Psyche
alle pijlers
Alles kan stuk.
zondag 15 juni 2014 om 19:59
Een hele tijd geleden heb ik een depressie gehad, die duurde ruim vijf jaar. Ik ben er uit gekrabbeld met zo veel moeite. Daarna ben ik het leven gaan vieren: hard, intens, met volle teugen. Altijd met een gevoel van haast, omdat ik niet zeker wist of die donderwolk weg zou blijven.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 20:04
Wat naar, spijker.
Ik heb ooit ook een depressie doorgemaakt en evenals jij doodsbang dat het een keer terugkomt.
Negeer de tekenen niet.
Er vroeg bij zijn kan zo belangrijk zijn.
Een idee om het er toch een keer met je huisarts over te hebben?
Ik heb ooit ook een depressie doorgemaakt en evenals jij doodsbang dat het een keer terugkomt.
Negeer de tekenen niet.
Er vroeg bij zijn kan zo belangrijk zijn.
Een idee om het er toch een keer met je huisarts over te hebben?
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zondag 15 juni 2014 om 20:06
Een depressie kan terug komen, dat is waar.
Wat goed van je dat je de signalen niet alleen herkent, maar ze vervolgens niet negeert!
Delen en er over praten kan zeker helpen, welke handvaten zou je kunnen toepassen? Misschien helpt het om ze op te schrijven?
En anders; hoe ben je er de vorige keer uit gekomen? Kan je terug naar je therapeut? Even een paar sessies de boel weer op de rit zetten?
Je bent goed bezig, je ogen zijn open, het komt goed
Wat goed van je dat je de signalen niet alleen herkent, maar ze vervolgens niet negeert!
Delen en er over praten kan zeker helpen, welke handvaten zou je kunnen toepassen? Misschien helpt het om ze op te schrijven?
En anders; hoe ben je er de vorige keer uit gekomen? Kan je terug naar je therapeut? Even een paar sessies de boel weer op de rit zetten?
Je bent goed bezig, je ogen zijn open, het komt goed
zondag 15 juni 2014 om 20:07
zondag 15 juni 2014 om 20:07
zondag 15 juni 2014 om 20:08
Spijker toch!
Goed dat je je zorgen deelt. Trouwens iedereen heeft wel eens een off day en blijft dan in bed liggen. Dat wil niet zeggen dat je meteen die-hard depressief bent. Morgen is er weer een dag. Maar als jij denkt dat je aan het afglijden bent dan rest je eigenlijk niks anders dan hulp te gaan zoeken. Ga naar je huisarts. Niks om je voor te schamen
Goed dat je je zorgen deelt. Trouwens iedereen heeft wel eens een off day en blijft dan in bed liggen. Dat wil niet zeggen dat je meteen die-hard depressief bent. Morgen is er weer een dag. Maar als jij denkt dat je aan het afglijden bent dan rest je eigenlijk niks anders dan hulp te gaan zoeken. Ga naar je huisarts. Niks om je voor te schamen
zondag 15 juni 2014 om 20:09
zondag 15 juni 2014 om 20:09
Je weet nu al wat de signalen zijn en trekt voor jezelf aan de bel en rem door je angsten op te schrijven en ze te delen met anderen.
Deed je dit de vorige keer ook? Niet denk ik? Het kan niet terug komen zoals de vorige keer want je bent zoveel verder dan toen. Vertrouw op wat je toen geleerd hebt zonder te verwachten dat bepaalde gevoelens van ooit nooit meer terug zullen komen en momenteel dus al herkenbaar zijn.
Deed je dit de vorige keer ook? Niet denk ik? Het kan niet terug komen zoals de vorige keer want je bent zoveel verder dan toen. Vertrouw op wat je toen geleerd hebt zonder te verwachten dat bepaalde gevoelens van ooit nooit meer terug zullen komen en momenteel dus al herkenbaar zijn.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 15 juni 2014 om 20:09
Je hebt laten zien dat je sterk bent en dat je uit een diep dal kunt klimmen. Je hebt het een paar jaar supergoed gedaan, misschien is het nu tijd om het weer wat bij te stellen. Alleen maar in de hoogste versnelling leven en met volle teugen genieten eist ook een keer zijn tol natuurlijk. Oke je hebt een dag in bed gelegen, dat is achteraf knap waardeloos, maar wellicht had je het ook echt nodig. Het lijkt me wel verstandig om je hulpverlening weer in te schakelen, om erger te voorkomen. Heel veel sterkte even voor nu!
zondag 15 juni 2014 om 20:10
Het klinkt heel bekend. Als ik niet depressief was, voelde het alsof het me op de hielen zat en me altijd weer inhaalde. Heel naar en dreigend gevoel. Weet je, het is een ziekte. Je kan het niet altijd voorblijven met handvatten. En als je ziek bent moet je naar een dokter. Je hoeft het niet alleen te doen, ook al heb je eerder handvatten gekregen. Maak een afspraak met je huisarts, meid.
You know how I know? Because I reeaally think so!
zondag 15 juni 2014 om 20:10
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:06:
Ik heb een nieuwe huisarts, de oude is met pensioen.
Ik ben bang voor hulp. Ik wil het systeem niet meer in, er is de vorige keer zo veel fout gegaan.
Ik kan alleen maar voor mezelf praten, maar persoonlijk zie en voel ik echt het verschil tussen 'gewone' stress, 'gewoon' verdriet, 'gewoon' ff een mindere periode en de tekenen van een depressie.
Als je heel eerlijk bent naar jezelf: zit je dan in een van die eerste categorieën of voelt het eigenlijk als het laatste?
Want als dat laatste het geval is, heb je eigenlijk niet zoveel keuze.
Dan heb je hulp nodig.
Ik heb een nieuwe huisarts, de oude is met pensioen.
Ik ben bang voor hulp. Ik wil het systeem niet meer in, er is de vorige keer zo veel fout gegaan.
Ik kan alleen maar voor mezelf praten, maar persoonlijk zie en voel ik echt het verschil tussen 'gewone' stress, 'gewoon' verdriet, 'gewoon' ff een mindere periode en de tekenen van een depressie.
Als je heel eerlijk bent naar jezelf: zit je dan in een van die eerste categorieën of voelt het eigenlijk als het laatste?
Want als dat laatste het geval is, heb je eigenlijk niet zoveel keuze.
Dan heb je hulp nodig.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zondag 15 juni 2014 om 20:12
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:09:
De handvatten zijn: goed slapen, goed eten, goed bewegen, jezelf verzorgen, naar buiten, gewoon doorgaan, fake it until you make it.
Maar ze zijn de laatste tijd zo moeilijk.
Ik ben een beetje aan het hyperventileren nu, ik ga even buiten wat water drinken.Ja natuurlijk is dat moeilijk, leven is best moeilijk
De handvatten zijn: goed slapen, goed eten, goed bewegen, jezelf verzorgen, naar buiten, gewoon doorgaan, fake it until you make it.
Maar ze zijn de laatste tijd zo moeilijk.
Ik ben een beetje aan het hyperventileren nu, ik ga even buiten wat water drinken.Ja natuurlijk is dat moeilijk, leven is best moeilijk
