Psyche
alle pijlers
Dagbehandeling
vrijdag 28 december 2007 om 17:29
Nu ik voor de zoveelste keer bij bij de psycholoog op de deur heb geklopt, heb ik als behandeladvies gekregen om in dagbehandeling te gaan.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
zaterdag 12 april 2008 om 18:55
Ik heb na die 6 maanden nog nazorg. Dat is 1 middag in de week. Ik ben aan het afbouwen met medicatie en dat is echt
kl*te!
De spiegel die door de groep wordt voorgehouden had ik vooral in het begin. Nu herken ik mijn eigen denkfouten, dus ik denk dat ik dat na therapie ook zelf in kan zien. Dan is de kunst ook te handelen met de gereedschappen die ik in therapie heb aangeleerd gekregen. Dat idee. En ja dat wordt wel moeilijk, maar goed, niet te ver vooruit kijken maar.
Je komt van alles tegen in therapie, doorzetten Jojootje, sterkte!
kl*te!
De spiegel die door de groep wordt voorgehouden had ik vooral in het begin. Nu herken ik mijn eigen denkfouten, dus ik denk dat ik dat na therapie ook zelf in kan zien. Dan is de kunst ook te handelen met de gereedschappen die ik in therapie heb aangeleerd gekregen. Dat idee. En ja dat wordt wel moeilijk, maar goed, niet te ver vooruit kijken maar.
Je komt van alles tegen in therapie, doorzetten Jojootje, sterkte!
zaterdag 12 april 2008 om 21:43
Jeetje als ik jou zo hoor Boompje, heb ik echt het idee dat ik aan het aankl*ten ben. Maar ik heb een heel jaar.
Ik merk niet echt vooruitgang in mijn therapie. Ik merk wel dat ik meer inzicht krijg in sommige situaties. Ik begin dingen een beetje te snappen, waarom doe ik zo of waarom wil dat niet?
Maar om dat dan te gaan veranderen...pfff. Lijkt me allemaal erg lastig...maar we komen er wel.
Ik merk niet echt vooruitgang in mijn therapie. Ik merk wel dat ik meer inzicht krijg in sommige situaties. Ik begin dingen een beetje te snappen, waarom doe ik zo of waarom wil dat niet?
Maar om dat dan te gaan veranderen...pfff. Lijkt me allemaal erg lastig...maar we komen er wel.
zondag 13 april 2008 om 09:20
woensdag 16 april 2008 om 20:58
Maar wat ik altijd merk is dat als dat inzicht werkelijk serieus is dan is de verandering altijd makkelijker!
Tenminste zo heb ik dat altijd voordat ik startte met de therapie ervaren omdat ik altijd bezig ben op mijzelf te reflecteren hoe ik handel etc.
Dat veranderen is ook niet makkelijk! Ingesleten patronen om te overleven en jezelf staande te houden kan je niet makkelijk loslaten. De patronen zijn bekend terrein, maar de verandering is onbekend. Het is ook een proces van vallen en opstaan.
Schrijf ik wijs, maar toepassen kom ik persoonlijk nog niet aan toe. Eerst mijn patronen gaan herkennen.
Hoe reageren jullie partners op het feit dat je in therapie bent en op de veranderingen?
Uiteindelijk ben ik toch bij mijn partner gebleven, maar wij wonen niet samen maar 200 km ver uit elkaar. Ik merk wel dat ik hem nu soms heel hard nodig heb. Wij hebben veel telefonisch contact en hij heeft een beetje extra zorg voor mij. Maar dat was knokken geweest. Hij heeft helemaal niet doorgehad wat er allemaal in mijn hoofd omging en hij luisterd nu soms met verbijstering, maar kan er verder niks mee. Net zoals ik moest strijden voor acceptatie dat ik soms geen energie heb om ergens mee door te gaan.
Maar goed beetje bij beetje begint hij te beseffen dat er toch meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt.
Durven jullie te vertellen dat je een deeltijd behandeling hebt binnen een GGZ instelling?
Aan wie vertellen jullie het wel en aan wie niet?
Ik merk dat ik er ontzettend veel moeite mee heb om het te vertellen. Alleen vertrouwde personen weten het, mijn familie, aantal collega's en mijn twee vriendinnen.
Tenminste zo heb ik dat altijd voordat ik startte met de therapie ervaren omdat ik altijd bezig ben op mijzelf te reflecteren hoe ik handel etc.
Dat veranderen is ook niet makkelijk! Ingesleten patronen om te overleven en jezelf staande te houden kan je niet makkelijk loslaten. De patronen zijn bekend terrein, maar de verandering is onbekend. Het is ook een proces van vallen en opstaan.
Schrijf ik wijs, maar toepassen kom ik persoonlijk nog niet aan toe. Eerst mijn patronen gaan herkennen.
Hoe reageren jullie partners op het feit dat je in therapie bent en op de veranderingen?
Uiteindelijk ben ik toch bij mijn partner gebleven, maar wij wonen niet samen maar 200 km ver uit elkaar. Ik merk wel dat ik hem nu soms heel hard nodig heb. Wij hebben veel telefonisch contact en hij heeft een beetje extra zorg voor mij. Maar dat was knokken geweest. Hij heeft helemaal niet doorgehad wat er allemaal in mijn hoofd omging en hij luisterd nu soms met verbijstering, maar kan er verder niks mee. Net zoals ik moest strijden voor acceptatie dat ik soms geen energie heb om ergens mee door te gaan.
Maar goed beetje bij beetje begint hij te beseffen dat er toch meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt.
Durven jullie te vertellen dat je een deeltijd behandeling hebt binnen een GGZ instelling?
Aan wie vertellen jullie het wel en aan wie niet?
Ik merk dat ik er ontzettend veel moeite mee heb om het te vertellen. Alleen vertrouwde personen weten het, mijn familie, aantal collega's en mijn twee vriendinnen.
donderdag 17 april 2008 om 10:46
Mijn partner vindt het heel goed en dapper van mij dat ik in therapie ben. We merken ook dat niet alleen ik verander, maar ook onze relatie. Het is goed om te merken dat het steeds beter gaat. Ik ben heel blij dat ik (of hij) het destijds toen ik in mijn dieptepunt zat niet uitgemaakt heb! Toen zag ik het allemaal niet meer zitten, maar nu zijn we heel blij dat we het niet hebben opgegeven.
Ik heb enorm veel steun aan hem, (wonen samen), en als ik terugkom en het idee heb dat niemand mij die dag begreep is hij er. Aan een half woord genoeg, kan ik bij hem uitrusten.
Niet zoveel mensen weten van mijn deeltijdbehandeling. Maar door mijn ziekte heb ik ook al een tijd niet zoveel mensen meer om mij heen. Fam weet het, 2 vriendinnen en that's it.
Ik schaam mij er niet meer voor, verzwijg het niet, maar loop er ook niet mee te koop.
Ik heb enorm veel steun aan hem, (wonen samen), en als ik terugkom en het idee heb dat niemand mij die dag begreep is hij er. Aan een half woord genoeg, kan ik bij hem uitrusten.
Niet zoveel mensen weten van mijn deeltijdbehandeling. Maar door mijn ziekte heb ik ook al een tijd niet zoveel mensen meer om mij heen. Fam weet het, 2 vriendinnen en that's it.
Ik schaam mij er niet meer voor, verzwijg het niet, maar loop er ook niet mee te koop.
donderdag 17 april 2008 om 19:30
Zelf schaam ik me er ook niet voor dat ik in dagbehandeling zit. Mijn familie, vrienden, klasgenoten, docenten & ook oud-collega's weten het. Het liefst zou ik ook willen dat het geen taboe meer is, om in dagbehandeling te zitten. Het is niets om je voor te hoeven schamen vind ik. Al vond ik het zelf ook wel moeilijk om het aan mijn omgeving te vertellen, maar nu ben ik er aan gewend.
Mensen reageren altijd heel positief & vinden het knap dat ik hulp inschakel. Ze zeggen ook dat ze het niet van mij hadden verwacht dat ik daar zit, want ik ben 'zo normaal', zeggen ze dan. In het algemeen heeft men een verkeerd beeld van de psychiatrie en ik hoop dat ik dat beeld in mijn omgeving iig kan veranderen
Mensen reageren altijd heel positief & vinden het knap dat ik hulp inschakel. Ze zeggen ook dat ze het niet van mij hadden verwacht dat ik daar zit, want ik ben 'zo normaal', zeggen ze dan. In het algemeen heeft men een verkeerd beeld van de psychiatrie en ik hoop dat ik dat beeld in mijn omgeving iig kan veranderen
donderdag 17 april 2008 om 20:12
Mijn vriend is mijn grote steun in deze periode. Ik woon nog thuis, maar aan mijn ouders heb ik echt niks. Bij ieder woord over de therapie, merk ik dat ze het er liever niet over hebben. Dit is ook de reden dat mijn vriend en ik op korte termijn gaan samenwonen. Ik merk ook dat ik hem echt nodig heb, en ik zou het heerlijk vinden als hij er gewoon is als ik thuis kom. Dat ik direct mijn hart kan luchten. Hij probeert wel goed te helpen, maar weet verder niet zo goed hoe. Door de therapie ga ik ook mijn gedrag in mijn relatie bekijken, dus dat neem ik ook zeker mee in de therapie.
Ik schaam me er wel voor dat ik in therapie zit, en voel me er ook wel eens rot onder. Mijn vriendinnen weten het, naaste familie en mijn directe collega's. Ik ben niet met al die collega's even close, maar ik ben nog maar twee dagen in de week aanwezig. Dan kunnen ze het maar beter weten. Als iemand op mijn werk er verder naar vraagt zeg ik het ook altijd.
Iedereen reageert heel positief, van wat goed dat je dat doet, en als je dan straks... Maar dat zie ik zelf allemaal niet zo, dus dat vind ik altijd wat lastig.
Ik schaam me er wel voor dat ik in therapie zit, en voel me er ook wel eens rot onder. Mijn vriendinnen weten het, naaste familie en mijn directe collega's. Ik ben niet met al die collega's even close, maar ik ben nog maar twee dagen in de week aanwezig. Dan kunnen ze het maar beter weten. Als iemand op mijn werk er verder naar vraagt zeg ik het ook altijd.
Iedereen reageert heel positief, van wat goed dat je dat doet, en als je dan straks... Maar dat zie ik zelf allemaal niet zo, dus dat vind ik altijd wat lastig.
zaterdag 26 april 2008 om 12:38
Fijn dat je zoveel steun van je vriend krijgt Tink Qua ouders is het bij mij juist het tegenovergestelde.. Ze vragen telkens hoe het gaat, wat ik daar doe, wat ik daar bespreek etc.. Meestal antwoord ik dan dat ik het daar allemaal al bespreek & dat ik het daarom niet nogeens met hun wil bespreken... (ik ben er denk ik ook nog niet aan toe, om het met mijn ouders te bespreken )
Ik vind het juist heel sterk als iemand in therapie zit. Je kunt ook maar rond blijven lopen met je problemen..maar daar help je niemand mee. In dat opzicht vind ik jullie (en mijzelf ) wel stoer hoor!
Maandag krijgen we een nieuwe in de groep..Dus ik ben wel benieuwd. Dit weekend ben ik ziek geworden door medicatie verandering. Best vervelend..maar ik voel me al wat beter gelukkig. Jullie wens ik iig een fijn weekend en veel succes komende week!!
Ik vind het juist heel sterk als iemand in therapie zit. Je kunt ook maar rond blijven lopen met je problemen..maar daar help je niemand mee. In dat opzicht vind ik jullie (en mijzelf ) wel stoer hoor!
Maandag krijgen we een nieuwe in de groep..Dus ik ben wel benieuwd. Dit weekend ben ik ziek geworden door medicatie verandering. Best vervelend..maar ik voel me al wat beter gelukkig. Jullie wens ik iig een fijn weekend en veel succes komende week!!
zondag 27 april 2008 om 18:00
Sunny, zijn de vragen van jouw ouders een vorm van steun of wat kan de reden zijn dat ze vragen hoe het gegaan is?
Weten jouw ouders waarom je in therapie gegaan bent / wat er aan de hand is?
Kan je aan je ouders aangeven dat je (nog niet) aan toe bent om er met over te praten?
Dank je voor het compliment dat je mij heel stoer vindt! Het is belangrijk dat je jezelf ook heel stoer vindt, maar dat lees ik gelukkig wel een beetje in jouw verhaal!
Jezelf complimenteren in een moeilijke tijd geeft jezelf kracht!
Weten jouw ouders waarom je in therapie gegaan bent / wat er aan de hand is?
Kan je aan je ouders aangeven dat je (nog niet) aan toe bent om er met over te praten?
Dank je voor het compliment dat je mij heel stoer vindt! Het is belangrijk dat je jezelf ook heel stoer vindt, maar dat lees ik gelukkig wel een beetje in jouw verhaal!
Jezelf complimenteren in een moeilijke tijd geeft jezelf kracht!
dinsdag 20 mei 2008 om 16:01
Hoe is de therapie nou bij jullie?
Ik merk dat ik nu veel minder moe ben dan in het begin, maar het is wel enorm zwaar. Ik kom nu echt bij de moeilijke onderwerpen aan, en dat is echt niet leuk.
Er is in mijn groep de laatste tijd heel veel veranderd. 3 mensen die weg zijn gegaan en deze week zijn er 2 nieuwe mensen gestart. Is wel veel verandering in 1 keer.
Laten ze bij jullie ook 2 mensen in één keer starten. Ze zeiden bij ons dat ze dat juist expres deden. Dat was prettig voor de groep en voor de nieuwelingen. Ik zie het prettige er niet echt van in eigenlijk...
Ik merk dat ik nu veel minder moe ben dan in het begin, maar het is wel enorm zwaar. Ik kom nu echt bij de moeilijke onderwerpen aan, en dat is echt niet leuk.
Er is in mijn groep de laatste tijd heel veel veranderd. 3 mensen die weg zijn gegaan en deze week zijn er 2 nieuwe mensen gestart. Is wel veel verandering in 1 keer.
Laten ze bij jullie ook 2 mensen in één keer starten. Ze zeiden bij ons dat ze dat juist expres deden. Dat was prettig voor de groep en voor de nieuwelingen. Ik zie het prettige er niet echt van in eigenlijk...
woensdag 21 mei 2008 om 19:48
Hallo iedereen,
Ik heb het gehele topic net in een keer uitgelezen. Ikzelf werkte tot voor kort als verpleegkundige/Sph'er bij een therapie groep.
Zelf heb ik nu al een tijdje een depressie en heb 2 juni een intake voor dagbehandeling in een structuurgroep. Het gevoel is erg vreemd dat ik tot een paar weken geleden een groep draaide en ik over een paar weken zelf patient ben.
Ik hoop dat ik veel uit de therapie kan halen en weet uit ervaring al wat de therapie blokken inhouden en kan ook zelf bedenken welke ik het lastigste zal vinden.
Ik deed een studie, maar daar ben ik nu mee gestopt. Trouwens, bij mij gaat het allemaal wel vrij snel. Heb afgelopen maandag afspraak met psycholoog gehad om te bespreken waar ik deeltijd ga volgen en heb dus al op 2 juni intake. Verder weet ik dat er geen wachtlijst is voor de groep omdat er net een tweede groep opgestart is bij deze ggz instelling.
Wat ik erg moeilijk vindt ik dat ik de dagbehandeling ga volgen in een Ggz instelling waar mijn moeder is overleden. Ik hoop dat ik me niet te vaak ga afvragen waar dit is gebeurt en of er iemand bij was waar ik begeleiding van krijg.
Heb gevraagd of ik niet elders terecht kon, maar dit was niet mogelijk. Misschien ga ik nog voor de intake het gebouw binnen. Ik heb liever niet dat ze tijdens de intake denken dat ik wellicht te labiel ben voor de groep omdat ik afwezig overkom. Dat afwezige kan dan komen door mijn gedachtes aan mijn moeder gekoppelt aan dat gebouw. Mijn moeder is overigens in 2003 overleden daar aan een hartaanval. Ze hebben bij deze instelling wel juist gehandeld op dat moment dus dit is prettig om te weten.
Na ja heel verhaal, maar ik hoop dat het een beetje helder is. Iedereen veel sterkte in de deeltijd.
Ow ja het voordeel om met 2 personen tegelijk te starten vonden wij inderdaad dat het meestal meer ontspannen is voor de nieuwe mensen. Tevens stelde iedereen zich dan voor, vertelde hoe lang hij/zij al in de groep zat en wat hij/zij tot nu toe geleerd heeft in de groep enz. De nieuwe mensen vertelde kort hun problemen en verwachtingen. Wanneer je dit meerdere keren in korte tijd doet wordt dit eenzijdig en kost dit bovendien veel therpie uren die anders ingevuld kunnen worden. Ik kan me wel indenken dat dit zwaar valt, maar ik vond het altijd wel goed onderbouwd.
Ik heb het gehele topic net in een keer uitgelezen. Ikzelf werkte tot voor kort als verpleegkundige/Sph'er bij een therapie groep.
Zelf heb ik nu al een tijdje een depressie en heb 2 juni een intake voor dagbehandeling in een structuurgroep. Het gevoel is erg vreemd dat ik tot een paar weken geleden een groep draaide en ik over een paar weken zelf patient ben.
Ik hoop dat ik veel uit de therapie kan halen en weet uit ervaring al wat de therapie blokken inhouden en kan ook zelf bedenken welke ik het lastigste zal vinden.
Ik deed een studie, maar daar ben ik nu mee gestopt. Trouwens, bij mij gaat het allemaal wel vrij snel. Heb afgelopen maandag afspraak met psycholoog gehad om te bespreken waar ik deeltijd ga volgen en heb dus al op 2 juni intake. Verder weet ik dat er geen wachtlijst is voor de groep omdat er net een tweede groep opgestart is bij deze ggz instelling.
Wat ik erg moeilijk vindt ik dat ik de dagbehandeling ga volgen in een Ggz instelling waar mijn moeder is overleden. Ik hoop dat ik me niet te vaak ga afvragen waar dit is gebeurt en of er iemand bij was waar ik begeleiding van krijg.
Heb gevraagd of ik niet elders terecht kon, maar dit was niet mogelijk. Misschien ga ik nog voor de intake het gebouw binnen. Ik heb liever niet dat ze tijdens de intake denken dat ik wellicht te labiel ben voor de groep omdat ik afwezig overkom. Dat afwezige kan dan komen door mijn gedachtes aan mijn moeder gekoppelt aan dat gebouw. Mijn moeder is overigens in 2003 overleden daar aan een hartaanval. Ze hebben bij deze instelling wel juist gehandeld op dat moment dus dit is prettig om te weten.
Na ja heel verhaal, maar ik hoop dat het een beetje helder is. Iedereen veel sterkte in de deeltijd.
Ow ja het voordeel om met 2 personen tegelijk te starten vonden wij inderdaad dat het meestal meer ontspannen is voor de nieuwe mensen. Tevens stelde iedereen zich dan voor, vertelde hoe lang hij/zij al in de groep zat en wat hij/zij tot nu toe geleerd heeft in de groep enz. De nieuwe mensen vertelde kort hun problemen en verwachtingen. Wanneer je dit meerdere keren in korte tijd doet wordt dit eenzijdig en kost dit bovendien veel therpie uren die anders ingevuld kunnen worden. Ik kan me wel indenken dat dit zwaar valt, maar ik vond het altijd wel goed onderbouwd.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
donderdag 22 mei 2008 om 00:14
lijkt me lastig, ik heb zelf ook sph gedaan en doe nu hbo-v, zit zelf nu al bijna 9 jaar op en af in therapie (van klinisch tot deeltijd tot ambulant) en ben sociotherapeut op een deeltijdbehandeling voor volwassenen met persoonlijkheidsproblematiek. het kan zeker ook voordelen hebben om straks ervaringsdeskundig te zijn, niet dat ik dat ooit noem hoor maar je weet wel wat je client meemaakt. veel sterkte gewenst. Ben jij trouwens niet bang om je baan kwijt te raken of ben je dat al? Mijn werkgever heb ik nooit ingelicht want dat is ook nooit nodig geweest, al heb ik zelfs een tijd therapie gehad bij de instelling waar ik zelf werk. gelukkig kon dan een tijd naast elkaar bestaan al ben ik blij dat ik nu ergens anders terecht kon. Mijn ervaring is negatief: het lijkt wel alsof juist hulpverleners niet verwachten dat hun hulp echt helpt, want ze reageerden in mijn geval erg negatief toen ik het eens vertelde (op 2 stages) en hebben me er accuut uitgegooid. Terwijl ik nu enkel positieve dingen te horen krijg...
x suuz
x suuz
donderdag 22 mei 2008 om 09:30
@suuz1981
Bedankt voor je reactie. Ikzelf ben nu zelf gestopt met mijn stage omdat dit niet meer ging door depressie.
Ik laat mezelf ingeschreven staan bij mijn opleiding zodat ik geen gat in mijn cv heb. Ik kan dan zeggen dat ik de studie SPH geprobeerd heb, maar niet behaald heb. Het lijkt me erg lastig om therapie te krijgen waar jezelf ook werkt. Kon dat echt niet anders geregeld worden? Wel fijn dat dit nu wel het geval is.
Mij is het ook al vaker opgevallen dat juist hulpverleners weinig begripvol zijn. Dit bemerkte ik ook op mijn school toen mijn moeder plotseling overleed. Niet echt de reacties die je zou verwachten van proffesionals.
Bedankt voor je reactie. Ikzelf ben nu zelf gestopt met mijn stage omdat dit niet meer ging door depressie.
Ik laat mezelf ingeschreven staan bij mijn opleiding zodat ik geen gat in mijn cv heb. Ik kan dan zeggen dat ik de studie SPH geprobeerd heb, maar niet behaald heb. Het lijkt me erg lastig om therapie te krijgen waar jezelf ook werkt. Kon dat echt niet anders geregeld worden? Wel fijn dat dit nu wel het geval is.
Mij is het ook al vaker opgevallen dat juist hulpverleners weinig begripvol zijn. Dit bemerkte ik ook op mijn school toen mijn moeder plotseling overleed. Niet echt de reacties die je zou verwachten van proffesionals.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
donderdag 22 mei 2008 om 17:59
Als je bang bent om afwezig te zijn tijdens de intake, lijkt het mij handig om dan van te voren de reden aan te geven. Wat ik zelf met de psychologen hier bemerk is dat ze feilloos overal doorheen prikken. En dat ze dingen veeeeeeeeeeel eerder doorhebben dan ikzelf. Dat is bij individuele therapie wel anders.
Ik ben trouwens zelf ook niet alleen gestart in de groep, en ik vond het dus niet prettig. Het maakte het mij niet makkelijker om samen met iemand te starten, uit het oogpunt dat je dan niet alleen bent. Ik vond het vooral jammer dat je minder aandacht voor je zelf had. Nu als lid van de groep vind ik het rustiger als mensen 1 voor 1 starten. Dan kun je rustig wennen aan nieuwe mensen.
Ik heb een tijdelijk contract en zit nu gedeeltelijk in de ziektewet. Bij mij op het werken waren ze helemaal niet negatief. Daar heb ik dus echt mazzel mee.
Veel succes met je intake.
Ik ben trouwens zelf ook niet alleen gestart in de groep, en ik vond het dus niet prettig. Het maakte het mij niet makkelijker om samen met iemand te starten, uit het oogpunt dat je dan niet alleen bent. Ik vond het vooral jammer dat je minder aandacht voor je zelf had. Nu als lid van de groep vind ik het rustiger als mensen 1 voor 1 starten. Dan kun je rustig wennen aan nieuwe mensen.
Ik heb een tijdelijk contract en zit nu gedeeltelijk in de ziektewet. Bij mij op het werken waren ze helemaal niet negatief. Daar heb ik dus echt mazzel mee.
Veel succes met je intake.
donderdag 22 mei 2008 om 18:07
Bij mij wisselt het, soms komt iemand alleen binnen, en soms komen er twee tegelijk. Mijn voorkeur gaat naar één tegelijk, dat is wat rustiger. Het kost gewoon veel van mij om weer aan iemand te wennen. Nu is de groep aardig rustig, al tijdje geen nieuwe instroom gehad en dat vind ik wel lekker. Ook het afscheid nemen vind ik zwaar. Bij ons staat dan de hele week in het thema van degene die weggaat. Die mag kiezen wat wil doen en hoe en elke keer wordt er weer gepraat over de vorderingen die iemand gemaakt heeft. Leuk als je zelf weg gaat, langdradig als je er nog zit. Ik heb al bedacht niet zo''n ceremonie te willen met mijn afscheid
Ikbenik: Het lijkt mij heel vreemd om als hulpverlener zelf in een groep te komen. Veel succes!
Ikbenik: Het lijkt mij heel vreemd om als hulpverlener zelf in een groep te komen. Veel succes!
donderdag 22 mei 2008 om 19:05
@ JoJootje: mijn ouders willen mij inderdaad steunen. Momenteel ben ik bezig met het bespreken van een aantal problemen omtrent mijn ouders in de groep (voornamelijk mijn vader). Dat maakt het des te lastiger om ze te vertellen wat ik vertel in de groep. Ze weten overigens ook niet waarom ik daar precies zit. Zij denken dat het wel meevalt, maar ik zit in 1 van de zwaarste groepen..Ik ben op het moment erg depri, dus vandaar mijn late reactie trouwens.. (f)
@ikbenikhetisnietanders: Veel succes met je intake! Ik heb ook een psychologe, die nu client is, in mijn groep zitten. Zij heeft er overigens zelf ook soms moeite mee..maar ik vind het knap van haar, en van jou, dat jullie hulp hebben gezocht!
Ik ben nu geen groepsjongste meer.. inmiddels zijn er alweer 2 nieuwe gestart in mijn groep. Over 1 week begint er waarschijnlijk weer 1. Bij mij start er dus telkens maar 1. Vind ik zelf wel prettig. Therapie ervaar ik nu als heel zwaar. De drie dagen therapie heb ik er nu op zitten, maar morgen heb ik nog een gesprek met mijn behandelaar. Ik heb al wel geleerd om wat meer te praten dus ik ben al wel op de goede weg..
@ Boompje: Ik ga wel voor de ceremonie hoor
@ikbenikhetisnietanders: Veel succes met je intake! Ik heb ook een psychologe, die nu client is, in mijn groep zitten. Zij heeft er overigens zelf ook soms moeite mee..maar ik vind het knap van haar, en van jou, dat jullie hulp hebben gezocht!
Ik ben nu geen groepsjongste meer.. inmiddels zijn er alweer 2 nieuwe gestart in mijn groep. Over 1 week begint er waarschijnlijk weer 1. Bij mij start er dus telkens maar 1. Vind ik zelf wel prettig. Therapie ervaar ik nu als heel zwaar. De drie dagen therapie heb ik er nu op zitten, maar morgen heb ik nog een gesprek met mijn behandelaar. Ik heb al wel geleerd om wat meer te praten dus ik ben al wel op de goede weg..
@ Boompje: Ik ga wel voor de ceremonie hoor
vrijdag 23 mei 2008 om 18:29
@ikbenik
zou je dat wel doen, je ingeschreven laten staan? je betaalt dan ook collegegeld en anders kan je een deel terugvragen. Als je je uitschrijft en in dagbehandeling gaat heb je recht op Wajong volgens mij en das best lekker als je verder geen inkomsten hebt. ik zou je stufi en ov-kaart iig sparen voor als je weer gaat studeren want daar heb je maar beperkte tijd recht op. Ik heb ook een gat op mijn cv, maar ik heb m toch zo aan elkaar geplakt dat het niet opvalt, denk je echt dat werkgevers gaan nabellen of het wel klopt? echt niet hoor...
daarnaast kun je altijd zeggen dat je studievertraging heb opgelopen ofzo als je weer sph wil doen hierna. Ga er niet vanuit dat je binnen een paar maanden klaar bent, de meeste dagbehandelingen duren toch wel minimaal een half jaar tot een jaar, zeker als het gaat om een op structuur gerichte groep. Ik was zelf al 4 jaar in behandeling bij een psych van de instelling waar ik zelf een goede baan kon krijgen, gelukkig waren dit 2 verschillende netwerken binnen de instelling en op verschillende plaatsen dus overlap was er niet.
x suuz
zou je dat wel doen, je ingeschreven laten staan? je betaalt dan ook collegegeld en anders kan je een deel terugvragen. Als je je uitschrijft en in dagbehandeling gaat heb je recht op Wajong volgens mij en das best lekker als je verder geen inkomsten hebt. ik zou je stufi en ov-kaart iig sparen voor als je weer gaat studeren want daar heb je maar beperkte tijd recht op. Ik heb ook een gat op mijn cv, maar ik heb m toch zo aan elkaar geplakt dat het niet opvalt, denk je echt dat werkgevers gaan nabellen of het wel klopt? echt niet hoor...
daarnaast kun je altijd zeggen dat je studievertraging heb opgelopen ofzo als je weer sph wil doen hierna. Ga er niet vanuit dat je binnen een paar maanden klaar bent, de meeste dagbehandelingen duren toch wel minimaal een half jaar tot een jaar, zeker als het gaat om een op structuur gerichte groep. Ik was zelf al 4 jaar in behandeling bij een psych van de instelling waar ik zelf een goede baan kon krijgen, gelukkig waren dit 2 verschillende netwerken binnen de instelling en op verschillende plaatsen dus overlap was er niet.
x suuz
vrijdag 23 mei 2008 om 19:20
@ boompje: eigenlijk niet veel bijzonders.. Er wordt wel per sessie extra aandacht besteedt aan degene die afscheid neemt. Bij PMT mag degene die afscheid neemt, behalen wat we gaan doen dat uur. Op het eind van PMT zoekt ieder een PMT voorwerp uit (bijv. een kegel, bal, mat etc..) en geeft dit dan symbolisch aan degene die weggaat & dan met een verhaaltje 'waarom je dat voorwerp voor die persoon hebt gekozen'. Bij beeldend worden de 'gemaakte stukken' tentoongesteld en wordt er gekeken hoe dit zich heeft ontwikkeld in een jaar. Dat vind ik altijd wel bijzonder om te zien Bij elke evaluatie geven we elkaar kaartjes & dat is dan ook zo bij de eindevaluatie van een persoon. Daarnaast geven we dan ook cadeautjes aan degene die de groep gaat verlaten. Buiten de therapie spreken we ook nog 1x af om afscheid te nemen en om gewoon gezellig op pad met elkaar te gaan
Hoe zit dat trouwens bij jullie? Hebben jullie buiten de groep contact met groepsleden? Met een aantal heb ik eigenlijk best wel intensief contact (bellen, afspraken maken etc..) Officieel mag het niet, maar het is eigenlijk automatisch zo gegaan. Als het klikt, ga je met elkaar afspreken. In mijn groep spreken wel meer mensen met elkaar af.. Voornamelijk praat ik dan wel over de 'normale gang van zaken', dus niet over de onderwerpen die tijdens therapie worden besproken..
Hoe zit dat trouwens bij jullie? Hebben jullie buiten de groep contact met groepsleden? Met een aantal heb ik eigenlijk best wel intensief contact (bellen, afspraken maken etc..) Officieel mag het niet, maar het is eigenlijk automatisch zo gegaan. Als het klikt, ga je met elkaar afspreken. In mijn groep spreken wel meer mensen met elkaar af.. Voornamelijk praat ik dan wel over de 'normale gang van zaken', dus niet over de onderwerpen die tijdens therapie worden besproken..
zaterdag 24 mei 2008 om 21:27
Bij ons is het absolute not done om af te spreken buiten de groep en dat gebeurt dan ook niet. Het is namelijk ook slecht voor het groepsproces. We spreken wel 1 of 2 keer per jaar met de hele groep iets af. We mogen dus alleen afspreken als de hele groep er bij betrokken wordt, maar dan eigenlijk nog steeds liever niet.
Het afscheid bij ons gaat op ongeveer dezelfde manier. Aan het einde van ieder uur neemt diegene afscheid van de therapeut met een kaartje en vertellen beide iets over het uur. Aan het eind van de week leest iedereen een afscheidsbrief voor en worden er ook cadeautjes uitgewisseld. Ik vind het eigenlijk erg mooi om te zien, het is ook niet zo dat alle uren door die persoon opgeslokt worden. Bij sommige onderdelen (PMT en groeps-CT) mag diegene kiezen wat we gaan doen.
Het afscheid bij ons gaat op ongeveer dezelfde manier. Aan het einde van ieder uur neemt diegene afscheid van de therapeut met een kaartje en vertellen beide iets over het uur. Aan het eind van de week leest iedereen een afscheidsbrief voor en worden er ook cadeautjes uitgewisseld. Ik vind het eigenlijk erg mooi om te zien, het is ook niet zo dat alle uren door die persoon opgeslokt worden. Bij sommige onderdelen (PMT en groeps-CT) mag diegene kiezen wat we gaan doen.
zaterdag 24 mei 2008 om 22:26
Ik sta ook nog steeds ingeschreven bij mijn school, nadeel; studiegeld betalen, voordeel OV en stufi. Als je ziek bent heb je recht op een jaar extra stufi, dus dat zit wel goed.
Bij mij gaat het afscheid ook ongeveer zoals jullie beschrijven, maar ik ben niet zo van de ceremonies. Bij beeldend maken we iets voor persoon, bij muziek wordt er een lied gemaakt over die persoon, bij drama een toneelstukje voor/over die persoon, bij pmt mag je zeggen wat je wilt doen enz enz. En elke keer weer: wat heb je geleerd, enz enz. Nee is niets voor mij, ik houd het wat kleiner heb ik al bedacht.
Wij mogen ook niet buiten de therapie om met elkaar omgaan, de meeste doen dat ook niet, sommige wel. Tsja, ik begrijp wel waarom het niet mag, je krijgt toch dat je van de 1 meer weet dan van de ander en dat kan nadelig werken. Ik heb geen contact buiten de uren om, alleen in de pauze lullen we nog wel eens wat na over dingen. Dat mag officieel ook niet, maar hé soms is het gewoon bijna niet anders.
Bij mij gaat het afscheid ook ongeveer zoals jullie beschrijven, maar ik ben niet zo van de ceremonies. Bij beeldend maken we iets voor persoon, bij muziek wordt er een lied gemaakt over die persoon, bij drama een toneelstukje voor/over die persoon, bij pmt mag je zeggen wat je wilt doen enz enz. En elke keer weer: wat heb je geleerd, enz enz. Nee is niets voor mij, ik houd het wat kleiner heb ik al bedacht.
Wij mogen ook niet buiten de therapie om met elkaar omgaan, de meeste doen dat ook niet, sommige wel. Tsja, ik begrijp wel waarom het niet mag, je krijgt toch dat je van de 1 meer weet dan van de ander en dat kan nadelig werken. Ik heb geen contact buiten de uren om, alleen in de pauze lullen we nog wel eens wat na over dingen. Dat mag officieel ook niet, maar hé soms is het gewoon bijna niet anders.
