Hoe kom ik verder?

@BB, Hova en anderen: wens jullie ook heel warme en gezellige kerstdagen toe!



Ik heb er zelf zin in, ik heb teveel gedaan afgelopen dagen, hoewel gespreid, vandaag nog cadeautjes gezocht en gekocht. Taartje is net uit de oven (Jamie Oliver recept), en lijkt goed gelukt. zit nu ff te relaxen bij de tranentrekker All You Need.. dat kijk ik dus alleen op kerstavond, haha, moet altijd ook een traantje wegpinken dan..



Ik wens iedereen die tegen kerst aanhikt toch heel gezellige dagen, dat het alles meevalt, dat je veel liefde voelt van en voor anderen.

Lieve Hova ook ik wens jou ondanks alles hele fijne dagen.

Maak er wat moois van voor jou en de kinderen.

@Hova en anderen: de kerst is weer voorbij, hoe gaat het nu? Viel het mee of tegen? Hoe dan ook hebben we het weer achter de rug, ff paar normale dagen nu en dan nog Oud en Nieuw..

Lieve Hova, dit is wat je al die tijd hebt proberen te ontwijken. Die pijn is klote, het is helaas niet anders. Maar er is geen andere weg dan dwars erdoorheen. Je lijf en geest eisen dat je hiermee dealt: als je dat niet doet en de pijn blijft verstoppen, presenteren zij je vroeg of laat de rekening.



Natuurlijk verlang je ernaar dat dit snel voorbij is. Niemand voelt zich graag ongelukkig, je verlangt toch altijd naar een staat van rust, comfort, stabiliteit en harmonie. Maar jouw leven is nu compleet op zijn kop gezet en die dingen komen niet zomaar op commando terug, hoezeer jij je daar ook voor inspant. De rust moet eerst terugkomen in je hart en je hoofd, pas daarna komt die weer terug in je leven en komt er weer e ruimte voor alle oude en nieuwe dingen die je graag wilt oppakken.



Zie dit dus maar als een emotionele grote schoonmaak. Je haalt er altijd veel rommel mee overhoop en als je er middenin zit zie je soms het einde niet. Accepteer nu maar dat je deze ellende moet doorstaan als je alle emotionele bagage voorgoed overboord wil gooien en verder wil op weg naar echt geluk.



Het mooie - en ik weet dat het moeilijk is dat in te zien als je er middenin zit, maar die gedachte gaf mij wel hoop - is dat je in dit soort situaties je echte kracht leert kennen. Je wordt enorm met jezelf geconfronteerd en dat is heel heftig, maar ook een heel mooi proces. Je zal zien dat je aan het eind van de rit niet alleen meer zelfvertrouwen zal hebben - want als je dit aankunt, kun je alles aan - maar ook meer waardering voor jezelf. Je leert jezelf nu beter kennen (net als je vrienden in slechte tijden ), met je goede en slechte kanten en je sterke punten en zwakheden. Dat is een groot geschenk dat niet iedereen gegeven is.



Sterks

Prachtig gesproken Dubio en zo waar wat je allemaal zegt!



Je bent je kracht niet kwijt Hova alleen voel en zie je hem nu niet.

Vergelijk het met een snelstromende rivier. Jij ziet alleen nu dat troebele, onrustige, woelige water en alles wat het, in zijn kracht, met zich meesleurt. Het overspoelt je.

Maar onder die ruige stroom ligt nog steeds de stabiele, veilige bodem die er altijd was. En als de rivier weer tot rust gekomen is en het water helder is, zie je bodem ook weer. En hoe stevig die is!

Jouw fundament, jouw kracht in het sprankelende frisse water ná je loutering. Laaf er eraan in 2013!

Niet alles is kapot. Je bent nog steeds de trotse moeder van twee kinderen. En die hebben je nodig!



Ik heb niet het hele topic gelezen, heb weinig tijd en het is wat lastig terug lezen aangezien je zoveel gedelete hebt. Maar wat ik uit de eerste en laatste berichten haalde, is dat je ook hele lieven vrienden hebt! En dat je nog steeds paard rijdt



Succes verder!!

@Hova: verwar wanhopige huilbuien niet met "niet sterk zijn"! Dat is zo'n enorm misverstand. Ik sluit me volledig aan bij wat Dubio hierboven zegt in haar prachtige en oh zo ware post.



DIe huilbuien horen erbij, dat is emotionele grote schoonmaak idd. Het voelt idd alsof de bodem onder je bestaan vandaan zakt, been there, trust me. Heb nog nooit zoveel gehuild als toen, en dat bleef nog een tijd voortduren. En 7 jaar later kon dat nog weleens opkomen.Vergeet niet dat dit een diepgaand iets is, waar je doorheen moet. Je meest wezenlijke waarden en gevoelens staan op zijn kop, niet alleen van jezelf, maar ook je overtuigingen en waarden die je je kinderen had toegewenst, plus je toekomstbeeld. Dat laatste moet je ook niet onderschatten.



Zoveel "zekerheden" vallen weg, maar vooral is het een diep eenzaam gevoel, dat je er alleen voor staat, het alleen moet zien te redden voorlopig, voor jouw leven en dat van de kinderen. Dat is megazwaar als je gewend bent je leven, en alles daarin, met iemand te kunnen delen. Beslissingen, opvoeding, geldzaken, intimiteit, sociaal leven, enz: echt in alle aspecten is die impact er, als vrouw en moeder, en voel je je alleen staan. De toekomst overweldigt dan ook, het lijkt 1 en al risico en onzekerheid, eng, leeg..



Je voelt alle emoties van de regenboog, en alles komt dieper binnen dan ooit. Maar dat is niet "vallen" of "niet sterk zijn" oid. Je hart ligt open, en is gewond ook nog eens. Dit is verdriet op zielsniveau en ik ben juist "blij" te lezen dat je het eindelijk voelt. Want in dit doorvoelen zal je nu nog niet, maar later wel juist die levenskracht gaan ervaren. Die veerkracht heb jij ook, namelijk. Het is moeilijk voor te stellen, maar dat verdriet/ wanhoop is ook mooi en nuttig, het is heel diep bij jezelf terecht komen. Het zuivert je. Het is heel heftig, maar je doorgaat dat niet voor niks, het gaat je ook heel veel opleveren. Echt.



Dit haalt je (op het oog) onderuit, maar in de diepere laag daaronder juist niet! En later zal je zien dat dat leven, toen je "alles" had en gelukkig en tevreden was, helemaal niet "alles" was. Er is nog meer mee te maken dan voortzetten van de status quo, ook al is die status quo een gelukkige en wenselijke.



Helaas is het kennelijk voor je ziel nodig om dit mee te maken. Misschien zie je het later zelfs als mee "mogen" maken. Elke crisis haalt je uit je "comfortzone", en hard ook, verandert je leven diepgaand, en heb je geen keuze dan mee te veranderen. Er komt altijd weer ruimte voor nieuwe dingen voor terug: nieuwe overtuigingen, nieuwe patronen, nieuwe levenswijzen, nieuwe liefdes, en andere ontwikkelingen dan tot op dat moment.



En ik dacht ook dat ik niks meer te wensen had in het leven, destijds. Dat is niet zo. Sindsdien zo'n enorme ontwikkeling (persoonlijke groei) doorgemaakt, waarvan ik zeker weet dat ik zonder die scheiding nooit zo ver gekomen was daarin! Heb mijn ex (veel) later zelfs weleens geschreven dat ik ook dankbaar was (om die scheiding), omdat ik zo ontwikkeld ben sindsdien en bijv zoveel meer voel dan destijds, toen ik het zo goed leek te hebben, maar persoonlijk "stilstond".



Tuurlijk is tevredenheid en kunnen kijken naar wat je WEL allemaal hebt om dankbaar voor te zijn geweldig en voel je je dan gelukkig, wil je het zo houden zoals het is. Wat je nog niet voelt/ weet/merkt, is dat er nog meer soorten geluk zijn, waaronder het geluk van een hechte band met jezelf, het leren kennen van je ziel, je diepere ik. Een basisgevoel van eigenwaarde en eigenliefde. Dat is allemaal mogelijk.



Juist door dit "heftige voelen", de wanhoop, het verdriet, je angsten, afgelopen weekend, door dat toe te laten ipv te ontlopen/ af te leiden, ben je goed bezig, echt waar!



Je staat hier ook weer uit op, houd je daaraan vast. Heftige angst(en), huilbuien of niet, daar komt iets uit voort. Het is nodig, die grote schoonmaak van (al) je emoties. Als je deze momenten van wanhoop toelaat, merk je dat je er juist niet in blijft hangen. Dat je telkens toch de moed vindt om verder te gaan. En gaandeweg levert het je eea op. Die bodem blijkt niet het einde, hij veert terug, jij veert terug.



Deze pijn van je hart, van moeten loslaten, daarin ligt tegelijkertijd ook al je liefde verborgen. Voor en van je geliefden, ook de aangetaste liefde, de liefdes die je niet mag/kan uiten, maar die je wel mag koesteren in je hart. Ik geloof dat ik nog nooit daarvoor zo dichtbij mijn hart gekomen ben als door die scheiding.



Misschien lukt het je om die wanhoop om alles te gaan zien in het licht van dat het mooi is dat je hart zo kwetsbaar open staat nu, ontdaan van alle muren die je er ooit omheen had gebouwd en je niet "geholpen" hebben om je te beschermen hiertegen. En gelukkig maar, je blijkt nog steeds toegankelijk: een open hart kan vrijelijk liefde en alle emoties voelen van en voor anderen en jezelf.



Niet alleen kan er liefde, gemis, verlangen uit (in dat huilen enz), maar ook IN, als die muren weg zijn. Denk niet dat het sterk is om muren te bouwen en overeind te houden rondom je hart!! Dat is juist wat nu omver gaat, en niet zonder reden. Het ware "sterk zijn" is je emoties durven en kunnen toelaten, ze voelen, en toch niet door laten beheersen of je laten neersabelen daardoor. Je staat weer op, en opnieuw en opnieuw, en dat is pas sterk!



Sterk is ook niet "nooit iets meemaken", een vlekkeloos leven, zonder tegenslagen. Dat is dan nooit op de proef gesteld.. Sterk is tegenslag meemaken en overleven, vallen en weer opstaan. Wie nooit valt, zal ook niet weten hoe hij/zij zal reageren, en zal bang blijven voor tegenslag. Als je tegenslag hebt overwonnen, op enig moment, weet je wat je aan jezelf hebt. Dat geeft een kick, een basisvertrouwen in jezelf. Je leven blijkt niet voorbij, die bodem bleek niet het einde van de wereld.



Dat ga jij ook ervaren, Hova. Van wat ik heb gelezen, ben je een krachtige vrouw, je kan het, je komt er wel. Misschien ga je zelfs ervaren dat ook in je eenzaamheid je niet echt alleen bent, dat je je verbonden voelt met anderen, ook als ze niet aanwezig zijn en ook als ze jou loslaten. Al die liefde ben je niet verloren, die zit nog steeds in jou (en blijft daar, mag je koesteren, als jij dat wil).



Ik denk zelfs dat hoe dieper je wanhoop en verdriet, des te meer het zegt over jouw grote vermogen tot liefhebben en de liefde die je al in je hebt (opgebouwd). Het zou juist raar zijn als je al die jaren geen noemenswaardig verdriet zou hebben, toch? Dat zou dan immers betekenen dat je leven tot nu toe van weinig indrukwekkende waarde bleek te zijn, geen tranen waard.



Je verdriet bewijst juist van wel, van heel veel waarde en betekenis. Die liefde gaat niet weg, die mag je houden. En er komt nog meer bij in de komende jaren. Plus de eigenliefde, als je dat toestaat, jezelf kan troosten en geruststellen.



Met het loslaten van het afgelopen (zware) jaar, kan je hopelijk ook een hoop ballast achter je laten. Het is misschien ook een opluchting dat dat "eruit" is, afgelopen weekend, vlak voor de jaarwisseling. Je gaat naar vrienden vanavond, toch?



Dan wens ik je een heel gezellige en warme jaarwisseling en heel veel kracht, gezondheid, voorspoed en liefde voor 2013!

En alle anderen hier ook, natuurlijk!

Wat een prachtige woorden dubio en Suzy

Lieve Hova een dikke knuffel voor jou

@Dettol: jij ook alle goeds voor 2013 toegewenst, meid. Dat het allemaal makkelijker wordt, veel warmte en liefde, gezondheid, geluksmomenten!



*Nu stairway of Heaven op de radio.. ben potje melancholisch, pff.. mijn meest dierbare mensen alvast gesmst voordat het mobiele verkeer platligt.. en dan die liedjes op de radio.. mooi, prachtig, dichtbij mezelf.. op de valreep van het oude jaar..*



Heel fijne jaarwisseling allemaal!

Lieve Hova, wees maar lief voor dat wezen, dat heeft ze nodig.

Vertrouw er op dat het goed komt, het gaat echt, echt, echt over.

Ik heb zelf al meer dan een jaar liefdesverdriet en heb indertijd nog jouw vorige topic gevolgd, Achteraf zie ik dat wij de hoop op herstel gemeen hadden terwijl onze partner zich al had afgesloten. Zo machteloos van onbegrip dat het "opeens" weg is.



Ik weet inmiddels dat de tijd alleen wél fijn is/wordt. Je kunt lezen in boeken die voor jou duidelijk maken waarom jij zit waar je zit en doet wat je doet en dat is zoooo een mooi begin op weg naar JOUW leven weer ok maken. JIJ bent immers de basis voor JOU.

Ik heb heel veel gehad aan dat andere topic waar Suzy ook naar verwees, er staan ook hele goeie boekentips in. Hele dagen gelezen met stromende tranen en geloof me... dat is niet mijn favoriete staat

Lieve Hova, sterkte vandaag, wees lief voor jezelf waar mogelijk. Rotdagen zijn het zo hé. Ik wens je wat lichtpuntjes (en liefst veel meer dan je nu denkt) toe in het nieuwe jaar.

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbond – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De kracht van het nu – Eckhart Tolle



Bovenstaande heb ik gekopieerd uit dat bewuste topic (van Lisanne84)



Ik heb zelf heel veel gehad aan

Heel je leven van Paul Ferrini, een soort stappenplan

Verslaafd aan liefde vond ik verhelderend, net als het Monsterverbond.

Anderen vonden die van Eckhart Tolle heel fijn, maar die heb ik zelf niet gelezen.

Die van Paul Ferrini kun je zo bij bol.com als epub aanschaffen en in Adobe lezen op je computer! ik geloof 12 euro ofzo.



Hier is het heel grijs en regenachtig, een prachtige dag om je tranen eens lekker te laten stromen, verzet je maar niet....



Big hug Hova, je komt er doorheen!

@Hova: ik had vanmiddag een hele oppeppende reactie aan je geschreven, maar zie nu dat die niet doorgekomen is, jammer, geen idee waarom niet, en ben hem nu kwijt.. En ik ga nu slapen, tis weer laat, na gisteren ben ik nu te moe.



Maar je komt er wel, echt. Je bent nu nog in de "verzet-modus": frustratie omdat je niet zelf gekozen hebt. Gedwongen veranderingen, terwijl jij het anders wilde en wil. Dat maakt veel verschil, dat je dit niet zelfgekozen hebt, maar een ander leven je opgedrongen wordt.



Als je iets wil wat niet kan, dan geeft dat frustratie en onmacht. En dat is heeeeeeeeel lastig te hanteren! Dat is die wanhoop.



Er komt een moment dat je niet langer verzet, maar eraan over moet geven dat het is zoals het is. Je niet het verleden als verlangen en als ideaal blijft zien, maar je erbij neerlegt, aanvaardt. Dat is weer een fase verder. Vandaaruit komt er ruimte, en ga je een eigen keuze maken. En dat voelt veel beter!



Slaap lekker zo!

Ha Hova,



Eerste stap is erkennen dat je pijn hebt (check) en dat je dit niet meer wil. Dat is mooi, want dat betekent dat je behoorlijk klaar bent met het miserabel voelen en dus kun je stappen zetten. Niet van die enorm grote, en rigoreuze want dat is teveel gevraagd.

Maar kleine stapjes zijn voor nu ook al heel wat; focus op acceptatie. Zolang je blijft denken dat je je oude leven wil, kom je niet verder. Soms moet je ook iets durven loslaten, durf je dat?

Je kunt namelijk ook onbewust jezelf tegenhouden in vooruitgang, door vast te houden aan iets wat allang weg is.

Ik herken dat. De angst voor het loslaten, omdat het is wat je kent en je niet weet wat ervoor in de plaats komt. Het voelt veilig om dan het laatste lijntje niet door te knippen. Zolang je het niet doet, kun je tegen jezelf zeggen (lees; jezelf voor de gek houden), dat het nog niet echt helemaal over is.

Dus acceptatie is echt de keyword in deze, om verder te kunnen. Echt loslaten, in vertrouwen dat het goed komt.



Hou jezelf voor dat je weliswaar iets kwijt bent, maar altijd komt daarvoor iets anders, soms iets beters voor in de plaats. Dat vertrouwen mag je gerust hebben. Dit is een nieuw begin,ook al voelt het niet zo. Voor jou staat alles open. Onbekende bestemming, maar die zijn vaak heel verrassend en totaal niet wat je ervan durfde dromen. En dan......kijk je op een dag terug en constateer je dat je dat niet had willen missen!

Ik weet het Hova...het doet enorm veel pijn om echt los te laten. Want voor je gevoel is dat echt alles over en weg. Toen ik ermee worstelde ging ik heel feitelijk met de kwestie om; ik bedacht me, dat hij en ik allang niet meer samen waren zoals het zou moeten. Ik was hem (en hij mij) al kwijt, er was al niks meer...

Het helpt om dat onder ogen te zien. Dat wat er ooit was, is er niet meer. Zelfs al ZOU je nog ooit samen komen, dan nog is het niet meer zoals het was. Je zou misschien zelf niet eens meer happy zijn met die situatie. Fijne gedachte toch, om te weten dat ook jij er klaar mee zou zijn? Dan is het je eigen keuze, en dat kan helpen om los te laten. Dat aan de kant gezet worden, dat is m.i. waar jij nog mee worstelt. Dat je niet meer voldeed. Maar lieve Hova....jij voldoet prima! Alleen was het niet meer wat hij ervan wenste, hij kiest voor een ander leven. Dat zegt helemaal niks over jou als persoon. Soms willen mensen een ander leven, en het leven met jou stond voor een leven waarin hij zich niet meer kon vinden. Hoeveel hij ook nog van je houdt..want dat is echt niet weg.