Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
zondag 1 april 2012 om 20:04
Ik denk eigenlijk dat het heel normaal is, dat mensen tegen (hun eigen) beperkingen aanlopen en dat niet alles altijd maar lukt. In die zin ben je geen uitzondering naar mijn weten . Ik begrijp goed dat je het diep voelt, dat gebeurt wanneer je er snel negatieve waarde oordelen over jezelf aan verbindt.
Hoe was je relatie met je moeder als kind? Schaamde je je voor haar, wilde je juist haar beschermen, iets anders? Het lijkt nl alsof je verstoppen achter een succesvolle facade ook een overlevingsmechanisme van het kind wat je was zou kunnen zijn. Ik begrijp de bewijsdrang maar op de een of andere manier kreeg ik de indruk dat de waarheid verhullen naar de buitenwereld toe misschien een oude basis was waar die bewijsdrang later aan toegevoegd is. Ik hoop dat ik te volgen ben, schrijf het erg wazig op geloof ik.
Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je moet concluderen dat je een slappe mislukkeling eerste klas bent? Wat verlies je dan, wat is de diepste put, wat zijn de vreselijkste consequenties die je kunt bedenken? Ik betwijfel ten zeerste dat het zo is maar het kan helpen om te overzien wat je diepste angsten zijn en dus waarom je zo doorjakkert om dat te vermijden.
Hoe was je relatie met je moeder als kind? Schaamde je je voor haar, wilde je juist haar beschermen, iets anders? Het lijkt nl alsof je verstoppen achter een succesvolle facade ook een overlevingsmechanisme van het kind wat je was zou kunnen zijn. Ik begrijp de bewijsdrang maar op de een of andere manier kreeg ik de indruk dat de waarheid verhullen naar de buitenwereld toe misschien een oude basis was waar die bewijsdrang later aan toegevoegd is. Ik hoop dat ik te volgen ben, schrijf het erg wazig op geloof ik.
Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je moet concluderen dat je een slappe mislukkeling eerste klas bent? Wat verlies je dan, wat is de diepste put, wat zijn de vreselijkste consequenties die je kunt bedenken? Ik betwijfel ten zeerste dat het zo is maar het kan helpen om te overzien wat je diepste angsten zijn en dus waarom je zo doorjakkert om dat te vermijden.
maandag 2 april 2012 om 12:39
@Ninosz: Jawel. ik denk dat er (gelukkig!) nog steeds momenten zijn dat ik kan genieten. Mijn gezin, als het zonnetje schijnt zoals van de week, de rust, vriendschap. Hier haal ik nog steeds de gevoelens vandaan dat het leven de moeite waard is.
Ik denk dus niet dat ik een depressie heb, al ben ik daar in mijn piekermpmomenten wel eens bang voor.
Ik slik geen AD, dit is eigenlijk ook nooit echt ter sprake gekomen. Wel heb ik toen ik de eerste dag weer zou beginnen met werken op AT-basis een behoorlijke paniekaanval gehad. Toen leek de psych wel even alert. Maar omdat ik, gewend dat ik ben om over mijn eigen grenzen te gaan, dwars door diepaniekaanval heen ben gegaan, heeft dit verder geen vervolg gekregen.
Eigenlijk heel vervelend dat je jezelf in mijn verhaal herkent , ik kan me dus wel indenken hoe je je moet voelen. Een knuffel voor jou, het zal vast goedkomen. Ik probeer er op te vertrouwen dat er een moment komt, dat ik denk: "Ja, ik ben er weer, ik herken mezelf weer terug!" Dat hoop ik ook voor jou.
Zo probeer echt wat de tips te doen die hier gegeven worden. En vooral leven in het NU en dingen gaan loslaten is iets dat ik probeer vorm te geven omdat ik geloof dat de weg is.
@Pistache: Ik moest over jouw post nadenken. Ik denk dat ik begrijp wat je ermee bedoelt. Mijn relatie als kind met mijn moeder was voornamelijk erg beschermend. Ze zag het vaak niet zitten en dat vond ik zoo zielig voor haar. Als kind praatte ik urenlang op haar in dat ze echt wel een goede moeder was en dat ze het echt wel goed deed allemaal. En natuurlijk gunde ik haar haar verzetje. Zij dacht dat dit de alcohol was en aandacht van mannen. Dat gunde ik haar allemaal want als dat haar dan gelukkig maakte? Wij als kinderen konden dat kennelijk niet, dus als dat dan iets anders was, was het ook goed. Helaas was (is) dat ook niet voldoende geweest. Inmiddels zie ik mijn moeder als een bodemoze put: wat je er ook instopt aan positieve energie, het is nooit genoeg.
Pas later kwam de schaamte. Ik begon me te realiseren dat ik geen moeder had als de meesten. Dat het niet normaal is om regelmatig voor wijn op pad gestuurd te worden, dat het niet normaal is om je verantwoordelijk te voelen voor het huishouden, dat het niet normaal is dat je moeder 's middags na school nog in haar bed ligt.Dat het niet normaal is dat er regelmatig weer nieuwe lovers hun intrede maakte in ons huishouden waardoor haar kinderen weer even minder belangrijk waren.
Maar ja, het was wel mijn moeder en ik hield van haar dus hoe kon ik boos zijn op haar. Vannacht kreeg ik plots het inzicht dat ik die boze gevoelens waarschijnlijk op mezelf heb geprojecteerd. Want boos zijn op jezelf, is makelijker dan boos zijn op de ouder waarvan je afhankelijk bent. Ik besef ineens, echt naar aanleiding van jouw post, dat toen ook die bewijsdrang is ontstaan. Ik ben mijn moeder niet, en dat wil ik aan iedereen laten zien...het meeste misschien nog wel aan mezelf!
Dus is de onderliggende gevoelens zijn waarschijnlijk meer boosheid dan verdriet. En dat is iets dat ik tot op de dag van vandaag niet kan en durf te laten zien.
En ook angst....zoveel angst dat ik, wanneer ik mijn facade laat vallen, ik toch op mijn moeder lijk, waardoor ik dus al ruim dertig jaar me probeer te bewijzen dat dit niet zo is. Nu ik in mijn burn out zit, en dus even niet meer sterk ben, zie ik mijn moeder in mijzelf. En dat maakt dat ik al die opgekropte woede weer heel erg op mezelf projecteer. Dat ik daarom zo streng en veroordelend naar mezelf kijk.
En ook al wéét ik dat ik niet mijn moeder ben en andere keuzes heb gemaakt en nog maak, dit gevoel zit kennelijk heel diep.
En moet die woede er eerst uit voordat ik echt verder kan. Ik heb binnenkort een intake bij een nogal intensief revalidatieprogramma. Ik hoop echt dat ik daar vind wat ik zoek!
Wederom mijn excuses voor de lange lappen tekst.
Ik denk dus niet dat ik een depressie heb, al ben ik daar in mijn piekermpmomenten wel eens bang voor.
Ik slik geen AD, dit is eigenlijk ook nooit echt ter sprake gekomen. Wel heb ik toen ik de eerste dag weer zou beginnen met werken op AT-basis een behoorlijke paniekaanval gehad. Toen leek de psych wel even alert. Maar omdat ik, gewend dat ik ben om over mijn eigen grenzen te gaan, dwars door diepaniekaanval heen ben gegaan, heeft dit verder geen vervolg gekregen.
Eigenlijk heel vervelend dat je jezelf in mijn verhaal herkent , ik kan me dus wel indenken hoe je je moet voelen. Een knuffel voor jou, het zal vast goedkomen. Ik probeer er op te vertrouwen dat er een moment komt, dat ik denk: "Ja, ik ben er weer, ik herken mezelf weer terug!" Dat hoop ik ook voor jou.
Zo probeer echt wat de tips te doen die hier gegeven worden. En vooral leven in het NU en dingen gaan loslaten is iets dat ik probeer vorm te geven omdat ik geloof dat de weg is.
@Pistache: Ik moest over jouw post nadenken. Ik denk dat ik begrijp wat je ermee bedoelt. Mijn relatie als kind met mijn moeder was voornamelijk erg beschermend. Ze zag het vaak niet zitten en dat vond ik zoo zielig voor haar. Als kind praatte ik urenlang op haar in dat ze echt wel een goede moeder was en dat ze het echt wel goed deed allemaal. En natuurlijk gunde ik haar haar verzetje. Zij dacht dat dit de alcohol was en aandacht van mannen. Dat gunde ik haar allemaal want als dat haar dan gelukkig maakte? Wij als kinderen konden dat kennelijk niet, dus als dat dan iets anders was, was het ook goed. Helaas was (is) dat ook niet voldoende geweest. Inmiddels zie ik mijn moeder als een bodemoze put: wat je er ook instopt aan positieve energie, het is nooit genoeg.
Pas later kwam de schaamte. Ik begon me te realiseren dat ik geen moeder had als de meesten. Dat het niet normaal is om regelmatig voor wijn op pad gestuurd te worden, dat het niet normaal is om je verantwoordelijk te voelen voor het huishouden, dat het niet normaal is dat je moeder 's middags na school nog in haar bed ligt.Dat het niet normaal is dat er regelmatig weer nieuwe lovers hun intrede maakte in ons huishouden waardoor haar kinderen weer even minder belangrijk waren.
Maar ja, het was wel mijn moeder en ik hield van haar dus hoe kon ik boos zijn op haar. Vannacht kreeg ik plots het inzicht dat ik die boze gevoelens waarschijnlijk op mezelf heb geprojecteerd. Want boos zijn op jezelf, is makelijker dan boos zijn op de ouder waarvan je afhankelijk bent. Ik besef ineens, echt naar aanleiding van jouw post, dat toen ook die bewijsdrang is ontstaan. Ik ben mijn moeder niet, en dat wil ik aan iedereen laten zien...het meeste misschien nog wel aan mezelf!
Dus is de onderliggende gevoelens zijn waarschijnlijk meer boosheid dan verdriet. En dat is iets dat ik tot op de dag van vandaag niet kan en durf te laten zien.
En ook angst....zoveel angst dat ik, wanneer ik mijn facade laat vallen, ik toch op mijn moeder lijk, waardoor ik dus al ruim dertig jaar me probeer te bewijzen dat dit niet zo is. Nu ik in mijn burn out zit, en dus even niet meer sterk ben, zie ik mijn moeder in mijzelf. En dat maakt dat ik al die opgekropte woede weer heel erg op mezelf projecteer. Dat ik daarom zo streng en veroordelend naar mezelf kijk.
En ook al wéét ik dat ik niet mijn moeder ben en andere keuzes heb gemaakt en nog maak, dit gevoel zit kennelijk heel diep.
En moet die woede er eerst uit voordat ik echt verder kan. Ik heb binnenkort een intake bij een nogal intensief revalidatieprogramma. Ik hoop echt dat ik daar vind wat ik zoek!
Wederom mijn excuses voor de lange lappen tekst.
maandag 2 april 2012 om 14:22
Ik heb nu niet alles gelezen (tijdgebrek), maar ik zag deze zin van Boedha: "Ik probeer er op te vertrouwen dat er een moment komt, dat ik denk: "Ja, ik ben er weer, ik herken mezelf weer terug!""
Eigenlijk hoop ik dat je jezelf niet herkent. Dat je eerder denkt: "Hé, dus dít zit in mij, dít ben ik! Wat een mooi mens! Nog mooier dan ik ooit was en eigenlijk voor ogen had!"
Eigenlijk hoop ik dat je jezelf niet herkent. Dat je eerder denkt: "Hé, dus dít zit in mij, dít ben ik! Wat een mooi mens! Nog mooier dan ik ooit was en eigenlijk voor ogen had!"
maandag 2 april 2012 om 23:38
Geen excuses maken voor lappen tekst joh, niet nodig, al je gedachten zijn welkom hier. En ik voel me vereerd, ben dol op die nootjes .
Ik kan me zo goed voorstellen wat je beschreef, die cirkel waar je in zit. En hoe uitputtend dat moet zijn. Klinkt miss tegenstrijdig want woede wordt vaak als "fout" gezien maar het is denk ik heel goed dat je dit kunt voelen. Verdriet maakt vaak passief en de woede ontoegankelijk terwijl boosheid nou juist ook veel energie op kan leveren om dingen te veranderen en beter grenzen te leren aangeven. Woest zijn voor een tijdje is goed wanneer het terecht is. En dat is het.
Hoe is je relatie nu met je familie? Leeft je moeder nog? En waar is je vader in dit verhaal? Als je liever geen antwoord geeft is dat prima natuurlijk .
Een hele dikke .
Ik kan me zo goed voorstellen wat je beschreef, die cirkel waar je in zit. En hoe uitputtend dat moet zijn. Klinkt miss tegenstrijdig want woede wordt vaak als "fout" gezien maar het is denk ik heel goed dat je dit kunt voelen. Verdriet maakt vaak passief en de woede ontoegankelijk terwijl boosheid nou juist ook veel energie op kan leveren om dingen te veranderen en beter grenzen te leren aangeven. Woest zijn voor een tijdje is goed wanneer het terecht is. En dat is het.
Hoe is je relatie nu met je familie? Leeft je moeder nog? En waar is je vader in dit verhaal? Als je liever geen antwoord geeft is dat prima natuurlijk .
Een hele dikke .
dinsdag 3 april 2012 om 10:20
ik als stille meelezer had nooit gedacht nog eens de behoefte te hebben om te reageren op een topic, maar jouw verhaal Boedhabuikje, is me gewoon even te herkenbaar om stil te blijven.
ik ben zelf bijna een jaar uit de running met een flinke burnout. Helaas liep mijn contract in de tussentijd af, waardoor ik nu in de ziektewet zit.
Mijn herstel gaat superlangzaam, maar toch heus gestaag vooruit (al zie ik dat niet altijd ). Ik word ook regelmatig geconfronteerd met situaties waarin ik zooo niet meer de oude ben. Bijvoorbeeld een (soort) sollicitatiegesprek waarin ik merkte dat het me gewoon niet meer lukt om mezelf sterk voor te doen en een beetje goed te verkopen. Mn oude verdedingsmechanismen en manieren om mezelf neer te zetten naar anderen werkt niet meer. Mn nieuwe kwetsbaarheid gaat overal mee naar toe. En hoewel ik dat mooi vind en ook absoluut zie dat het in the end een positieve ontwikkeling is, is het soms gewoon raar en ook verdrietig!
Want ik krijg dingen niet meer voor elkaar op de 'oude' manier, die nieuwe manier voelt nog onwennig en is nog niet helemaal 'af'.
Ik zie het als een gigantisch proces waarin ik echt op een nieuwe manier leer leven. En ik denk dat daar ook een beetje verdriet/rouw bij komt kijken om de oude ik die niet meer volledig terugkomt in de volle glorie. Ik ga voor de nieuwe versie van mezelf, die door alles wat ik heb meegemaakt alleen maar mooier en zeker authentieker kan zijn dan die oude 'stoere' maar o zo bange ik.
Zo. dat wou ik even kwijt. En een dikke knuffel voor jou! en ook trouwens aan iedereen die hier lieve en steunende reacties geeft.
ik ben zelf bijna een jaar uit de running met een flinke burnout. Helaas liep mijn contract in de tussentijd af, waardoor ik nu in de ziektewet zit.
Mijn herstel gaat superlangzaam, maar toch heus gestaag vooruit (al zie ik dat niet altijd ). Ik word ook regelmatig geconfronteerd met situaties waarin ik zooo niet meer de oude ben. Bijvoorbeeld een (soort) sollicitatiegesprek waarin ik merkte dat het me gewoon niet meer lukt om mezelf sterk voor te doen en een beetje goed te verkopen. Mn oude verdedingsmechanismen en manieren om mezelf neer te zetten naar anderen werkt niet meer. Mn nieuwe kwetsbaarheid gaat overal mee naar toe. En hoewel ik dat mooi vind en ook absoluut zie dat het in the end een positieve ontwikkeling is, is het soms gewoon raar en ook verdrietig!
Want ik krijg dingen niet meer voor elkaar op de 'oude' manier, die nieuwe manier voelt nog onwennig en is nog niet helemaal 'af'.
Ik zie het als een gigantisch proces waarin ik echt op een nieuwe manier leer leven. En ik denk dat daar ook een beetje verdriet/rouw bij komt kijken om de oude ik die niet meer volledig terugkomt in de volle glorie. Ik ga voor de nieuwe versie van mezelf, die door alles wat ik heb meegemaakt alleen maar mooier en zeker authentieker kan zijn dan die oude 'stoere' maar o zo bange ik.
Zo. dat wou ik even kwijt. En een dikke knuffel voor jou! en ook trouwens aan iedereen die hier lieve en steunende reacties geeft.
dinsdag 3 april 2012 om 12:31
quote:anahata4 schreef op 03 april 2012 @ 10:20:
Want ik krijg dingen niet meer voor elkaar op de 'oude' manier, die nieuwe manier voelt nog onwennig en is nog niet helemaal 'af'.
Ik zie het als een gigantisch proces waarin ik echt op een nieuwe manier leer leven.
Ik ga voor de nieuwe versie van mezelf, die door alles wat ik heb meegemaakt alleen maar mooier en zeker authentieker kan zijn dan die oude 'stoere' maar o zo bange ik.
Mooi gezegd! En heel herkenbaar! Ik vind t ook vaak onwennig en wil dan weer in de oude versie verder, maar die oude versie is er niet meer.. Het is soms echt even zoeken, omdat de nieuwe versie er ook nog niet altijd helemaal staat. Maar idd, mooier en authentieker! ook voor jou!
Want ik krijg dingen niet meer voor elkaar op de 'oude' manier, die nieuwe manier voelt nog onwennig en is nog niet helemaal 'af'.
Ik zie het als een gigantisch proces waarin ik echt op een nieuwe manier leer leven.
Ik ga voor de nieuwe versie van mezelf, die door alles wat ik heb meegemaakt alleen maar mooier en zeker authentieker kan zijn dan die oude 'stoere' maar o zo bange ik.
Mooi gezegd! En heel herkenbaar! Ik vind t ook vaak onwennig en wil dan weer in de oude versie verder, maar die oude versie is er niet meer.. Het is soms echt even zoeken, omdat de nieuwe versie er ook nog niet altijd helemaal staat. Maar idd, mooier en authentieker! ook voor jou!
dinsdag 3 april 2012 om 12:35
quote:boedhabuikje123 schreef op 02 april 2012 @ 12:39:
En ook al wéét ik dat ik niet mijn moeder ben en andere keuzes heb gemaakt en nog maak, dit gevoel zit kennelijk heel diep.
En moet die woede er eerst uit voordat ik echt verder kan. Ik heb laatst keihard met mn kussens op mn bed geslagen en met mn vuisten in mn kussen gestompt, en daarbij alles eruit geschreeuwd en gescholden waar ik boos om was richting mn moeder. Luchtte erg op, misschien ook een idee voor jou? Het is normaal dat je boos bent en die boosheid mag er juist zijn, door het er te laten zijn en het eruit te gooien zal het je niet meer in de weg zitten.
En ook al wéét ik dat ik niet mijn moeder ben en andere keuzes heb gemaakt en nog maak, dit gevoel zit kennelijk heel diep.
En moet die woede er eerst uit voordat ik echt verder kan. Ik heb laatst keihard met mn kussens op mn bed geslagen en met mn vuisten in mn kussen gestompt, en daarbij alles eruit geschreeuwd en gescholden waar ik boos om was richting mn moeder. Luchtte erg op, misschien ook een idee voor jou? Het is normaal dat je boos bent en die boosheid mag er juist zijn, door het er te laten zijn en het eruit te gooien zal het je niet meer in de weg zitten.
dinsdag 3 april 2012 om 12:36
quote:anahata4 schreef op 03 april 2012 @ 10:20:
ik als stille meelezer had nooit gedacht nog eens de behoefte te hebben om te reageren op een topic, maar jouw verhaal Boedhabuikje, is me gewoon even te herkenbaar om stil te blijven.
ik ben zelf bijna een jaar uit de running met een flinke burnout. Helaas liep mijn contract in de tussentijd af, waardoor ik nu in de ziektewet zit.
Mijn herstel gaat superlangzaam, maar toch heus gestaag vooruit (al zie ik dat niet altijd ). Ik word ook regelmatig geconfronteerd met situaties waarin ik zooo niet meer de oude ben. Bijvoorbeeld een (soort) sollicitatiegesprek waarin ik merkte dat het me gewoon niet meer lukt om mezelf sterk voor te doen en een beetje goed te verkopen. Mn oude verdedingsmechanismen en manieren om mezelf neer te zetten naar anderen werkt niet meer. Mn nieuwe kwetsbaarheid gaat overal mee naar toe. En hoewel ik dat mooi vind en ook absoluut zie dat het in the end een positieve ontwikkeling is, is het soms gewoon raar en ook verdrietig!
Want ik krijg dingen niet meer voor elkaar op de 'oude' manier, die nieuwe manier voelt nog onwennig en is nog niet helemaal 'af'.
Ik zie het als een gigantisch proces waarin ik echt op een nieuwe manier leer leven. En ik denk dat daar ook een beetje verdriet/rouw bij komt kijken om de oude ik die niet meer volledig terugkomt in de volle glorie. Ik ga voor de nieuwe versie van mezelf, die door alles wat ik heb meegemaakt alleen maar mooier en zeker authentieker kan zijn dan die oude 'stoere' maar o zo bange ik.
Zo. dat wou ik even kwijt. En een dikke knuffel voor jou! en ook trouwens aan iedereen die hier lieve en steunende reacties geeft.
Jeetje zeg, vooral jouw derde alinea is zooo hoe ik het ook ervaar. Ik kan er niet teveel op ingaan vanwege herkenbaarheid (ik heb nu al het idee dat ik bij mijn verhaal net zo goed mijn volle naam en toenaam had kunnen vermelden ), maar ik heb precies zo'n ervaring gehad. Ik kan mezelf gewoon niet meer op die oude manier neer zetten, en dat is denk ik waar die paniek vandaan komt ofzo. Want wie is die "nieuwe" ik? Vaak kan ik wel relativeren dat dit bij het proces hoort, maar soms ook echt helemaal niet.
Het klinkt alsof jij hele goede stappen maakt! Wat goed zeg, daar hang ik me dan ook maar aan op. We komen er wel .
ik als stille meelezer had nooit gedacht nog eens de behoefte te hebben om te reageren op een topic, maar jouw verhaal Boedhabuikje, is me gewoon even te herkenbaar om stil te blijven.
ik ben zelf bijna een jaar uit de running met een flinke burnout. Helaas liep mijn contract in de tussentijd af, waardoor ik nu in de ziektewet zit.
Mijn herstel gaat superlangzaam, maar toch heus gestaag vooruit (al zie ik dat niet altijd ). Ik word ook regelmatig geconfronteerd met situaties waarin ik zooo niet meer de oude ben. Bijvoorbeeld een (soort) sollicitatiegesprek waarin ik merkte dat het me gewoon niet meer lukt om mezelf sterk voor te doen en een beetje goed te verkopen. Mn oude verdedingsmechanismen en manieren om mezelf neer te zetten naar anderen werkt niet meer. Mn nieuwe kwetsbaarheid gaat overal mee naar toe. En hoewel ik dat mooi vind en ook absoluut zie dat het in the end een positieve ontwikkeling is, is het soms gewoon raar en ook verdrietig!
Want ik krijg dingen niet meer voor elkaar op de 'oude' manier, die nieuwe manier voelt nog onwennig en is nog niet helemaal 'af'.
Ik zie het als een gigantisch proces waarin ik echt op een nieuwe manier leer leven. En ik denk dat daar ook een beetje verdriet/rouw bij komt kijken om de oude ik die niet meer volledig terugkomt in de volle glorie. Ik ga voor de nieuwe versie van mezelf, die door alles wat ik heb meegemaakt alleen maar mooier en zeker authentieker kan zijn dan die oude 'stoere' maar o zo bange ik.
Zo. dat wou ik even kwijt. En een dikke knuffel voor jou! en ook trouwens aan iedereen die hier lieve en steunende reacties geeft.
Jeetje zeg, vooral jouw derde alinea is zooo hoe ik het ook ervaar. Ik kan er niet teveel op ingaan vanwege herkenbaarheid (ik heb nu al het idee dat ik bij mijn verhaal net zo goed mijn volle naam en toenaam had kunnen vermelden ), maar ik heb precies zo'n ervaring gehad. Ik kan mezelf gewoon niet meer op die oude manier neer zetten, en dat is denk ik waar die paniek vandaan komt ofzo. Want wie is die "nieuwe" ik? Vaak kan ik wel relativeren dat dit bij het proces hoort, maar soms ook echt helemaal niet.
Het klinkt alsof jij hele goede stappen maakt! Wat goed zeg, daar hang ik me dan ook maar aan op. We komen er wel .
dinsdag 3 april 2012 om 12:42
quote:italy1983 schreef op 03 april 2012 @ 12:35:
[...]
Ik heb laatst keihard met mn kussens op mn bed geslagen en met mn vuisten in mn kussen gestompt, en daarbij alles eruit geschreeuwd en gescholden waar ik boos om was richting mn moeder. Luchtte erg op, misschien ook een idee voor jou? Het is normaal dat je boos bent en die boosheid mag er juist zijn, door het er te laten zijn en het eruit te gooien zal het je niet meer in de weg zitten.Heb ik me wel zitten afvragen om zoiets te doen. Ik ben alleen zo bang dat ik dan met een soort van helikopterview mezelf dan bezig zie, denkend...doe even normaal zeg. Dat ik dat weer raar van mezelf vind. Dat het eruit moet is helemaal waar...zou een brief wat zijn?
[...]
Ik heb laatst keihard met mn kussens op mn bed geslagen en met mn vuisten in mn kussen gestompt, en daarbij alles eruit geschreeuwd en gescholden waar ik boos om was richting mn moeder. Luchtte erg op, misschien ook een idee voor jou? Het is normaal dat je boos bent en die boosheid mag er juist zijn, door het er te laten zijn en het eruit te gooien zal het je niet meer in de weg zitten.Heb ik me wel zitten afvragen om zoiets te doen. Ik ben alleen zo bang dat ik dan met een soort van helikopterview mezelf dan bezig zie, denkend...doe even normaal zeg. Dat ik dat weer raar van mezelf vind. Dat het eruit moet is helemaal waar...zou een brief wat zijn?
dinsdag 3 april 2012 om 12:45
quote:molly74 schreef op 02 april 2012 @ 14:22:
Ik heb nu niet alles gelezen (tijdgebrek), maar ik zag deze zin van Boedha: "Ik probeer er op te vertrouwen dat er een moment komt, dat ik denk: "Ja, ik ben er weer, ik herken mezelf weer terug!""
Eigenlijk hoop ik dat je jezelf niet herkent. Dat je eerder denkt: "Hé, dus dít zit in mij, dít ben ik! Wat een mooi mens! Nog mooier dan ik ooit was en eigenlijk voor ogen had!"
Ik denk dat we wel hetzelfde bedoelen hoor
Ben nu dat boek van Eckhard Tolle aan het lezen. Vanmorgen een heerlijke wandeling in mijn eentje door het bos gemaakt. Genoten van de stilte, de rust en de natuur. Dat zijn wel weer even de momenten dat ik het gevoel heb op de goede weg te zijn.
Ik heb nu niet alles gelezen (tijdgebrek), maar ik zag deze zin van Boedha: "Ik probeer er op te vertrouwen dat er een moment komt, dat ik denk: "Ja, ik ben er weer, ik herken mezelf weer terug!""
Eigenlijk hoop ik dat je jezelf niet herkent. Dat je eerder denkt: "Hé, dus dít zit in mij, dít ben ik! Wat een mooi mens! Nog mooier dan ik ooit was en eigenlijk voor ogen had!"
Ik denk dat we wel hetzelfde bedoelen hoor
Ben nu dat boek van Eckhard Tolle aan het lezen. Vanmorgen een heerlijke wandeling in mijn eentje door het bos gemaakt. Genoten van de stilte, de rust en de natuur. Dat zijn wel weer even de momenten dat ik het gevoel heb op de goede weg te zijn.
dinsdag 3 april 2012 om 12:47
Ach, dan lach je toch even om jezelf om waar je mee bezig bent?! Ik had ook van die helikopter momenten toen, maar dan zeg ik gewoon tegen dat stemmetje dat ik dit gewoon nodig heb en dat het goed voor me is, dan kan ik weer lekker doorgaan daarna!
Schrijven schijnt ook goed te zijn, ik heb ook brieven aan mn ouders geschreven (nooit gegeven) waarin ik alles uitlegde waar ik mee zat, wat ik ze kwalijk nam en de bedoeling was om ze daarin te vergeven. Maar ik kon ze niet vergeven door dat schrijven, bij mij werkt schrijven niet zo goed omdat ik er teveel door in mn hoofd blijf zitten en t verdriet en de boosheid er daarmee niet uit komt. Maar misschien voor jou wel?!
Schrijven schijnt ook goed te zijn, ik heb ook brieven aan mn ouders geschreven (nooit gegeven) waarin ik alles uitlegde waar ik mee zat, wat ik ze kwalijk nam en de bedoeling was om ze daarin te vergeven. Maar ik kon ze niet vergeven door dat schrijven, bij mij werkt schrijven niet zo goed omdat ik er teveel door in mn hoofd blijf zitten en t verdriet en de boosheid er daarmee niet uit komt. Maar misschien voor jou wel?!
dinsdag 3 april 2012 om 13:01
quote:pastiche schreef op 02 april 2012 @ 23:38:
Hoe is je relatie nu met je familie? Leeft je moeder nog? En waar is je vader in dit verhaal? Als je liever geen antwoord geeft is dat prima natuurlijk .
Een hele dikke .
Bedankt voor je knuffel. Stom hè, dat virtuele knuffels je zo goed kunnen doen.
Relatie met mijn moeder is nog steeds erg moeizaam. Er zit nog teveel verdriet en woede om haar als de zieke vrouw te zien die zij feitelijk is. Er wordt dan nog teveel van mijn redelijkheid en vergevingsgezindheid gevraagd. Vandaar dat ik haar al ruim een half jaar niet heb gezien.
Dat vind ik wel heel lastig want naast moeder is ze ook oma en heb ik het gevoel dat ik mijn eigen kinderen tekort doe omdat ik hierdoor hen ook het contact met hun eigen oma ontzeg. Ik ben op zoek naar een modus om mijn kinderen wel de gelegenheid te geven om bij hun oma te zijn zonder dat het mij teveel kost emotioneel.
Ik hoop heel erg dat er wel een moment kan komen dat ik wel weer met zachtheid naar mijn moeder kan kijken en haar onvermogen ook echt als onvermogen te kunnen beschouwen zonder dat ik mezelf daarmee geweld doe.
Mijn vader is ook een man met issues en kon er op veel Belangrijke momenten ook niet bij zijn in de opvoeding. Dat dit minder zeer doet komt denk ik dat hij op de meest cruciale momenten er altijd wel voor me is geweest. Bij mijn moeder heb ik dat eigenlijk net andersom.
Ik ben echt heel blij met mijn bestaan maar als ik er heel eerlijk naar kijk, hadden mijn ouders eigenlijk beter geen kinderen kunnen krijgen. Beide te druk met zichzelf en dat is eigenlijk best een cynische constatering voor een kind om te moeten maken.
Hoe is je relatie nu met je familie? Leeft je moeder nog? En waar is je vader in dit verhaal? Als je liever geen antwoord geeft is dat prima natuurlijk .
Een hele dikke .
Bedankt voor je knuffel. Stom hè, dat virtuele knuffels je zo goed kunnen doen.
Relatie met mijn moeder is nog steeds erg moeizaam. Er zit nog teveel verdriet en woede om haar als de zieke vrouw te zien die zij feitelijk is. Er wordt dan nog teveel van mijn redelijkheid en vergevingsgezindheid gevraagd. Vandaar dat ik haar al ruim een half jaar niet heb gezien.
Dat vind ik wel heel lastig want naast moeder is ze ook oma en heb ik het gevoel dat ik mijn eigen kinderen tekort doe omdat ik hierdoor hen ook het contact met hun eigen oma ontzeg. Ik ben op zoek naar een modus om mijn kinderen wel de gelegenheid te geven om bij hun oma te zijn zonder dat het mij teveel kost emotioneel.
Ik hoop heel erg dat er wel een moment kan komen dat ik wel weer met zachtheid naar mijn moeder kan kijken en haar onvermogen ook echt als onvermogen te kunnen beschouwen zonder dat ik mezelf daarmee geweld doe.
Mijn vader is ook een man met issues en kon er op veel Belangrijke momenten ook niet bij zijn in de opvoeding. Dat dit minder zeer doet komt denk ik dat hij op de meest cruciale momenten er altijd wel voor me is geweest. Bij mijn moeder heb ik dat eigenlijk net andersom.
Ik ben echt heel blij met mijn bestaan maar als ik er heel eerlijk naar kijk, hadden mijn ouders eigenlijk beter geen kinderen kunnen krijgen. Beide te druk met zichzelf en dat is eigenlijk best een cynische constatering voor een kind om te moeten maken.
dinsdag 3 april 2012 om 23:53
Die laatste alinea van jou, heel herkenbaar. Ik heb ooit dezelfde conclusie getrokken. Ik weet niet hoe jij dat ervaart maar ergens had en heb ik het gevoel alsof ik in los zand geworteld ben daardoor.
Denk je dat contact met je moeder iets toevoegt voor je kinderen, dat je ze nu echt iets onthoudt? Vertrouw je haar met je kinderen? Ik begrijp je gevoel heel goed, ik weet niet of je je zo schuldig moet voelen. Als ze wel een geweldige oma kan zijn, dan missen ze iets. Als het meer gaat om het principe, dan vraag ik het me af.
Wb woede... dat is zo persoonlijk, hoe je dat kunt doorleven, uiten en wanneer het tijd is, loslaten. Ik heb lekker staan schreeuwen op een heuvel in een afgelegen gebied. Was een goed begin . Veel geschreven. Soms erover gepraat. Staan stampvoeten. Op een gegeven moment was het klaar maar het heeft even geduurd. Ik heb er goede herinneringen aan, hoe gek dat misschien ook klinkt. Dus probeer dingen, durf onredelijk en irrationeel te zijn en herrie te maken. Je vindt jouw weg hierin.
Denk je dat contact met je moeder iets toevoegt voor je kinderen, dat je ze nu echt iets onthoudt? Vertrouw je haar met je kinderen? Ik begrijp je gevoel heel goed, ik weet niet of je je zo schuldig moet voelen. Als ze wel een geweldige oma kan zijn, dan missen ze iets. Als het meer gaat om het principe, dan vraag ik het me af.
Wb woede... dat is zo persoonlijk, hoe je dat kunt doorleven, uiten en wanneer het tijd is, loslaten. Ik heb lekker staan schreeuwen op een heuvel in een afgelegen gebied. Was een goed begin . Veel geschreven. Soms erover gepraat. Staan stampvoeten. Op een gegeven moment was het klaar maar het heeft even geduurd. Ik heb er goede herinneringen aan, hoe gek dat misschien ook klinkt. Dus probeer dingen, durf onredelijk en irrationeel te zijn en herrie te maken. Je vindt jouw weg hierin.
woensdag 4 april 2012 om 20:41
Dank je Pastiche, voor je mooie reactie.
Het is inderdaad als wortelen in los zand. Zelf noem ik het een zwakke fundering waarop je je leven bouwt. Het komt op hetzelfde neer. De wortels hebben stevig grond nodig, het fundament moet gerepareerd
Het wisselt per dag, per uur hoeveel vertrouwen ik in dat proces heb.
Momenten van "het komt nooit meer goed" wisselen elkaar af met momenten van overtuiging dat ik er echt wel kom.
Ik vind het fijn om (ondermeer) jouw verhaal te horen....ze helpen me om die negatieve emoties in perspectief te zien.
Ik denk inderdaad wel dat ik wat met die emoties van boosheid moet gaan doen. Wat mijn manier dan is zal moeten blijken. Het feit dat ik open begin te staan voor hele fysieke manieren van uiten (schreeuwen, stampvoeten, kussens) is voor mij wel weer een teken dat ik toch weer een (klein) stapje gezet heb. Dat is positief gelukkig!
Voor wat betreft mijn moeder als oma: ik ben uiteindelijk maar heel open het gesprek aangegaan met mijn kinderen en daaruit bleek dat zij behoefte hadden aan contact met oma. Ik wil daarin faciliteren en dat gaat me wel lukken. Ik heb gelukkig een man die daarin mee wil denken om het mogelijk te maken zonder dat ik daar bij hoef te zijn.
Het is inderdaad als wortelen in los zand. Zelf noem ik het een zwakke fundering waarop je je leven bouwt. Het komt op hetzelfde neer. De wortels hebben stevig grond nodig, het fundament moet gerepareerd
Het wisselt per dag, per uur hoeveel vertrouwen ik in dat proces heb.
Momenten van "het komt nooit meer goed" wisselen elkaar af met momenten van overtuiging dat ik er echt wel kom.
Ik vind het fijn om (ondermeer) jouw verhaal te horen....ze helpen me om die negatieve emoties in perspectief te zien.
Ik denk inderdaad wel dat ik wat met die emoties van boosheid moet gaan doen. Wat mijn manier dan is zal moeten blijken. Het feit dat ik open begin te staan voor hele fysieke manieren van uiten (schreeuwen, stampvoeten, kussens) is voor mij wel weer een teken dat ik toch weer een (klein) stapje gezet heb. Dat is positief gelukkig!
Voor wat betreft mijn moeder als oma: ik ben uiteindelijk maar heel open het gesprek aangegaan met mijn kinderen en daaruit bleek dat zij behoefte hadden aan contact met oma. Ik wil daarin faciliteren en dat gaat me wel lukken. Ik heb gelukkig een man die daarin mee wil denken om het mogelijk te maken zonder dat ik daar bij hoef te zijn.
donderdag 5 april 2012 om 13:32
Vanochtend kwam ik dit citaat tegen: "The amazing thing about human bodies is that they are able to heal themselves to a certain degree. The amazing thing about humans is that they will constantly try to find out to which degree that is exactly."
Het herstellen gaat bij mij ook langzaam, zoals Anahata schrijft herken ik erg. Het opbouwen van een nieuwe ik, omdat alle oude verdedigingsmechanismen niet meer werken.
Inmiddels merk ik dat het steeds gaat met 2 passen vooruit en dan weer een pas (of meer) achteruit. Bijna als een dans. Eerst was is teleurgesteld als ik merkte dat ik een stap achteruit ging. He Shit, lukt het weer niet. Inmiddels merk ik dat wanneer ik een pas achteruit doe, maar gewoon denk: oja, we zijn bij de pas achteruit, dat hoort er ook bij. Luister maar naar je lichaam. Dan komt daarna wel weer een stap vooruit. Op de een of andere manier geruststellend...
Liefs
Het herstellen gaat bij mij ook langzaam, zoals Anahata schrijft herken ik erg. Het opbouwen van een nieuwe ik, omdat alle oude verdedigingsmechanismen niet meer werken.
Inmiddels merk ik dat het steeds gaat met 2 passen vooruit en dan weer een pas (of meer) achteruit. Bijna als een dans. Eerst was is teleurgesteld als ik merkte dat ik een stap achteruit ging. He Shit, lukt het weer niet. Inmiddels merk ik dat wanneer ik een pas achteruit doe, maar gewoon denk: oja, we zijn bij de pas achteruit, dat hoort er ook bij. Luister maar naar je lichaam. Dan komt daarna wel weer een stap vooruit. Op de een of andere manier geruststellend...
Liefs
donderdag 5 april 2012 om 14:57
@ Jellyfish: wat goed dat je het zo kan zien!
ik merk zelf toch vaak dat als ik bij de stap achteruit ben, de angst toch weer opsteekt. Wat zich uit in gedachtes/overtuigingen dat het écht nooooit meer goed komt met mij en dat het nu écht te lang duurt en zie je wel dat lief zijn voor jezelf en luisteren naar je lichaam geen zak helpt en vooral dat het toch echt eens tijd wordt dat ik mezelf een schop onder mn kont ga geven.. Uiteindelijk en steeds sneller (gelukkig) luister ik dan toch maar wel wat mn lichaam aangeeft: totale rust meestal. En dan merk ik na een tijdje (soms wat langer) toch weer dat ik wat meer energie over heb om dingen te doen. Maar die interne strijd blijft terugkeren elke keer, zo vermoeiend!
@ boeddhabuikje dikke knuffel voor jou, de situatie met je moeder klinkt lastig. Ik heb het zelf toevallig ook net met therapeut gehad over de relatie moeder dochter. Mijn geval ligt wel erg anders, tis meer dat we te samen geworteld zijn en dat ik nu moet leren om mijn eigen plekje aarde op te eisen en van mezelf uit te gaan. zoiets Het is niet niks om een nieuwe fundering voor je leven te leggen. Maar het kan! En het feit dat je die emoties al zo kan voelen en uiten lijken me geen klein stapje maar een enorme sprong! Dat betekent namelijk beweging!
ik merk zelf toch vaak dat als ik bij de stap achteruit ben, de angst toch weer opsteekt. Wat zich uit in gedachtes/overtuigingen dat het écht nooooit meer goed komt met mij en dat het nu écht te lang duurt en zie je wel dat lief zijn voor jezelf en luisteren naar je lichaam geen zak helpt en vooral dat het toch echt eens tijd wordt dat ik mezelf een schop onder mn kont ga geven.. Uiteindelijk en steeds sneller (gelukkig) luister ik dan toch maar wel wat mn lichaam aangeeft: totale rust meestal. En dan merk ik na een tijdje (soms wat langer) toch weer dat ik wat meer energie over heb om dingen te doen. Maar die interne strijd blijft terugkeren elke keer, zo vermoeiend!
@ boeddhabuikje dikke knuffel voor jou, de situatie met je moeder klinkt lastig. Ik heb het zelf toevallig ook net met therapeut gehad over de relatie moeder dochter. Mijn geval ligt wel erg anders, tis meer dat we te samen geworteld zijn en dat ik nu moet leren om mijn eigen plekje aarde op te eisen en van mezelf uit te gaan. zoiets Het is niet niks om een nieuwe fundering voor je leven te leggen. Maar het kan! En het feit dat je die emoties al zo kan voelen en uiten lijken me geen klein stapje maar een enorme sprong! Dat betekent namelijk beweging!
donderdag 5 april 2012 om 15:25
Wat een indrukwekkend verhaal to. Het doet mij wel wat.
Ik denk dat het logisch is dat je nu op bent. 30 jaar lang heb je voor iemand anders gedacht en gezorgd en die eeuwige verantwoording denk ik.
Wat is de weg die jij met hulp van je psycholoog wilt bewandelen. Mij lijkt het dan je moet leren om voor jezelf te zorgen. En dan begint met jezelf serieus nemen en accepteren dat je bent ingestort. Ik denk dat je dan al ver bent.
Hoe verder ??? MIsschien meer leren je eigen grenzen aan te geven en dat ook toestaan van jezelf. Ik denk dat er twee woorden belangerijk zijn jezelf iets toestaan en accepteren. Gooi dat oude beeld weg. Kun je geen rituelen verzinnen dat dti voor jouw gesymboliseerd wordt.
ik wens je veel sterkte en wijsheid en kracht
Ik denk dat het logisch is dat je nu op bent. 30 jaar lang heb je voor iemand anders gedacht en gezorgd en die eeuwige verantwoording denk ik.
Wat is de weg die jij met hulp van je psycholoog wilt bewandelen. Mij lijkt het dan je moet leren om voor jezelf te zorgen. En dan begint met jezelf serieus nemen en accepteren dat je bent ingestort. Ik denk dat je dan al ver bent.
Hoe verder ??? MIsschien meer leren je eigen grenzen aan te geven en dat ook toestaan van jezelf. Ik denk dat er twee woorden belangerijk zijn jezelf iets toestaan en accepteren. Gooi dat oude beeld weg. Kun je geen rituelen verzinnen dat dti voor jouw gesymboliseerd wordt.
ik wens je veel sterkte en wijsheid en kracht
donderdag 5 april 2012 om 21:03
quote:Jellyfish schreef op 05 april 2012 @ 13:32:
Vanochtend kwam ik dit citaat tegen: "The amazing thing about human bodies is that they are able to heal themselves to a certain degree. The amazing thing about humans is that they will constantly try to find out to which degree that is exactly."
Mooi hoor, en waar!
Jellyfish, hoever ben jij nu in dit proces? Heb je drastische dingen in je leven moeten veranderen om die stappen vooruit te kunnen zetten, of is het meer dat jij nu anders omgaat met hetzelfde leven?
Knuffel voor jou, als ik jou zo lees kom jij er vast ook wel.
Vanochtend kwam ik dit citaat tegen: "The amazing thing about human bodies is that they are able to heal themselves to a certain degree. The amazing thing about humans is that they will constantly try to find out to which degree that is exactly."
Mooi hoor, en waar!
Jellyfish, hoever ben jij nu in dit proces? Heb je drastische dingen in je leven moeten veranderen om die stappen vooruit te kunnen zetten, of is het meer dat jij nu anders omgaat met hetzelfde leven?
Knuffel voor jou, als ik jou zo lees kom jij er vast ook wel.
donderdag 5 april 2012 om 21:16
quote:anahata4 schreef op 05 april 2012 @ 14:57:
@ Jellyfish: wat goed dat je het zo kan zien!
ik merk zelf toch vaak dat als ik bij de stap achteruit ben, de angst toch weer opsteekt. Wat zich uit in gedachtes/overtuigingen dat het écht nooooit meer goed komt met mij en dat het nu écht te lang duurt en zie je wel dat lief zijn voor jezelf en luisteren naar je lichaam geen zak helpt en vooral dat het toch echt eens tijd wordt dat ik mezelf een schop onder mn kont ga geven.. Uiteindelijk en steeds sneller (gelukkig) luister ik dan toch maar wel wat mn lichaam aangeeft: totale rust meestal. En dan merk ik na een tijdje (soms wat langer) toch weer dat ik wat meer energie over heb om dingen te doen. Maar die interne strijd blijft terugkeren elke keer, zo vermoeiend.
]Jeetje zeg, dit zou ik woord voor woord kunnen hebben schrijven. Bijna eng:-)
@ boeddhabuikje dikke knuffel voor jou, de situatie met je moeder klinkt lastig. Ik heb het zelf toevallig ook net met therapeut gehad over de relatie moeder dochter. Mijn geval ligt wel erg anders, tis meer dat we te samen geworteld zijn en dat ik nu moet leren om mijn eigen plekje aarde op te eisen en van mezelf uit te gaan. zoiets Het is niet niks om een nieuwe fundering voor je leven te leggen. Maar het kan! En het feit dat je die emoties al zo kan voelen en uiten lijken me geen klein stapje maar een enorme sprong! Dat betekent namelijk beweging!
[/Helemaal eens! Ik herken die symbiose die je volgens mij omschrijft. Je daarvan bevrijden, zien dat je een eigen individu bent, inderdaad een eigen plekje op deze aarde
. Mijn moeder wilde het liefst mij meetrekken in haar diepte en zwaarheid. Het heeft mij jaren gekost om überhaupt te zien dat ik veel positiever en optimistischer in het leven sta. b]
, ook voor jou! ( ik heb je gequoot en er dingen bijgeschreven tussendoor, alleen pakt de iPad het vetgedrukte niet.
@ Jellyfish: wat goed dat je het zo kan zien!
ik merk zelf toch vaak dat als ik bij de stap achteruit ben, de angst toch weer opsteekt. Wat zich uit in gedachtes/overtuigingen dat het écht nooooit meer goed komt met mij en dat het nu écht te lang duurt en zie je wel dat lief zijn voor jezelf en luisteren naar je lichaam geen zak helpt en vooral dat het toch echt eens tijd wordt dat ik mezelf een schop onder mn kont ga geven.. Uiteindelijk en steeds sneller (gelukkig) luister ik dan toch maar wel wat mn lichaam aangeeft: totale rust meestal. En dan merk ik na een tijdje (soms wat langer) toch weer dat ik wat meer energie over heb om dingen te doen. Maar die interne strijd blijft terugkeren elke keer, zo vermoeiend.
]Jeetje zeg, dit zou ik woord voor woord kunnen hebben schrijven. Bijna eng:-)
@ boeddhabuikje dikke knuffel voor jou, de situatie met je moeder klinkt lastig. Ik heb het zelf toevallig ook net met therapeut gehad over de relatie moeder dochter. Mijn geval ligt wel erg anders, tis meer dat we te samen geworteld zijn en dat ik nu moet leren om mijn eigen plekje aarde op te eisen en van mezelf uit te gaan. zoiets Het is niet niks om een nieuwe fundering voor je leven te leggen. Maar het kan! En het feit dat je die emoties al zo kan voelen en uiten lijken me geen klein stapje maar een enorme sprong! Dat betekent namelijk beweging!
[/Helemaal eens! Ik herken die symbiose die je volgens mij omschrijft. Je daarvan bevrijden, zien dat je een eigen individu bent, inderdaad een eigen plekje op deze aarde
. Mijn moeder wilde het liefst mij meetrekken in haar diepte en zwaarheid. Het heeft mij jaren gekost om überhaupt te zien dat ik veel positiever en optimistischer in het leven sta. b], ook voor jou! ( ik heb je gequoot en er dingen bijgeschreven tussendoor, alleen pakt de iPad het vetgedrukte niet.
donderdag 5 april 2012 om 21:28
Dank jullie wel Mara2 en Italy1983.
Het klinkt misschien heel raar, maar dit soort steunbetuigingen doen me zoveel! Ergens toch de erkenning dat mijn verdriet er mag zijn.
Ik heb altijd zo ontzettend de neiging om mijn verhaal maar te bagataliseren want het kan zoveel erger. Dus waarom me zo uit het veld laten laan door mijn verleden? Dat heeft toch helemaal geen zin en we moeten door toch? Met de neus naar de toekomst, niet naar het verleden.
Door hetgeen wat ik ondermeer van jullie lees, realiseer ik me dat ik gewoonweg door die berg verdriet moet om echt en authentiek te kunnen zijn. Jullie steun helpt me enorm hierbij om mezelf hierin serieus te nemen. Juist omdat jullie mij verder niet kennen en alleen reageren op wat ik schrijf.
Het klinkt misschien heel raar, maar dit soort steunbetuigingen doen me zoveel! Ergens toch de erkenning dat mijn verdriet er mag zijn.
Ik heb altijd zo ontzettend de neiging om mijn verhaal maar te bagataliseren want het kan zoveel erger. Dus waarom me zo uit het veld laten laan door mijn verleden? Dat heeft toch helemaal geen zin en we moeten door toch? Met de neus naar de toekomst, niet naar het verleden.
Door hetgeen wat ik ondermeer van jullie lees, realiseer ik me dat ik gewoonweg door die berg verdriet moet om echt en authentiek te kunnen zijn. Jullie steun helpt me enorm hierbij om mezelf hierin serieus te nemen. Juist omdat jullie mij verder niet kennen en alleen reageren op wat ik schrijf.
