastbijten in de gedachte dat je dat allemaal weer moet kunnen, achterover leunt en om je heen kijkt, je wrs ziet dat ondanks dat je het nu niet kunt doen, de boel nog steeds loopt. In die zin zou de burnout je misschien kunnen helpen om het wat meer los te laten en je de ruimte bieden om na te denken over wat je wil ipv wat je kunt. Dan ben je vanzelf al een stuk zachter voor jezelf denk ik. Je hoeft het niet alleen te doen .
