Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zondag 6 januari 2013 om 21:25
Laat maar komen die gedachten, Hoof. Wat is het ergste wat kan gebeuren? Dat je weer in die put valt? Dat gaat je alleen maar leren om er steeds weer uit te klimmen, en daar zul je steeds vaardiger in worden.
Omarm ze maar eens, die gedachten. Werk ze uit. Wat doet hij in dat weekend met zijn 15 jaar jongere vriendenkring en de vrouw die bijdroeg aan het eind van jullie huwelijk? Gaat hij uit tot in de kleine uurtjes? Heeft hij veel stomende seks met zijn vriendin? Zit hij gezellig met haar op de bank tv te kijken?
Leef je eens in hem in, ga in zijn schoenen staan. Hoe zou jij je voelen als je hem was en met je vriendin op de bank zat in de hoop dat er geen vrienden onverwacht langskomen? Hoe blij zou jij worden van seks met de collega die je huwelijk heeft doen klappen, waardoor je nu met problemen met je ex, je kinderen, je hypotheek, je collega's en je zaak zit, om niet te spreken van de kosten van de scheiding en alimentatie? Hoe rustig zit jij op de bank als je je afvraagt hoe je je ex en die nieuwe vriendin met elkaar door een deur moet krijgen, laat staan hoe je je kinderen zo ver moet krijgen dat ze haar accepteren? Hoe blij zou jij worden van uitgaan met een club mensen die tig jaar jonger zijn dan jij in gelegenheden waar jij als ouwe bok uit de toon valt? Hoe gelukkig zou ij zijn als je wist dat je je kinderen weer een weekend moest missen?
Vlooi die gedachten eens helemaal uit, dan kun je ze ontkrachten en ook het bijbehorende gevoel (afgunst, eenzaamheid, verdriet) wegnemen.
Omarm ze maar eens, die gedachten. Werk ze uit. Wat doet hij in dat weekend met zijn 15 jaar jongere vriendenkring en de vrouw die bijdroeg aan het eind van jullie huwelijk? Gaat hij uit tot in de kleine uurtjes? Heeft hij veel stomende seks met zijn vriendin? Zit hij gezellig met haar op de bank tv te kijken?
Leef je eens in hem in, ga in zijn schoenen staan. Hoe zou jij je voelen als je hem was en met je vriendin op de bank zat in de hoop dat er geen vrienden onverwacht langskomen? Hoe blij zou jij worden van seks met de collega die je huwelijk heeft doen klappen, waardoor je nu met problemen met je ex, je kinderen, je hypotheek, je collega's en je zaak zit, om niet te spreken van de kosten van de scheiding en alimentatie? Hoe rustig zit jij op de bank als je je afvraagt hoe je je ex en die nieuwe vriendin met elkaar door een deur moet krijgen, laat staan hoe je je kinderen zo ver moet krijgen dat ze haar accepteren? Hoe blij zou jij worden van uitgaan met een club mensen die tig jaar jonger zijn dan jij in gelegenheden waar jij als ouwe bok uit de toon valt? Hoe gelukkig zou ij zijn als je wist dat je je kinderen weer een weekend moest missen?
Vlooi die gedachten eens helemaal uit, dan kun je ze ontkrachten en ook het bijbehorende gevoel (afgunst, eenzaamheid, verdriet) wegnemen.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 22:18
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 21:55:
Maar ik geloof niet dat hij zich zo voelt...hij zal er wel gelukkiger van worden neem ik aan
Inderdaad, kijk als hij incidenteel seks had gehad met die collega was het een ander verhaal geweest maaaaar hij is smoorverliefd.
Ik kan me nog een en ander herinneren uit de eerste topic, hij was (is) verliefd, zo erg zelfs dat hij weigerde haar met een fatsoenlijke regeling te ontslaan en hij WIST dat met haar blijven samenwerken een tijdbom onder zijn relatie was.
Die zit echt niet te peinzen en te piekeren op de bank.
Dat komt wel, o ja, wacht maar tot "het stofje" is uitgewerkt of zij er met een leeftijdgenoot vandoor is, dan kijkt hij neer op de brokstukken van zijn vorige leven en komt HOVA weer in beeld.
En zoals ik het nu lees zou hij nog een kans maken ook, of niet HOVA?
Maar ik geloof niet dat hij zich zo voelt...hij zal er wel gelukkiger van worden neem ik aan
Inderdaad, kijk als hij incidenteel seks had gehad met die collega was het een ander verhaal geweest maaaaar hij is smoorverliefd.
Ik kan me nog een en ander herinneren uit de eerste topic, hij was (is) verliefd, zo erg zelfs dat hij weigerde haar met een fatsoenlijke regeling te ontslaan en hij WIST dat met haar blijven samenwerken een tijdbom onder zijn relatie was.
Die zit echt niet te peinzen en te piekeren op de bank.
Dat komt wel, o ja, wacht maar tot "het stofje" is uitgewerkt of zij er met een leeftijdgenoot vandoor is, dan kijkt hij neer op de brokstukken van zijn vorige leven en komt HOVA weer in beeld.
En zoals ik het nu lees zou hij nog een kans maken ook, of niet HOVA?
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 22:18
Twijfels, schuldgevoel, onzeker, ongemakkelijk...
Denk dat voor mij het plezier van de nieuwe relatie niet op zou wegen tegen de nare gevoelens waar deze nieuwe relatie ook voor zou zorgen...
Maar hey; ik zou die keuzes nooit gemaakt hebben die hij heeft gemaakt. Ik neem aan dat hij er toch gelukkiger van wordt, anders zou hij er niet voor gekozen hebben. Dus wat ik zou voelen doet er toch niet echt toe?
En eh.... Ik heb alleen het laatste zinnetje erbij gezet
Denk dat voor mij het plezier van de nieuwe relatie niet op zou wegen tegen de nare gevoelens waar deze nieuwe relatie ook voor zou zorgen...
Maar hey; ik zou die keuzes nooit gemaakt hebben die hij heeft gemaakt. Ik neem aan dat hij er toch gelukkiger van wordt, anders zou hij er niet voor gekozen hebben. Dus wat ik zou voelen doet er toch niet echt toe?
En eh.... Ik heb alleen het laatste zinnetje erbij gezet
zondag 6 januari 2013 om 22:22
zondag 6 januari 2013 om 22:46
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 22:18:
Twijfels, schuldgevoel, onzeker, ongemakkelijk...
Denk dat voor mij het plezier van de nieuwe relatie niet op zou wegen tegen de nare gevoelens waar deze nieuwe relatie ook voor zou zorgen...
Maar hey; ik zou die keuzes nooit gemaakt hebben die hij heeft gemaakt. Ik neem aan dat hij er toch gelukkiger van wordt, anders zou hij er niet voor gekozen hebben. Dus wat ik zou voelen doet er toch niet echt toe?
Ok, wat jij zou voelen als je in zijn plaats was doet er niet toe. Waarom zit je je dat dan voor te stellen? Waarom geeft het jou zo'n rotgevoel dat hij wel gelukkig is met een situatie die JOU doodongelukkig zou maken?
Bovendien: jij hebt gekozen voor een scheiding. Betekent dat dat jij op elk moment zielsgelukkig bent? Hij had hier niet eens iets over te zeggen. Zijn keuze was alleen op de bank of met haar.
Twijfels, schuldgevoel, onzeker, ongemakkelijk...
Denk dat voor mij het plezier van de nieuwe relatie niet op zou wegen tegen de nare gevoelens waar deze nieuwe relatie ook voor zou zorgen...
Maar hey; ik zou die keuzes nooit gemaakt hebben die hij heeft gemaakt. Ik neem aan dat hij er toch gelukkiger van wordt, anders zou hij er niet voor gekozen hebben. Dus wat ik zou voelen doet er toch niet echt toe?
Ok, wat jij zou voelen als je in zijn plaats was doet er niet toe. Waarom zit je je dat dan voor te stellen? Waarom geeft het jou zo'n rotgevoel dat hij wel gelukkig is met een situatie die JOU doodongelukkig zou maken?
Bovendien: jij hebt gekozen voor een scheiding. Betekent dat dat jij op elk moment zielsgelukkig bent? Hij had hier niet eens iets over te zeggen. Zijn keuze was alleen op de bank of met haar.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 22:51
Leuk dat jullie samen de verjaardagsfeestjes organiseren, Hbg Mijn hobby is het niet, ik vind het altijd zo'n gedoe Hoewel ze altijd wel leuk uitpakken hoor, en ik geniet er wel van als iedereen het naar zijn zin heeft en het een succes is. Vooral het moment waarop de laatste de deur achter zich dicht trekt
Mijn meiden zijn 9 en 12 en de oudste begint nu te puberen. Trekt steeds de deur van haar kamer dicht, ergert zich zo ongeveer aan elk tweede woord dat haar zusje zegt en rolt voortdurend met haar ogen Gelukkig zijn er nog steeds vrij veel dingen die ze graag samen doen.
Mijn meiden zijn 9 en 12 en de oudste begint nu te puberen. Trekt steeds de deur van haar kamer dicht, ergert zich zo ongeveer aan elk tweede woord dat haar zusje zegt en rolt voortdurend met haar ogen Gelukkig zijn er nog steeds vrij veel dingen die ze graag samen doen.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 22:54
Dubio, daar heb je wel gelijk ik denk ik. Ik zou absoluut niet in zijn schoenen willen staan, al was het alleen maar vanwege de kinderen: zo ver van mijn kinderen af, zo weinig onderdeel van hun leven zijn. Maar hij is iig niet eenzaam, dat dan weer niet.
Ik wil idd scheiden, omdat hij niet volmondig voor mij kon kiezen... En omdat hij allang niet meer is wie hij was...
Ik wil idd scheiden, omdat hij niet volmondig voor mij kon kiezen... En omdat hij allang niet meer is wie hij was...
zondag 6 januari 2013 om 22:59
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 22:35:
Ik hoop het Suzy... Maar volgens mij, als ik hier zo eens rondlees op het forum, duurt het nog wel even...
Het heeft geen zin om jezelf te vergelijken met anderen, als het om de duur van de verwerking gaat. Ieder loopt zijn eigen traject en doet dat op zijn eigen manier en heeft zijn eigen obstakels te tackelen.
Het enige dat je kan zeggen is dat je de duur daarvan niet kan voorspellen, noch forceren, noch afdwingen.
Je kunt wel je verwerking zelf beïnvloeden, ten voordelen en nadele. Je kunt meegaan met de stroom of blokkades opwerpen. Je kunt de realiteit onder ogen zien of ervoor weglopen. Dat alles heeft invloed op je verwerking.
Wat je vergelijking met ex betreft: besef dat je slechts een momentopname vergelijkt. Een ogenblik in een mensenleven. Nu 'benijdt' je hem misschien om zijn vrijheid en zijn 'herwonnen' geluk,maar het is slechts een momentopname. Niets meer dan dat. Heel goed mogelijk dat volgend jaar de rollen omgekeerd zijn.
Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with yourself.
Ik hoop het Suzy... Maar volgens mij, als ik hier zo eens rondlees op het forum, duurt het nog wel even...
Het heeft geen zin om jezelf te vergelijken met anderen, als het om de duur van de verwerking gaat. Ieder loopt zijn eigen traject en doet dat op zijn eigen manier en heeft zijn eigen obstakels te tackelen.
Het enige dat je kan zeggen is dat je de duur daarvan niet kan voorspellen, noch forceren, noch afdwingen.
Je kunt wel je verwerking zelf beïnvloeden, ten voordelen en nadele. Je kunt meegaan met de stroom of blokkades opwerpen. Je kunt de realiteit onder ogen zien of ervoor weglopen. Dat alles heeft invloed op je verwerking.
Wat je vergelijking met ex betreft: besef dat je slechts een momentopname vergelijkt. Een ogenblik in een mensenleven. Nu 'benijdt' je hem misschien om zijn vrijheid en zijn 'herwonnen' geluk,maar het is slechts een momentopname. Niets meer dan dat. Heel goed mogelijk dat volgend jaar de rollen omgekeerd zijn.
Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with yourself.
zondag 6 januari 2013 om 23:04
quote:dubiootje schreef op 06 januari 2013 @ 22:51:
ik geniet er wel van als iedereen het naar zijn zin heeft en het een succes is. Vooral het moment waarop de laatste de deur achter zich dicht trekt Dat is ook de reden dat we de kinderen NA afloop thuis brengen, dan heb je het allemaal in eigen hand (lees tijdstip)
ik geniet er wel van als iedereen het naar zijn zin heeft en het een succes is. Vooral het moment waarop de laatste de deur achter zich dicht trekt Dat is ook de reden dat we de kinderen NA afloop thuis brengen, dan heb je het allemaal in eigen hand (lees tijdstip)
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 23:06
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 22:54:
Maar hij is iig niet eenzaam, dat dan weer niet.
...Jij nog minder, 3 kinderen is niet eenzaam, niet rustig en al zeker niet saai.
Maar hij is iig niet eenzaam, dat dan weer niet.
...Jij nog minder, 3 kinderen is niet eenzaam, niet rustig en al zeker niet saai.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 23:07
Enne, voor hem het vooruitzicht dat 85% van die relaties alsnog misloopt..
En nee, zo happy was ex niet. Ik denk dat een hoop mensen die aandacht van een nieuw iemand, die (nog) stralend naar ze opkijkt, en de vlinders, het spannende, onzekere van "nieuw" verwarren met "verliefd". In feite denk ik dat een hoop daarvan eigenlijk "verlust" is.. weer wekken van spannende geilheid voor iemand die nog ontdekt dient te worden.. (tegenover het nietspannende van het bekende en vertrouwde of sleur thuis)..
Kan hem nog vies tegenvallen, Hova, vergis je daar niet in. Zo heel happy ben je vaak niet, als het gebaseerd is op de puinhopen van anderen die je lief zijn. Zie wat Dubiootje zegt. Nou heb je daar weinig aan, maar ik geloof niet dat je jaloers hoeft te zijn op zijn positie.. echt pure verliefdheid is er niet bij, als je vol schuldgevoel en twijfel zit en zijn "lol" tegelijkertijd betekent dat er afbreuk is aan respect en liefde van jou en zijn kinderen, die zo'n grote rol in zijn leven spelen..
Gijs heeft dan weer een andere ervaring, maar deze nieuwe lover van zijn ex dat is dan niet de man met wie ze in 1e instantie ervandoor ging..
En nee, zo happy was ex niet. Ik denk dat een hoop mensen die aandacht van een nieuw iemand, die (nog) stralend naar ze opkijkt, en de vlinders, het spannende, onzekere van "nieuw" verwarren met "verliefd". In feite denk ik dat een hoop daarvan eigenlijk "verlust" is.. weer wekken van spannende geilheid voor iemand die nog ontdekt dient te worden.. (tegenover het nietspannende van het bekende en vertrouwde of sleur thuis)..
Kan hem nog vies tegenvallen, Hova, vergis je daar niet in. Zo heel happy ben je vaak niet, als het gebaseerd is op de puinhopen van anderen die je lief zijn. Zie wat Dubiootje zegt. Nou heb je daar weinig aan, maar ik geloof niet dat je jaloers hoeft te zijn op zijn positie.. echt pure verliefdheid is er niet bij, als je vol schuldgevoel en twijfel zit en zijn "lol" tegelijkertijd betekent dat er afbreuk is aan respect en liefde van jou en zijn kinderen, die zo'n grote rol in zijn leven spelen..
Gijs heeft dan weer een andere ervaring, maar deze nieuwe lover van zijn ex dat is dan niet de man met wie ze in 1e instantie ervandoor ging..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 6 januari 2013 om 23:08
zondag 6 januari 2013 om 23:10
Bb, dat besef ik ook wel. Ik weet dat het nutteloos is mijn situatie met de Zijne te vergelijken, ik weet dat ik met zijn situatie niet eens gelukkig zou zijn...
Misschien is dat het wel wat ik moeilijk vind; dat hij gewoon overgaat naar zijn volgende 'grote liefde', dat ik zo makkelijk inwisselbaar ben blijkbaar
Misschien is dat het wel wat ik moeilijk vind; dat hij gewoon overgaat naar zijn volgende 'grote liefde', dat ik zo makkelijk inwisselbaar ben blijkbaar
zondag 6 januari 2013 om 23:19
Bb, ben ik soms wel geweest hoor, nog wel soms trouwens. Heb een keer zo tegenover hem gestaan dat ik gewoon mijn handen in elkaar moest knijpen omdat ik hem zo graag een goeie rechtse wilde geven...
Maar nooit blijvend of zelfs maar langdurig.., daarvoor zie ik ook teveel mijn rol in het geheel denk ik en wijt ik ook (een deel van) zijn verandering aan zijn medische conditie.
Maar nooit blijvend of zelfs maar langdurig.., daarvoor zie ik ook teveel mijn rol in het geheel denk ik en wijt ik ook (een deel van) zijn verandering aan zijn medische conditie.
zondag 6 januari 2013 om 23:22
Het zou goed voor je zijn om je woede eens op te zoeken en te ontladen. (Uiteraard als je eraan toe bent en op een geschikt moment).
Ik heb het idee dat er onder je verdriet, angst en machteloosheid een hele kluwen woede ligt opgerold, waar nog een dikke knoop inzit....
Als je bij die woede kan, zal je daar ook een hoop kracht vinden Hova.
NB: ik bedoel dus nìet dat je je woede op hem moet richten of koelen
Maar het opzoeken van de boosheid in jezelf. Woede als basisemotie, naast verdriet, angst en blijheid.
Ik heb het idee dat er onder je verdriet, angst en machteloosheid een hele kluwen woede ligt opgerold, waar nog een dikke knoop inzit....
Als je bij die woede kan, zal je daar ook een hoop kracht vinden Hova.
NB: ik bedoel dus nìet dat je je woede op hem moet richten of koelen
Maar het opzoeken van de boosheid in jezelf. Woede als basisemotie, naast verdriet, angst en blijheid.
