Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 30 maart 2012 om 23:08
Dank je wel voor de knuffel Italy en Amy. Doet me goed.
Dus check....zachter voor mezelf en zelfacceptatie. Dat zijn de werkpunten zullen we maar zeggen:-).
Grappig dat dit ook net de punten zijn die er uit zijn gekomen bij psych en haptotherapeut. Me dunkt dat ik hier dus echt mee aan de slag kan.
Ik kreeg hier van iemand ook de tip om wat meer uit mijn hoofd te gaan om zo meer in mijn lijf en gevoel te komen. Dat is de reden waarom ik haptotherapie ben gaan doen. Daar gebeuren echt bizarre dingen en juist dat heeft me doen beseffen dat ik er echt nog niet ben.
Mijn pijnpunten open en rauw aan de oppervlakte. Het kleine meisje dat nog de erkenning zoekt voor de verwaarlozing die haar is aangedaan. Daar bij hapto werd dat zichtbaar en voelbaar. Niet te ontkennen of weg te drukken. Het doet gewoon nog zeer, al wil ik dat niet.
En juist dat willen wegstoppen is het geforceerde denk ik. Dus moet het eruit, maar hoe? Ik ben volgens mij niet echt een type voor creatieve therapie of "schreeuwtherpie". Ga ik nog meer de diepte in qua inzicht? Lijkt mij ook de weg niet, snappen en zien doe ik het wel daar zit niet de winst.
Dus is de corkelredenatie weer rond, en kom ik terug op het punt dat ik zacht voor mezelf mag zijn, goed genoeg ben zoals ik ben en het loslaten van de controle. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven en niet voor die van een ander.
Maar hoe dan toch, of ben ik nu echt te ongeduldig?
Dus check....zachter voor mezelf en zelfacceptatie. Dat zijn de werkpunten zullen we maar zeggen:-).
Grappig dat dit ook net de punten zijn die er uit zijn gekomen bij psych en haptotherapeut. Me dunkt dat ik hier dus echt mee aan de slag kan.
Ik kreeg hier van iemand ook de tip om wat meer uit mijn hoofd te gaan om zo meer in mijn lijf en gevoel te komen. Dat is de reden waarom ik haptotherapie ben gaan doen. Daar gebeuren echt bizarre dingen en juist dat heeft me doen beseffen dat ik er echt nog niet ben.
Mijn pijnpunten open en rauw aan de oppervlakte. Het kleine meisje dat nog de erkenning zoekt voor de verwaarlozing die haar is aangedaan. Daar bij hapto werd dat zichtbaar en voelbaar. Niet te ontkennen of weg te drukken. Het doet gewoon nog zeer, al wil ik dat niet.
En juist dat willen wegstoppen is het geforceerde denk ik. Dus moet het eruit, maar hoe? Ik ben volgens mij niet echt een type voor creatieve therapie of "schreeuwtherpie". Ga ik nog meer de diepte in qua inzicht? Lijkt mij ook de weg niet, snappen en zien doe ik het wel daar zit niet de winst.
Dus is de corkelredenatie weer rond, en kom ik terug op het punt dat ik zacht voor mezelf mag zijn, goed genoeg ben zoals ik ben en het loslaten van de controle. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven en niet voor die van een ander.
Maar hoe dan toch, of ben ik nu echt te ongeduldig?
zaterdag 31 maart 2012 om 09:10
Haha moet een beetje lachen om je, het is zo herkenbaar! Het is een strijd tegen jezelf die je nooit gaat winnen, eigenlijk is het zo makkelijk; je hoeft je alleen maar over te geven.. De controle los te laten, niet meer wegstoppen en niet meer alles anlyseren en in je hoofd leven. Maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan, I know!
Is het niet zo dat als er bij hapto dingen naar boven komen dat er daarbij ook emoties (angst, verdriet, boosheid?) naar boven komen en je die om dat moment eruit kan laten? Denk dat je al veel inzichten hebt, en nu moet je gaan voelen en er doorheen, daar kan je haptotherapeut je vast bij helpen? Of iemand anders die werkt met lichaamswerk, ademwerk, geleide meditatie?
Er dwars doorheen is de enige weg, je kan er niet omheen of het wegstoppen want het blijft terugkomen. Ik heb het ook geprobeerd en doe het nog hoor, maar ja, steeds krijg ik weer de boodschap dat het toch echt niet werkt op die manier.
Enne 1 ding wat je niet leuk gaat vinden; je bent er NOOIT. Steeds als je denkt dat je er bent dan komt het volgende weer op je pad, alles om jou dichter bij jezelf te brengen. Dus je kan ook zeggen; je BENT al goed zoals je bent, door daar dichterbij te komen ga je dat ook zo voelen. Je mag al die (aangeleerde) laagjes eraf gaan pellen nu, en steeds kom je een laagje dieper en dichterbij die kern
Kom anders eens kijken in t topic; alleen zijn en gelukkig met jezelf. Daar zijn we allemaal met dit proces bezig; dichterbij jezelf komen (met of zonder relatie) en vanuit daar gelukkig zijn.
Is het niet zo dat als er bij hapto dingen naar boven komen dat er daarbij ook emoties (angst, verdriet, boosheid?) naar boven komen en je die om dat moment eruit kan laten? Denk dat je al veel inzichten hebt, en nu moet je gaan voelen en er doorheen, daar kan je haptotherapeut je vast bij helpen? Of iemand anders die werkt met lichaamswerk, ademwerk, geleide meditatie?
Er dwars doorheen is de enige weg, je kan er niet omheen of het wegstoppen want het blijft terugkomen. Ik heb het ook geprobeerd en doe het nog hoor, maar ja, steeds krijg ik weer de boodschap dat het toch echt niet werkt op die manier.
Enne 1 ding wat je niet leuk gaat vinden; je bent er NOOIT. Steeds als je denkt dat je er bent dan komt het volgende weer op je pad, alles om jou dichter bij jezelf te brengen. Dus je kan ook zeggen; je BENT al goed zoals je bent, door daar dichterbij te komen ga je dat ook zo voelen. Je mag al die (aangeleerde) laagjes eraf gaan pellen nu, en steeds kom je een laagje dieper en dichterbij die kern
Kom anders eens kijken in t topic; alleen zijn en gelukkig met jezelf. Daar zijn we allemaal met dit proces bezig; dichterbij jezelf komen (met of zonder relatie) en vanuit daar gelukkig zijn.
zaterdag 31 maart 2012 om 09:11
Voor mij klink je eerder gefrustreerd dan ongeduldig. Kan me er iets bij voorstellen. Wanneer je gewend bent om dingen op te pakken en dan te doen, zijn processen heel vervelend. Omdat het duurt zolang het duurt, je kunt het niet overhaasten en je hebt geen idee wanneer het "klaar" is. Het vraagt overgave en loslaten.
Misschien zou innerlijk kind werk iets voor je zijn. Kan me voorstellen dat het feit dat het nog zo'n pijn doet ergens, nogal rauw op je dak viel. En dat het fijn zou zijn als je dat kon oplossen en dan klaar ermee. Maar in feite loop je dan stukken van jezelf mis die opgeborgen hebben gezeten. Ze bestaan uit meer dan pijn en verdriet alleen. Wanneer je erdoorheen gaat blijkt vaak dat er bijv ook plezier terugkomt. Of speels kunnen zijn. Of ontspannen kunnen zijn zoals kinderen dat zo goed kunnen als ze lekker in hun vel zitten.
Het is moeilijk en verwarrend als je fundering in elkaar stort. Ik kan me je onzekerheid en verlangen naar duidelijkheid van hoe nou verder goed voorstellen. Je mag je tijd nemen om een nieuwe fundering op te bouwen. Overhaast het niet, neem je tijd om dingen echt te doorvoelen en mee te stromen met waar dat je naartoe neemt. Onzekerheid is niet leuk als je er middenin zit, en toch... je bent nieuw gebied ingegaan. Nieuwsgierig zijn maakt het vaak een leukere ervaring en de onzekerheid minder pijnlijk .
Misschien zou innerlijk kind werk iets voor je zijn. Kan me voorstellen dat het feit dat het nog zo'n pijn doet ergens, nogal rauw op je dak viel. En dat het fijn zou zijn als je dat kon oplossen en dan klaar ermee. Maar in feite loop je dan stukken van jezelf mis die opgeborgen hebben gezeten. Ze bestaan uit meer dan pijn en verdriet alleen. Wanneer je erdoorheen gaat blijkt vaak dat er bijv ook plezier terugkomt. Of speels kunnen zijn. Of ontspannen kunnen zijn zoals kinderen dat zo goed kunnen als ze lekker in hun vel zitten.
Het is moeilijk en verwarrend als je fundering in elkaar stort. Ik kan me je onzekerheid en verlangen naar duidelijkheid van hoe nou verder goed voorstellen. Je mag je tijd nemen om een nieuwe fundering op te bouwen. Overhaast het niet, neem je tijd om dingen echt te doorvoelen en mee te stromen met waar dat je naartoe neemt. Onzekerheid is niet leuk als je er middenin zit, en toch... je bent nieuw gebied ingegaan. Nieuwsgierig zijn maakt het vaak een leukere ervaring en de onzekerheid minder pijnlijk .
zaterdag 31 maart 2012 om 10:35
Dus check....zachter voor mezelf en zelfacceptatie. Dat zijn de werkpunten zullen we maar zeggen:-).
Of ben ik nu toch te ongeduldig?
Zie je de tegenstrijdigheid?
Lieve Boedhabuikje, wat een moedige strijd ga je aan. Een strijd voor een mooie toekomst waarin je het verleden kan loslaten. Het voelt voor jou grotendeels als een strijd met jezelf volgens mij. Alsof je een deel van wie je bent moet veranderen. Of moet accepteren dat je een ander, een minder mens bent dan je dacht, of wilde denken. Een amateurvoetballer. Geen Eredivisie, geen hoogvlieger, maar een heel gewoon gemiddeld mens.
Ik vind de vraagstelling van de psych ook verkeerd, omdat die een waardeoordeel impliceert. Het leven vergelijken met voetbal en mensen met spelers op een bepaald niveau... Jouw antwoord op die vraag was te verwachten en schopt je alleen maar verder de put in.
Ik zou die hele voetbalvergelijking laten zitten, want die zit je duidelijk dwars. Wie zegt dat jij wilt voetballen? Het lijkt me beter om te kijken naar het leven dat je nu hebt en de persoon die je nu bent. Je zit vooral jezelf dwars, zo te horen.
Wat voor stappen neem je concreet tussen de therapiesessies door? Wat doe je anders? Welke inzichten heb je tot nu toe verkregen en hoe pas je die toe?
Of ben ik nu toch te ongeduldig?
Zie je de tegenstrijdigheid?
Lieve Boedhabuikje, wat een moedige strijd ga je aan. Een strijd voor een mooie toekomst waarin je het verleden kan loslaten. Het voelt voor jou grotendeels als een strijd met jezelf volgens mij. Alsof je een deel van wie je bent moet veranderen. Of moet accepteren dat je een ander, een minder mens bent dan je dacht, of wilde denken. Een amateurvoetballer. Geen Eredivisie, geen hoogvlieger, maar een heel gewoon gemiddeld mens.
Ik vind de vraagstelling van de psych ook verkeerd, omdat die een waardeoordeel impliceert. Het leven vergelijken met voetbal en mensen met spelers op een bepaald niveau... Jouw antwoord op die vraag was te verwachten en schopt je alleen maar verder de put in.
Ik zou die hele voetbalvergelijking laten zitten, want die zit je duidelijk dwars. Wie zegt dat jij wilt voetballen? Het lijkt me beter om te kijken naar het leven dat je nu hebt en de persoon die je nu bent. Je zit vooral jezelf dwars, zo te horen.
Wat voor stappen neem je concreet tussen de therapiesessies door? Wat doe je anders? Welke inzichten heb je tot nu toe verkregen en hoe pas je die toe?
Ga in therapie!
zaterdag 31 maart 2012 om 14:44
Vipassana meditatie of mindfullness (is de afgeleide westerse vorm) kan je helpen om in contact met jezelf en je gevoelens te komen. Vipassana is zeer krachtig maar het vergt inzet en doorzettingsvermogen. Het is het echt waard. Ook Yoga wat alleen lichamelijk lijkt heeft een effect op de psyche (rust). Het zijn echt technieken waar je veel baat bij kan hebben.
zaterdag 31 maart 2012 om 16:16
quote:italy1983 schreef op 30 maart 2012 @ 14:48:
Wil je even een geven. Er zijn al veel goede dingen gezegd, een tip die ik je wil meegeven is; probeer je wat meer te richten op je lichaam, op ervaren en "zijn" ipv in je hoofd zitten en therapie gericht op het cogintieve (wat ook zeker goed is!). Yoga, meditatie, massages, sauna, wandelen, sporten, door deze dingen kom je dichterbij jezelf. Je komt er wel!Ik vind dit een mooie post om nog 's aan te halen. Ben het er dan ook roerend mee eens!
Wil je even een geven. Er zijn al veel goede dingen gezegd, een tip die ik je wil meegeven is; probeer je wat meer te richten op je lichaam, op ervaren en "zijn" ipv in je hoofd zitten en therapie gericht op het cogintieve (wat ook zeker goed is!). Yoga, meditatie, massages, sauna, wandelen, sporten, door deze dingen kom je dichterbij jezelf. Je komt er wel!Ik vind dit een mooie post om nog 's aan te halen. Ben het er dan ook roerend mee eens!
zaterdag 31 maart 2012 om 16:26
Wat betreft een voetbalteam: misschien kun je het nog anders zien. Je moet sowieso niet die vergelijking maken tussen prof en amateur, dat is allemaal al gezegd in dit topic. Maar misschien kun je het zien als TOPSPELER in het algemeen: want spelen topspeler altijd als prof? Of kun je ook profspeler zijn in je eigen team (gezin, werkzaamheden, talenten)?
Verder nog wat Amy zegt: heel nuttig dergelijke meditatie's, het sluit aan op wat Italy schreef. Maar dit kun je vaak niet zelf even gauw starten, wat hulp hierbij is welkom.
En Boedhabuikje (klinkt schattig trouwens), je schrijft: "Ga ik nog meer de diepte in qua inzicht? Lijkt mij ook de weg niet, snappen en zien doe ik het wel daar zit niet de winst."
Jawel, nog meer de diepte in gaan is wel de weg. Je kunt, zoals iemand al schreef, geen stukken overslaan of doen alsof ze niet bestaan (hebben).
ZIEN (of herkennen) hoe het allemaal in elkaar zitten, is heel wat anders dan VOELEN (of erkennen). Pas daarna kun je er iets mee, maar het moet zich eerst in jou kunnen nestelen. Het moet er eerst mogen zijn. Want wat er niet is, wat er niet mág zijn, kun je ook niet aanpakken.
Ik gebruik heel vaak de metafoor van het jengelende kind aan je broekspijp. Zolang je dat geen aandacht geeft, zal het blijven jengelen en trekken. Maar als je het even aandacht geeft en zegt 'ik heb je gehoord/gezien, ga nu maar even spelen', dan zal het vertrekken kan het zijn plek krijgen.
Verder nog wat Amy zegt: heel nuttig dergelijke meditatie's, het sluit aan op wat Italy schreef. Maar dit kun je vaak niet zelf even gauw starten, wat hulp hierbij is welkom.
En Boedhabuikje (klinkt schattig trouwens), je schrijft: "Ga ik nog meer de diepte in qua inzicht? Lijkt mij ook de weg niet, snappen en zien doe ik het wel daar zit niet de winst."
Jawel, nog meer de diepte in gaan is wel de weg. Je kunt, zoals iemand al schreef, geen stukken overslaan of doen alsof ze niet bestaan (hebben).
ZIEN (of herkennen) hoe het allemaal in elkaar zitten, is heel wat anders dan VOELEN (of erkennen). Pas daarna kun je er iets mee, maar het moet zich eerst in jou kunnen nestelen. Het moet er eerst mogen zijn. Want wat er niet is, wat er niet mág zijn, kun je ook niet aanpakken.
Ik gebruik heel vaak de metafoor van het jengelende kind aan je broekspijp. Zolang je dat geen aandacht geeft, zal het blijven jengelen en trekken. Maar als je het even aandacht geeft en zegt 'ik heb je gehoord/gezien, ga nu maar even spelen', dan zal het vertrekken kan het zijn plek krijgen.
zaterdag 31 maart 2012 om 16:37
Weer veel geschreven hier. Heel fijn!
Gefrustreerd ja...helaas moet ik dat wel toegeven. Ik baal er inderdaad van dat ik nu al zo lang thuis ben, me een slag in de rondte heb gewerkt om aan mezelf te werken en me nog zo verward voel. Dat had ik niet helemaal verwacht denk ik.
Volgens mij zit ik het mezelf nu inderdaad heel moeilijk te maken en ben ik op deze wijze mijn eigen grootste tegenstander, waardoor ik het als een strijd lijk te ervaren in plaats van die reis die ook mooi en leerzaam zou kunnen zijn.
ik denk dat ik inderdaad ook die vergelijking maar probeer los te laten van het voetballen. Ik weet zeker dat de psych dit niet heeft bedoeld om er een waarde-oordeel aan te plakken, maar kennelijk doe ik dat zelf wel en wordt het op deze manier een strijd terwijl het gewoon een vaststelling had kunnen zijn.
En wat voor stappen neem ik tussen de therapiesessies door? Goede vraag Dubiootje
Ik denk dat ik voornamelijk probeer om zachter naar mezelf te kijken. Niet iedere keer dat strenge interne stemmetje de overhand te laten hebben en te doen wat ik werkelijk wil.
Helaas kom ik dan meteen weer in aanraking met mijn fysieke beperkingen....zo laag in mijn energie zitten waardoor er het er feitelijk op neerkomt dat ik eigenlijk heel weinig doe. Een beetje het forum, gezin en huishouden en de "gewone" dingen. Veel meer dan dit lukt momenteel gewoon echt niet. Waardoor ik me dus weer ga afvragen of dit dan het eindstation zal zijn en of dit het energieniveau is wat dan werkelijk' ik" ben als ik mijn schild van sterke vrouw laat zakken.
Dan begin ik mezelf weer op allerlei zaken te bevragen. Heb ik überhaupt de goede keuze wel gemaakt door zoveel te gaan werken een paar jaar geleden? Aan de andere kant, had (heb) ik die contacten buitenshuis wel nodig om me ook nog mezelf te voelen.
Iedereen (hier op het forum maar ook de therapeuten en vriendinnen die me kennen) verzekeren me dat dit echt het eindpunt niet is qua energieniveau. Ik vind het echt lastig, maar probeer daar wel op te vertrouwen om zo dus ook ruimte aan mijn moeheid en lusteloosheid te geven. En aan mijn verdriet en gekwetstheid. Ik blijf m zo dubbel beleven: ik merk aan alles dat ik er inderdaad dwars door heen moet. Door die hobbel moet ik heen. Niet door te begrijpen en te snappen, dat zit wel goed. Nee, door te voelen. Bij hapto zet ik daar al goede stappen in maar het lijkt niet voldoende. Ik ben aan het zoeken naar een intensievere vorm, jullie tips neem ik daarin mee.
En dat nu ook echt te willen zit mijn grootste werk denk ik....ik ben vaker tot hier gekomen en dan toch weer teruggekrabbeld. Te eng, te pijnlijk en te confronterend. Weer zoeken naar excuses om het niet te doen...bagtaliseren, rationaliseren. Dat soort dingen. De grootste winst zit in het feit dat ik me dat nu terdege realiseer.
Dit proces dus. Daarmee ben ik druk:-)
Verder probeer ik ook meer los te laten..maar oh man, wat vind ik dat lastig.
Klein voorbeeldje: Vanmiddag was ik mijn kind aan het helpen met een werkstuk. Ik merkte aan mezelf dat ik het al weer helemaal over aan het nemen was in een poging te helepn. Dat liep op ruzie en onbegrip uit. Dat kon ik mooi registreren en ombuigen naar iets postievers. Ik ben er naast gaan zitten en heb kind de koers laten bepalen. Er op vertrouwend dat kind het zelf ook kan en slechts een beetje bijsturing nodig heeft van mij.
Dit lukte, na een valse start heel aardig. Het is maar een klein stapje, maar wel eentje vooruit.
Bij grotere belangen gaat me dit nog niet zo makkelijk af, maar ik zie het nu wel (eerder) gebeuren.
Sorry voor de lap tekst. Jullie vragen en het feit dat ik op deze wijze mijn gedachten helder kan houden helpt me echt. Bedankt!
Gefrustreerd ja...helaas moet ik dat wel toegeven. Ik baal er inderdaad van dat ik nu al zo lang thuis ben, me een slag in de rondte heb gewerkt om aan mezelf te werken en me nog zo verward voel. Dat had ik niet helemaal verwacht denk ik.
Volgens mij zit ik het mezelf nu inderdaad heel moeilijk te maken en ben ik op deze wijze mijn eigen grootste tegenstander, waardoor ik het als een strijd lijk te ervaren in plaats van die reis die ook mooi en leerzaam zou kunnen zijn.
ik denk dat ik inderdaad ook die vergelijking maar probeer los te laten van het voetballen. Ik weet zeker dat de psych dit niet heeft bedoeld om er een waarde-oordeel aan te plakken, maar kennelijk doe ik dat zelf wel en wordt het op deze manier een strijd terwijl het gewoon een vaststelling had kunnen zijn.
En wat voor stappen neem ik tussen de therapiesessies door? Goede vraag Dubiootje
Ik denk dat ik voornamelijk probeer om zachter naar mezelf te kijken. Niet iedere keer dat strenge interne stemmetje de overhand te laten hebben en te doen wat ik werkelijk wil.
Helaas kom ik dan meteen weer in aanraking met mijn fysieke beperkingen....zo laag in mijn energie zitten waardoor er het er feitelijk op neerkomt dat ik eigenlijk heel weinig doe. Een beetje het forum, gezin en huishouden en de "gewone" dingen. Veel meer dan dit lukt momenteel gewoon echt niet. Waardoor ik me dus weer ga afvragen of dit dan het eindstation zal zijn en of dit het energieniveau is wat dan werkelijk' ik" ben als ik mijn schild van sterke vrouw laat zakken.
Dan begin ik mezelf weer op allerlei zaken te bevragen. Heb ik überhaupt de goede keuze wel gemaakt door zoveel te gaan werken een paar jaar geleden? Aan de andere kant, had (heb) ik die contacten buitenshuis wel nodig om me ook nog mezelf te voelen.
Iedereen (hier op het forum maar ook de therapeuten en vriendinnen die me kennen) verzekeren me dat dit echt het eindpunt niet is qua energieniveau. Ik vind het echt lastig, maar probeer daar wel op te vertrouwen om zo dus ook ruimte aan mijn moeheid en lusteloosheid te geven. En aan mijn verdriet en gekwetstheid. Ik blijf m zo dubbel beleven: ik merk aan alles dat ik er inderdaad dwars door heen moet. Door die hobbel moet ik heen. Niet door te begrijpen en te snappen, dat zit wel goed. Nee, door te voelen. Bij hapto zet ik daar al goede stappen in maar het lijkt niet voldoende. Ik ben aan het zoeken naar een intensievere vorm, jullie tips neem ik daarin mee.
En dat nu ook echt te willen zit mijn grootste werk denk ik....ik ben vaker tot hier gekomen en dan toch weer teruggekrabbeld. Te eng, te pijnlijk en te confronterend. Weer zoeken naar excuses om het niet te doen...bagtaliseren, rationaliseren. Dat soort dingen. De grootste winst zit in het feit dat ik me dat nu terdege realiseer.
Dit proces dus. Daarmee ben ik druk:-)
Verder probeer ik ook meer los te laten..maar oh man, wat vind ik dat lastig.
Klein voorbeeldje: Vanmiddag was ik mijn kind aan het helpen met een werkstuk. Ik merkte aan mezelf dat ik het al weer helemaal over aan het nemen was in een poging te helepn. Dat liep op ruzie en onbegrip uit. Dat kon ik mooi registreren en ombuigen naar iets postievers. Ik ben er naast gaan zitten en heb kind de koers laten bepalen. Er op vertrouwend dat kind het zelf ook kan en slechts een beetje bijsturing nodig heeft van mij.
Dit lukte, na een valse start heel aardig. Het is maar een klein stapje, maar wel eentje vooruit.
Bij grotere belangen gaat me dit nog niet zo makkelijk af, maar ik zie het nu wel (eerder) gebeuren.
Sorry voor de lap tekst. Jullie vragen en het feit dat ik op deze wijze mijn gedachten helder kan houden helpt me echt. Bedankt!
zaterdag 31 maart 2012 om 17:02
En Boedhabuikje (klinkt schattig trouwens)Thanks , je schrijft: "Ga ik nog meer de diepte in qua inzicht? Lijkt mij ook de weg niet, snappen en zien doe ik het wel daar zit niet de winst."
Jawel, nog meer de diepte in gaan is wel de weg. Je kunt, zoals iemand al schreef, geen stukken overslaan of doen alsof ze niet bestaan (hebben).
Daar heb je gelijk in. Ik bedoel ook de diepte in door middel van voelen en ervaren en niet van meer inzicht.
Inzicht heb ik wel denk ik....een therapie van alleen maar begrijpen en het niet hoeven doorvoelen....Lijkt me heerlijk, waar schrijf ik me in ?
Jawel, nog meer de diepte in gaan is wel de weg. Je kunt, zoals iemand al schreef, geen stukken overslaan of doen alsof ze niet bestaan (hebben).
Daar heb je gelijk in. Ik bedoel ook de diepte in door middel van voelen en ervaren en niet van meer inzicht.
Inzicht heb ik wel denk ik....een therapie van alleen maar begrijpen en het niet hoeven doorvoelen....Lijkt me heerlijk, waar schrijf ik me in ?
zaterdag 31 maart 2012 om 17:13
Ik vind je toch al wel een wijze vrouw hoor. Je hebt al een goed zelfinzicht.
Je schrijft verder: "Iedereen verzekert me dat dit echt het eindpunt niet is qua energieniveau. Ik vind het echt lastig, maar probeer daar wel op te vertrouwen om zo dus ook ruimte aan mijn moeheid en lusteloosheid te geven."
Je houdt je dus nog steeds vast aan iets wat ooit anders zal (kúnnen) zijn. Dat valt niet helemaal onder acceptatie. Niet op de wijze zoals jij het nu doet in ieder geval. Je hebt NU wat je NU hebt, dit is het, hier moet je het mee doen. Misschien niet voor altijd, maar misschien ook wel. In ieder geval voor NU.
Wellicht heb je wat aan het boek van Eckhart Tolle, De Kracht van het Nu. Iedere keer als hij iets schrijft waarin uitgelegd staat hoe het nu zit, denk je 'Ja maar....'. Waarna hij het opnieuw uitlegt, in andere woorden, net iets anders gezegd. En dan denk je weer 'Ja maar...' En zo gaat dat het hele boek door, net zolang totdat je het snapt.
En dan het voorbeeld van je kind, wat prachtig is trouwens: daarmee laat je aan jezelf al duidelijk zien dat het niet in die grote stappen zit. Ontwikkeling zit 'm in de kleine dingen van het leven. Elk moment, hoe schijnbaar klein ook, is een leermoment.
Je zei ook nog dat je twijfelt over je keuze tot werken. Misschien past het inderdaad niet bij jou, bij jouw werkelijke IK. Maar hou je hier nog aan vast 'omdat het hoort, omdat dit jouw jarenlange beeld was'? Als het enkel om de contacten is, dan zijn daar ook tal van andere mogelijkheden voor te bedenken.
"Waardoor ik me dus weer ga afvragen of dit dan het eindstation zal zijn en of dit het energieniveau is wat dan werkelijk' ik" ben als ik mijn schild van sterke vrouw laat zakken."
Ook mét schild voel je je blijkbaar zo, dat is nu juist de reden dat je je zo voelt. Veel erger kan het niet worden moet je maar denken. Blijven doen wat je altijd deed, zorgt ervoor dat je ook krijgt wat je altijd kreeg. En daar ben je zo te lezen niet echt gelukkig mee. Het is eng om te veranderen, maar het kan je zó veel meer opleveren!
Nog even iets over mij, om je te laten zien dat het ook anders kan: Mijn leven bestaat uit niet veel meer dan wat jij noemt en ik ben dan ook nog 's single en zonder kinderen. Maar ik heb het anders ingevuld dan de meeste anderen. Ingevuld naar wat bij míj past (op alle gebied overigens).
Geeft trouwens niets dat je die lappen tekst stuurt. Ik kan ook niet kort van stof zijn, zeker niet over dergelijke onderwerpen. Jij bent het kwijt, je ordent er ook nog 's je hoofd mee, je kunt (en doet!) er tenslotte ook nog wat mee, dus dit is een prima ontwikkeling! Hou hieraan vast!
Je schrijft verder: "Iedereen verzekert me dat dit echt het eindpunt niet is qua energieniveau. Ik vind het echt lastig, maar probeer daar wel op te vertrouwen om zo dus ook ruimte aan mijn moeheid en lusteloosheid te geven."
Je houdt je dus nog steeds vast aan iets wat ooit anders zal (kúnnen) zijn. Dat valt niet helemaal onder acceptatie. Niet op de wijze zoals jij het nu doet in ieder geval. Je hebt NU wat je NU hebt, dit is het, hier moet je het mee doen. Misschien niet voor altijd, maar misschien ook wel. In ieder geval voor NU.
Wellicht heb je wat aan het boek van Eckhart Tolle, De Kracht van het Nu. Iedere keer als hij iets schrijft waarin uitgelegd staat hoe het nu zit, denk je 'Ja maar....'. Waarna hij het opnieuw uitlegt, in andere woorden, net iets anders gezegd. En dan denk je weer 'Ja maar...' En zo gaat dat het hele boek door, net zolang totdat je het snapt.
En dan het voorbeeld van je kind, wat prachtig is trouwens: daarmee laat je aan jezelf al duidelijk zien dat het niet in die grote stappen zit. Ontwikkeling zit 'm in de kleine dingen van het leven. Elk moment, hoe schijnbaar klein ook, is een leermoment.
Je zei ook nog dat je twijfelt over je keuze tot werken. Misschien past het inderdaad niet bij jou, bij jouw werkelijke IK. Maar hou je hier nog aan vast 'omdat het hoort, omdat dit jouw jarenlange beeld was'? Als het enkel om de contacten is, dan zijn daar ook tal van andere mogelijkheden voor te bedenken.
"Waardoor ik me dus weer ga afvragen of dit dan het eindstation zal zijn en of dit het energieniveau is wat dan werkelijk' ik" ben als ik mijn schild van sterke vrouw laat zakken."
Ook mét schild voel je je blijkbaar zo, dat is nu juist de reden dat je je zo voelt. Veel erger kan het niet worden moet je maar denken. Blijven doen wat je altijd deed, zorgt ervoor dat je ook krijgt wat je altijd kreeg. En daar ben je zo te lezen niet echt gelukkig mee. Het is eng om te veranderen, maar het kan je zó veel meer opleveren!
Nog even iets over mij, om je te laten zien dat het ook anders kan: Mijn leven bestaat uit niet veel meer dan wat jij noemt en ik ben dan ook nog 's single en zonder kinderen. Maar ik heb het anders ingevuld dan de meeste anderen. Ingevuld naar wat bij míj past (op alle gebied overigens).
Geeft trouwens niets dat je die lappen tekst stuurt. Ik kan ook niet kort van stof zijn, zeker niet over dergelijke onderwerpen. Jij bent het kwijt, je ordent er ook nog 's je hoofd mee, je kunt (en doet!) er tenslotte ook nog wat mee, dus dit is een prima ontwikkeling! Hou hieraan vast!
zaterdag 31 maart 2012 om 17:39
quote:molly74 schreef op 31 maart 2012 @ 17:13:
Ik vind je toch al wel een wijze vrouw hoor. Je hebt al een goed zelfinzicht. dank je wel. Die bevestiging heb k ook wel nodig merk ik!
Je schrijft verder: "Iedereen verzekert me dat dit echt het eindpunt niet is qua energieniveau. Ik vind het echt lastig, maar probeer daar wel op te vertrouwen om zo dus ook ruimte aan mijn moeheid en lusteloosheid te geven."
Je houdt je dus nog steeds vast aan iets wat ooit anders zal (kúnnen) zijn. Dat valt niet helemaal onder acceptatie. Niet op de wijze zoals jij het nu doet in ieder geval. Je hebt NU wat je NU hebt, dit is het, hier moet je het mee doen. Misschien niet voor altijd, maar misschien ook wel. In ieder geval voor NU.
haha...dat zegt mijn zus ook altijd tegen me. neem m mee!
Wellicht heb je wat aan het boek van Eckhart Tolle, De Kracht van het Nu. Iedere keer als hij iets schrijft waarin uitgelegd staat hoe het nu zit, denk je 'Ja maar....'. Waarna hij het opnieuw uitlegt, in andere woorden, net iets anders gezegd. En dan denk je weer 'Ja maar...' En zo gaat dat het hele boek door, net zolang totdat je het snapt.
Die ga ik eens opzoeken!
En dan het voorbeeld van je kind, wat prachtig is trouwens: daarmee laat je aan jezelf al duidelijk zien dat het niet in die grote stappen zit. Ontwikkeling zit 'm in de kleine dingen van het leven. Elk moment, hoe schijnbaar klein ook, is een leermoment.
Je zei ook nog dat je twijfelt over je keuze tot werken. Misschien past het inderdaad niet bij jou, bij jouw werkelijke IK. Maar hou je hier nog aan vast 'omdat het hoort, omdat dit jouw jarenlange beeld was'? Als het enkel om de contacten is, dan zijn daar ook tal van andere mogelijkheden voor te bedenken.
Ja, heb je gelijk in. Alleen hangt er aan dat werken ook een financieel plaatje. ook spelen hier nog andere dingen mee die ik niet hier heb opgeschreven. Ik denk dat ik inderdaad met man wel weer om tafel zal moeten om dit bespreekbaar te maken. Dat was een heel verhaal op zich toen ik Ft ben gaan werken.[i
"Waardoor ik me dus weer ga afvragen of dit dan het eindstation zal zijn en of dit het energieniveau is wat dan werkelijk' ik" ben als ik mijn schild van sterke vrouw laat zakken."[/i]
Ook mét schild voel je je blijkbaar zo, dat is nu juist de reden dat je je zo voelt. Veel erger kan het niet worden moet je maar denken. Blijven doen wat je altijd deed, zorgt ervoor dat je ook krijgt wat je altijd kreeg. En daar ben je zo te lezen niet echt gelukkig mee. Het is eng om te veranderen, maar het kan je zó veel meer opleveren! Touché!
Nog even iets over mij, om je te laten zien dat het ook anders kan: Mijn leven bestaat uit niet veel meer dan wat jij noemt en ik ben dan ook nog 's single en zonder kinderen. Maar ik heb het anders ingevuld dan de meeste anderen. Ingevuld naar wat bij míj past (op alle gebied overigens).
Ik lees jou vaak op dit forum en snap wel ongeveer wat je bedoelt. Ik vind jou vaak heel wijs hier en ik vind het heel knap dat jij dat kunt. Heeft het bij jou met gezondheid te maken dat je die keuze maakt? Dan is dat misschien hetgeen waar ik bang voor ben; dat het door mijn psychische gezondheid niet zal lukken, want is het dan wel een keuze?
Geeft trouwens niets dat je die lappen tekst stuurt. Ik kan ook niet kort van stof zijn, zeker niet over dergelijke onderwerpen. Precies Jij bent het kwijt, je ordent er ook nog 's je hoofd mee, je kunt (en doet!) er tenslotte ook nog wat mee, dus dit is een prima ontwikkeling! Hou hieraan vast!
Ik vind je toch al wel een wijze vrouw hoor. Je hebt al een goed zelfinzicht. dank je wel. Die bevestiging heb k ook wel nodig merk ik!
Je schrijft verder: "Iedereen verzekert me dat dit echt het eindpunt niet is qua energieniveau. Ik vind het echt lastig, maar probeer daar wel op te vertrouwen om zo dus ook ruimte aan mijn moeheid en lusteloosheid te geven."
Je houdt je dus nog steeds vast aan iets wat ooit anders zal (kúnnen) zijn. Dat valt niet helemaal onder acceptatie. Niet op de wijze zoals jij het nu doet in ieder geval. Je hebt NU wat je NU hebt, dit is het, hier moet je het mee doen. Misschien niet voor altijd, maar misschien ook wel. In ieder geval voor NU.
haha...dat zegt mijn zus ook altijd tegen me. neem m mee!
Wellicht heb je wat aan het boek van Eckhart Tolle, De Kracht van het Nu. Iedere keer als hij iets schrijft waarin uitgelegd staat hoe het nu zit, denk je 'Ja maar....'. Waarna hij het opnieuw uitlegt, in andere woorden, net iets anders gezegd. En dan denk je weer 'Ja maar...' En zo gaat dat het hele boek door, net zolang totdat je het snapt.
Die ga ik eens opzoeken!
En dan het voorbeeld van je kind, wat prachtig is trouwens: daarmee laat je aan jezelf al duidelijk zien dat het niet in die grote stappen zit. Ontwikkeling zit 'm in de kleine dingen van het leven. Elk moment, hoe schijnbaar klein ook, is een leermoment.
Je zei ook nog dat je twijfelt over je keuze tot werken. Misschien past het inderdaad niet bij jou, bij jouw werkelijke IK. Maar hou je hier nog aan vast 'omdat het hoort, omdat dit jouw jarenlange beeld was'? Als het enkel om de contacten is, dan zijn daar ook tal van andere mogelijkheden voor te bedenken.
Ja, heb je gelijk in. Alleen hangt er aan dat werken ook een financieel plaatje. ook spelen hier nog andere dingen mee die ik niet hier heb opgeschreven. Ik denk dat ik inderdaad met man wel weer om tafel zal moeten om dit bespreekbaar te maken. Dat was een heel verhaal op zich toen ik Ft ben gaan werken.[i
"Waardoor ik me dus weer ga afvragen of dit dan het eindstation zal zijn en of dit het energieniveau is wat dan werkelijk' ik" ben als ik mijn schild van sterke vrouw laat zakken."[/i]
Ook mét schild voel je je blijkbaar zo, dat is nu juist de reden dat je je zo voelt. Veel erger kan het niet worden moet je maar denken. Blijven doen wat je altijd deed, zorgt ervoor dat je ook krijgt wat je altijd kreeg. En daar ben je zo te lezen niet echt gelukkig mee. Het is eng om te veranderen, maar het kan je zó veel meer opleveren! Touché!
Nog even iets over mij, om je te laten zien dat het ook anders kan: Mijn leven bestaat uit niet veel meer dan wat jij noemt en ik ben dan ook nog 's single en zonder kinderen. Maar ik heb het anders ingevuld dan de meeste anderen. Ingevuld naar wat bij míj past (op alle gebied overigens).
Ik lees jou vaak op dit forum en snap wel ongeveer wat je bedoelt. Ik vind jou vaak heel wijs hier en ik vind het heel knap dat jij dat kunt. Heeft het bij jou met gezondheid te maken dat je die keuze maakt? Dan is dat misschien hetgeen waar ik bang voor ben; dat het door mijn psychische gezondheid niet zal lukken, want is het dan wel een keuze?
Geeft trouwens niets dat je die lappen tekst stuurt. Ik kan ook niet kort van stof zijn, zeker niet over dergelijke onderwerpen. Precies Jij bent het kwijt, je ordent er ook nog 's je hoofd mee, je kunt (en doet!) er tenslotte ook nog wat mee, dus dit is een prima ontwikkeling! Hou hieraan vast!
zaterdag 31 maart 2012 om 18:17
Fijn dat je het allemaal zó oppakt.
Ik begrijp dat je niet zomaar kunt stoppen met werken. En hoewel ik absoluut niet in jullie portemonnee kan (en wil) kijken, heeft ook dit vaak te maken met wat je voor beeld hebt over hoe het hoort.
Nu noem ik zo een voorbeeld, wat misschien helemaal niet van toepassing is op jullie, maar het is maar ter illustratie van wat ik bedoel: Als je denkt dat je het nodig hebt om twee keer per jaar op vakantie te gaan, als je denkt dat niet zónder die tweede auto kunt, als je denkt dat je kinderen in merkkleding moeten lopen, als als als.... enfin, je begrijpt me wel. Als je dus een bepaald beeld hebt, net zoals het beeld over hoe jezelf zou moeten zijn, dan is het hard werken om aan dat beeld te voldoen. Hard werken m.b.t. jezelf, maar ook qua werk-werk (bij werkgever). Terwijl dat misschien niet eens bij je past.
Nogmaals, het is niet dat dit op jullie van toepassing zou zijn hè.
Wat anders: lees jij mij vaak op het forum? En ik kan me jou zo 1,2,3 niet herinneren. Dank je voor je compliment in ieder geval, leuk om te horen.
Voorheen hadden bepaalde keuzes te maken met mijn psychische gezondheid. Gelukkig is dat allemaal niet meer aan de orde. Maar daardoor weet ik wel heel goed wat bij mij past. En zou ik daar geen gehoor aan geven, dan zou ik misschien wél weer psychisch uit balans raken. Waarom ik nu niet werk bvb. (en nog wat andere dingen die mijn leven 'bepalen'), is vanwege mijn lichamelijke gezondheid.
Ook dat is geen keuze, zoals jij zelf ook al schreef. Maar als je goed naar alles kijkt, is er maar weinig waar echt keuzes aan vooraf gegaan zijn: het geslacht van je kinderen, je eigen uiterlijk, het gezin waar je uit komt, etc. Snap wel dat het je beangstigt, dat je het idee hebt dat je daardoor keuzes opgelegd worden. Maar iedereen maakt keuzes op basis van wat er op zijn pad komt. M.b.t de goede, maar ook met de minder leuke dingen in het leven. Dat kun je zien als 'gedwongen' keuzes maken, maar je kunt het ook zien als HET LEVEN!
Ik begrijp dat je niet zomaar kunt stoppen met werken. En hoewel ik absoluut niet in jullie portemonnee kan (en wil) kijken, heeft ook dit vaak te maken met wat je voor beeld hebt over hoe het hoort.
Nu noem ik zo een voorbeeld, wat misschien helemaal niet van toepassing is op jullie, maar het is maar ter illustratie van wat ik bedoel: Als je denkt dat je het nodig hebt om twee keer per jaar op vakantie te gaan, als je denkt dat niet zónder die tweede auto kunt, als je denkt dat je kinderen in merkkleding moeten lopen, als als als.... enfin, je begrijpt me wel. Als je dus een bepaald beeld hebt, net zoals het beeld over hoe jezelf zou moeten zijn, dan is het hard werken om aan dat beeld te voldoen. Hard werken m.b.t. jezelf, maar ook qua werk-werk (bij werkgever). Terwijl dat misschien niet eens bij je past.
Nogmaals, het is niet dat dit op jullie van toepassing zou zijn hè.
Wat anders: lees jij mij vaak op het forum? En ik kan me jou zo 1,2,3 niet herinneren. Dank je voor je compliment in ieder geval, leuk om te horen.
Voorheen hadden bepaalde keuzes te maken met mijn psychische gezondheid. Gelukkig is dat allemaal niet meer aan de orde. Maar daardoor weet ik wel heel goed wat bij mij past. En zou ik daar geen gehoor aan geven, dan zou ik misschien wél weer psychisch uit balans raken. Waarom ik nu niet werk bvb. (en nog wat andere dingen die mijn leven 'bepalen'), is vanwege mijn lichamelijke gezondheid.
Ook dat is geen keuze, zoals jij zelf ook al schreef. Maar als je goed naar alles kijkt, is er maar weinig waar echt keuzes aan vooraf gegaan zijn: het geslacht van je kinderen, je eigen uiterlijk, het gezin waar je uit komt, etc. Snap wel dat het je beangstigt, dat je het idee hebt dat je daardoor keuzes opgelegd worden. Maar iedereen maakt keuzes op basis van wat er op zijn pad komt. M.b.t de goede, maar ook met de minder leuke dingen in het leven. Dat kun je zien als 'gedwongen' keuzes maken, maar je kunt het ook zien als HET LEVEN!
zaterdag 31 maart 2012 om 19:11
Is er een man in de zaal?
Ik bedoel het mag allemaal wel wat concreter.
Mensen die een burn out krijgen hebben vaak moeite met "nee" zeggen en/of ze werkten in een bedrijf met een ziekmakende bedrijfscultuur. Bij sommige sectoren branden mensen ook sneller op dan bij andere.
Spelen deze dingen bij jou?
Heb je sterke behoefte aan controle?
Dan zou ik zeggen choose your battles wisely en verspil geen energie aan zaken die niet belangrijk zijn of die toch niet te behalen zijn.
Heeft je man ook taken overgenomen toen je ft werkte of kwam alles op jou neer?
Heb je uit handen gegeven wat je uit handen kon geven; schoonmaakster, strijkservice?
Oh, en het huis hoeft ook niet superschoon te zijn he.
Ontspanning is ook belangrijk, dus heb je daar ook op gelet?
Het maakt niet uit wat het is; wandelen, zwemmen, naar een kuuroord, knuselen etc.
Een burn out is zwaar en het is begrijpelijk dat je er nu doorheen zit, maar laat je door die "hulpverleners" met hun vaag gezwets niet tot "patiënt" maken.
Je zou ook een coach kunnen overwegen. Dat gaat er vaak een stuk praktischer aan toe en het zijn ongeveer 8 sesies.
Ik bedoel het mag allemaal wel wat concreter.
Mensen die een burn out krijgen hebben vaak moeite met "nee" zeggen en/of ze werkten in een bedrijf met een ziekmakende bedrijfscultuur. Bij sommige sectoren branden mensen ook sneller op dan bij andere.
Spelen deze dingen bij jou?
Heb je sterke behoefte aan controle?
Dan zou ik zeggen choose your battles wisely en verspil geen energie aan zaken die niet belangrijk zijn of die toch niet te behalen zijn.
Heeft je man ook taken overgenomen toen je ft werkte of kwam alles op jou neer?
Heb je uit handen gegeven wat je uit handen kon geven; schoonmaakster, strijkservice?
Oh, en het huis hoeft ook niet superschoon te zijn he.
Ontspanning is ook belangrijk, dus heb je daar ook op gelet?
Het maakt niet uit wat het is; wandelen, zwemmen, naar een kuuroord, knuselen etc.
Een burn out is zwaar en het is begrijpelijk dat je er nu doorheen zit, maar laat je door die "hulpverleners" met hun vaag gezwets niet tot "patiënt" maken.
Je zou ook een coach kunnen overwegen. Dat gaat er vaak een stuk praktischer aan toe en het zijn ongeveer 8 sesies.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zaterdag 31 maart 2012 om 21:32
@Molly: het kan kloppen hoor dat je mij nog niet kent als poster. Ik ben lang voornamelijk een meelezer geweest en heb me pas sinds een paar weken geregistreerd op het VF. Juist door bijdragen van ondermeer jou zag ik het zitten om hier zelf een topic te openen.
Voor wat betreft de rest van je post. Ik ben bang dat ik moet toegeven dat ik inderdaad best statusgevoelig was (ben). Geen snob (dat hoop ik tenminste ) maar ik heb wel "last" van een bewijsdrang om te laten zien dat een slechte start geen garantie is voor een slecht vervolg. Ik denk dat dit daarom ook juist een lastig punt is om maar zo los te laten, ik associeer het anders nog te veel met "mislukking". Neemt niet weg dat er veel waarheid in je post zit. Ik ben me ervan bewust, maar dit is een tricky one en hangt heel erg aan mijn basale gevoelens van onwaardigheid en niet goed genoeg zijn.
@kopje koffie. Met jouw post vertegenwoordig je feitelijk heel mijn eigen ratio. Ik zou hem woord voor woord zelf hebben kunnen geschreven
Het punt alleen is: dat stadium ben ik inmiddels voorbij. Ik heb de tijd genomen om mijn accu op te laden (ik ben al een half jaar thuis), ik heb een man die meer dan zijn deel van de opvoeding en het huishouden op zich neemt, ik probeer mijn kritische standaard te verlagen (afkopen dmv schoonmaakster zit er helaas niet in) en ik denk dat ik echt wel voldoende momenten voor ontspanning neem. Ook kies ik echt mijn battles, die stappen heb ik al gezet. Echt!
Maar nu sta ik dus op het punt dat ik merk, het is niet voldoende. Oh, en ik wou dat het wel zo was hoor. Geloof me, niets liever dan dat.
Volgens mij was jij het die postte: " je bent wel sterk, want je hebt het ooit al gedaan. Met de juiste battles, voldoende ontspanning en meer nee zeggen kom je er wel weer en kan je het wel weer." (iets in die trant)
Dat heb ik mezelf ook steeds voorgehouden. Heel praktisch, heel concreet en natuurlijk heeft me dat waardevolle dingen opgeleverd. Alleen ( nog) niet genoeg om me zo "equiped" te voelen dat het me wel weer lukt.
Dus wat is dan de volgende stap? Die frustratie, dat ongeduld is wat je denk ik nu bij me leest. Want wat precies heb ik dan nodig om te komen waar ik moet zijn en op welk niveau zal dat zijn?
Voor wat betreft de rest van je post. Ik ben bang dat ik moet toegeven dat ik inderdaad best statusgevoelig was (ben). Geen snob (dat hoop ik tenminste ) maar ik heb wel "last" van een bewijsdrang om te laten zien dat een slechte start geen garantie is voor een slecht vervolg. Ik denk dat dit daarom ook juist een lastig punt is om maar zo los te laten, ik associeer het anders nog te veel met "mislukking". Neemt niet weg dat er veel waarheid in je post zit. Ik ben me ervan bewust, maar dit is een tricky one en hangt heel erg aan mijn basale gevoelens van onwaardigheid en niet goed genoeg zijn.
@kopje koffie. Met jouw post vertegenwoordig je feitelijk heel mijn eigen ratio. Ik zou hem woord voor woord zelf hebben kunnen geschreven
Het punt alleen is: dat stadium ben ik inmiddels voorbij. Ik heb de tijd genomen om mijn accu op te laden (ik ben al een half jaar thuis), ik heb een man die meer dan zijn deel van de opvoeding en het huishouden op zich neemt, ik probeer mijn kritische standaard te verlagen (afkopen dmv schoonmaakster zit er helaas niet in) en ik denk dat ik echt wel voldoende momenten voor ontspanning neem. Ook kies ik echt mijn battles, die stappen heb ik al gezet. Echt!
Maar nu sta ik dus op het punt dat ik merk, het is niet voldoende. Oh, en ik wou dat het wel zo was hoor. Geloof me, niets liever dan dat.
Volgens mij was jij het die postte: " je bent wel sterk, want je hebt het ooit al gedaan. Met de juiste battles, voldoende ontspanning en meer nee zeggen kom je er wel weer en kan je het wel weer." (iets in die trant)
Dat heb ik mezelf ook steeds voorgehouden. Heel praktisch, heel concreet en natuurlijk heeft me dat waardevolle dingen opgeleverd. Alleen ( nog) niet genoeg om me zo "equiped" te voelen dat het me wel weer lukt.
Dus wat is dan de volgende stap? Die frustratie, dat ongeduld is wat je denk ik nu bij me leest. Want wat precies heb ik dan nodig om te komen waar ik moet zijn en op welk niveau zal dat zijn?
zaterdag 31 maart 2012 om 22:24
Best Boedhabuikje,
Het valt mij op dat je heel erg in uitersten denkt: óf je bent een sterke, succesvolle vrouw met een gezin, een mooi huis en een druk sociaal leven óf je bent vergelijkbaar met je moeder d.w.z. iemand die emotioneel heel sterk op de mensen in haar omgeving leunt. Ook met die vraag van de psychiater: óf je bent een topvoetballer, óf je bent een voetballer van een amateurclub. Er zit nog zoveel tussenin. Ik weet niet of het een van de eigenschappen is van een burn-out om zwart-wit te denken, maar dit viel mij heel erg in je verhaal op. Ook dat je heel erg gefocust bent op wat in jouw ogen ´succesvol´ is of ´wat hoort´ zoals een sterke vrouw zijn. In dat opzicht heb je wel heel erg hard geschopt tegen je moeder aan om het helemaal anders te doen. En waarschijnlijk is de angst om net zoals haar te worden of te zijn, hetgeen wat je altijd gestimuleerd hebt om het verder te schoppen, sterker te zijn etc. (in dit laatste herken ik mijzelf namelijk). Maar...er is nog heel veel grijs.
Heel veel sterkte!
Het valt mij op dat je heel erg in uitersten denkt: óf je bent een sterke, succesvolle vrouw met een gezin, een mooi huis en een druk sociaal leven óf je bent vergelijkbaar met je moeder d.w.z. iemand die emotioneel heel sterk op de mensen in haar omgeving leunt. Ook met die vraag van de psychiater: óf je bent een topvoetballer, óf je bent een voetballer van een amateurclub. Er zit nog zoveel tussenin. Ik weet niet of het een van de eigenschappen is van een burn-out om zwart-wit te denken, maar dit viel mij heel erg in je verhaal op. Ook dat je heel erg gefocust bent op wat in jouw ogen ´succesvol´ is of ´wat hoort´ zoals een sterke vrouw zijn. In dat opzicht heb je wel heel erg hard geschopt tegen je moeder aan om het helemaal anders te doen. En waarschijnlijk is de angst om net zoals haar te worden of te zijn, hetgeen wat je altijd gestimuleerd hebt om het verder te schoppen, sterker te zijn etc. (in dit laatste herken ik mijzelf namelijk). Maar...er is nog heel veel grijs.
Heel veel sterkte!
zaterdag 31 maart 2012 om 23:39
@Kikkerjet; klopt wel wat je zegt. En inderdaad, er zijn nog vele nuances grijs:-). Ook dat is wel iets wat ik me steeds meer bewust ben....working on it 
.
Ik weet alleen niet in hoeverre dat nu voortkomt uit het feit dat ik zo mijn best doe mijn moeder niet achterna te gaan, of dat dit nu gewoon een karaktertrek van mijzelf is.
Jij herkent dit zeg je, die bewijsdrang dat je heus niet op je moeder lijkt? Hoe ga jij hier mee om?
.Ik weet alleen niet in hoeverre dat nu voortkomt uit het feit dat ik zo mijn best doe mijn moeder niet achterna te gaan, of dat dit nu gewoon een karaktertrek van mijzelf is.
Jij herkent dit zeg je, die bewijsdrang dat je heus niet op je moeder lijkt? Hoe ga jij hier mee om?
zaterdag 31 maart 2012 om 23:52
Dank voor je berichtje. Tja, ik denk dat ik nog steeds een beetje in de ´verzetfase´ zit, maar ik ben mij er inmiddels wel van bewust. Eerder ging het meer onbewust; teveel eisen stellen aan mezelf, tot het onmogelijke aan toe. Inmiddels ben ik wat minder streng voor mezelf geworden al blijf ik die grens opzoeken. Ook omdat het voor mij werkt.
Het is door een opmerking van buitenaf gekomen dat ik me er echt bewust van werd. En mijn moeder is heel anders dan jouw moeder, maar in mijn ogen is ze gewoon erg passief en afwachtend en dat heeft haar toch wel teleurstelling in het leven gebracht. En dat stukje wil ik dus niet. Ik wil niet terugkijken op mijn leven en dan spijt hebben dat ik mij door angst tegen heb laten houden. Dus in die zin zit er ook wel wat positiefs aan.
En daarnaast ben ik een stuk liever en milder voor mezelf geworden, al blijft dat nog een pijnpunt.
Oh ja, wat denk ik ook heel erg meespeelt is dat ik ouder ben geworden en mijn moeder ook beter begrijp. Vroeger dacht ik altijd dat anderen de ´perfecte moeder´ hadden, maar nu ik in mijn omgeving voorbeelden heb gezien van dat het nog erger kan (overdreven gesteld), valt mijn moeder heel erg mee. Beter gezegd, ik probeer mij nu te focussen op alle goede punten die zij heeft en haar wat meer als een completer persoon te zien inclusief al haar angsten en onzekerheden.
Het is door een opmerking van buitenaf gekomen dat ik me er echt bewust van werd. En mijn moeder is heel anders dan jouw moeder, maar in mijn ogen is ze gewoon erg passief en afwachtend en dat heeft haar toch wel teleurstelling in het leven gebracht. En dat stukje wil ik dus niet. Ik wil niet terugkijken op mijn leven en dan spijt hebben dat ik mij door angst tegen heb laten houden. Dus in die zin zit er ook wel wat positiefs aan.
En daarnaast ben ik een stuk liever en milder voor mezelf geworden, al blijft dat nog een pijnpunt.
Oh ja, wat denk ik ook heel erg meespeelt is dat ik ouder ben geworden en mijn moeder ook beter begrijp. Vroeger dacht ik altijd dat anderen de ´perfecte moeder´ hadden, maar nu ik in mijn omgeving voorbeelden heb gezien van dat het nog erger kan (overdreven gesteld), valt mijn moeder heel erg mee. Beter gezegd, ik probeer mij nu te focussen op alle goede punten die zij heeft en haar wat meer als een completer persoon te zien inclusief al haar angsten en onzekerheden.
zondag 1 april 2012 om 09:57
Hee Boeddhabuikje,
Het klinkt alsof je ook al heel goed bezig bent! Door over jezelf na te denken, door bewuster te zijn als je met je kinderen bezig bent, maar ook door haptotherapie te volgen en meer in je lijf te zitten. En door hier de gesprekken aan te gaan.
Ik weet niet hoe sterk je je inmiddels voelt, maar soms heb je bij een burnout zo lang je denkkracht en hersens gebruikt, dat het even tijd nodig heeft voordat je weer voldoende aansterkt bent, en bij je eigen voelen bent uitgekomen. Ik was tijdens mijn herstelfase eigenlijk voornamelijk bezig met voelen waar ik behoefte aan had (bewegen, eten, vrienden, alleen zijn, een knuffel, hard huilen). Dus dat ik niet meer bedacht 'nu zou het goed zijn om met iemand af te spreken', maar voelde 'he, ik heb zin om lekker in de tuin te pruttelen, dat is genoeg voor vandaag'. Omdat ik dan zo het beste voor mezelf zorgde, wat nu eenmaal nodig is om aan te sterken.
Dan komen daarna wel stap voor stap de vragen van hoe nu verder, maar sta je dichter bij jezelf, datgene wat je in de aanloop naar je burnout hebt verwaarloost.
Misschien sla ik de spijker mis, maar ik heb het toch even getypt, mocht je er iets aan hebben. Knuffel!
Het klinkt alsof je ook al heel goed bezig bent! Door over jezelf na te denken, door bewuster te zijn als je met je kinderen bezig bent, maar ook door haptotherapie te volgen en meer in je lijf te zitten. En door hier de gesprekken aan te gaan.
Ik weet niet hoe sterk je je inmiddels voelt, maar soms heb je bij een burnout zo lang je denkkracht en hersens gebruikt, dat het even tijd nodig heeft voordat je weer voldoende aansterkt bent, en bij je eigen voelen bent uitgekomen. Ik was tijdens mijn herstelfase eigenlijk voornamelijk bezig met voelen waar ik behoefte aan had (bewegen, eten, vrienden, alleen zijn, een knuffel, hard huilen). Dus dat ik niet meer bedacht 'nu zou het goed zijn om met iemand af te spreken', maar voelde 'he, ik heb zin om lekker in de tuin te pruttelen, dat is genoeg voor vandaag'. Omdat ik dan zo het beste voor mezelf zorgde, wat nu eenmaal nodig is om aan te sterken.
Dan komen daarna wel stap voor stap de vragen van hoe nu verder, maar sta je dichter bij jezelf, datgene wat je in de aanloop naar je burnout hebt verwaarloost.
Misschien sla ik de spijker mis, maar ik heb het toch even getypt, mocht je er iets aan hebben. Knuffel!
zondag 1 april 2012 om 14:22
@kikkerjet: ik herken wel dingen in wat je zegt. Voornamelijk wat je zegt over dat je vroeger dacht dat anderen een perfecte moeder hadden en jijzelf niet. Dat beter in perspectief te plaatsen heeft denk ik inderdaad ook met ouder worden te maken. Ik had zelf vroeger nogal de neiging om bepaalde vrouwen te idealiseren. Niet dat ik er verliefd op was maar kon wel heel erg tegen ze opkijken en bij ze willen zijn. Op zoek naar een soort van moeder denk ik nu. Ik kon daar ver in gaan en echt alleen maar goede eigenschappen aan zo iemand toekennen. Heel onrealistisch natuurlijk en ook weer heel zwart wit.
@Dubiootje. Goede vragen weer. Ik moet hier ook echt over nadenken. Ik denk dat succes voor mij inhoudt dat ik voldoe aan de verwachtingen waarvan ik denk dat die de buitenwereld van mij heeft. (tot dat inzicht ben ik al wel hoor, dat het eigen invullingen zijn)
Ik leer bijvoorbeeld erg makkelijk, ik was als kind erg pienter en nieuwsgierig. Iedereen die zei: ach, die meid komt er wel. Maar toch bleek een studie helemaal niet zo vanzelfsprekend als verwacht. Het zat er als potentie altijd wel in, maar het komt er nooit uit. Nu ook weer, ben ik net weer voor mijn afstuderen gestruikeld. Ik ben echt begonnen aan deze studie omdat ik het zelf wilde. Heel afgewogen de keus gemaakt. Vervolgens word ik dan weer bloedfanatiek en binnen no time door mijn reserves heen.
Gelijksoortige verhalen over werk en lijnen. Ik ga als een vliegende raket. Zet een beeld neer van mezelf waardoor mensen weer denken, ach, die meid ,die komt er wel. En kan ik daar vervolgens niet meer aan voldoen waardoor ik het weer bij mijn lijstje van mislukt kan toevoegen.
Terwijl ik zo graag zou willen zijn zoals anderen. Ik krijg steeds het idee dat ik schijnbaar " normale" dingen niet eens tot een succes kan volbrengen. Een studie...qua intellect geen probleem, maar waarom lukt het dan niet? Werk, idem dito. En zelfs mijn eigen kinderen, ik houd zielsveel van ze, maar regelmatig heb ik bij hen ook het idee dat ik tekort schiet. Hè bah, ik zit hier nu gewoon te janken.
Dat gevoel van " goed zijn zoals je bent", dat heb ik dus gewoon niet. Alleen maar goed genoeg als ik goed presteer.
En ik weet dat ik daar mee aan de slag moet. Ik weet het echt, maar ik kan het maar niet voelen....zijn zoals je bent.
@Jellyfish: jouw post klopt als een bus en dat probeer ik ook wel. Ik vind het alleen lastig omdat mijn gevoel voornamelijk dingen ingeeft die ik als lui en negatief associeer. Er even aan toe geven lukt me dan wel, maar er komt steeds dat punt van: nou is het wel genoeg geweest met je luiigheid en je verdriet, waardoor ik weer in het bovenstaande schiet. Dat cirkeltje, daar kom ik maar niet uit.
@Dubiootje. Goede vragen weer. Ik moet hier ook echt over nadenken. Ik denk dat succes voor mij inhoudt dat ik voldoe aan de verwachtingen waarvan ik denk dat die de buitenwereld van mij heeft. (tot dat inzicht ben ik al wel hoor, dat het eigen invullingen zijn)
Ik leer bijvoorbeeld erg makkelijk, ik was als kind erg pienter en nieuwsgierig. Iedereen die zei: ach, die meid komt er wel. Maar toch bleek een studie helemaal niet zo vanzelfsprekend als verwacht. Het zat er als potentie altijd wel in, maar het komt er nooit uit. Nu ook weer, ben ik net weer voor mijn afstuderen gestruikeld. Ik ben echt begonnen aan deze studie omdat ik het zelf wilde. Heel afgewogen de keus gemaakt. Vervolgens word ik dan weer bloedfanatiek en binnen no time door mijn reserves heen.
Gelijksoortige verhalen over werk en lijnen. Ik ga als een vliegende raket. Zet een beeld neer van mezelf waardoor mensen weer denken, ach, die meid ,die komt er wel. En kan ik daar vervolgens niet meer aan voldoen waardoor ik het weer bij mijn lijstje van mislukt kan toevoegen.
Terwijl ik zo graag zou willen zijn zoals anderen. Ik krijg steeds het idee dat ik schijnbaar " normale" dingen niet eens tot een succes kan volbrengen. Een studie...qua intellect geen probleem, maar waarom lukt het dan niet? Werk, idem dito. En zelfs mijn eigen kinderen, ik houd zielsveel van ze, maar regelmatig heb ik bij hen ook het idee dat ik tekort schiet. Hè bah, ik zit hier nu gewoon te janken.
Dat gevoel van " goed zijn zoals je bent", dat heb ik dus gewoon niet. Alleen maar goed genoeg als ik goed presteer.
En ik weet dat ik daar mee aan de slag moet. Ik weet het echt, maar ik kan het maar niet voelen....zijn zoals je bent.
@Jellyfish: jouw post klopt als een bus en dat probeer ik ook wel. Ik vind het alleen lastig omdat mijn gevoel voornamelijk dingen ingeeft die ik als lui en negatief associeer. Er even aan toe geven lukt me dan wel, maar er komt steeds dat punt van: nou is het wel genoeg geweest met je luiigheid en je verdriet, waardoor ik weer in het bovenstaande schiet. Dat cirkeltje, daar kom ik maar niet uit.
zondag 1 april 2012 om 19:21
Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken
Zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Als ik blijf geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen
Wat mij altijd overkomt
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan ik steeds opnieuw beginnen
Je komt er wel
Zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken
Zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Als ik blijf geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen
Wat mij altijd overkomt
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan ik steeds opnieuw beginnen
Je komt er wel
