Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
maandag 9 april 2012 om 22:05
Klopt Anahata, dat is me dit weekend wel weer goed duidelijk geworden! Met als gevolg dat ik de aangeboden hulp voor komend weekend wel heb aangenomen nu. Lastig hoor....zeggen dat je inderdaad heel graag (praktische) hulp wil. Ik heb dat nu wel gedaan en zie nu ook veel minder op tegen al die afspraken. Toch weer iets geleerd.
Mag ik jou nog bedanken voor je lieve woorden een paar dagen geleden. Werd er helemaal stil van, want ik vind het moeilijk om te geloven dat mensen me dus kennelijk ook mooi vinden zonder dat ik mijn benen onder mijn bips (forumtaal ) vandaan loop. Ik heb je post al een paar keer gelezen
En inderdaad, al die wijze woorden aan mij....laat die ook bij jou binnenkomen hè. Wat je mij wenst, wens dat ook jezelf toe! Ik weet het, die is dan weer een stuk lastiger .
voor jou!
Mag ik jou nog bedanken voor je lieve woorden een paar dagen geleden. Werd er helemaal stil van, want ik vind het moeilijk om te geloven dat mensen me dus kennelijk ook mooi vinden zonder dat ik mijn benen onder mijn bips (forumtaal ) vandaan loop. Ik heb je post al een paar keer gelezen
En inderdaad, al die wijze woorden aan mij....laat die ook bij jou binnenkomen hè. Wat je mij wenst, wens dat ook jezelf toe! Ik weet het, die is dan weer een stuk lastiger .
voor jou!
dinsdag 10 april 2012 om 08:53
Het is ook moeilijk om je van je kwetsbare kant te laten zien, hulp te vragen en elegant te aanvaarden wanneer je zo gewend bent het zelf te doen. Wanneer het er zo diep ingeramd zit dat je het maar moet kunnen en dat je het niet van een ander kunt vragen. Je bent geen muts, je bent nieuwe dingen aan het leren. Daar horen vallen en opstaan bij .
En hoe vervelend ook, is het ergens goed om zo moe en kapot te zijn. Want nu moet je wel accepteren dat je hulp moet vragen. En daardoor kun je nu leren dat je mensen om je heen hebt die met alle liefde dingen van je overpakken. Anders zou je dit nooit doen, toch?
En hoe vervelend ook, is het ergens goed om zo moe en kapot te zijn. Want nu moet je wel accepteren dat je hulp moet vragen. En daardoor kun je nu leren dat je mensen om je heen hebt die met alle liefde dingen van je overpakken. Anders zou je dit nooit doen, toch?
dinsdag 10 april 2012 om 09:05
Lieve Boedhabuikje,
Is dit iets wat jij van vroeger hebt meegekregen? Iedereen - zelfs je moeder! - leunde op jou, jij moest ervoor zorgen dat alles reilde en zeilde. Je had niemand die jou kon helpen, jij was altijd degene die voor anderen moest zorgen. Klopt dat? Je hebt dus nooit geleerd om om hulp te vragen, je hebt nooit geleerd dat je niet alles alleen hoeft te doen. Dat ben je nu dus aan het leren. Door schade en schande, want je lichaam heeft op een bepaald moment "stop" geroepen en dan houdt het op. Dan moet je wel een andere weg zoeken.
Je klinkt alweer zo hard voor jezelf. Je loopt je de benen onder bips vandaan het hele weekend, loopt voor iedereen te zorgen behalve jezelf, maar nee hoor, het is NOG niet goed genoeg!
Wees nu gewoon eens wat zachter en liever voor jezelf. Zoals je ook voor anderen bent. Al die zorg en liefde ontzeg je jezelf. Schrijf 's avonds eens op wat je goed hebt gedaan die dag. Elke dag drie dingen waar je trots op bent. Maakt niet uit hoe groot of klein, het kan zijn dat je een buurvrouw een kopje koffie hebt aangeboden terwijl je er eigenlijk geen zin in had of dat je een soepje hebt opgewarmd voor je kinderen waar je eigenlijk te moe voor was. Oefen jezelf in positief over jezelf denken, want dit moet je blijkbaar óók leren.
Besef je eigenlijk wel hoe lastig jij voor je omgeving bent? De mensen die van je houden, zien je lichamelijk kapotgaan aan de druk die jij jezelf oplegt en willen niets liever dan je helpen. Maar jij laat het niet toe.
Is dit iets wat jij van vroeger hebt meegekregen? Iedereen - zelfs je moeder! - leunde op jou, jij moest ervoor zorgen dat alles reilde en zeilde. Je had niemand die jou kon helpen, jij was altijd degene die voor anderen moest zorgen. Klopt dat? Je hebt dus nooit geleerd om om hulp te vragen, je hebt nooit geleerd dat je niet alles alleen hoeft te doen. Dat ben je nu dus aan het leren. Door schade en schande, want je lichaam heeft op een bepaald moment "stop" geroepen en dan houdt het op. Dan moet je wel een andere weg zoeken.
Je klinkt alweer zo hard voor jezelf. Je loopt je de benen onder bips vandaan het hele weekend, loopt voor iedereen te zorgen behalve jezelf, maar nee hoor, het is NOG niet goed genoeg!
Wees nu gewoon eens wat zachter en liever voor jezelf. Zoals je ook voor anderen bent. Al die zorg en liefde ontzeg je jezelf. Schrijf 's avonds eens op wat je goed hebt gedaan die dag. Elke dag drie dingen waar je trots op bent. Maakt niet uit hoe groot of klein, het kan zijn dat je een buurvrouw een kopje koffie hebt aangeboden terwijl je er eigenlijk geen zin in had of dat je een soepje hebt opgewarmd voor je kinderen waar je eigenlijk te moe voor was. Oefen jezelf in positief over jezelf denken, want dit moet je blijkbaar óók leren.
Besef je eigenlijk wel hoe lastig jij voor je omgeving bent? De mensen die van je houden, zien je lichamelijk kapotgaan aan de druk die jij jezelf oplegt en willen niets liever dan je helpen. Maar jij laat het niet toe.
Ga in therapie!
dinsdag 10 april 2012 om 11:25
quote:boedhabuikje123 schreef op 09 april 2012 @ 21:04:
Rest mij alleen de vraag: waarom heb ik het dan toch weer zover laten komen? Hoe heb ik van mezelf kunnen verwachten dat ik in deze tijd van burn out ik deze dingen er "wel even bij doe"? Ik snap het niet, ik dacht dat ik deze maanden toch wel wat geleerd had, maar ik tuin er weer met open ogen in.
Waarom doe ik dat nou, heb ik daarvoor verdorie al een half jaar in therapie gezeten. Ik voel me nu echt weer zo'n muts.
Zo herkenbaar, werkte het maar zo he?! Dat als je iets inziet, weet hoe het anders moet, dat het dan ook meteen anders gaat.. Maar helaas! En hoe meer we vechten tegen dat wat ons nog niet lukt, en hoe bozer we worden op onszelf dat t nog steeds niet lukt, hoe minder snel t ook zal lukken. Want het zit m juist in lief zijn voor onszelf en accepteren dat we nu op dit punt zijn waarop niet alles gaat zoals we zouden willen, we zijn nog aan het leren en juist dat mogen we onszelf gunnen. En we blijven altijd leren, en het onszelf toestaan om te leren, niet iets als falen/fout zien, dat is de sleutel denk ik..
Rest mij alleen de vraag: waarom heb ik het dan toch weer zover laten komen? Hoe heb ik van mezelf kunnen verwachten dat ik in deze tijd van burn out ik deze dingen er "wel even bij doe"? Ik snap het niet, ik dacht dat ik deze maanden toch wel wat geleerd had, maar ik tuin er weer met open ogen in.
Waarom doe ik dat nou, heb ik daarvoor verdorie al een half jaar in therapie gezeten. Ik voel me nu echt weer zo'n muts.
Zo herkenbaar, werkte het maar zo he?! Dat als je iets inziet, weet hoe het anders moet, dat het dan ook meteen anders gaat.. Maar helaas! En hoe meer we vechten tegen dat wat ons nog niet lukt, en hoe bozer we worden op onszelf dat t nog steeds niet lukt, hoe minder snel t ook zal lukken. Want het zit m juist in lief zijn voor onszelf en accepteren dat we nu op dit punt zijn waarop niet alles gaat zoals we zouden willen, we zijn nog aan het leren en juist dat mogen we onszelf gunnen. En we blijven altijd leren, en het onszelf toestaan om te leren, niet iets als falen/fout zien, dat is de sleutel denk ik..
dinsdag 10 april 2012 om 11:28
Lieve Sadeceden. Ik vind het heel fijn als je op dit topic meeschrijft. Wat vervelend dat je mijn verhaal herkent, want dat is helemaal geen leuk verhaal. Ik hoop dat jij er net zo veel steun en input uit kan halen als ik dat doe.
Je zegt dat ik verder ben dan jij in het proces. Op goede momenten dan voel ik idd dat ik stappen maak. Maar ook wel het gevoel dat jij omschreef als oplichter zijn. Ook hier op het topic heb ik vaak het idee, als ze werkelijk wisten hoe ik ben.....dan waren ze niet zo begripvol en vonden ze me ook een aansteller!
Wat ik wel inmiddels weet dat dit echt meer in mijn hoofd zit. Die strengheid naar mezelf, die maakt dat ik hef zo ervaar en waardoor ik maar meer op mijn bordje blijf leggen dan goed voor me is. Weten ja, maar voelen?
Wat mij ook erg helpt is de haptothrrapeut; doe helpt me meer uit mijn hoofd te komen en meer te voelen. Misschien is dat ook iets voor jou?
@WTF: bedankt voor je knuffel. Lief van je!
Je zegt dat ik verder ben dan jij in het proces. Op goede momenten dan voel ik idd dat ik stappen maak. Maar ook wel het gevoel dat jij omschreef als oplichter zijn. Ook hier op het topic heb ik vaak het idee, als ze werkelijk wisten hoe ik ben.....dan waren ze niet zo begripvol en vonden ze me ook een aansteller!
Wat ik wel inmiddels weet dat dit echt meer in mijn hoofd zit. Die strengheid naar mezelf, die maakt dat ik hef zo ervaar en waardoor ik maar meer op mijn bordje blijf leggen dan goed voor me is. Weten ja, maar voelen?
Wat mij ook erg helpt is de haptothrrapeut; doe helpt me meer uit mijn hoofd te komen en meer te voelen. Misschien is dat ook iets voor jou?
@WTF: bedankt voor je knuffel. Lief van je!
dinsdag 10 april 2012 om 11:45
Precies Italy. Dat strenge stemmetje moet er uit. Het klinkt zo eenvoudig!
En inderdaad dat hele proces waarlijk als leren te beschouwen en niet als falen.
Vandaag kan ik het wel. Voel me namelijk gesloopt door het Paasweekend, en sta me deze dag niets doen toe. Ik begrijp m en gun m mezelf.
Lastiger wordt het al als ik me morgen ook nog zo voel.... Dan gaan de eerste strenge stemmetjes van zich laten horen. Die zeggen dingen als: " je hebt gister toch je luie dagje gehad. Nu moet je toch in ieder geval wel weer iets kunnen?"
Dus dat wordt mijn les voor morgen: als ik me morgen nog zo voel....dan plak ik er nog zo een dag achteraan zonder me schuldig en nutteloos te voelen. ( ik ben benieuwd of het lukt )
en hiermee reageer ik meteen op de post van Dubiootje: ik durf best een keer een steek te laten vallen voor. Een keer geen warm eten is idd geen doodzonde. Maar ik heb meer momenten van dat dan zo af en toe. Dat bedoel ik ook met: als ze me werkelijk zouden kennen. Dan zouden ze me niet wijs en mooi en wat voor compliment dan ook vinden, dan zouden ze me een lui en nutteloze zeikerd vinden. ( inmiddels weet ik dat dit meer in mijn hoofd zit, maar dit ook te voelen is die stap tever)
Dus ik durf tot een bepaalde hoogte echt wel hulp en steun te aanvaarden, maar dan is het net of ik daarna des te harder wil bewijzen dat ik meer dan die aanvaarde hulp ben. Dat ik echt wel meedenken, echt wel mijn best doe etc. Alsof iedereen van het tegenovergestelde zou uitgaan. En ik weet echt wel dat niemand 24/7 met mij bezig is, het zit dus echt in mijn hoofd.
Sorry voor het wazige verhaal wellicht. Kan mijn gedachten niet zo goed ordenen en daarbij forum ik nu mobiel. Dat helpt ook niet qua overzichtelijkheid.
En inderdaad dat hele proces waarlijk als leren te beschouwen en niet als falen.
Vandaag kan ik het wel. Voel me namelijk gesloopt door het Paasweekend, en sta me deze dag niets doen toe. Ik begrijp m en gun m mezelf.
Lastiger wordt het al als ik me morgen ook nog zo voel.... Dan gaan de eerste strenge stemmetjes van zich laten horen. Die zeggen dingen als: " je hebt gister toch je luie dagje gehad. Nu moet je toch in ieder geval wel weer iets kunnen?"
Dus dat wordt mijn les voor morgen: als ik me morgen nog zo voel....dan plak ik er nog zo een dag achteraan zonder me schuldig en nutteloos te voelen. ( ik ben benieuwd of het lukt )
en hiermee reageer ik meteen op de post van Dubiootje: ik durf best een keer een steek te laten vallen voor. Een keer geen warm eten is idd geen doodzonde. Maar ik heb meer momenten van dat dan zo af en toe. Dat bedoel ik ook met: als ze me werkelijk zouden kennen. Dan zouden ze me niet wijs en mooi en wat voor compliment dan ook vinden, dan zouden ze me een lui en nutteloze zeikerd vinden. ( inmiddels weet ik dat dit meer in mijn hoofd zit, maar dit ook te voelen is die stap tever)
Dus ik durf tot een bepaalde hoogte echt wel hulp en steun te aanvaarden, maar dan is het net of ik daarna des te harder wil bewijzen dat ik meer dan die aanvaarde hulp ben. Dat ik echt wel meedenken, echt wel mijn best doe etc. Alsof iedereen van het tegenovergestelde zou uitgaan. En ik weet echt wel dat niemand 24/7 met mij bezig is, het zit dus echt in mijn hoofd.
Sorry voor het wazige verhaal wellicht. Kan mijn gedachten niet zo goed ordenen en daarbij forum ik nu mobiel. Dat helpt ook niet qua overzichtelijkheid.
dinsdag 10 april 2012 om 11:53
Ik hoop dat je het niet erg vind dat ik even iets meer over mijn eigen situatie vertel. Wil absoluut niet jouw topic kapen en naar mezelf trekken maar misschien is het iets makkelijker als je wat meer van mijn achtergrond weet. Als je het vervelend vind moet je het gewoon zeggen, dan haal ik het zo weer weg, oké?
Net als jij kom ik uit een gezin waarin alcohol een grote rol speelde. Helaas niet alleen bij mijn moeder maar ook bij mijn vader. Ze hadden het beide zo druk met zichzelf en in bepaald opzicht met elkaar (hoe kun je het leven van de ander zo beroerd mogelijk maken) dat er niet veel tijd over was voor de kinderen. Ik kom uit een gezin met meerder kinderen en ik behoor tot de jongste. Toen de oudste klein waren hadden ze alles nog redelijk onder controle maar toen ik klein was, was het hek van de dam. I.v.m. herkenbaarheid wil ik er niet al te veel over los laten.
Er is mijn 'geschiedenis' helaas ook nog sexueel misbruik (incest) aan toe te voegen. En daar is nooit iets aan gedaan, er is nooit iemand geweest die het voor me opnam, ondanks dat het bekend was.
Het is de rode draad geweest in mijn jeugd. Er is nooit iemand geweest die het voor mij opnam. Ik heb het altijd in m'n uppie moeten doen. Ik heb erg veel taken op me moeten nemen die je moeder normaal gesproken vervult.
Mijn ouders zijn beide overleden. En ik zou er misschien niets mee bereiken maar ik zou zo graag met m'n moeder het gesprek aangaan. Haar vragen of ze enig idee heeft wat ze me heeft aangedaan, of ze zich realiseert dat het grotendeels aan haar te wijten valt dat ik me nu voel hoe ik me voel.
Ik ben momenteel erg emotioneel, huil erg veel. Het klinkt misschien raar maar als ik denk aan de dingen die me zijn gebeurd toen ik een klein meisje was of als tiener dan kan ik intens medelijden hebben met dat meisje. En tegelijkertijd kan ik ook zo ontzettend boos zijn! Wie denken ze wel dat ze zijn (waren) dat ze zo met mij zijn omgegaan?! Wat heeft ze het recht gegeven om mij en mijn gevoelens zo te negeren?!
Sorry als het een beetje een warrig verhaal is maar ik ben ook zo warrig in m'n hoofd momenteel.
En nogmaals hoor, als je wilt dat ik dit verwijder dan doe ik dat zonder problemen.
Net als jij kom ik uit een gezin waarin alcohol een grote rol speelde. Helaas niet alleen bij mijn moeder maar ook bij mijn vader. Ze hadden het beide zo druk met zichzelf en in bepaald opzicht met elkaar (hoe kun je het leven van de ander zo beroerd mogelijk maken) dat er niet veel tijd over was voor de kinderen. Ik kom uit een gezin met meerder kinderen en ik behoor tot de jongste. Toen de oudste klein waren hadden ze alles nog redelijk onder controle maar toen ik klein was, was het hek van de dam. I.v.m. herkenbaarheid wil ik er niet al te veel over los laten.
Er is mijn 'geschiedenis' helaas ook nog sexueel misbruik (incest) aan toe te voegen. En daar is nooit iets aan gedaan, er is nooit iemand geweest die het voor me opnam, ondanks dat het bekend was.
Het is de rode draad geweest in mijn jeugd. Er is nooit iemand geweest die het voor mij opnam. Ik heb het altijd in m'n uppie moeten doen. Ik heb erg veel taken op me moeten nemen die je moeder normaal gesproken vervult.
Mijn ouders zijn beide overleden. En ik zou er misschien niets mee bereiken maar ik zou zo graag met m'n moeder het gesprek aangaan. Haar vragen of ze enig idee heeft wat ze me heeft aangedaan, of ze zich realiseert dat het grotendeels aan haar te wijten valt dat ik me nu voel hoe ik me voel.
Ik ben momenteel erg emotioneel, huil erg veel. Het klinkt misschien raar maar als ik denk aan de dingen die me zijn gebeurd toen ik een klein meisje was of als tiener dan kan ik intens medelijden hebben met dat meisje. En tegelijkertijd kan ik ook zo ontzettend boos zijn! Wie denken ze wel dat ze zijn (waren) dat ze zo met mij zijn omgegaan?! Wat heeft ze het recht gegeven om mij en mijn gevoelens zo te negeren?!
Sorry als het een beetje een warrig verhaal is maar ik ben ook zo warrig in m'n hoofd momenteel.
En nogmaals hoor, als je wilt dat ik dit verwijder dan doe ik dat zonder problemen.
dinsdag 10 april 2012 om 11:56
Mn coach zei laatst tegen mij; soms mag je je (een periode) door anderen laten dragen, daarna kan je jezelf weer dragen of kan jij hen dragen. Als jij een vriendin van mij was zou ik t fijn vinden als je aangaf (een langere periode) hulp/steun te willen, omdat ik het mooi zou vinden om eindelijk daardoor een kijkje achter je muurtje te krijgen, de pure jij te zien die niet alleen maar door rent en zichzelf stoerder voor doet. Jezelf kwetsbaar tonen aan anderen is heel mooi, mensen waarderen je dan juist meer én het zorgt ervoor dat zij zich ook zo durven opstellen naar jou en om jouw hulp durven vragen.
dinsdag 10 april 2012 om 12:06
Lieve Sadeceden. Jouw verhaal is hier ook welkom hoor. Sterker nog, ik herken je onzekerheid of je " de ruimte wel mag innemen". En het feit dat ik dan naar jou toe ook volmondig kan zeggen: " natuurlijk mag je er zijn" is voor mij weer een eye opener.
Meid, jouw verhaal zo heftig en verdrietig. En ook jij maar doorgegaan omdat je nu eenmaal verder moet. Die woede en dat verdriet mag er zijn!!! Het is echt niet niets wat je hebt meegemaakt. Vervelend in dit proces dat jouw ouders zijn overleden. Ik raad je echt aan om een goede therapeut te zoeken om je te helpen om dit verdriet een plek te geven. Haptotherapie gaat heel erg uit van het voelen. En hoe zwaar ook, daar kun je je bescherming laten zakken.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat je blijft meeschrijven en meeleren. Want als er een ding is dat dit topic mij gebracht heeft is het wel die s
teun dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. Ook mooi zijn de verhalen van de vrouwen die al weer verder zijn, er is dus zeker nog hoop!!!
Knuffel voor jou!
Meid, jouw verhaal zo heftig en verdrietig. En ook jij maar doorgegaan omdat je nu eenmaal verder moet. Die woede en dat verdriet mag er zijn!!! Het is echt niet niets wat je hebt meegemaakt. Vervelend in dit proces dat jouw ouders zijn overleden. Ik raad je echt aan om een goede therapeut te zoeken om je te helpen om dit verdriet een plek te geven. Haptotherapie gaat heel erg uit van het voelen. En hoe zwaar ook, daar kun je je bescherming laten zakken.
Heel veel sterkte. Ik hoop dat je blijft meeschrijven en meeleren. Want als er een ding is dat dit topic mij gebracht heeft is het wel die s
teun dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. Ook mooi zijn de verhalen van de vrouwen die al weer verder zijn, er is dus zeker nog hoop!!!
Knuffel voor jou!
dinsdag 10 april 2012 om 12:15
Italy. Mooi gezegd door jouw coach. Ik ben het er mee eens. Juist hierdoor verdiepen vriendschappen zich. Het gaat dan verder dan de oppervlakkigheden en zo leer je elkaar pas echt kennen.
Ik merk ook dat ik die bereidheid soms juist helemaal niet heb gehad. Dat ik dit niet toeliet omdat dit teveel van mijn inlevingsvermogen vroeg. Hou je problemen alsjeblieft bij je, ik heb genoeg aan die van mijzelf" dat een beetje.
Gevolg was dat ok jarenlang vriendschappen had die oppervlakkig bleven, het moest vooral "gezellig" blijven. ( een associatie die ik heb bij normaal)
Nu kan ik inderdaad meer de diepte in en sta ik meer open voor het steunen van vrienden. Ik merk wel daf ik daarbij heeeeel erg mijn grenzen in de gaten moet houden. En dat ik het al heel snel als overvragen ervaar. Niet omdat ik geen inlevingsvermogen heb maar omdat ik O geprogrammeerd sta op afstemmen bij anderen dat het me heel erg kan uitputten.
Ik merk ook dat ik die bereidheid soms juist helemaal niet heb gehad. Dat ik dit niet toeliet omdat dit teveel van mijn inlevingsvermogen vroeg. Hou je problemen alsjeblieft bij je, ik heb genoeg aan die van mijzelf" dat een beetje.
Gevolg was dat ok jarenlang vriendschappen had die oppervlakkig bleven, het moest vooral "gezellig" blijven. ( een associatie die ik heb bij normaal)
Nu kan ik inderdaad meer de diepte in en sta ik meer open voor het steunen van vrienden. Ik merk wel daf ik daarbij heeeeel erg mijn grenzen in de gaten moet houden. En dat ik het al heel snel als overvragen ervaar. Niet omdat ik geen inlevingsvermogen heb maar omdat ik O geprogrammeerd sta op afstemmen bij anderen dat het me heel erg kan uitputten.
dinsdag 10 april 2012 om 12:25
Lieve BB, dankjewel voor je lieve woorden
Kun je me uitleggen wat Haptotherapie is en wat het precies doet?
Via mijn werk ben ik in contact gekomen met een maatschappelijk werker en ik heb erg veel vertrouwen in hem. Ik heb het idee dat hij het wel 'snapt', en ik vertrouw hem (da's erg belangrijk voor me). Daarnaast heeft hij zelf al aangegeven dat, als hij het idee heeft dat mijn problemen te zwaar zijn voor hem, hij mij in contact brengt met een therapeut. Hij blijft er dan wel nauw bij betrokken en dat vind ik erg prettig.
Ik heb hier al erg veel wijze, mooie en lieve reacties gelezen en dat doet goed!
Ik zag dat jij op 31-3 in reactie op molly dat je de bevestiging nodig hebt dat je het goed doet. Dat herken ik heel erg. Geef mij een compliment of zeg dat je blij bent met mijn bijdrage en ik doe álles voor je (oké binnen grenzen )
Dat komt natuurlijk voort uit onzekerheid.
Ik merk aan mezelf dat ik heel erg bezig ben met wat andere zullen denken en ik vul dat dus ook in voor mezelf. Dus doe ik bepaalde dingen niet, of zeg ik sommige dingen niet. Afgelopen weekend vertelde ik dit aan mijn man en die gaf als antwoord dat het hem vreselijk lijkt als je continu maar aan het denken bent voor andere, dat er zo weinig spontaan gezegd of gedaan wordt als je steeds maar eerst bezig bent met hoe andere hier op zullen reageren. Ik heb geantwoord dat het ook best vermoeiend is om mij te zijn.
Hij moest daar om lachen maar ik meen het eigenlijk wel. Ik vind het heel vermoeiend om mezelf te zijn omdat ik mezelf niet ben. Ik heb mezelf een rol aangemeten toen ik een jaar of 6/7 was en die ben ik steeds beter gaan beheersen. Ik ben nu 40 en beheers die rol tot in de puntjes. Maar ik ben die rol zat, ik wil mezelf weer zijn en ik weet eigenlijk niet zo goed wie ik ben. Wie ik écht ben. Of, misschien weet ik dat wel maar durf ik die persoon niet te laten zien omdat ik dan te kwetsbaar ben. Te makkelijk gekwetst word.
Kun je me uitleggen wat Haptotherapie is en wat het precies doet?
Via mijn werk ben ik in contact gekomen met een maatschappelijk werker en ik heb erg veel vertrouwen in hem. Ik heb het idee dat hij het wel 'snapt', en ik vertrouw hem (da's erg belangrijk voor me). Daarnaast heeft hij zelf al aangegeven dat, als hij het idee heeft dat mijn problemen te zwaar zijn voor hem, hij mij in contact brengt met een therapeut. Hij blijft er dan wel nauw bij betrokken en dat vind ik erg prettig.
Ik heb hier al erg veel wijze, mooie en lieve reacties gelezen en dat doet goed!
Ik zag dat jij op 31-3 in reactie op molly dat je de bevestiging nodig hebt dat je het goed doet. Dat herken ik heel erg. Geef mij een compliment of zeg dat je blij bent met mijn bijdrage en ik doe álles voor je (oké binnen grenzen )
Dat komt natuurlijk voort uit onzekerheid.
Ik merk aan mezelf dat ik heel erg bezig ben met wat andere zullen denken en ik vul dat dus ook in voor mezelf. Dus doe ik bepaalde dingen niet, of zeg ik sommige dingen niet. Afgelopen weekend vertelde ik dit aan mijn man en die gaf als antwoord dat het hem vreselijk lijkt als je continu maar aan het denken bent voor andere, dat er zo weinig spontaan gezegd of gedaan wordt als je steeds maar eerst bezig bent met hoe andere hier op zullen reageren. Ik heb geantwoord dat het ook best vermoeiend is om mij te zijn.
Hij moest daar om lachen maar ik meen het eigenlijk wel. Ik vind het heel vermoeiend om mezelf te zijn omdat ik mezelf niet ben. Ik heb mezelf een rol aangemeten toen ik een jaar of 6/7 was en die ben ik steeds beter gaan beheersen. Ik ben nu 40 en beheers die rol tot in de puntjes. Maar ik ben die rol zat, ik wil mezelf weer zijn en ik weet eigenlijk niet zo goed wie ik ben. Wie ik écht ben. Of, misschien weet ik dat wel maar durf ik die persoon niet te laten zien omdat ik dan te kwetsbaar ben. Te makkelijk gekwetst word.
dinsdag 10 april 2012 om 12:28
quote:boedhabuikje123 schreef op 10 april 2012 @ 11:45:
En ik weet echt wel dat niemand 24/7 met mij bezig is, het zit dus echt in mijn hoofd.
Sorry voor het wazige verhaal wellicht. Kan mijn gedachten niet zo goed ordenen en daarbij forum ik nu mobiel. Dat helpt ook niet qua overzichtelijkheid.IK vind je juist uitermate helder maar dat komt misschien ook wel omdat ik het zo herken en dus precies begrijpt wat je wilt zeggen
En ik weet echt wel dat niemand 24/7 met mij bezig is, het zit dus echt in mijn hoofd.
Sorry voor het wazige verhaal wellicht. Kan mijn gedachten niet zo goed ordenen en daarbij forum ik nu mobiel. Dat helpt ook niet qua overzichtelijkheid.IK vind je juist uitermate helder maar dat komt misschien ook wel omdat ik het zo herken en dus precies begrijpt wat je wilt zeggen
dinsdag 10 april 2012 om 12:47
Lieve sadeceden,
Lastig vind ik het om je goed uit te leggen wat hapto is. Op Google vond ik het ook behoorlijk vaag blijven. Ik wil je wel een ervaring vertellen wat daar is gebeurd. Dan graag niet quoten of te specifiek reageren want misschien haal ik m later nog weg omdat ik me daar ook erg kwetsbaar in voel.
Laat ik beginnen dat ook haptotherapie ( net als iedere vorm denk ik) begint met vertrouwen. En dat heb ik zeker in deze therapeut.
( poef)
Toen wist ik ook dat mijn focus nog steeds niet op urenvermeerdering en werkhervatting moest liggen maar op een intensievere vorm van hulp. Daar zat ik al een tijdje onbewust tegenaan te hikken, maar in deze sessie is me dat helemaal helder geworden
Sorry voor typfouten. Mobiel en emoties zijn geen goede combi.
Lastig vind ik het om je goed uit te leggen wat hapto is. Op Google vond ik het ook behoorlijk vaag blijven. Ik wil je wel een ervaring vertellen wat daar is gebeurd. Dan graag niet quoten of te specifiek reageren want misschien haal ik m later nog weg omdat ik me daar ook erg kwetsbaar in voel.
Laat ik beginnen dat ook haptotherapie ( net als iedere vorm denk ik) begint met vertrouwen. En dat heb ik zeker in deze therapeut.
( poef)
Toen wist ik ook dat mijn focus nog steeds niet op urenvermeerdering en werkhervatting moest liggen maar op een intensievere vorm van hulp. Daar zat ik al een tijdje onbewust tegenaan te hikken, maar in deze sessie is me dat helemaal helder geworden
Sorry voor typfouten. Mobiel en emoties zijn geen goede combi.
dinsdag 10 april 2012 om 12:50
quote:boedhabuikje123 schreef op 10 april 2012 @ 11:28:Je zegt dat ik verder ben dan jij in het proces. Op goede momenten dan voel ik idd dat ik stappen maak. Maar ook wel het gevoel dat jij omschreef als oplichter zijn. Ook hier op het topic heb ik vaak het idee, als ze werkelijk wisten hoe ik ben.....dan waren ze niet zo begripvol en vonden ze me ook een aansteller!Aha, het door-de-mand-val-syndroom
Ga in therapie!
. Maar ook weer zo pijnlijk waar!
dinsdag 10 april 2012 om 13:07
Wat een heftig en verdrietig verleden heb jij, Sade. Dat er niemand was om dat meisje te beschermen vind ik echt heel erg verdrietig Mooi dat je nu als volwassene met zo veel liefde en mededogen kan kijken naar dat meisje dat je toen was. Zo had iemand toen naar jou moeten kijken, iemand had in moeten grijpen. Je ouders, die je hadden moeten beschermen, waren degenen die je pijn deden en die je een onveilig gevoel gaven. Dat is zo oneerlijk.
Boedha, wat jij beschrijft lijkt een beetje op een constellatie. Ik heb ook wel eens zo'n oefening gedaan. Het kan inderdaad heftige emoties oproepen, weet ik ook van anderen. Dit was trouwens niet een therapiesituatie.
Het verheldert veel, zulke oefeningen. Je kan gewoonweg niet meer om bepaalde dingen heen. Je beseft dat je te veel te snel wilt en weer een stapje terug moet doen. Dat is ook confronterend, want je wil zo graag beter worden. Maar je weet ook dat je juist ziek bent geworden doordat je te veel te snel wilde, dus je weet dat je echt met de oorzaak bezig bent. Het is wel moeilijk soms om zo op de lange termijn te blijven denken als je op de korte termijn (voor je gevoel dan toch) weinig vooruitgang ziet, of zelfs een beetje teruggang. Hoewel dat stapje terug eigenlijk een stapje vooruit is natuurlijk, omdat het zo'n belangrijk inzicht geeft.
liefs voor jullie, en een dik compliment voor het traject dat jullie doormaken!
Boedha, wat jij beschrijft lijkt een beetje op een constellatie. Ik heb ook wel eens zo'n oefening gedaan. Het kan inderdaad heftige emoties oproepen, weet ik ook van anderen. Dit was trouwens niet een therapiesituatie.
Het verheldert veel, zulke oefeningen. Je kan gewoonweg niet meer om bepaalde dingen heen. Je beseft dat je te veel te snel wilt en weer een stapje terug moet doen. Dat is ook confronterend, want je wil zo graag beter worden. Maar je weet ook dat je juist ziek bent geworden doordat je te veel te snel wilde, dus je weet dat je echt met de oorzaak bezig bent. Het is wel moeilijk soms om zo op de lange termijn te blijven denken als je op de korte termijn (voor je gevoel dan toch) weinig vooruitgang ziet, of zelfs een beetje teruggang. Hoewel dat stapje terug eigenlijk een stapje vooruit is natuurlijk, omdat het zo'n belangrijk inzicht geeft.
liefs voor jullie, en een dik compliment voor het traject dat jullie doormaken!
Ga in therapie!
dinsdag 10 april 2012 om 13:08
Kreeg net deze in mn mailbox; http://www.sochicken.nl/j ... en-bepalen-je-gevoel.html
Mooi en heftig je verhaal over hapto, ik heb ook dat soort ervaringen gehad, maar dan vooral buiten therapie om dat dingen me vol op zo'n pijnplek raakten. En dat ging ik dan analyseren en dan doorzag ik waar het vandaan kwam en vervolgens vond ik dat t dan ook wel opgelost moest zijn. Pas sinds een week (of 2) besef ik dat er nog werk gedaan moet worden, dat ik het niet alleen kan (of hoef) te doen.. en dat voelt fijn, daardoor geef ik mezelf de gelegenheid om te accepteren dat er pijnpunten zitten, dat het logisch is dat ik soms vanuit daar reageer en dat dat er ook mag zijn. Start morgen met lichaamsgerichte therapie, ben benieuwd..
Wat doe jij vervolgens met je haptotherapeut na zo'n ervaring, of de keren erna?
Mooi en heftig je verhaal over hapto, ik heb ook dat soort ervaringen gehad, maar dan vooral buiten therapie om dat dingen me vol op zo'n pijnplek raakten. En dat ging ik dan analyseren en dan doorzag ik waar het vandaan kwam en vervolgens vond ik dat t dan ook wel opgelost moest zijn. Pas sinds een week (of 2) besef ik dat er nog werk gedaan moet worden, dat ik het niet alleen kan (of hoef) te doen.. en dat voelt fijn, daardoor geef ik mezelf de gelegenheid om te accepteren dat er pijnpunten zitten, dat het logisch is dat ik soms vanuit daar reageer en dat dat er ook mag zijn. Start morgen met lichaamsgerichte therapie, ben benieuwd..
Wat doe jij vervolgens met je haptotherapeut na zo'n ervaring, of de keren erna?
dinsdag 10 april 2012 om 13:08
@dubio: tot een jaar of zes geleden vond ik ( niet zo heel zwart wit als dat je het nu stelt) idd ook andere wel een beetje zeuren ja. Je hebt een probleem, je werkt eraan en dan is het klaar. Begrip tot op zekere hoogte deels ook voortkomend uit de angst dat ik er dan weer van alles mee moest. Hou het lekker bij je.
Inmiddels ben ik naar andere toe inderdaad veel en veel milder ( moet soms eerder oppassen dat ik slachtoffergedrag gewoon niet aan het goedpraten ga en dus doorsla in mijn begrip: thema in mijn werk)
Voor mezelf echter gelden idd andere regels. Ik moet kunnen wat andere niet kunnen. Dus nee, ik vind andere mensen met een burn out geen luie zeikerds. Verre van dat, maar ja dat door-de-mand-val syndroom zit me dwars.
@sadeceden: je hebt de eerste stap gezet nu. Dat is de belangrijkste! Zoals je nu bent, is het ook heel vermoeiend om jou te zijn. Je bent je eigen grootste vijand. Daar tegen te vechten put ook uit.
Inmiddels ben ik naar andere toe inderdaad veel en veel milder ( moet soms eerder oppassen dat ik slachtoffergedrag gewoon niet aan het goedpraten ga en dus doorsla in mijn begrip: thema in mijn werk)
Voor mezelf echter gelden idd andere regels. Ik moet kunnen wat andere niet kunnen. Dus nee, ik vind andere mensen met een burn out geen luie zeikerds. Verre van dat, maar ja dat door-de-mand-val syndroom zit me dwars.
@sadeceden: je hebt de eerste stap gezet nu. Dat is de belangrijkste! Zoals je nu bent, is het ook heel vermoeiend om jou te zijn. Je bent je eigen grootste vijand. Daar tegen te vechten put ook uit.
dinsdag 10 april 2012 om 13:09
Fijn dat ik je even aan het lachen heb gemaakt! Ik ken het fenomeen van een vroeger topic van (lichamelijk/psychisch) mishandelde vrouwen. Dat was een terugkerend thema. Denken dat je vooruitgang maakt, blij zijn met de positieve reacties die je daarop krijgt maar toch altijd denken: "oei, als ze me echt zouden kennen, zouden ze wel anders reageren!". Het idee dat je vooruitgang met je aan de haal gaat, zogezegd
Ga in therapie!
