Psyche
alle pijlers
mijn moeder gaat dood
zondag 20 januari 2013 om 12:24
Binnen 3 weken is het zover, we hadden allemaal gedacht nog zeker maanden te hebben. Maar de kanker heeft zich zodanig uitgezaaid dat ze geen lucht meer krijgt. nu is het moment van afscheid aan gebroken, maar ik kan het niet ik trek het echt niet. Mijn moeder is de enige die ik ken vanaf mijn geboorte. Als zij streft voelt het alsof ik wees word.. met mijn 23 jaartjes ben ik daar nog veelste jong voor, er zijn nog zoveel dingen waar ze bij moet zijn, ze moet me nog zien trouwen. haar eerste kleinkindje vasthouden. Die hand boven mijn hoofd waardoor ik weet dat alles goed is valt straks weg en dan sta ik er alleen voor. Hoeveel vrienden en familie ik ook om me heen heb zonder haar voel ik me alleen. Ik kom gewoon niet uit met mijn gevoelens. Ik heb er nu met haar nog uitgebreid over gepraat, Hoe zij en mijn stiefvader alles hebben geregeld, Ik hoop hier eigenlijk mensen te vinden die iets soortgelijks meemaken of hebben meegemaakt.
zondag 27 januari 2013 om 07:03
Vandaag...
Lieve meid, heel veel sterkte. Wat fijn dat je moeder zelf de regie over haar dood kan nemen en haar grens kan aangeven.
Ik heb hetzelfde meegemaakt, was net 23 toen mijn vader overleed. En 9 jaar later overleed mijn moeder. Op mijn 34 (ik was net 3 dagen 34) was ik mijn ouders kwijt. Beiden ook kanker. Geen euthanasie, wat ik ze zo gegund had.
Je leven gaat verder, maar het fundament eronder is kapot. Op de brokstukken bouw je iets nieuws, waardoor je verder kan. Maar er is veel pijn, zeker de eerste tijd. Op termijn slijt het, maar het gemis blijft, al gaat de scherpte eraf.
Lieve meid, heel veel sterkte. Wat fijn dat je moeder zelf de regie over haar dood kan nemen en haar grens kan aangeven.
Ik heb hetzelfde meegemaakt, was net 23 toen mijn vader overleed. En 9 jaar later overleed mijn moeder. Op mijn 34 (ik was net 3 dagen 34) was ik mijn ouders kwijt. Beiden ook kanker. Geen euthanasie, wat ik ze zo gegund had.
Je leven gaat verder, maar het fundament eronder is kapot. Op de brokstukken bouw je iets nieuws, waardoor je verder kan. Maar er is veel pijn, zeker de eerste tijd. Op termijn slijt het, maar het gemis blijft, al gaat de scherpte eraf.
zondag 27 januari 2013 om 07:39
Lief roodhoofdje, heel veel sterkte vandaag!! Wat is dit moeilijk he? Mijn moeder is op 18 december overleden, ook aan uitgezaaide kanker en ook zij heeft op zondag besloten dat het niet meer ging. Ze is toen gesedeerd en uiteindelijk dus op dinsdag heel vroeg overleden.
Er zijn geen woorden voor wat je nu doormaakt en voelt. Anderen zeiden het al, rouwen is een persoonlijk proces, je kunt veel steun krijgen, maar je moet er zelf doorheen. Neem de tijd voor al je emoties, ze mogen er zijn.
Heel veel sterkte gewenst!!! Dikke knuffel!
Er zijn geen woorden voor wat je nu doormaakt en voelt. Anderen zeiden het al, rouwen is een persoonlijk proces, je kunt veel steun krijgen, maar je moet er zelf doorheen. Neem de tijd voor al je emoties, ze mogen er zijn.
Heel veel sterkte gewenst!!! Dikke knuffel!
zondag 27 januari 2013 om 16:29
maandag 28 januari 2013 om 08:43
vrijdag 1 februari 2013 om 22:18
Ik heb al jullie verhalen met tranen gelezen. Wat gebeurt het toch vaak dat mensen jong overlijden!! Mijn moeder is vandaag precies 15 weken geleden overleden. In juli kregen we de diagnose, in oktober is ze overleden.
Soms heb ik het gevoel dat mijn hersenen het nog niet hebben verwerkt wat er allemaal is gebeurt. Er is zoveel gebeurt! Ik zal mijn verhaal hier niet vertellen wat het gaat hier om roodhoofdje. Maar op maandag hebben mijn man en ik verteld dat we een tweede kindje krijgen, op woensdag ging mijn moeder aan de morfinepomp en dormicumpomp en op vrijdag is ze overleden.
In mijn dromen ben ik veel met haar bezig, vannacht omstreeks de tijd dat ze overleed 15 weken terug droomde ik dat ze dood ging.. Ik werd jankend wakker.
Ik vind het vreselijk om je te vertellen dat het gemis zo groot is enookik ben zo bang dat over tien jaar en meer het gemis niet minder is geworden. Ik mis haar vreselijk! En dat te bedenken dat mijn vader alleen thuis zit, wij hebben ons gezin nog.. Hij komt thuis in een leeg huis, gaat slapen in een leeg bed, moet alleen ontbijten etc.
Meid, meid.. Ik leef zo met je mee! Wil je wel zeggen het komt wel goed, maar zelfs ik weet niet of dat wel zo is.
Ik hoop dat je nog een fijne tijd met je moeder hebt gehad, een mooi afscheid en mooie herinneringen hebt.
Soms heb ik het gevoel dat mijn hersenen het nog niet hebben verwerkt wat er allemaal is gebeurt. Er is zoveel gebeurt! Ik zal mijn verhaal hier niet vertellen wat het gaat hier om roodhoofdje. Maar op maandag hebben mijn man en ik verteld dat we een tweede kindje krijgen, op woensdag ging mijn moeder aan de morfinepomp en dormicumpomp en op vrijdag is ze overleden.
In mijn dromen ben ik veel met haar bezig, vannacht omstreeks de tijd dat ze overleed 15 weken terug droomde ik dat ze dood ging.. Ik werd jankend wakker.
Ik vind het vreselijk om je te vertellen dat het gemis zo groot is enookik ben zo bang dat over tien jaar en meer het gemis niet minder is geworden. Ik mis haar vreselijk! En dat te bedenken dat mijn vader alleen thuis zit, wij hebben ons gezin nog.. Hij komt thuis in een leeg huis, gaat slapen in een leeg bed, moet alleen ontbijten etc.
Meid, meid.. Ik leef zo met je mee! Wil je wel zeggen het komt wel goed, maar zelfs ik weet niet of dat wel zo is.
Ik hoop dat je nog een fijne tijd met je moeder hebt gehad, een mooi afscheid en mooie herinneringen hebt.
zaterdag 2 februari 2013 om 17:37
super bedankt voor alle ongelofelijk lieve reactie, ik ben na 3 weken constant bij mijn familie te zijn geweest nu thuis, en het is allemaal wat anders gegaan, ze hebben uiteindelijk een mopje aangelegd met morfine en slaapmiddel op zondag, en wij hebben omstebeurt over haar gewaakt(zelf de kat heeft dag en nacht bij haar gezeten) en ze is maandagochtend overleden, het moeilijkste(wat ik niet tegen mijn vader heb gezegd) is toen ze eindelijk diep in slaap was de katheter aangelegd moest worden, mij werd verteld dat ze daar geen pijn aan zou hebben en het niet mee zou maken, maar ze werd wakker, ze was misschien niet helemaal helder maar ze smeekte me echt of ze er niet mee konden ophouden en ik heb haar gelukkig wel kunnen kalmeren en troosten, maar mijn hart brak. en ik probeer dat moment ook maar te vergeten want voor de rest is alles zo ongelofelijk mooi gegaan. en ook precies zoals mijn moeder het wilde. er waren gisteren bij de crematie wel bijna 400 mensen ik hoorde zoveel verhalen over hoe bijzonder mijn moeder was en hoeveel impact zij heeft gehad op het leven van andere mensen. Ik heb mij nog nooit zo trots gevoeld om haar dochter te zijn als gisteren.
ik heb besloten er de komende week zo min mogelijk aan te denken, niet dat ik het wegstop maar ik ga heel hard mijn best doen om het beetje grond onder mijn voeten weer bij elkaar te zoeken en mijn leven weer op te pakken. Het is prachtig om te zien dat dit onze familie weer bij elkaar heeft gebracht, mijn broer die ik al 2 jaar niet meer heb gezien zit nu bij mij op te bank om een weekendje te blijven logeren. En daar ben ik mijn moeder heel dankbaar voor. Ik heb misschien niet meer het afscheid kunnen nemen wat ik wilde(door de morfine was ze redelijk hard aan hallucineren) maar ik voel haar om me heen en weet dat er niks ongezegd is gebleven..
ik heb besloten er de komende week zo min mogelijk aan te denken, niet dat ik het wegstop maar ik ga heel hard mijn best doen om het beetje grond onder mijn voeten weer bij elkaar te zoeken en mijn leven weer op te pakken. Het is prachtig om te zien dat dit onze familie weer bij elkaar heeft gebracht, mijn broer die ik al 2 jaar niet meer heb gezien zit nu bij mij op te bank om een weekendje te blijven logeren. En daar ben ik mijn moeder heel dankbaar voor. Ik heb misschien niet meer het afscheid kunnen nemen wat ik wilde(door de morfine was ze redelijk hard aan hallucineren) maar ik voel haar om me heen en weet dat er niks ongezegd is gebleven..
dinsdag 5 februari 2013 om 00:27
Lieve roodhoofdje,
1,5 jaar geleden ben ik mijn moeder heel onverwachts verloren aan een herseninfarct. Ze was 50 jaar. Ze was verder gewoon gezond. Ik was toen 28 en zat met dezelfde gevoelens die jij nu doormaakt, Het is zo oneerlijk! Niet te bevatten gewoon. Ik moet mijn moeder ook gaan missen bij de belangrijkste gebeurtenissen van mijn leven. Ik zag in die tijd totaal de zin van het leven niet meer. Heel normaal, je draagt letterlijk je ziel onder je arm. Het is het meest intense verdriet wat ik ooit heb gevoeld.
Er over praten helpt om het een plekje te geven. Haal fijne herinneringen op, en huil als je wilt huilen. Wat ik heb geleerd is dat iedereen op een andere manier verwerkt, en er geen kwestie is van goed of fout, Ik weet dat het nu nog onmogelijk lijkt, maar op een dag kan je het meer een plekje geven.
Het is gewoon heel moeilijk, ik weet dat ik niks kan zeggen om je beter te laten voelen, er zijn simpelweg geen juiste woorden voor. Maar ik beloof je dat je op een dag met een glimlach aan je moeder terug kan denken. Weet dat ze altijd bij je zal zijn. Iemand is pas echt dood als hij is vergeten. Heel veel sterkte de komende tijd en voor nu een dikke knuffel..
1,5 jaar geleden ben ik mijn moeder heel onverwachts verloren aan een herseninfarct. Ze was 50 jaar. Ze was verder gewoon gezond. Ik was toen 28 en zat met dezelfde gevoelens die jij nu doormaakt, Het is zo oneerlijk! Niet te bevatten gewoon. Ik moet mijn moeder ook gaan missen bij de belangrijkste gebeurtenissen van mijn leven. Ik zag in die tijd totaal de zin van het leven niet meer. Heel normaal, je draagt letterlijk je ziel onder je arm. Het is het meest intense verdriet wat ik ooit heb gevoeld.
Er over praten helpt om het een plekje te geven. Haal fijne herinneringen op, en huil als je wilt huilen. Wat ik heb geleerd is dat iedereen op een andere manier verwerkt, en er geen kwestie is van goed of fout, Ik weet dat het nu nog onmogelijk lijkt, maar op een dag kan je het meer een plekje geven.
Het is gewoon heel moeilijk, ik weet dat ik niks kan zeggen om je beter te laten voelen, er zijn simpelweg geen juiste woorden voor. Maar ik beloof je dat je op een dag met een glimlach aan je moeder terug kan denken. Weet dat ze altijd bij je zal zijn. Iemand is pas echt dood als hij is vergeten. Heel veel sterkte de komende tijd en voor nu een dikke knuffel..
