Hoe kom ik verder?

Poef, wat een rottige situatie zeg.

Wat vreselijk wat je ex-man heeft gedaan, het is ook héel logish dat jij het heel moeilijk vind. Mag ook. Verwerk het op je eigen manier, en rustig op zijn tijd.



Misschien is praten met een psycholoog ook goed, om het goed te kunnen verwerken. zo kun je waarschijndelijk ook makkelijker over je gevoelens praten.



Ik wil je alleen héel veel sterkte wensen en hoop dat je snel weer helemaal van het leven kan genieten. Houd in je achterhoofd dat hij je enorm heeft beledigd, door er met een ander van door te gaan.

Jammer dat je blijkbaar niets kan met mijn vraag, Hova. Voor mij was het antwoord op die vraag de sleutel om mijn schuldgevoel los te laten. Maar dat kan voor jou anders liggen, of misschien ben je er nog niet aan toe.



Misschien wil je het schuldgevoel ook nog niet loslaten omdat het je nog met je ex verbindt?

Schuldgevoel.

De moeite en ogenschijnlijke onmogelijkheid om dat los te laten.



Mooi 'dingetje' om uit te werken in je dagboek.

(met het verhaal van Suzy en de vragen van Dubio in je achterhoofd....)

Bedankt voor je antwoord, Hova. Ik denk dat ik niet erg duidelijk ben in mijn vraag Ik wil graag weten wat jij als de plichten en verantwoordelijkheden van een huwelijk beschouwt. In algemene zin dus. Niet echt een moeilijke vraag, toch? Ik kon het in elk geval zo oplepelen toen het mij werd gevraagd.



Ik denk dat je schuldgevoel je wel verbindt met je ex. Elk gevoel heeft een functie. In dit geval verlamt je schuldgevoel je en weerhoudt het je ervan de stappen te nemen die nodig zijn om te gaan scheiden.

Waarom heb je de scheiding nu opnieuw uitgesteld?

Hoof, hopelijk word je niet boos als ik het zeg maar ik denk dat je met je schuldgevoel en daaruit voortvloeiende neerslachtigheid meer 'schade' aanricht bij de kinderen dan wanneer je het leven blijmoedig tegemoet zou gaan en jezelf zou vergeven.



Je hébt niet gefaald als ouder. (hoe kóm je er bij lieve schat, waar heb je dat vandaan, dat idee?) Want je bent er nog steeds als ouder. Falen had je gedaan als je na het uit elkaar gaan je kinderen had laten barsten. Je bént er voor de kinderen, altijd ben je er. Je bent moeder met hart en ziel en je huwelijk heeft het niet gered, omdat je man vreemdging. Níet omdat jij er een potje van maakte.



Je bent succesvol als moeder, ook al is je huwelijk geëindigd in een scheiding.



Niemand. Heeft. Baat. Bij. Jouw. Schuldgevoel lief, lief mens....

Integendeel zelfs. Een moeder die treurt en lijdt, ook al doet ze dat nóg zo zachtjes en onopvallend mogelijk, heeft impact op kinderen. Dat kan iedere psycholoog je vertellen.



Dat je het hebt is duidelijk, dat het lastig is om het 1,2,3 uit te schakelen is begrijpelijk maar ik zou er als ik jou was als de bliksem mee aan de slag gaan.



Mijn broer doet een cursus mindfullness. Ik had er niks mee maar ik heb hem er een paar keer over gesproken en zat met open mond te luisteren. Misschien ook iets voor jou?

Ik ben blij dat jij het zegt, Leo, want dit is precies ook mijn zorg. Vaak gaat bij scheidingen het adagio "zachte heelmeesters maken stinkende wonden" op (volgens mij schreef Meds het al). Je kan als moeder zo bezig zijn de schade en pijn voor je kinderen te verzachten, door vooral je best te doen om goed met je ex door één deur te kunnen, gezellig Sinterklaas en Kerstavond samen te vieren, de scheiding nog maar weer eens uit te stellen, dat het juist schadelijk is voor de kinderen.



Ook de kinderen moeten door een rouwproces heen. Daar kunnen ze niet mee beginnen als er nog steeds geen duidelijkheid is. Ja, papa is weg. Dat is duidelijk. Maar een scheiding houdt meer in dan het vertrek van één partner uit de echtelijke woning. Er zijn allerlei lijntjes tussen mensen die moeten worden doorgeknipt. Of het lijntje "vriendschap" of "maatjes" (lijkt me toch onmogelijk als iemand je zo intens pijn gedaan heeft, maar goed) blijft bestaan, valt nog te bezien. Eerst moeten al die andere banden worden verbroken. Juridisch (scheiding), financieel (bedrijf, bankrekeningen, huis), fysiek (geen lichamelijke intimiteit meer) enz.



Het echte rouwen kan pas beginnen als dat gedaan is. Tot die tijd zit jijzelf, maar ook je kinderen in een soort niemandsland. Ik denk dat dat ook de leegte kan verklaren die je voelt.

quote:hova schreef op 05 december 2012 @ 09:53:

Als ik dan aangaf dat ik wel vond dat we een periode van minder close hadden, maar niet aangevoeld had dat dat zon heftig was en als ik hem vroeg waarom hij hierover niet met mij gepraat had toen het nog niet te laat was, zei hij dat hij wel 'signalen' had aangegeven en dat hij een aantal keer had liggen huilen in bed terwijl ik lag te slapen. En ik vind het moeilijk dat ik dat niet gemerkt heb.



Zohoo, wat een schaamteloze emotionele chantage! Durft hij wel!

Boe Fucking Hoe.

Lieverd, haal wat boeken, of één, uit de bieb en zoek er een forum over, óf open hier een topic.

Mijn broer zegt dat de meerwaarde van een cursus voor hem is dat je met anderen kunt praten.



Wij weten hoe fijn het is dat dat ook op internet kan toch?

Misschien niet precies hetzelfde maar óók doeltreffend.

quote:dubiootje schreef op 05 december 2012 @ 09:58:

[...]





Zohoo, wat een schaamteloze emotionele chantage! Durft hij wel!

Boe Fucking Hoe.



Eens.

Hij is een vals sekreet (sorry dat ik het zeg) als hij dit soort dingen zegt. Puur effectbejag. Hij kent je en weet hoe hij je kan raken.

Bah.

En het heeft nog effect ook.

Hova, ik vind je ex een laffe tekkel. In alles.

Hij ís niet je beste maatje en je vriend. Hij is een opportunistische man en een stiekemerd.

Hij houdt je aan het lijntje door zijn verhouding met de andere vrouw geheim te houden. Haar houdt hij óók aan het lijntje.

Zo houdt hij de deur op een kier en denkt hij terug te kunnen als hij dat wil.



Zijn vaagheid maakt het voor jou ontzettend moeilijk om door te gaan met je leven. Omdat er diep van binnen nog die sprankel hoop is bij jou dat hij op een dag zegt dat het allemaal een grote vergissing was, hij weer helemaal 'van jou' wordt en de andere vrouw voor eeuwig uit jullie leven verbannen wordt. Niet omdat jij dat wil maar omdat híj dat wil. Want dát zou jij zo graag willen. Dat hij jou kiest. 100%. Met zijn hele hart.



En door o.a. onduidelijk te zijn over zijn huidige status houdt hij die piepkleine waakvlam brandende bij jou. Expres.

Zoals ik het lees ben je al behoorlijk ver.

Wat moeilijk dat je jongste er nog moeite mee heeft.

Hoe zie je zelf de toekomst en wat voor rol wil je dar je ex daarin speelt. Wil je hem alleen als vader van de kinderen of zie je jullie als (wanneer je een en ander hebt verwerkt) als vrienden.

Mijn toekomstige ex wil bijv graag vrienden zijn, voor mijn gevoel kan ik dat niet. Door zijn acties ben ik straks alleenstaande moeder, terwijl ik zo graag een compleet gezin wilde. Vrienden zijn betekend dat ik altijd geconfronteerd zal worden met een gebroken totaalplaatje.

Hoe zie jij dat in jouw situatie. Wat wil jij?

quote:hova schreef op 05 december 2012 @ 11:17:

Dubio, ik weet niet of dat 'vriendschap' en 'maatjes' blijven ooit gaat lukken, op dit moment niet iig. Dat zou misschien iets zijn voor een veel later stadium, als de boosheid en irritatie verdwenen zijn.



Dat is ook niet zo belangrijk. Je hoeft je geen doel te stellen. Voor de kinderen en julliezelf is het belangrijk dat jullie een goede verstandhouding als ouders hebben. Dat is waar je naar moet streven, dat is genoeg.



Over een tijdje heb je wat meer afstand en bezie je hem anders. Dan toets je hem aan de criteria waar je alle potentiële vrienden aan toetst. Goede kans dat hij dan niet door de ballottage komt.



Weet je, als ik jullie reactie lees op wat hij mij toen zei over dat huilen in bed, word ik eigenlijk ontzettend boos nu ipv dat ik me daar schuldig over voel. Jullie hebben gelijk; het slaat helemaal nergens op eigenlijk dat hij mij dat zegt. Al zou het zo zijn, dan had hij met me moeten praten en niet achteraf zeggen dat hij zoveel verdriet had.

Eigenlijk hebben jullie wel gelijk; hij gedraagt zich iig laf en als een eikel. (Ooit heb ik hem eens gezegd dat ik hem ontzettend laf vond, waarop hij zei dat je van alles over hem kon zeggen, maar een lafaard was hij absoluut niet...)







Hij is heel manipulatief, hij weet precies op welke knopjes hij bij jou moet drukken. Dat is niet iets om je schuldig over te voelen, maar inderdaad iets om kwaad om te worden.

Hoi hova, even een korte reactie, mindfulness wordt ook gegeven vanuit ziekenhuizen, via een psycholoog, bij mij viel het onder mijn verzekering. Heb dit gedaan via de huisarts, het is de moeite waard. Heb er best veel aan gehad.



Vandaag heb ik een emdr sessie op het vreemdgaan gehad, ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken.



Enne dat schuldgevoel naar je kinderen ken ik...alleen hoef je dit niet te hebben. Je hebt je kinderen toch niet laten vallen, je staat toch klaar voor de kinderen en staat ze bij.



Ga straks weer bijlezen....



Dikke

quote:dubiootje schreef op 05 december 2012 @ 13:04:

Hij is heel manipulatief, hij weet precies op welke knopjes hij bij jou moet drukken. Dat is niet iets om je schuldig over te voelen, maar inderdaad iets om kwaad om te worden.

Mag ik daaraan toevoegen dat het voor hem bovendien lonend is, als jij je schuldig voelt? Want als jij je schuldig voelt, hoeft hij het nl niet te doen. Zo werkt dat 'tussen de oren'.



Eens ook over mindfulness. Jammer dat een cursus niet lukt momenteel, maar lezen over de mindfulnessprincipes (en daarna vooral in praktijk brengen! kan je al heel veel opleveren. Gaat vooral over loslaten en acceptatie. Ik denk dat je er veel baat bij kan hebben.

Dubio, ik had je idd verkeerd begrepen, jij bedoelde in algemene zin. Ik denk dat ik daarin vrij traditioneel ben. Voor mij was het in goede en slechte tijden er voor elkaar zijn, elkaar opvangen en steunen als het nodig is, voor mij kwamen hij en onze kinderen altijd op de eerste plaats.



Hij heeft een aantal keer tegen me gezegd dat zijn vreemdgaan niets met ons uit elkaar gaan te maken had, maar dat dat kwam doordat we 'uit elkaar aan het groeien waren'. Als ik dan aangaf dat ik wel vond dat we een periode van minder close hadden, maar niet aangevoeld had dat dat zon heftig was en als ik hem vroeg waarom hij hierover niet met mij gepraat had toen het nog niet te laat was, zei hij dat hij wel 'signalen' had aangegeven en dat hij een aantal keer had liggen huilen in bed terwijl ik lag te slapen. En ik vind het moeilijk dat ik dat niet gemerkt heb.



Dubio, de plichten en verantwoordelijkheden in een huwelijk waarin ik vind dat ik tekort ben geschoten?

Ik was erbij toen onze relatie langzaam aan wegglipte, ook ik heb het laten gebeuren. Ik heb niet aangevoeld dat hij niet meer gelukkig was, dat hij langzaam aan afstand nam. Ik heb hem niet genoeg opgevangen, heb niet gezien hoeveel last hij had van zijn hartstilstanden. Dat soort dingen bedoel ik dus, daarin heb ik tekort geschoten.



Dubio, dat is een beetje moeilijk uit te leggen zo in het kort, maar het komt erop neer dat hij ogenschijnlijk er allemaal niet zo'n last van had maar er ondertussen veel meer mee rondliep dan ik vermoedde. Ik had er ook erg veel moeite mee (heb hem twee keer voor mijn ogen bijna zien overlijden), maar kon daar met hem niet goed over praten omdat ik door mijn angsten hem te verliezen, bang was hem angst aan te jagen.

In ieder geval zijn we hierdoor oa toch langzaam uit elkaar gaan groeien, we hebben niet gepraat over essentiële dingen. En daar heb ik spijt van.

Ironisch dat ik hem mede daardoor uiteindelijk nog verloren heb, zij het op een andere manier....



Wat ik heb fout gedaan?

We zaten beiden in onze relatie, dus waren beiden ook verantwoordelijk ervoor. Hij heeft niet aangegeven aan mij dat hij niet meer gelukkig was samen, dat hij verliefd werd op een ander en heeft ons zo de kans ontnomen er samen uit te komen. Maar ik zat ook in die relatie en heb ook niet gemerkt dat hij daarin veranderde, niet meer gelukkig was, in ieder geval niet totdat het te laat was.

Hij heeft erg geworsteld met zichzelf, nadat de problemen met zijn gezondheid boven water kwamen. Ik had het daar zelf ook heel moeilijk mee en ben daar niet goed mee omgegaan vind ik nu.



Dettol, ik denk wel dat ik veel heb gedaan om de relatie te redden. Ik heb hem, na een afkoelperiode, terug laten komen en we hebben het geprobeerd samen (althans, ik heb het geprobeerd, hij bleef voornamelijk twijfelen). Maar ik was ook degene die hem er uiteindelijk definitief uit heb gezet, omdat ik niet kon samenleven met iemand die zoveel afstand van me hield. En ik vraag me nog steeds af of het niet beter was geweest om te blijven proberen. Dat vraag ik me af voor de kinderen dus, niet (meer) voor mijzelf.

Daar voel ik me schuldig over, dat ik niet (nog) langer geprobeerd heb.



Lieve Hova,



Ik heb wat je hebt geschreven over schuldgevoel nog eens op een rijtje gezet. Misschien kun je even kijken of ik het nu goed begrepen heb.



De redenen waarom jij je schuldig voelt over het beëindigen van je huwelijk zijn dat:



- jij niet de signalen hebt opgepikt die hij gaf dat jullie uit elkaar aan het groeien waren, zoals in bed liggen huilen terwijl jij lag te slapen.

- jij niet hebt gemerkt dat hij ongelukkig was en afstand nam (in casu: een relatie aanging met een andere vrouw)

- jij niet hebt gemerkt hoeveel last hij had van zijn hartstilstanden, terwijl hij er op het oog geen last van had en er niet met jou over praatte

- jij jouw eigen zorgen daarover niet met hem hebt willen delen omdat je hem niet ook met jouw angst wilde opzadelen.



Samengevat vind je dus dat je niet hebt voldaan aan de plichten van het huwelijk, namelijk "in goede en slechte tijden er voor elkaar zijn, elkaar opvangen en steunen als het nodig is"?

@Hova: shake hands!

Maarreh: het is sterk als je je eigen aandeel ziet, maar dat is iets anders dan schuld op je nemen tav wat ik hierboven allemaal lees. Vind je dat je helderziend moet zijn of zo? Dat je in je slaap moet merken dat hij verdrietig is oid? Idem dat ie "signalen heeft afgegeven?"



Is dat een normale manier van volwassen communiceren? Of verandering te proberen te krijgen in wat hij "tekort kwam" of een sleur ervaren heeft of zich minder gelukkig voelde?!

En dat mag jij je dan achteraf aantrekken, dat je daar niks mee gedaan hebt?



Kijk, daar wrong het bij mij en ex destijds ook en heb ik lang, heel lang, wroeging over gehad: dat we dat "point of no return" gemist hebben, niet gepraat hebben, na jaren harmonie misschien niet durfden, en dus niks op tijd hebben ondernomen (allebei niet) om weer wat leven in de vaste patronen en de relatie/ het leven te brengen.



Niet durfden, uit angst om elkaar te kwetsen, te vertellen wat je mist in de ander of andere behoeftes hebt gekregen (tenslotte ontwikkelen mensen gedurende jaren, en daarmee veranderde behoeften, maar denken dat het krampachtig hetzelfde moet blijven, want eerst was dat wel fijn en goed (genoeg) zoals het liep. Het blijft soms na jaren niet sprankelend en spannend, nee, en de een is daar tevreden mee en de ander mist dat.



Ik kreeg ook van de ene op de andere dag van alles verweten, waar nooit een woord over gevallen was, ik stond versteld. En ook nog alleen de focus op mij, wat ik moest veranderen, om hem weer gelukkig te maken. Geen gesprek in de trant van: "hoe vind jij dat het gaat? is het niet eens tijd dat we dit of dat? Ik zou graag eens bla bla, ik denk weleens bla bla"..



Nu heb je geen echte kans gehad om serieuze belemmeringen uit de weg te ruimen of dingen samen een andere wending te kunnen nemen. En dat had jij maar moeten oppikken? En ook welke nieuwe veranderingen gewenst waren? en hij hoeft daar niets mee/aan te doen, die vage onvredes en behoefte aan "voelen dat ie leeft?", aan flitsender, aan vlinders weer eens?



Wat ik eerder vermoed, is dat het andersom is gegaan: hij was zich niet bewust van dat de relatie in sleur/voorspelbaarheid/ kalme zekerheid was beland, tot ie "gewekt werd" door een ander. Door aandacht, door vlinders, door de spanning van nieuw. En daardoor in de war, want dat kan toch niet als je een relatie en gezin hebt en gelukkig bent? Dan moet er wel iets aan je relatie mankeren (lees: dus aan jou)? Dan wordt er een verklaring gezocht en de conclusie is dan dat de liefde over is, of in eoa saai eindstadium beland.



Ik denk dat na een "portie ellende" waar iemand doorheen gaat, ook al steunde je hem daarin, elke vorm van crisis en tegenslag oplevert dat (eenmaal daardoorheen) een grote behoefte aan "genieten van het leven" aanbreekt. En ook het bestaande wordt bekeken van: "is dit het nou, ga ik zo de rest van mijn leven doorbrengen?"



Dat je samen ook kan ontwikkelen en bestaande "ingekakte" patronen kan veranderen, komt al niet meer in iemand op, als er al iemand anders aan de horizon gloort. Dat was voor mij wel een grote alarmbel op zich, dat "ik wil genieten van het leven, ik wil voelen dat ik leef" en niet "we gaan genieten, hoe kunnen we er weer wat leven inblazen, mis jij bepaalde dingen niet?"



Hij, hij , hij. Hij twijfelt, hij wil weer "vrij en onbelemmerd" als een vrijgezel voelen, feestjes, nieuwe dingen doen. Midlife of "after-crisis- wake up-call" tis zoooo herkenbaar allemaal. Nieuwe hobby's (motorrijden), uitgaan, allemaal dingen die zo lang geleden zijn weer willen meemaken (vlinders, veroveren, ontdekken, het onbekende wat spannend is), van alles tegenovergesteld aan het bekende, vertrouwde. En dat laatste associeert ie dan met "thuis" en jij valt daar ook onder.

Jij voorspelbaar en vertrouwd, bekend, "zekerheid", vastigheid, vaste patronen, elke dag/week hetzelfde.



Ik denk dat veel mensen zich daar zelf niet van bewust zijn en tevreden zijn, tenzij iets of iemand ze daaruit haalt, dat er ook een ander leven mogelijk is, flitsender, aanlokkelijker doordat het eea doorbreekt. Zeker in deze tijd dat "spannend" een soort toverwoord is voor ontwikkeling. Geldt voor het werk wat je doet (voor ontwikkeling daarin moet je voldoende uitdagingen hebben en anders elders/hogerop zoeken), enz.



Hij is wakker geworden uit die vertrouwde comfortzone en jij bent daar ruw uit gewekt. Denk niet dat het allemaal aan jou ligt en jij dat had moeten zien/aanvoelen. Iemand die gaat twijfelen aan zijn bestaan, moet dat zelf op een volwassen manier kunnen bespreken en dan kan je samen iig minstens proberen en nieuwe dingen ontdekken, patronen die belemmeren om je te ontwikkelen te doorbreken.



Ik vermoed dat het feit dat iemand daar in zijn eentje over gaat tobben tot het te laat en onomkeerbaar is, al aangeeft dat iemand dat opgewekt heeft. Of dat een blijvende relatie wordt of niet, het zaadje (van onvrede met bestaande leventje) is geplant en zoekt zich een weg naar buiten. Dat jij daarbij uitgesloten wordt (want symbool staat voor het bekende), is jammer.



Door niet te praten gaan die eigen gedachtencircels van hem een eigen leven leiden, en wie weet hoe lang al. Het hele gezinsleven wordt een blok aan het been, als iemand de vrijheid ruikt en aanlokkelijker lijkt. Of het een fijner leven oplevert, valt nog te bezien, maar het (of zij) lonkt. Is een risico, maar hoe dan ook "nieuw" en dus bij voorbaat al "spannender" dan het bestaande.



Als je niet praat, krijg je ook geen tegengas. Dat is lekker makkelijk, en zo worden die twijfels steeds groter. Dat het ook een stuk ingewikkelder wordt (2 woningen met alle kosten van dien, omgangsregelingen waar ie aan "vastzit", verdriet jou en kinderen) neemt ie op de koop toe. Het is een "egoistische" keuze, voor zijn gevoel gaat het om "eigenliefde versus liefde voor anderen", en wat ie vaak niet beseft, is dat eigenliefde ook inhoudt dat het ongelukkig voelen en pijn van geliefde personen die je het meest na staan (zoals je kinderen en hopelijk ook jij), ook impact heeft op of je jezelf gelukkig voelt.



Dat zal hij zelf moeten ondervinden, of dit spannender leven per saldo hem gelukkiger maakt, als er aan de andere kant teleurstelling, gemis en verdriet van geliefden tegenover staat. En zijn eigen schuldgevoelens, vergis je niet, die zijn er ook, of hij ze toegeeft of niet (dan onderdrukt ie ze)..



Het oneerlijke eraan vind ik toch dat je samen gekozen hebt voor kinderen en een soort leven wat dat gezin die stabiliteit geeft. Dat hoeft niet saai te worden, maar een gezin heeft zekere regelmaat en hechting nodig. En die mag jij gaan bieden aan de kinderen, die zekerheid, de ouder op wie ze kunnen rekenen en vol voor ze klaarstaat. En hij 12 van de 14 dagen vrijgezel en vrijheid (na zijn werk), waar jij na het werk volop (en nog meer) voornamelijk nog moeder mag zijn, de zorg en stabiele factor die opvoedt en die er is voor de kinderen.



Allerlei dagelijkse zorgen en beslissingen mag jij voortaan in je eentje doen, terwijl hij zich "vrijmaakt" om 2 dagen per 14 nog ouder van kinderen te willen zijn, en verder weer jong en onbekommerd wil kunnen zijn.

En jij je best doen om dat prima te vinden en je te schikken in dat jij daarmee nog vaster veroordeeld wordt in een stramien van nog meer onvrijheid, omdat jij die veilige thuisomgeving in je eentje moet zien te bieden aan je kinderen.



Ik heb dat geloof ik best prima gedaan. Maar ook jouw behoeften komen naar boven, jouw behoefte aan een partner en intimiteit, en jij mag ook nog eens (in eigen "vrije tijd") gaan verwerken van afwijzing en verlies, rouwen, ongelukkig voelen. Maar jij krijgt ook behoefte aan leuk en flitsender, je vrouw voelen, geliefd door een andere volwassene, jij bent ook meer dan alleen een moeder, en ook jij kan niet jaren alleen maar moeder zijn.



Dus jouw vrije tijd (als die er al is), de weekenden "me-time" mag jij jezelf oprapen en daarna ga jij ook meer aan jezelf denken (dat is gezond namelijk). En die aandacht gaat toch af van je kinderen, ook al wil jij dat niet en was de "deal" ooit dat je niet in je eentje kinderen ging opvoeden en voor zorgen en dagelijkse stabiliteit en liefde en aandacht moest geven (alleen ipv samen en kunnen verdelen, zodat je allebei zorgt en allebei een stuk voor jezelf kan doen).



Zo had ik me een gezin ook niet voor me gezien. Ook ik ben weer gaan stappen, gaan daten, behoefte gekregen om te ontwikkelen (cursussen, werkgebied enz), aan jezelf te "werken", en dat gaat natuurlijk wel af van de tijd/aandacht voor je gezin. En zeker omdat je kinderen ook na een scheiding en alle veranderingen ook meer aandacht en begeleiding nodig hebben. En jij dat grotendeels gaat opvangen en niet ook nog allerlei veranderingen aan jouw kant (hun thuis) wil, maar dat iig zo vertrouwd mogelijk wil houden..



En dat vond en vind ik het laffe eraan: hij wil geen fulltime vader meer zijn, maar grotendeels vrijgezel-zonder-belemmeringen en nog een stukje vader zoals het uitkomt.. (met co-ouderschap ligt dat toch een stukje anders, vind ik. Dan nog blijft het lastig, omdat jij er niet voor gekozen hebt om je kinderen zo vaak niet te zien, maar vol wel voor een gezin ging, fulltime die verantwoordelijkheid en de liefde van/voor kinderen wel op je wou nemen en neemt).



Het dagelijkse gemis van een vader mag jij nu ook opvangen en dat blijf ik heel wrang vinden. Ik durf wel te zeggen dat de kinderen evenveel houden van hun vader als van mij (en zo hoort het ook!), maar bij "thuis" toch aan "bij mij thuis" denken.



Je kan weinig meer doen dan hem aan zijn jasje blijven trekken dat hij OOK vader is, en zich kan willen onttrekken daaraan, weer vrij man te zijn die weer alles kan doen zoals ie het zelf wil, maar nu eenmaal die verantwoordelijkheid op zich genomen heeft en jij hem daaraan zal houden (als ie teveel aan zichzelf denkt en te weinig rekening houdt met de kinderen of jou). Hij kan niet meer wensen of leven naar dat hij totaal vrij is, en het leven kan vieren zonder dat gezin wat ie ooit gesticht heeft.



Tis niet zo dat er een recht is (voor hem) op een vrij en zorgeloos leven, omdat hij daar nu eenmaal voortaan behoefte aan heeft. En jij/hij jou veroordeelt tot een verzwaard leven met alle verantwoordelijkheden qua vastigheid, stabiliteit, regelmaat enz die kinderen nodig hebben. En meer nog omdat ze dat al kwijt zijn van hun vader..



Je mag hem blijven betrekken in die gezamenlijke verantwoordelijkheid, je hoeft het echt niet allemaal alleen op je te nemen en dubbele zorgzaamheid door jezelf weg te (moeten) cijferen, als je ook nog eens zoveel uur werkt (om dat leven los van elkaar te kunnen bekostigen). Dat houd je niet vol, als er voor jou ook geen luchtigheid en leuks tegenover staat. Blijf overleggen, hem bij dagelijkse beslommeringen, school, bijzondere data en beslissingen die jouw energie en die van je kinderen beinvloedt, met hem delen.



Je bent hier met zijn 2en aan begonnen en het is dus niet zo dat hij volop zijn geluk mag zoeken en beproeven, en jij aan alle kanten de beslommeringen en zorgen mag hebben, gedwongen vaster zit dan ooit en geen kans om eigen geluk te zoeken (als vrouw) en alleen nog mag werken en moederen!

Ook voor de kinderen is dat geen goed voorbeeld of signaal. Niet alleen jij mag ze opvangen in het gemis en onzekerheid omtrent vader, hij zal dat zelf grotendeels moeten doen, door die hechting nog meer dan anders te "bewijzen" aan de kinderen. Ook al woont ie niet meer met ze, dat ze wel op hem kunnen blijven rekenen! Dat zal hij moeten laten zien en oa door (veel) rekening te houden met hun (natuurlijke) behoefte aan een (sterke en stabiele) vader, die er voor ze is als zij hem nodig hebben (niet wanneer hij beschikbaar is of hem uitkomt!).



Hij zal zijn aandeel in "veilige hechting" moeten blijven nemen! Het gaat er dus niet om wanneer of hoeveel hij de kinderen graag wil zien, maar wat de kinderen nodig hebben van hem. Dat vergt "goed ouderschap" nu eenmaal. Ik heb mijn kinderen heel bewust die veilige hechting willen geven. En dat is niet dat je er altijd voor ze hoeft te zijn, of geen verdriet oid mag laten zien. Maar dat je je in ze inleeft en weet wat zij nodig hebben en dat je er als een rots staat als dat nodig is. (dus niet elk moment, maar op cruciale momenten). Dat ze opgroeien in de wetenschap dat als er iets is, ze terecht kunnen bij (beide) ouders en liefde/ begrip/ steun krijgen waar nodig.



Ga dat svp niet in je eentje doen, hij is er ook en mag je van hem eisen, omdat je daar vertrouwen in had bij het beginnen aan een gezin. We kunnen niet alleen maar onze behoeften achterna lopen, hoe aantrekkelijk dat ook kan zijn. Jij komt misschien in de rol van "waakhond", als hij zich stort in "lang leve de lol". Hij is geen puber meer en kan dat ook niet meer worden, hoe hij ook gesteld is/raakt op zijn vrijheid.



Hier zijn we dus jaren verder. Ik heb geprobeerd een balans te houden tussen liefde en zorgzaamheid voor de kinderen, en een "gezonde mate" van eigenliefde, daarnaast geinvesteerd in een goede band met ex, (en misschien nog teveel in meegegaan), en aan mijn kinderen denk ik toch wel laten zien dat ik ook belangrijk was, als vrouw. Dat gunnen ze je ook. Voor kinderen is het fijn als er uiteindelijk geen "slachtoffer" is, met wie ze moeten meevoelen of op moeten peppen om die gelukkig te moeten maken.



Jij gaat een rouwperiode door, loslaatprocedure in, en in zekere zin je kinderen ook. Met dit verschil, dat diegene er nog is, en wat er nog wel allemaal is, gekoesterd en in stand gehouden kan worden. Het rouwen beperkt tot comfortzone (abrubt) kwijt zijn, gemis van dagelijkse liefde en samenleven met je partner en vader voor de kinderen. Jouw aandeel hierin wordt dat je zoveel mogelijk zelf weer voldoening en betekenis en liefde gaat geven aan je leven.



Daar zal je moeite in moeten gaan steken, aktief dingen ondernemen (zelf), met vriendinnen en wat er ook voor nodig is. Maar niet op de liefde van en voor de kinderen gaat "teren", die moeten niet het volwassen gedeelte gaan invullen, wat normaliter een partner zijn rol erin is. En dat doe jij volgens mij ook niet. Jij moet je eigen geluk weer gaan zoeken en "maken" (hoe stom dat ook klinkt eigenlijk, proberen is een beter woord, er een uitdaging in zien en aannemen, meer kan je niet doen).



Ga dus niet focussen op jouw evt tekortkomingen, het is goed dat je je eigen rol en aandeel ziet (maar veel te groot maakt nu!), maar ook zijn rol en aandeel blijven bezien! En van daaruit (een zo objectief mogelijk beeld van oorzaken en gevolgen) opnieuw beginnen. Waar je zelf invloed op hebt, daar aandacht aan besteden en niet aan loze dingen als schuldgevoelens (dacht hij na over jouw behoeften en gevoelens? daar zal je zelf ook voor moeten opkomen en vertellen wat jij vindt en nodig hebt, rondom scheiding en daarna ook).



Loslaten wat niet (meer) belangrijk is. Eigen zwakkere kanten ontdekt? Niet jezelf veroordelen daarom, maar mild kijken, en jezelf de toestemming geven dat ook jij niet perfect hoeft te zijn, maar mag leren en ontwikkelen, nu je nieuwe inzichten krijgt.



Grijp die "me-time" aan om dat rouwproces door te gaan, EN om te ontdekken wat jij jezelf gunt, als vrouw. Ik wist in het begin totaal niet meer wat ik dan leuk vond, zelfs "leuke dingen doen" was een "moeten" en ik had geen idee, bleef een soort "opgedrongen vrijheid en plicht" om iets leuks en waardevols te verzinnen om mijn tijd mee te vullen (dat de kinderen bij hem waren, of op vakantie)..

Daar komt vanzelf ruimte voor, als dat "zware" minder wordt. Als je die pijn en verdriet (niet te snel!) doorvoeld hebt, gerouwd hebt, en ruimte maakt voor positief van binnenuit. Dan komt ook de creativiteit en je eigen echte, innerlijke behoeften weer naar boven (die zijn niet weg, die zijn ff geen prioriteit als je vol vragen, twijfels en teleurstelling zit).



Het is in het belang van de kinderen (en van jullie ook) dat ex en jij maatjes blijven, veel overleggen, evt wel koffie blijft drinken bij ophalen en terugbrengen, iig communicatie houden. Het is niet in het belang van de kinderen als hun moeder alleen nog werkt en slooft, en het leven uitsluitend als zwaar ervaart, dus daar mag je zijn medewerking ook bij vragen, het jou OOK zo makkelijk mogelijk te maken, mee te blijven denken, tegemoet komen. Kinderen die voornamelijk bij de moeder wonen, en een (momenteel onzekere binding met grotendeels fysiek en emotioneel) afwezige vader, identificeren zich met wat ze zien en meekrijgen. Jullie blijven voorbeeld en rolmodel.



Dat kan je niet met woorden of beloftes "jullie kunnen op ons allebei rekenen" afdoen, dat moet voor de kinderen opnieuw "bewezen worden" door daden. Je mag hem dus ook bij de les houden en als ouders hoef je niet alles toe te juichen, genoegen te nemen of afstand te nemen van wat hij verder met zijn leven doet of nalaat.



Ik heb jaren vanaf de zijlijn toegezien zonder bemoeienis, wat de invloed van een vrij vermoeiende relatie was op ex en zijn gesteldheid/humeur/ geduld enz. Zelfs iets teveel begrip gehad, misschien, voor de vrijheid die hij opeiste en nam. Maar als het effect/ invloed op de kinderen had, kwam ik daarvoor op. Niettemin kan je niet verhinderen dat je weinig vat hebt op wat hij met zijn leven doet, en moet je de omgang met de kinderen aan hem overlaten..



Niet alleen hem loslaten dus, maar ook deels de "controle" over de opvoeding en ervaringen van de kinderen overgeven, hoe hij dat vormgeeft. Je kan er hooguit voor opkomen, wat jullie normen, waarden en bedoelingen waren. Maar niet "afdwingen". Alleen al daarom is een boze, verwijtende houding niet vruchtbaar, je bereikt meer door hem erop te wijzen en dan nog moet je los leren laten en accepteren dat hij het op zijn manier zal doen..



De teleurstelling van je kinderen samen een veilige hechting en zorgeloze jeugd willen meegeven, zal je moeten omzetten naar "zo veilig mogelijke hechting" en "zo zorgeloos mogelijk". Kinderen kunnen daarmee leren omgaan, mogen met tegenslag te maken krijgen, als ze ook zien dat je daar weer uitkomt en zoiets overwonnen kan worden. Dat geeft ze juist een heel sterke basis mee!



Enne, het is heel normaal dat je ook af en toe je verdriet laat zien, als je vertelt dat dat niet erg is, dat dat ook bij het leven hoort. Helemaal onderdrukken en buiten hun gezichtsveld houden is geen realistische manier en ze voelen het toch wel aan. Bovendien, als jij je verdriet niet toont, of "zwak vindt" vinden zij ook dat ze zich in moeten houden en leer je ze eigenlijk dat "niet zeuren, maar onderdrukken en net doen/ doorgaan alsof het er niet is" een goede methode is om met gevoelens en tegenslag om te gaan. En dat is geen goede methode.



Je mag menselijk zijn en daar hoort soms verdriet bij.

Leer ze niet een foutief beeld aan van een sprookje dat het leven altijd goed en positief gaat. Je kan ze wel leren dat het goed afloopt (met jou, met hun), nadat "negatieve tijden" te boven te komen zijn. En je kan kiezen wat je ermee doet: erin zwelgt (wat jij dus niet doet en niet van plan bent) of strijdbaar: ik maak er iets van!

Apart is wel, hier jaren verder dus, dat ex "zichzelf" weer is, zoals ik hem ken, nadat zijn relatie uit is.

De verstandhouding als vanouds.



Dat houdt oa ook in dat de kinderen zich (met mijn support) hebben gehecht aan zijn exvriendin en haar kinderen. En ook nu steun ik ze om contact en een goede relatie te behouden met haar en de andere kinderen. Zoiets moet je niet zien als loyaliteitskwestie, of dat je kinderen niet ook van andere mensen mogen houden, omdat dat zo lastig voor jou is..



In die zin kan je ook ruimer leren denken dan je eigen "afwijzing". Dat is een heel proces, hoor, vanaf vakanties zonder jou (en met ooit wellicht een/die nieuwe vriendin) tot aan "een nieuw gezin" waar ze deel van uitmaken.. (kan ook nog gebeuren dat jij iemand ontmoet met ook kinderen, enz)..



Ja, je ex kan zo'n relatie (ernaast) een jaar verborgen hebben.. (hier net zo, en ik denk zelfs nog iets langer)..

Zegt ook wat over de twijfel (niet weg willen, niet weten wat te kiezen, niet willen moeten kiezen).. Veel mensen noemen dat "van 2 walletjes eten", maar ik weet hoe hij eraan toe was toen, niks stralend van geluk oid, hij ging ten onder aan die twijfel. Dat zegt ook wat in positieve zin: dat het zo enorm moeilijk is om jou en gezin en het leven zoals hij leefde, ook wel heel veel goeds bracht, dat ie dat niet binnen een week bekeken had en bij haar introk of weg was!



Zo kan je het dus ook zien: die hechting aan jou en kinderen en het leven wat jullie samen hadden, was te mooi en fijn om zomaar aan de kant te zeggen voor misschien wel een bevlieging. Dit is dus geen gewetenloze man, maar iemand die zelf verrast is, dat hij in staat was/is tot vreemdgaan, en daar zelf over in zat/zit, verklaringen en redenen heeft gezocht, zelf ook wou begrijpen, maar in de war bleef en vastliep. Dat ie in de situatie is gekomen ("hem dat is overkomen") en zelf ook niet blij mee was. Zegt toch iets over de hechte band en liefde voor jou, vind ik.



En jawel (iemand hierboven zegt dat dat vrijwel onmogelijk is na vreemdgaan/relatie ernaast, bedrog, liegen, verzwijgen enz): het is wel mogelijk om dan nog een liefdevolle ex-relatie te onderhouden met je ex.



Sterker nog: als zij (zijn ex-vriendin) dat niet in de weg had gestaan, was er veel meer ruimte geweest (minder afstandelijkheid bij hem naar mij toe) voor vriendschap. Die vertrouwelijkheid is nu dan ook meteen weer terug en relaxt, alsof die jaren van afstand er niet zijn geweest. Ben nu (na jaren niet dus) uitgenodigd bij schoonfamilie met kerst..



En juist omdat er zoveel tijd tussen zit, geen enkele verwachting meer is van bij elkaar komen oid, we inmiddels elkaar niet meer zien (en kunnen zien) als geliefden, maar wel een innige verbondenheid als ouders, maar ook als voor elkaar belangrijke "geliefde naasten", als familie of beste vrienden begaan met elkaar.



Zo kan het dus ook.. Probeer er zelf iets van te bakken, je eigen veerkracht en eigenliefde te (her)vinden! En met (enig) begrip en zo objectief mogelijk te blijven. Hoe moeilijk die weg ook is, het is de moeite waard. Je legt een hoop "ego-overtuigingen" af onderweg, en kom je uit bij je "pure zelf" oid, en uiteindelijk besef je wat voor jou het belangrijkste en waardevolste is in je leven (en dat van je kinderen) en dat kan je zoveel moois opleveren!

Hova, herkenning idd. Mijn ex ook eigen zaak en destijds altijd aan het werk, en buiten het werk nog een hoop interesses, willen sporten, uitgaan met de mannen onder elkaar, enz, enz. Altijd al een druk eigen leven gehad en dat was tevens idd een van de oorzaken voor verwijdering. Hoe kan je immers een relatie in stand houden, of elkaar aandacht geven, als ie niet thuis is? Ik protesteerde daar wel tegen, een gezin is hotel waar je kan binnenvallen als het zo uitkomt, en dan aandacht verwachten, terwijl hij zichzelf "erbuiten plaatste" in feite?



Het wrange is dat op later moment (eenmaal gescheiden)hij wel meer afstand kon en wou nemen van zijn werk, meer overliet aan anderen, en tijd maakte voor "genieten", ware het dat hij & vriendin daarvan profiteerden en niet de kinderen en ik. Dat zie je vaak: wat in een eerdere relatie allemaal niet kon, kan kennelijk daarna wel in de volgende en dat pas je dan ook toe..



Ik lees heel veel: "hij wil, hij wil" en hij doet..(of niet). Je moet stoppen met hem laten bepalen of verwachten en dat hij alleen maar hoeft wat hij wil of zin in heeft. Zo werkt het leven niet. Een huwelijk/relatie niet, maar daarna al helemaal niet. Hij heeft het niet voor het zeggen, ook niet straks in omgangsregelingen en contact tussendoor, dat moet zometeen overeengekomen worden, dus niet iets wat hij eenzijdig wil. Je zaait nu wat je straks overeenkomt, dus alles wat jij goedvindt of genoegen mee neemt, wordt in zijn ogen normaal, bouwt hij een "recht" op.



Denk dat je nu al de toon moet zetten en niet meer met "ik probeer duidelijk te maken". Hij zal moeten begrijpen dat dat niet meer aan de orde is, maar ook jij eea kan "eisen" en aan voorwaarden kan stellen nu..



Het gaat niet uitsluitend om wat hij wil!

Je moet nu onderhandelen en opkomen voor wat JIJ waard bent, niet alleen financieel je rechten weten, maar ook qua verantwoordelijkheden delen (dwz niet jij de volwassen ouder en hij lekker feesten).



Ook zal hij moeten leren te overleggen over feestdagen zoals kerst en oud en nieuw VOORDAT hij vrienden uitnodigt. Hij gaat gewoon zijn gang en overlegt niet met jou, wat jij vindt en voor plannen heeft. NIET accepteren, echt niet, hij houdt nu al geen rekening met jou/jullie, en daar moet je echt hem niet in vrijlaten! Hij doet gewoon maar, maar zo gewoon is dat niet meer, dat zal tot hem moeten doordringen.



Je hebt waarschijnlijk uit liefde met veel (teveel) genoegen genomen en weinig voor jezelf en gezin gevraagd aan tijd en aandacht en rekening houden met jou/jullie. Nu moet je op je strepen gaan staan, want hij maakt daar nog steeds handig gebruik van. En het leven draait niet om hem, ga daar niet in mee, zeker niet nu die liefde niet langer op het spel staat en dus je hem niet langer in de watten hoeft te leggen of inslikken omwille van de sfeer en lieve vrede..

quote:hova schreef op 07 december 2012 @ 17:10:

Ik probeer het, zoals jij zegt; hem bij de 'dagelijkse beslommeringen' te blijven betrekken, hem ook een deel op zich te laten nemen soms, maar dat is lastig omdat hij nog steeds zeker 80 uur per week werkt. En ik heb geen zin om steeds heel erg 'moeilijk' te gaan doen, dat kost mij teveel energie en ik krijg er te weinig voor terug. Hoe minder ik met hem te maken heb op dit moment, hoe beter.

Een extra reden om die scheiding snel officieel te maken Hova.

Maak duidelijke afspraken over de taakverdeling mbt de kinderen en laat die vastleggen. Dat zijn jullie afspraken en daar moeten jullie je allebei aan houden. Dan hoef jij geen energie meer te steken in onderhandelen (en teleurstellingen), maar heeft hij zich gewoon aan zijn aandeel te houden en kun jij dat (wettelijk) van hem eisen. Hoe hij dat doet is niet langer jouw probleem.

En jij kunt het contact beperken tot de noodzakelijkheden.

Lijkt me heel gezond en helder voor jou.

quote:Suzy65 schreef op 07 december 2012 @ 19:39:

Ook zal hij moeten leren te overleggen over feestdagen zoals kerst en oud en nieuw VOORDAT hij vrienden uitnodigt. Hij gaat gewoon zijn gang en overlegt niet met jou, wat jij vindt en voor plannen heeft. NIET accepteren, echt niet, hij houdt nu al geen rekening met jou/jullie, en daar moet je echt hem niet in vrijlaten! Hij doet gewoon maar, maar zo gewoon is dat niet meer, dat zal tot hem moeten doordringen.

Goed opgemerkt van Suzy!



Ergens moet er een knop bij jou om Hova en ik kan goed voorstellen dat dat moeilijk is en dat je je daar (onbewust) tegen verzet. Want die knop omzetten (van 'wij' naar 'ik') betekent het definitieve einde van de band met man en alles waar je huwelijk voor stond. Met het omzetten van die knop is er geen weg meer terug en je doet ook nog eens zèlf.

Maar ik hoop dat je ziet dat elke dag dat je om die knop heendraait en ervoor wegloopt, je jezelf meer en meer in een houdgreep houdt, die je vooruitgang, ontwikkeling en vrijheid in de weg staat.