Psyche
alle pijlers
Psychiater zegt ongepaste dingen.
dinsdag 14 augustus 2012 om 23:36
Sinds twee jaar loop ik wegens een depressie bij een grote instelling verspreid door heel Amsterdam. Ik krijg daar ook medicijnen voor, anti depressiva en, omdat ze eerst niet goed wisten wat het was, anti psychotica. Daar ging het al mis, want ik heb nooit een psychose of waanbeelden gehad, alleen een negatief zelfbeeld.
Sinds een half jaar krijg ik nu schema therapie, en dat werkt een stuk beter dan alle medicijnen bij elkaar. Echter heb ik , in die instelling, ook een nieuwe psychiater gekregen.
Al vanaf het begin leek er wat mis te zijn met die man. Hij kwam heel jongensachtig en giechelig over toen hij mij zag. Nu ben ik, al zeg ik het zelf, een knappe meid, en heb ik dit gedrag al vaker meegemaakt bij mannen. Toen al had ik er een vreemd gevoel bij, maar ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat heus niet elke man mij leuk vond op die manier, en zeker mijn psychiater niet. echter bleef, in onze gesprekken, de nadruk steeds op mijn uiterlijk te liggen. "Wat verzorg je jezelf goed". "Je bent een knappe vrouw, dus...". Ik werd er steeds ongemakkelijk van.
Bij ons een na laatste gesprek vertelde ik, hoewel ik daar eigenlijk niet zo'n zin had bij hem, over het verlaagde libido dat ik door mijn medicatie kreeg. Ik merkte toen al dat hij zich vreemd gedroeg. Afgelopen week, toen ik bij hem langs kwam, begon hij opeens te bazelen over dat we een band zouden hebben. Of ik me wel veilig voelde hier, en nog meer van die ongein. Ik vertelde hem dat ik totaal niks voelde bij onze gesprekken, dat ik puur een dienst bij hem afnam en hem deze dingen alleen vertelde omdat hij de dokter was en ik de medische achtergrond van mijn problemen wou weten. Hoewel hij toegaf dat de seksuele problemen meer iets waren voor mijn vrouwelijke therapeute, bleef hij maar doorbazelen over die band. of ik echt geen gevoel had bij hem, of ik niet gehecht aan hem was geraakt. Nee dus, zei ik kalm maar duidelijk, dat had ik niet. Uiteindelijk wat grapjes gemaakt en weg gegaan na het gesprek.
Maar het zat me niet lekker. Mijn beste vriendin, wiens moeder een keer is aangerand door een arts, zei me dat het bij haar ook zo was begonnen en ik er weg moest. Mijn moeder, die ik dit vertelde, reageerde geschrokken en zei dat als hij mij aanraakte ik meteen langs het politiebureau moest gaan ( logisch, mam).
Ik wil er ook eigenlijk weg. Maar het punt is, het is allemaal een grote organisatie en iedereen heeft er contact met elkaar. Toen ik van de jeugd naar de volwassenen wou gaan, was er al gezeik. Uiteindelijk zit ik nu bij de jeugd, maar ik ben er al eigenlijk te oud voor (23), dus ik ga eisen dat ik overgeplaatst word.
Ik weet alleen, dat hij, als dokter, een stuk geloofwaardiger is en over mij rond zal bazuinen dat ik dingen in mijn hoofd haal, dat hij niet te ver is gegaan, hij heeft me immers niet betast dus ik zal wel waanbeelden hebben. Ik heb daar echt geen behoefte aan, ik wil gewoon geen contact meer met die vent. Maar als ik morgen langs de balie ga, weet ik niet of ze mijn verzoek daar inwilligen. Dit terwijl ik een zeer normaal leven leid, met veel vrienden, een bijbaan en al een afgeronde studie (begin komend semester aan studie nummer twee). Dus de gekke zwakzinnige ben ik zeer zeker niet.
Bovendien volg ik daar nu al 2 jaar therapie en ik weet het nu allemaal wel. Het gaat ook goed met mij nu, zeker na de schematherapie. Ik zie het niet zitten daar nog een jaar te vertoefen, met weer foute diagnoses en ander gedoe (schijn nu een stoornis te hebben, maar dit is ook weer vaag.) Ik slik dus onnodig een medicijn dat gegeven wordt aan schizofrenen... Het ergste is nog, dat mijn dokter mij alleen maar andere pillen wil geven, maar ik weiger. Ik wil sowieso eerst van die anti psychotica af, en de anti depressiva dan alleen via de huisarts afbouwen.
Het punt is, ik kan niet echt ergens anders heen voor mijn gevoel.Binnen Amsterdam is er niet echt een andere organisatie geloof ik. En ik weet niet of de huisarts wel antipsychotica mag verstrekken. Ik voel me er gewoon niet meer prettig. Niet alleen door die dokter, maar ook door de onnodige medicatie die ik nu slik, en het feit dat ze me nog steeds op jeugd wilden houden terwijl ik allang volwassen ben (en ik dus steeds kinderachtige vragenlijsten moest invullen over speelgoed delen etc.)
Wat moet ik doen? Ik voel me een beetje machteloos nu.
Sinds een half jaar krijg ik nu schema therapie, en dat werkt een stuk beter dan alle medicijnen bij elkaar. Echter heb ik , in die instelling, ook een nieuwe psychiater gekregen.
Al vanaf het begin leek er wat mis te zijn met die man. Hij kwam heel jongensachtig en giechelig over toen hij mij zag. Nu ben ik, al zeg ik het zelf, een knappe meid, en heb ik dit gedrag al vaker meegemaakt bij mannen. Toen al had ik er een vreemd gevoel bij, maar ik kalmeerde mezelf met de gedachte dat heus niet elke man mij leuk vond op die manier, en zeker mijn psychiater niet. echter bleef, in onze gesprekken, de nadruk steeds op mijn uiterlijk te liggen. "Wat verzorg je jezelf goed". "Je bent een knappe vrouw, dus...". Ik werd er steeds ongemakkelijk van.
Bij ons een na laatste gesprek vertelde ik, hoewel ik daar eigenlijk niet zo'n zin had bij hem, over het verlaagde libido dat ik door mijn medicatie kreeg. Ik merkte toen al dat hij zich vreemd gedroeg. Afgelopen week, toen ik bij hem langs kwam, begon hij opeens te bazelen over dat we een band zouden hebben. Of ik me wel veilig voelde hier, en nog meer van die ongein. Ik vertelde hem dat ik totaal niks voelde bij onze gesprekken, dat ik puur een dienst bij hem afnam en hem deze dingen alleen vertelde omdat hij de dokter was en ik de medische achtergrond van mijn problemen wou weten. Hoewel hij toegaf dat de seksuele problemen meer iets waren voor mijn vrouwelijke therapeute, bleef hij maar doorbazelen over die band. of ik echt geen gevoel had bij hem, of ik niet gehecht aan hem was geraakt. Nee dus, zei ik kalm maar duidelijk, dat had ik niet. Uiteindelijk wat grapjes gemaakt en weg gegaan na het gesprek.
Maar het zat me niet lekker. Mijn beste vriendin, wiens moeder een keer is aangerand door een arts, zei me dat het bij haar ook zo was begonnen en ik er weg moest. Mijn moeder, die ik dit vertelde, reageerde geschrokken en zei dat als hij mij aanraakte ik meteen langs het politiebureau moest gaan ( logisch, mam).
Ik wil er ook eigenlijk weg. Maar het punt is, het is allemaal een grote organisatie en iedereen heeft er contact met elkaar. Toen ik van de jeugd naar de volwassenen wou gaan, was er al gezeik. Uiteindelijk zit ik nu bij de jeugd, maar ik ben er al eigenlijk te oud voor (23), dus ik ga eisen dat ik overgeplaatst word.
Ik weet alleen, dat hij, als dokter, een stuk geloofwaardiger is en over mij rond zal bazuinen dat ik dingen in mijn hoofd haal, dat hij niet te ver is gegaan, hij heeft me immers niet betast dus ik zal wel waanbeelden hebben. Ik heb daar echt geen behoefte aan, ik wil gewoon geen contact meer met die vent. Maar als ik morgen langs de balie ga, weet ik niet of ze mijn verzoek daar inwilligen. Dit terwijl ik een zeer normaal leven leid, met veel vrienden, een bijbaan en al een afgeronde studie (begin komend semester aan studie nummer twee). Dus de gekke zwakzinnige ben ik zeer zeker niet.
Bovendien volg ik daar nu al 2 jaar therapie en ik weet het nu allemaal wel. Het gaat ook goed met mij nu, zeker na de schematherapie. Ik zie het niet zitten daar nog een jaar te vertoefen, met weer foute diagnoses en ander gedoe (schijn nu een stoornis te hebben, maar dit is ook weer vaag.) Ik slik dus onnodig een medicijn dat gegeven wordt aan schizofrenen... Het ergste is nog, dat mijn dokter mij alleen maar andere pillen wil geven, maar ik weiger. Ik wil sowieso eerst van die anti psychotica af, en de anti depressiva dan alleen via de huisarts afbouwen.
Het punt is, ik kan niet echt ergens anders heen voor mijn gevoel.Binnen Amsterdam is er niet echt een andere organisatie geloof ik. En ik weet niet of de huisarts wel antipsychotica mag verstrekken. Ik voel me er gewoon niet meer prettig. Niet alleen door die dokter, maar ook door de onnodige medicatie die ik nu slik, en het feit dat ze me nog steeds op jeugd wilden houden terwijl ik allang volwassen ben (en ik dus steeds kinderachtige vragenlijsten moest invullen over speelgoed delen etc.)
Wat moet ik doen? Ik voel me een beetje machteloos nu.
woensdag 15 augustus 2012 om 15:53
Ik ben gewoon een veilig persoon. Toen ik depressief was, heb ik wel geroepen dat ik niet wou leven, maar nooit een poging gedaan. Wel een keer naar het station gerend, maar nooit echt de drang gehad om mijzelf wat aan te doen. Ik automutileer niet. Ik ben ook niet agressief naar buiten toe, met mijn moeder wel veel ruzie gemaakt waarbij er over en weer klappen vielen, en toen het echt heel slecht met mij ging, heb ik mijn vriend een paar keer geslagen. Nu nooit meer.
Ik ben goed verzorgd, hoogopgeleid en met een haalbaal toekomstplan waarvoor ik mij al jaren lang inzet. Ik ben pas 23 en heb al een master, dus ik doe het nog beter dan veel andere mensen. Ik zie niet in waarom ik er zou moeten blijven. Tegen mij zeggen ze dat de depressie kan terugkomen, maar ik denk van niet: ik heb nu een heel andere mindset dan toen, heb meer vertrouwen in mijn kunnen en kennen en het intereseert mij niet meer zo veel of ik er perfect uitzie of niet. Ik ben ook gewoon volwassen geworden, ik was 20 toen ik er begon.
Ik ben goed verzorgd, hoogopgeleid en met een haalbaal toekomstplan waarvoor ik mij al jaren lang inzet. Ik ben pas 23 en heb al een master, dus ik doe het nog beter dan veel andere mensen. Ik zie niet in waarom ik er zou moeten blijven. Tegen mij zeggen ze dat de depressie kan terugkomen, maar ik denk van niet: ik heb nu een heel andere mindset dan toen, heb meer vertrouwen in mijn kunnen en kennen en het intereseert mij niet meer zo veel of ik er perfect uitzie of niet. Ik ben ook gewoon volwassen geworden, ik was 20 toen ik er begon.
woensdag 15 augustus 2012 om 15:57
Ruwediamant: klinkt prachtig allemaal.
Zou heerlijk zijn als je 'op eigen benen' jezelf nu echt kan gaan bewijzen, dat je de GGZ niet nodig hebt.
Jammer dat binnen de psychiatrie patiënten soms zo 'gepsychiatriseerd' worden. Je bent idd erg jong, dus waarom jou niet de kans geven je eigen weg te vinden? Je hebt een vangnet, dat is duidelijk, dus ze zouden je veilig moeten kunnen loslaten zoals je zegt.
(Dat je trouwens daadwerkelijk naar een station gelopen bent en fysiek wel eens klappen hebt uitgedeeld vind ik wél heftig. Maar dat hoeft je niet tot in lengten van dagen aangerekend te worden).
Sterkte, en ik hoop dat je wat hebt aan mijn tips en dat je er uitkomt met je huisarts.
Zou heerlijk zijn als je 'op eigen benen' jezelf nu echt kan gaan bewijzen, dat je de GGZ niet nodig hebt.
Jammer dat binnen de psychiatrie patiënten soms zo 'gepsychiatriseerd' worden. Je bent idd erg jong, dus waarom jou niet de kans geven je eigen weg te vinden? Je hebt een vangnet, dat is duidelijk, dus ze zouden je veilig moeten kunnen loslaten zoals je zegt.
(Dat je trouwens daadwerkelijk naar een station gelopen bent en fysiek wel eens klappen hebt uitgedeeld vind ik wél heftig. Maar dat hoeft je niet tot in lengten van dagen aangerekend te worden).
Sterkte, en ik hoop dat je wat hebt aan mijn tips en dat je er uitkomt met je huisarts.
woensdag 15 augustus 2012 om 16:05
quote:Tjoepertje schreef op 15 augustus 2012 @ 15:57:
Ruwediamant: klinkt prachtig allemaal.
Zou heerlijk zijn als je 'op eigen benen' jezelf nu echt kan gaan bewijzen, dat je de GGZ niet nodig hebt.
Jammer dat binnen de psychiatrie patiënten soms zo 'gepsychiatriseerd' worden. Je bent idd erg jong, dus waarom jou niet de kans geven je eigen weg te vinden? Je hebt een vangnet, dat is duidelijk, dus ze zouden je veilig moeten kunnen loslaten zoals je zegt.
(Dat je trouwens daadwerkelijk naar een station gelopen bent en fysiek wel eens klappen hebt uitgedeeld vind ik wél heftig. Maar dat hoeft je niet tot in lengten van dagen aangerekend te worden).
Sterkte, en ik hoop dat je wat hebt aan mijn tips en dat je er uitkomt met je huisarts.Ik ben thuis, als kind, geslagen door mijn ouders. Toen ik depressief werd, kon mijn vriend de zorg voor mij niet aan en moest ik weer een tijdje bij mijn moeder wonen. Daar werd er tegen mij geschreeuwd en ben ik een keer geslagen door mijn vader, die geen begrip kon tonen voor mijn situatie. Als ik even naar buiten wilde, mocht dat niet van ze, alleen onder begeleiding, alsof ik totaal gestoord was. Ik trok het niet meer daar, en ben toen uit wanhoop naar het station gerend, ik wou er weg, maar ik wist niet wat ik moest doen. Ik was nooit gesprongen, ik wou gewoon even wegvluchten.
Ruwediamant: klinkt prachtig allemaal.
Zou heerlijk zijn als je 'op eigen benen' jezelf nu echt kan gaan bewijzen, dat je de GGZ niet nodig hebt.
Jammer dat binnen de psychiatrie patiënten soms zo 'gepsychiatriseerd' worden. Je bent idd erg jong, dus waarom jou niet de kans geven je eigen weg te vinden? Je hebt een vangnet, dat is duidelijk, dus ze zouden je veilig moeten kunnen loslaten zoals je zegt.
(Dat je trouwens daadwerkelijk naar een station gelopen bent en fysiek wel eens klappen hebt uitgedeeld vind ik wél heftig. Maar dat hoeft je niet tot in lengten van dagen aangerekend te worden).
Sterkte, en ik hoop dat je wat hebt aan mijn tips en dat je er uitkomt met je huisarts.Ik ben thuis, als kind, geslagen door mijn ouders. Toen ik depressief werd, kon mijn vriend de zorg voor mij niet aan en moest ik weer een tijdje bij mijn moeder wonen. Daar werd er tegen mij geschreeuwd en ben ik een keer geslagen door mijn vader, die geen begrip kon tonen voor mijn situatie. Als ik even naar buiten wilde, mocht dat niet van ze, alleen onder begeleiding, alsof ik totaal gestoord was. Ik trok het niet meer daar, en ben toen uit wanhoop naar het station gerend, ik wou er weg, maar ik wist niet wat ik moest doen. Ik was nooit gesprongen, ik wou gewoon even wegvluchten.
woensdag 15 augustus 2012 om 16:27
Nu ruzie met moeder omdat ik het psychologisch onderzoek heb afgezegd. Ik ben er zo klaar mee dat veel mensen mij gewoon lekker patient willen houden terwijl ik verstandig en gezond genoeg ben om voor mezelf te zorgen. Ik ken borderliners die minder lang bij psychologen hebben gelopen. Altijd maar hetzelfde onzin verhaal vertellen met tips die ik zelf ook wel weet. Nu roept ze weer dat ik nog ziek ben omdat, ik nagelbijt. Want dat doen normale mensen niet.
ik word er helemaal horendol van.
ik word er helemaal horendol van.
woensdag 15 augustus 2012 om 17:50
HA wil niet aan de medicatie beginnen, hij vindt dat de psychiater daar meer van weet.
Studentenpsycholoog is een goed idee, maar ik heb er geen ervaring mee: hoe werkt zo iemand? Mijn probleem is, dat als ik heel veel druk ervaar door mijn studie, ik erg onzeker word en bang word om te falen. Ik ben altijd een gemiddelde student geweest, niet iemand die steeds enen haalde, en ik doe mijn werk nu ook goed, maar toch vind ik het altijd eng om aan iets nieuws te beginnen. Dit komt ook deels doordat mijn ouders enorm pusherig waren en alleen het beste goed genoeg was. Dat is ook wel besproken in mijn therapie en nu heb ik er meer vertrouwen in, maar het is maar de vraag of dat zo blijft. maar dan is een studentenpsycholoog, verbonden aan de opleiding, een betere optie, aangezien diegene weet hoe het er aan toe gaat.
Studentenpsycholoog is een goed idee, maar ik heb er geen ervaring mee: hoe werkt zo iemand? Mijn probleem is, dat als ik heel veel druk ervaar door mijn studie, ik erg onzeker word en bang word om te falen. Ik ben altijd een gemiddelde student geweest, niet iemand die steeds enen haalde, en ik doe mijn werk nu ook goed, maar toch vind ik het altijd eng om aan iets nieuws te beginnen. Dit komt ook deels doordat mijn ouders enorm pusherig waren en alleen het beste goed genoeg was. Dat is ook wel besproken in mijn therapie en nu heb ik er meer vertrouwen in, maar het is maar de vraag of dat zo blijft. maar dan is een studentenpsycholoog, verbonden aan de opleiding, een betere optie, aangezien diegene weet hoe het er aan toe gaat.
woensdag 15 augustus 2012 om 17:53
Dergelijke instellingen zijn verplicht om een (patiënt)vertrouwenspersoon te hebben en een klachtenregeling. Het is sowieso verboden (en niet professioneel) wanneer er achter je rug om overleg tussen hulpverleners plaatsvindt, wanneer je aangeeft van behandelaar te willen wisselen. Mocht je dit toch lastig vinden om aan te geven, blijf er dan in elk geval niet mee rond lopen, maar zoek zo'n vertrouwenspersoon op. Zij behartigen belangen van de patiënten. Of als je daadwerkelijk een klacht wilt indienen over de bejegening, check de klachtenregeling. Daarin zal ook deze instelling goed voorzien zijn en anders kun je altijd nog onafhankelijke partijen betrekken zoals patiëntenorganisaties of beroepsvereniging van behandelaren e.d. Succes ermee!
Het leven is te kort om er niet van te genieten.
woensdag 15 augustus 2012 om 18:01
woensdag 15 augustus 2012 om 23:50
donderdag 16 augustus 2012 om 00:29
Ok dan is het wel lastig, een psycholoog is geen arts en kan niks voor je doen qua medicatie.
Je hebt altijd een arts nodig, huisarts of psychiater (die is dus wel arts). En als de HA niet wil zal het dus via een psychiater moeten.
Studentenpsycholoog weet ik niet precies. Weet wel dat hij/zij er is met name voor studiegerelateerde problemen. Twijfels over studiekeuze, faalangst, dat soort zaken.
(ben zelf jaaaaren geleden naar een studentenpsycholoog geweest maar die herkende bijv niet dat ik op dat moment een zware depressie had. Denk dat je voor de heavy stuff ergens anders moet zijn maar je geeft aan op dit moment geen zware problemen te hebben)
Je hebt altijd een arts nodig, huisarts of psychiater (die is dus wel arts). En als de HA niet wil zal het dus via een psychiater moeten.
Studentenpsycholoog weet ik niet precies. Weet wel dat hij/zij er is met name voor studiegerelateerde problemen. Twijfels over studiekeuze, faalangst, dat soort zaken.
(ben zelf jaaaaren geleden naar een studentenpsycholoog geweest maar die herkende bijv niet dat ik op dat moment een zware depressie had. Denk dat je voor de heavy stuff ergens anders moet zijn maar je geeft aan op dit moment geen zware problemen te hebben)
donderdag 16 augustus 2012 om 04:35
@huisarts: dank voor info, ik leer! Wel Sero dus, ik heb een aantal keren gelezen en is mij uitgelegd geworden dat dit niet kan. Thnx!
@ruw: HA niet bereikt, slecht!
Website nog bekeken?
Nee je bent niet gek. Hoevaak heb je je in het verleden door anderen laten leiden? En hoevaak door je intuitie? Wie had gelijk?
Toi toi chick! Volhouden!
@ruw: HA niet bereikt, slecht!
Website nog bekeken?
Nee je bent niet gek. Hoevaak heb je je in het verleden door anderen laten leiden? En hoevaak door je intuitie? Wie had gelijk?
Toi toi chick! Volhouden!
donderdag 16 augustus 2012 om 11:20
Beste ruwediamant,
Wat een rot situatie beschrijf je. Als psycholoog, die ook in grote instellingen heeft gewerkt, komen de volgende dingen bij me op:
- hoe is je band met je therapeut (de psycholoog)? Vertrouw je haar meer? Kan je met haar bespreekbaar maken wat je dwars zit?
- in de regel is het mogelijk om een andere behandelaar te krijgen. Geen klik voelen, je niet veilig voelen bij de huidige behandelaar is voldoende reden. Maar het is afwachten of het ook daadwerkelijk lukt en wie je er voor terugkrijgt. Ik kan me je zorg wel voorstellen dat je dan niet echt met een schone lei kan beginnen, omdat het allemaal dezelfde organisatie is en de bij jou betrokken hulpverleners je hele dossier kunnen bekijken.
- ben je al helemaal klaar met de schematherapie? Zou je nog een tijd door willen gaan bij je huidige psycholoog of zou je liever naar een vrijgevestigde gaan?
- als je je zorgen met je huisarts bespreekt, kan die je vast bij staan. Huisartsen mogen antipsychotica voorschrijven. Ze willen het echter niet allemaal doen. (Als jouw huisarst dit niet wil, zou je ook nog van huisarts kunnen wisselen, maar weet niet of je dat ziet zitten). Misschien is er een combi mogelijk: je gaat naar een vrijgevestigde psychiater voor een afbouwadvies en gaat daar dan samen met de huisarts mee aan de slag. Hopelijk kent je huisarts vrijgevestigde psychiaters die hij/zij goed vindt. Je kan ook zelf op zoek en in een telefonisch gesprek aangeven wat je hulpvraag is om te horen of de psychiater daar voor open staat.
- voor een vrijgevestigde psycholoog geldt iets dergelijks. Hebben mensen in je omgeving positieve ervaringen of weet je huisarts een goede, dan zou je die kunnen benaderen. Zelf zoeken op de site van de NVVP kan ook.
- studentenpsychologen kunnen patiënten maar een beperkt aantal keer zien, meestal tussen 5 en 10x. Weet niet of je daar genoeg aan zou hebben.
PS, zie nu dat ik heel wat reacties niet gelezen heb, dus misschien biedt mijn reactie niet veel nieuws meer.
Hoe dan ook heel veel succes!
Wat een rot situatie beschrijf je. Als psycholoog, die ook in grote instellingen heeft gewerkt, komen de volgende dingen bij me op:
- hoe is je band met je therapeut (de psycholoog)? Vertrouw je haar meer? Kan je met haar bespreekbaar maken wat je dwars zit?
- in de regel is het mogelijk om een andere behandelaar te krijgen. Geen klik voelen, je niet veilig voelen bij de huidige behandelaar is voldoende reden. Maar het is afwachten of het ook daadwerkelijk lukt en wie je er voor terugkrijgt. Ik kan me je zorg wel voorstellen dat je dan niet echt met een schone lei kan beginnen, omdat het allemaal dezelfde organisatie is en de bij jou betrokken hulpverleners je hele dossier kunnen bekijken.
- ben je al helemaal klaar met de schematherapie? Zou je nog een tijd door willen gaan bij je huidige psycholoog of zou je liever naar een vrijgevestigde gaan?
- als je je zorgen met je huisarts bespreekt, kan die je vast bij staan. Huisartsen mogen antipsychotica voorschrijven. Ze willen het echter niet allemaal doen. (Als jouw huisarst dit niet wil, zou je ook nog van huisarts kunnen wisselen, maar weet niet of je dat ziet zitten). Misschien is er een combi mogelijk: je gaat naar een vrijgevestigde psychiater voor een afbouwadvies en gaat daar dan samen met de huisarts mee aan de slag. Hopelijk kent je huisarts vrijgevestigde psychiaters die hij/zij goed vindt. Je kan ook zelf op zoek en in een telefonisch gesprek aangeven wat je hulpvraag is om te horen of de psychiater daar voor open staat.
- voor een vrijgevestigde psycholoog geldt iets dergelijks. Hebben mensen in je omgeving positieve ervaringen of weet je huisarts een goede, dan zou je die kunnen benaderen. Zelf zoeken op de site van de NVVP kan ook.
- studentenpsychologen kunnen patiënten maar een beperkt aantal keer zien, meestal tussen 5 en 10x. Weet niet of je daar genoeg aan zou hebben.
PS, zie nu dat ik heel wat reacties niet gelezen heb, dus misschien biedt mijn reactie niet veel nieuws meer.
Hoe dan ook heel veel succes!
vrijdag 17 augustus 2012 om 08:42
quote:anonymous111 schreef op 15 augustus 2012 @ 09:10:
Punt P is voornamelijk een instelling voor mensen met persoonlijkheidsstoornissen, ik vind het vreemd dat je daarnaar doorverwezen bent in 1e instantie.
Ik zou om een andere psychiater vragen, met als reden dat het niet klikt en dat je je niet prettig voelt bij hem.
Overigens heb ik bij diezelfde instelling juist wel goede ervaringen met hulpverleners, al is het inderdaad een chaos.
Een andere instelling die goed bekend staat is het NPI, misschien kun je daar verder.
Waarom is dat vreemd?
En in eerste instantie weten we natuurlijk niet. In de teksten van TO lees ik tussen de regels door best signalen dat ze voor een behandeling bij PuntP op de goede plek is (en dat is geen verwijt).
Punt P is voornamelijk een instelling voor mensen met persoonlijkheidsstoornissen, ik vind het vreemd dat je daarnaar doorverwezen bent in 1e instantie.
Ik zou om een andere psychiater vragen, met als reden dat het niet klikt en dat je je niet prettig voelt bij hem.
Overigens heb ik bij diezelfde instelling juist wel goede ervaringen met hulpverleners, al is het inderdaad een chaos.
Een andere instelling die goed bekend staat is het NPI, misschien kun je daar verder.
Waarom is dat vreemd?
En in eerste instantie weten we natuurlijk niet. In de teksten van TO lees ik tussen de regels door best signalen dat ze voor een behandeling bij PuntP op de goede plek is (en dat is geen verwijt).
vrijdag 17 augustus 2012 om 08:44
Als ik je lees, heeft je psychiater in mijn beleving heel normaal gereageerd op je telefoontje TO.
Ook de baliemiep, welke ik zelf loever gewoon receptioniste noem, heeft normaal gehandeld om je door te verbinden met de psychiater.
Ik zou je aanraden om een evaluatie aan te vragen met elkaar, zodat alles besproken kan worden en niet nu overstappen.
Zit je op een moeilijk, confronterend punt in je behandeling TO?
Ook de baliemiep, welke ik zelf loever gewoon receptioniste noem, heeft normaal gehandeld om je door te verbinden met de psychiater.
Ik zou je aanraden om een evaluatie aan te vragen met elkaar, zodat alles besproken kan worden en niet nu overstappen.
Zit je op een moeilijk, confronterend punt in je behandeling TO?
vrijdag 17 augustus 2012 om 08:46
quote:juliaaana schreef op 17 augustus 2012 @ 08:44:
Als ik je lees, heeft je psychiater in mijn beleving heel normaal gereageerd op je telefoontje TO.
Ook de baliemiep, welke ik zelf loever gewoon receptioniste noem, heeft normaal gehandeld om je door te verbinden met de psychiater.
Ik zou je aanraden om een evaluatie aan te vragen met elkaar, zodat alles besproken kan worden en niet nu overstappen.
Zit je op een moeilijk, confronterend punt in je behandeling TO?
Als ik je lees, heeft je psychiater in mijn beleving heel normaal gereageerd op je telefoontje TO.
Ook de baliemiep, welke ik zelf loever gewoon receptioniste noem, heeft normaal gehandeld om je door te verbinden met de psychiater.
Ik zou je aanraden om een evaluatie aan te vragen met elkaar, zodat alles besproken kan worden en niet nu overstappen.
Zit je op een moeilijk, confronterend punt in je behandeling TO?
zaterdag 18 augustus 2012 om 03:49
quote:juliaaana schreef op 17 augustus 2012 @ 08:44:
Als ik je lees, heeft je psychiater in mijn beleving heel normaal gereageerd op je telefoontje TO.
Ook de baliemiep, welke ik zelf loever gewoon receptioniste noem, heeft normaal gehandeld om je door te verbinden met de psychiater.
Ik zou je aanraden om een evaluatie aan te vragen met elkaar, zodat alles besproken kan worden en niet nu overstappen.
Zit je op een moeilijk, confronterend punt in je behandeling TO?Precies mijn idee.
Als ik je lees, heeft je psychiater in mijn beleving heel normaal gereageerd op je telefoontje TO.
Ook de baliemiep, welke ik zelf loever gewoon receptioniste noem, heeft normaal gehandeld om je door te verbinden met de psychiater.
Ik zou je aanraden om een evaluatie aan te vragen met elkaar, zodat alles besproken kan worden en niet nu overstappen.
Zit je op een moeilijk, confronterend punt in je behandeling TO?Precies mijn idee.
zaterdag 18 augustus 2012 om 09:40
quote:DeKenau schreef op 15 augustus 2012 @ 00:12:
Ik heb nog nooit gehoord van iemand met zulke 'lichte' klachten als jij die jarenlang antipsychotica moet slikken. Vreemd.
Zeker als men zichzelf gewoon positief kan benoemen.
Het lijkt wel een soort van afhankelijkheid van to. Net alsof ze niet zelfstandig beslissingen kan nemen. Is er niet meer aan de hand ?
Ik heb nog nooit gehoord van iemand met zulke 'lichte' klachten als jij die jarenlang antipsychotica moet slikken. Vreemd.
Zeker als men zichzelf gewoon positief kan benoemen.
Het lijkt wel een soort van afhankelijkheid van to. Net alsof ze niet zelfstandig beslissingen kan nemen. Is er niet meer aan de hand ?
zaterdag 18 augustus 2012 om 09:51
To heb je iets van een persoonlijkheidsstoornis. ??
Omdat je over borderline spreekt. Ik vind de hele situatie niet echt volwasssen klnken. Je bent het zat, maar hebt niet de kracht om te zeggen dit wil ik niet meer. Je blijft zelf hangen in je situatie. Daarom vraag ikme af is er niet meer aan de hand ??
Jij kan er toch zelf mee stoppen met de behandeling. Belt de heleboel af. En gaat afbouwen met je huisarts. Hier in de buurt zijn cursussen die je kunt volgen om te stoppen met ad.
Als ik het zat ben ga ik er wat aan doen. Waarom en wie houdt jouw dan tegen. Je praat hier heel goed maar ik denk persoonlijk dat er meer is.
Omdat je over borderline spreekt. Ik vind de hele situatie niet echt volwasssen klnken. Je bent het zat, maar hebt niet de kracht om te zeggen dit wil ik niet meer. Je blijft zelf hangen in je situatie. Daarom vraag ikme af is er niet meer aan de hand ??
Jij kan er toch zelf mee stoppen met de behandeling. Belt de heleboel af. En gaat afbouwen met je huisarts. Hier in de buurt zijn cursussen die je kunt volgen om te stoppen met ad.
Als ik het zat ben ga ik er wat aan doen. Waarom en wie houdt jouw dan tegen. Je praat hier heel goed maar ik denk persoonlijk dat er meer is.
zaterdag 18 augustus 2012 om 15:15
Ik heb inderdaad een afhankelijkheidsprobleem. Ik ben als kind enorm kort gehouden door met name mijn moeder. Zij heeft me heel lang niet willen loslaten, als puber wou ze ook niet dat ik zelfstandig werd. Als ik vroeg hoe iets werkte (geldzaken, bijbaantjes, etc.) zei ze dat het nu helemaal niet belangrijk was en ik maar mijn school moest afmaken. Ook zei ze altijd dat ik dingen niet zou kunnen (ik wou een tijdje op streetdance, zoals een vriendin van mij, en zij zei dat ik daar te lomp voor was). Daardoor zit ik steeds in die tweestrijd: aan de ene kant kan ik zelf mijn beslissingen maken en doe ik dit ook, aan de andere kant is er altijd dat stemmetje dat zegt "je hebt het mis, je kan dit niet, als je zelf iets beslist maak je fouten". Ik zoek ook heel erg naar bevestiging van anderen wanneer het op belangrijke dingen aankomt zoals studiekeuze etc.
Het probleem is ook dat ik nog financieel afhankelijk ben van mijn ouders en mijn moeder nog steeds de vinger in de pap heeft, ze bemoeit zich met alles en bekritiseerd ook altijd alles wat ik doe. Ik vind het vervelend. Eigenlijk is dit vooral een probleem tussen mijn moeder en mij.
Ik neem tegenwoordig ook meer afstand en vertel niet alles meer. Dus ik werk er wel aan.
Mijn dokter weigerde over de medicatie te gaan, hij wil dat daar een psychiater aan te pas komt. Als ik een andere psychiater zou willen dan zou dat met mijn eigen psychiater geregeld moeten worden, hetgeen ik onprettig vind want ik wil niet iemand die mij respectloos behandelt over mijn toekomst laten beslissen.
Ik heb wel een oke band met de therapeut, maar ik merk dat zij de behandeling steeds wil rekken, ondanks dat ik niet veel gespreksstof meer heb. Dat van mijn moeder is ook al tig keer besproken. Bovendien heb ik bijna geen tijd wanneer ik weer ga studeren omdat de studie intensief is, dus er is amper de mogelijkheid om elke week naar therapie te gaan. Dat zei ik haar ook, maar toen begon ze tegen te stribbelen.
Ik heb ze duidelijk over de telefoon gezegd dat ik maar een keer kom om alles te bespreken en ze zelf wel bel wanneer ik er behoefte aan heb. En dat ik een andere psychiater wil. Zij zat nog te opperen dat hij op de achtergrond blijft, maar ik wil gewoon een andere psychiater, punt uit. Ik ga haar ook van de week zeggen dat ik het niet oke vind dat zij mij probeert over te halen, als ik hem niet als psychiater wil is dat mijn goed recht.
Ik merk dat het bij Punt P. of iig de plek waar ik therapie krijg, minder belangrijk is wat de patient wil en meer wat de therapeut wil.Dat vind ik niet normaal.
Het probleem is ook dat ik nog financieel afhankelijk ben van mijn ouders en mijn moeder nog steeds de vinger in de pap heeft, ze bemoeit zich met alles en bekritiseerd ook altijd alles wat ik doe. Ik vind het vervelend. Eigenlijk is dit vooral een probleem tussen mijn moeder en mij.
Ik neem tegenwoordig ook meer afstand en vertel niet alles meer. Dus ik werk er wel aan.
Mijn dokter weigerde over de medicatie te gaan, hij wil dat daar een psychiater aan te pas komt. Als ik een andere psychiater zou willen dan zou dat met mijn eigen psychiater geregeld moeten worden, hetgeen ik onprettig vind want ik wil niet iemand die mij respectloos behandelt over mijn toekomst laten beslissen.
Ik heb wel een oke band met de therapeut, maar ik merk dat zij de behandeling steeds wil rekken, ondanks dat ik niet veel gespreksstof meer heb. Dat van mijn moeder is ook al tig keer besproken. Bovendien heb ik bijna geen tijd wanneer ik weer ga studeren omdat de studie intensief is, dus er is amper de mogelijkheid om elke week naar therapie te gaan. Dat zei ik haar ook, maar toen begon ze tegen te stribbelen.
Ik heb ze duidelijk over de telefoon gezegd dat ik maar een keer kom om alles te bespreken en ze zelf wel bel wanneer ik er behoefte aan heb. En dat ik een andere psychiater wil. Zij zat nog te opperen dat hij op de achtergrond blijft, maar ik wil gewoon een andere psychiater, punt uit. Ik ga haar ook van de week zeggen dat ik het niet oke vind dat zij mij probeert over te halen, als ik hem niet als psychiater wil is dat mijn goed recht.
Ik merk dat het bij Punt P. of iig de plek waar ik therapie krijg, minder belangrijk is wat de patient wil en meer wat de therapeut wil.Dat vind ik niet normaal.
