Hoe kom ik verder?

Lieve Dettol, veel stellen gaan na de "feest"dagen uit elkaar.. Nog soort van toneelspelen die dagen, heel heel lastig. Voor de kinderen gezellig proberen te maken/houden, maar het is een hele opgave, als het "op" is en eigenlijk niet van je gevergd kan worden.



Jawel, ooit kan jij misschien ook met je ex vriendschappelijk omgaan. Hoe oneerlijk ook, hoe hard ook het allemaal is, hoe kil of onverschillig hij ook doet nu.. Die afstand, terwijl je nog in 1 huis woont, is killing! Hoe langer dat duurt, hoe moeilijker dat vriendschappelijke zelf nog mogelijk zal zijn. Maar hij bepaalt toch niet alleen dat hij niet weg wil? Is wel uitgesproken dat jullie gaan scheiden? Lijkt me vrij onhoudbaar zelfs voor jou..



Wens je heel veel sterkte. Het lijkt zo'n clichee, maar echt, het wordt beter, houd je daaraan vast!

Hova, probeer je niet teveel te stressen rondom die kerst. We maken elkaar ook gek, het wordt ook steeds opgedirkter en belangrijker gemaakt.. Het waren maar 2 dagen idd, maar als ze op het werk en school enz ook nog vieren, is dat meestal niet op die 2 dagen, dus worden er nog meer ook ;-(



Maar laat je niet gek maken of meeslepen erin. Zie hoe "gemaakt" het voor veel andere mensen ook is: die ervaren net als jij meer stress dan gezelligheid ervan. Paar dagen later is alles weer achter de rug, probeer het voor jezelf te relativeren. Geen overdreven werk ervan maken, zet een kerstboom neer en houd het simpel en knus thuis, kinderen hebben ook meer aan een paar rustige dagen dan gestresste pracht en praal. Die sfeer kan je zelf maken zoals je dat zelf wil.

Tjonge Hova..



We kennen elkaar via een ander topic maar jouw verhaal is mijn verhaal. Inclusief jouw emoties. Het schuldgevoel. Je verdriet. De onmacht. Én je wens dat het maar snel januari is ..



Als ik terug kijk naar het afgelopen jaar dan zie ik dat ik zóveel sterker ben geworden. Dus ja, tijd doet héél veel. Daar houd ik me maar aan vast. Over een jaar sta ik vast nóg sterker in mijn schoenen.



Wat voor mij heel moeilijk blijft is op mijn eigen gevoel te vertrouwen. Ik bén niet gek. Al vindt / zegt hij van wel. Want hij vindt dat ik het nu maar eens los moet laten allemaal. 'Move on' zei hij letterlijk tegen mij deze week. Tja. Jarenlang vreemdgaan tollereren (ik wéét het: dat heb ik zélf toegelaten), jarenlang niet kunnen vertrouwen op mijn intuïtie omdat hij alles ontkende, jarenlang vechten voor mijn relatie, mezelf compleet verliezen. Ik vind dat ik al aardig op weg ben. En jij ook!



Ik weet niet hoe het met jouw ex zit, maar de mijne is direct overgestapt van mij naar haar (de vrouw waar hij al een half jaar iets mee had, zij had ook een gezin en nú denk ik dat hij net zolang 'gescharreld' heeft totdat hij iemand tegenkwam die voor hem bij haar gezin weg zou gaan).



Ik dénk dat hij gelukkig is (en geloof me, daar ben ik téveel mee bezig). Maar ik zíe dat dat niet zo is. Hij geeft ook zelf aan niet goed in zijn vel te zitten. Tja. Maar hji vormt wel met haar, en al hun kinderen, een nieuw gezin. Die pijn is voor mij op dit moment nog steeds verschrikkelijk.

Ik hoop dat ik de kracht blijft vinden om sterker te worden. En ooit, als ik gelukkig met mezelf ben, emotioneel weer op eigen benen sta, een man tegenkom die mijn leven verrijkt.Want pas dán kan ík mijn ex echt loslaten denk ik wel eens...

Ik hoop dat ook voor jou!

@Soyli: vergeet niet dat het voor hem ook een hele verandering is, ook al is het zelfgekozen. Ook hij mist het vertrouwde, zeker weten. Hij is er waarschijnlijk ook al achter dat dit niet alles is.. Het is geen roze wolk van verliefdheid als er zoveel verdriet en teleurstelling aan kleeft.



Goed om te horen dat je al zoveel verder bent na een jaar, vind ik echt knap, zeker als je weet dat ze daar weer een gezinnetje vormen als jij alleen zit. Dat is niet hoe je het je zelf had voorgesteld, he? NIet alleen je verleden en heden samen zijn aan diggelen, maar ook je toekomstbeeld is veranderd, en word je steeds mee geconfronteerd.



Maar jij gaat jouw toekomst maken, het ligt open, er kan nog zoveel fijn(er)s op je pad komen, het hoeft niet de rest van je leven kommer en kwel te zijn, hoewel je dat misschien nu nog denkt. Het creeert voor jou ook ruimte en die ga je ook waarderen en invullen.



Veel sterkte, juist met dit soort dagen ken ik dat vanuit mijn eigen situatie, maar ik ben al wat jaartjes verder. Maak het voor jezelf ook gezellig!

@Hova: hoe gaat het nu met jou? Kom je de stressy dagen voor de vakantie en kerst een beetje door?

quote:hova schreef op 21 december 2012 @ 12:39:

Ook hier is ex niet gelukkig en relaxed nee. Hij is gestresd, mankeert van alles, eet slecht, drinkt veel.... Moet ik doorgaan

Het is zijn eigen probleem, hij heeft het zelf veroorzaakt.



Ik spring hier even op in hoor. Hoe zit het met dat drinken? Heb jij er zicht op hoeveel hij drinkt? Hoe kun jij weten of hij drinkt als de kinderen bij hem zijn?



Je plannen voor vanavond klinken gezellig! Het worden vast gezellige dagen (hoewel ik me kan voorstellen dat je Kerstavond liever zou overslaan) en inderdaad, voor je het weet is het januari. De volgende Kerst zal er voor jullie in elk geval heel anders uitzien.

quote:hova schreef op 21 december 2012 @ 16:36:

Dubiootje, hij drinkt best wel wat ja, maar dan vooral vaak en niet zozeer heel veel (elke dag paar glazen wijn). Maar niet zoveel dat hij dronken wordt en niet als hij rijdt gelukkig. Hij drinkt ook wijn als de kids erbij zijn. Heb het daar met hem al over gehad, vind het geen goed voorbeeld voor onze oudste die het zo ook normaal gaat vinden misschien om zo vaak te moeten drinken. Hij was het daarmee eens en gaat hierop letten zei hij.... Pfff...



Ik hoop idd dat volgend jaar de kerst er heel anders uitziet! Het is nu iig al een heel stuk

beter dan vorig jaar, daar hou ik me maar aan vast....Elk jaar word het beter echt waar , ik hoop dat de feestdagen gezellig voor je mogen zijn en dat je ondanks je verdriet heel veel liefde en genegenheid zult ontvangen

Groot gelijk dat je jezelf ff een beetje gaat verwennen, Hova. Heb ik vandaag ook gedaan, mijn lievelingsparfum in de aanbieding



Gek he, dat we ons dan nog schuldig voelen ook? Soms moet je jezelf gewoon ff oppeppen (schoenen, tassen, kleding of geurtje)..



Lekker toastjes maken en met de kids rondom je, ontspan nu maar even idd. Fijne avond!

Thanks Hova

We komen er wel, al lijkt het nu nog zo moeilijk.

Hoop dat we beide over een jaar volmondig kunnen zeggen dat het goed gaat. Dat we een pijnlijk stuk hebben kunnen afsluiten en echt gelukkig zijn.

Ik gun het jou zo.

Je ex is jou niet waard.

Iemand zo waardevol verdient hetzelfde terug. Hoe hij jou heeft behandeld...nee, dat verdien je niet.

Ga morgen inderdaad lekker de stad in, mooie dingen kopen. Altijd leuk (tenminste als ik voor mezelf spreek, kan dolgelukkig worden van nieuwe kleding enzo).

De jaarwisseling kan symbolisch zijn. Er is ook een topic met als titel: wat laat je in 2012 achter en verwelkom je in 2013. Dit heeft mij doen beseffen dat ik de ellende achterlaat en meer geluk verwelkom. Een nare periode ga afsluiten en met frisse moed de nieuwe toekomst tegemoet ga, ook al is het pad hierin nog zo onduidelijk.

M'n grenzen zal ik in ieder geval goed gaan bewaken.

Fijne avond en morgen fijne dag

Hoof, wees inderdaad heel alert. Je jongste is nog maar 7. En de andere twee krijgen minimaal een slecht voorbeeld mee, wat consequenties kan hebben voor hun norm in alcoholgebruik.



Hoe weet je hoeveel hij drinkt? En dat hij niet rijdt met te veel drank op? Dat kun je toch niet weten?



Onthoud dat mensen die structureel te veel drinken:



- hun drankgebruik vaak bagatelliseren (zeggen dat ze minder drinken dan ze in werkelijkheid doen)

- soms ook stiekem drinken

- de risico's van drankgebruik onderschatten/ontkennen

- na een of twee drankjes geen rem meer hebben (ondanks goede bedoelingen om bv. niet meer te rijden)

- niet dronken overkomen als ze behoorlijk wat gedronken hebben doordat ze grotere hoeveelheden drank gewend zijn

- vaak beloven om te gaan minderen maar hier niet in slagen.



Wees alsjeblieft alert.

quote:hova schreef op 22 december 2012 @ 08:15:Als er dan een liedje als 'out here on my own' wordt gezongen, stromen de tranen over mijn wangen. Dat vind ik zo naar, dat ik niet meer naar muziek kan luisteren. Ik mis dat.

Hoezo niet meer naar muziek kunnen luisteren?

Dan stromen die tranen maar. Ik zou bijna zeggen: hèhè, stromen die tranen eindelijk!

Het lijkt wel alsof je alle emoties uit de weg wilt gaan en dan met name de onaangename. Schrijven lukt niet, want dat roept teveel op. Alleen zijn lukt niet, want dat voelt niet goed. En muziek is dus ook al taboe.



Ik snap wel dat je geen zin hebt in een tranendal terwijl een gezellige Voice-avond met de kinderen wilt hebben, maar je beperkt jezelf ontzettend door je emoties zo krampachtig uit te bannen Hova.

Zoek de muziek op, laat maar komen die emoties. Ze moeten er toch uit, dan is muziek een prima katalysator. En zo'n jankbui kan ook heerlijk opluchten trouwens.

Goed idee Hova.



O en trouwens, muziek is natuurlijk niet alleen maar tranentrekkend hè? Muziek kan je ook heel krachtig maken en het kan een inspirerend mantra zijn.



Kwestie van een beetje selectief zijn en sturen. Jij weet vast zelf wel welke muziek wàt bij jou oproept. Wat wordt jouw anthem? Gebruik van maken!

Eens met BB, Hova. Als je nu niet dealt met die emoties, zou dat zonde zijn. Het ligt nu nog zo aan de oppervlakte, en je kan "voelen" beter niet onderdrukken/ uitstellen en daar dan ooit op vastlopen, een psych consulteren en daar haast niet meer bij kunnen..



Muziek is zeker iets waar je emoties mee kan opwekken (dat is de bedoeling ook van de makers van muziek, he).. En je kinderen mogen daar best iets van meekrijgen, als je laat zien dat je emoties mag hebben, maar ze niet jou laten overspoelen. Het beste voorbeeld wat je kan geven volgens mij is dat je emoties hebt, maar je daardoor niet laat overheersen. Dus dat je daarna weer gewoon verder kan en ook weer vrolijk en opgewekt bent na zo'n tranentrekker. Laat ze zien dat verdriet niet erg is, maar normaal, er ook bij hoort, en ook weer voorbij gaat.



Zolang ze daarnaast zien dat je ook bouwt aan je toekomst, het ook leuk hebt, geniet, verder gaat met leven (ipv overleven), geef je ze mee dat je toch doorgaat, verdriet je niet lamlegt of zo, en ook niet uit de weg gegaan hoeft te worden. Dat je ergens overheen kan komen dus, ipv omzeilen.



Bovendien: als jij krampachtig van jezelf niet ff verdrietig mag zijn, krijgen zij ook de boodschap dat zij dat ook niet mogen zijn. Dat wil je toch niet?



En ook vind ik het geen genuanceerd voornemen. Prima dat je OOK weer het positieve op wil zoeken in 2013, maar totaal niet reeel (en dus garant voor teleurstelling van dat voornemen), want een onmogelijk doel wat je jezelf stelt.



Je kan streven naar je weer positief voelen, richten op je nieuwe gezinssamenstelling en op jezelf. Maar je wordt pas echt weer positief, als je pijn is "opgeruimd".. letterlijk daar ruimte voor inruimt, voelt, en daarmee die lading doorvoeld hebt. Die lost dan als het ware op. Dan is er niks te onderdrukken. Dan is het geen kwestie meer van: "ik moet van mezelf het leven weer positiever benaderen".



Je kan het ook zo zien: door ze toe te laten en nu te voelen wat je voelt, zuiver je je hart. En passent neem je wellicht nog wat oude(re) pijnen mee.. ZIe het als een kans om met je zelf "in het reine te komen" (die uitdrukkingen zijn er niet voor niks!)..



Stap svp af van het idee dat een "sterke of stoere" vrouw iemand moet zijn die altijd rationeel en "stabiel" is, functioneert alsof er niks aan de hand is. Stabiel is niet dat je altijd hetzelfde moet zijn, opgewekte en gezellige moeder. Stabiel is, dat ondanks tegenslag zij en jijzelf op jou kunnen rekenen. Je niet wegkwijnt of het leven niks meer waard vindt. Het mooie is dat je verdriet kan hebben en toch per saldo vooruit gaat (en dat heb je afgelopen jaar al laten zien), dat je er nog steeds bent voor jezelf en anderen, die je nodig hebben.



Stabiel is niet hetzelfde als 100% vd tijd maar (nep)opgewekt en vrolijk zijn, hoor. Grote teleurstellingen hakken erin en volgens mij doe je het prima!



Enne: dat schuldig voelen als je jezelf af en toe een beetje beloont, bedenk dan: het was om je beter te laten voelen, he. Neem dat maar op in je voornemens voor 2013: jezelf flink gaan verwennen af en toe!



Denk maar aan de spreuk in de vliegtuigen: "als de zuurstof wegvalt, zet dan eerst uzelf een zuurstofmasker op en help pas daarna kinderen en anderen!"

Je bent juist aan je kinderen (en jezelf) verplicht om jezelf in de best mogelijke staat te brengen, anders houd je dat niet vol (en daar schiet niemand iets mee op). En opladen met (veel) leuke en fijne dingen is gewoon nodig tegenover zoveel energieverslindende emoties die je meegemaakt hebt (en nog meemaakt)! Geen mens kan alleen maar leven voor verantwoordelijkheden, he. Ook ontspanning is noodzaak!



Veel mensen vinden dat ze eerst iets verdiend moeten hebben (het "verdienmodel" noem ik dat). Zo worden we ook opgevoed eigenlijk. Dat je een beloning zomaar "neemt" (terwijl er ook rekeningen liggen of komen), is dan ondenkbaar. Ik had mezelf al beloond met laarsjes week eerder, en nog wat dingetjes.. Ook compensatie voor dat ik momenteel noodgedwongen nogal een huis gekluisterd zit, na operatie. Vooruit wil, maar te langzaam gaat (pijn, lagere concentratie).



Jezelf beetje verwennen mag best, als het je optimistischer gestemd maakt! Dus 2013 jouw jaar maken is prima: maar dan vooral veel genieten (gezin, vriendinnen, evt wat mannelijke aandacht, sauna of wat je dan ook maar kan verzinnen wat je fijn vindt).

Btw: over muziek gesproken: heerlijke mixen momenteel op Veronica radio! Nu "Sing Halleluja", lekker nummer blijft dat, ook al is het jaren geleden ('91 of '92 of iig uit die jaren 90)..



Als je (als de kinderen naar bed zijn bijv) geen tv kijkt, maar muziek op hebt, kan dat je eigen sfeertje en gevoel ook beinvloeden.. Kom je dichter bij je gevoel, vind ik persoonlijk, tenminste dat werkt voor mij.



Zo hoor je nu rond kerst ook veel The Power of Love (Frankie goes to Hollywood), dat blijft een kippenvelnummer voor mij. En zo nog wat liedjes, die me echt kunnen raken.

quote:Suzy65 schreef op 22 december 2012 @ 22:37:

Maar je wordt pas echt weer positief, als je pijn is "opgeruimd".. letterlijk daar ruimte voor inruimt, voelt, en daarmee die lading doorvoeld hebt. Die lost dan als het ware op. Dan is er niks te onderdrukken. Dan is het geen kwestie meer van: "ik moet van mezelf het leven weer positiever benaderen".



Je kan het ook zo zien: door ze toe te laten en nu te voelen wat je voelt, zuiver je je hart. En passent neem je wellicht nog wat oude(re) pijnen mee.. ZIe het als een kans om met je zelf "in het reine te komen" (die uitdrukkingen zijn er niet voor niks!)

Pràchtige post Suzy!

Deze pareltjes licht ik er nog even extra uit.



PS: wat neem je toch altijd uitgebreid de moeite om op iedereen te reageren en wat doe je dat toch steeds weer warmhartig èn to the point. (Dat mag ook wel eens gezegd worden!)

Dank je BB! Lief van je. Maar "to the point" kan ik het niet noemen, hahahaha. Daar ben jij dan weer stukken beter in! Ik heb net ff wat meer tekst nodig



Ach, je moet maar zo zien: ik heb zelf van die processen doorlopen en dat heeft me zoveel opgeleverd dat ik dat anderen ook gun. Het kost wat investering en inspanning, maar als je bereid bent dat te doen voor jezelf, is er zoveel mogelijk!



Meer dan wat moed en hoop en geloof meegeven, dat alles nog steeds mogelijk is en er een betere toekomst in het verschiet ligt, als je dingen gaat zien als uitdagingen en (nieuwe) kansen, waar het eerst alleen maar problemen lijken, kan ik niet doen.



Iedereen heeft af en toe iets nodig, een zetje, support, aanmoediging, een fijner vooruitzicht dan de huidige situatie, herkenning, en dat je er doorheen kan komen, je weer gelukkiger gaat voelen en je daar zelf invloed op hebt. Je kan en mag leren van je eigen ervaringen en die van anderen! Dan is niks wat er gebeurt voor niks geweest. Ook negatieve ervaringen kunnen zo alsnog positieve impact hebben.



Wat heb je aan trouwens aan kennis en ervaring, als je die niet met anderen zou delen? En dan liever met mensen die dat ff nodig hebben, en voor open staan. Mensen die een topic openen, willen weten, staan open voor antwoorden, maken zich kwetsbaar (en dat is een goede instelling). Ik heb de antwoorden natuurlijk ook niet, misschien soms een bijdrage, zoals iedereen hier, die net ff in ander perspectief kan plaatsen dan waar je zelf middenin zit.



Ik doe dat ook niet om waardering, ik hoop gewoon maar dat iemand er iets mee kan.

quote:hova schreef op 23 december 2012 @ 09:22:

Ik wilde niet meer om hem, deze ellende, onze scheiding huilen. Maar blijkbaar zitten er toch nog steeds veel tranen....De volgende tranen zijn voor jou. Niet voor/om hem.

Hova, die tranen blijven nog wel ff komen, hoor en ik denk dat het goed is, het zuivert. Het zit gewoon diep. Het wordt minder frequent. Maar ik moet zeggen dat ik dat ook momenten ben gaan vinden dat ik heel dicht bij mezelf ben, dus ben gaan waarderen. In diep verdriet zit namelijk ook een heleboel liefde. Het is heel voelbaar, zeg maar. Verzet je er dus niet tegen, maar omarm het verdriet ook en de liefde (voor jezelf, voor je kinderen en voor hem) die daaronder schuilt..



Ik ben een maand geleden geopereerd in mijn hals. Niet iets ernstigs, maar wel een gevaarlijke rotplek, zit van alles daar. Nu werken bepaalde spieren en zenuwen niet. Dat duurt een paar maanden, maar komt wel weer terug. Ik als eeuwige optimist dacht dat ik max 2 weken zoet was met herstel, maar dat valt dus tegen



Ik mag (en kan) niet tillen bijv, ben rechts en rechts heb ik dus veel last van schouder/sleutelbeen. Ben by fysio en dat helpt wel. Maar dezer dagen ga ik kennelijk over mijn grenzen heen, hoewel ik het probeer te spreiden en op rustige tijden inkopen probeer te doen. Ik word vandaag bijv keihard teruggefloten (veel pijn), niet eens gekookt, maar net nog wel kerstkaarten zitten schrijven (en posten).



Lief trouwens: kreeg daarnet een cadeautje van een vriendinnetje van zoon, omdat het huis hier altijd open staat.. Ontroerend. Dat zijn van die dingen die je raken.



Ben het rustig aan doen ondertussen zo zat, dus vanmiddag ff stad in gegaan voor cadeautjes, moet je in de rij staan bij de kassa en dat kan ik eigenlijk niet. Zo word ik "gedwongen" om rust te nemen. Als ik me koest houd, ben ik redelijk zonder (schouder)pijn.. Dus nu maar bezinnen en nieuwe plannen maken, maar ik vind het moeilijk om thuis te zitten en ook daar niet veel te kunnen doen qua fysieke arbeid (terwijl er genoeg to do is hier).. Mijn werk is ook nogal fysiek en werkgever wil er niet op wachten, die wil van me af. Ik had het daar wel enorm naar mijn zin qua collega's en contacten, ik mis het ook, de levendigheid en gezelligheid.



Ik beschouw het maar als een signaal "van boven" dat ik meer met mijn hersenen moet gaan doen, hahaha. Ik ontkom er niet aan

En achter pc gaat het wel, ontspan ik, goede stoel. Kletsen gaat ook nog steeds,



Gelukkig hoef ik voor 1e kerstdag alleen een dessert te maken en voor 2e kerstdag wat simpele hapjes, iedereen doet wat, ik hoef geen hele diners in elkaar te draaien, dat scheelt.. Toch doe je al snel teveel, kennelijk.



Bijzonder is wel dat ik 1e kerstdag gevraagd ben (na jaren ertussen) bij ex-schoonfamilie. Met ex en kinderen dus. Een close vriendschap kan dus (opnieuw).. zelfs na alles wat er gebeurd is, is het vertrouwd als vanouds. Moet er zelfs aan wennen, na jaren "er alleen voor staan". Maar tis me welkom! (moet er ook bij zeggen dat ik me ingespannen heb om een goede band te behouden, zij het dat er veel afstand was al die jaren en ik die ook hield). Nu hoeft dat niet meer en dat is wel zo prettig!



(niet dat het nog goedkomt, niet meer als geliefden iig. Ben zelf tussendoor ook verliefd of zwaar verlust geweest overigens. Wel zijn we weer one family. Juist het ontbreken van dat soort spanning en verwachtingen zorgt ervoor dat we op dezelfde voet als vanouds kunnen zijn nu. Ik houd er wel rekening mee dat dat ook weer minder wordt als bij hem of mij een nieuwe geliefde in beeld komt)..



Trouwens, ik las dat je gevraagd bent voor oud & nieuw bij vrienden en die zijn allemaal nog stelletjes/gezinnen. Ik heb naast die oude vriendenkring nieuwe "eigen" vriendinnen gemaakt, en contact met de oude vriendenkring verwaterde. Je bent zo met andere dingen bezig, dan heb je een ander leven, en is het ook weer fijn met andere vriendinnen in eenzelfde situatie te zijn, omdat je herkenning vindt.



Het is wel heel lief en super dat je er nog steeds bij hoort, vergeet dat niet, ook al is het moeilijk voor je. Ik vind het super dat ze je niet laten vallen oid. Echt, het zal heel prettig zijn met warme vrienden om je heen!

Lieve Hova en alle andere trouwe meeschrijvers: Fijne Kerstdagen gewenst! Maak het fijn voor jezelf!