Psyche
alle pijlers
Alles kan stuk.
zondag 15 juni 2014 om 19:59
Een hele tijd geleden heb ik een depressie gehad, die duurde ruim vijf jaar. Ik ben er uit gekrabbeld met zo veel moeite. Daarna ben ik het leven gaan vieren: hard, intens, met volle teugen. Altijd met een gevoel van haast, omdat ik niet zeker wist of die donderwolk weg zou blijven.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 20:48
He Spijker
Ik heb even geen tijd om alles te lezen, ga morgenochtend vroeg op vakantie.
Voor mezelf houd ik aan dat op het moment dat ik heel vermoeid ben, ik best een paar dagen thuis mag blijven en zo veel in bed als ik wil.
Maar ik weet wel dat na een dag of vier het mooi geweest is en ik in ieder geval weer naar buiten moet gaan, boodschappen doen, eten koken en dat soort dingen. En dan kom ik langzaam weer op gang.
Soms ben je gewoon ook heel moe en mag je best een paar dagen bijtanken.
Dat is vast niet hoe het officieel werkt maar voor mij werkt het. Altijd koste wat het kost doorgaan gaat soms gewoon niet.
Sterkte. Dapper dat je van je af schrijft in ieder geval.
Ik heb even geen tijd om alles te lezen, ga morgenochtend vroeg op vakantie.
Voor mezelf houd ik aan dat op het moment dat ik heel vermoeid ben, ik best een paar dagen thuis mag blijven en zo veel in bed als ik wil.
Maar ik weet wel dat na een dag of vier het mooi geweest is en ik in ieder geval weer naar buiten moet gaan, boodschappen doen, eten koken en dat soort dingen. En dan kom ik langzaam weer op gang.
Soms ben je gewoon ook heel moe en mag je best een paar dagen bijtanken.
Dat is vast niet hoe het officieel werkt maar voor mij werkt het. Altijd koste wat het kost doorgaan gaat soms gewoon niet.
Sterkte. Dapper dat je van je af schrijft in ieder geval.
zondag 15 juni 2014 om 20:55
quote:Moonlight82 schreef op 15 juni 2014 @ 20:48:
He Spijker
Ik heb even geen tijd om alles te lezen, ga morgenochtend vroeg op vakantie.
Voor mezelf houd ik aan dat op het moment dat ik heel vermoeid ben, ik best een paar dagen thuis mag blijven en zo veel in bed als ik wil.
Maar ik weet wel dat na een dag of vier het mooi geweest is en ik in ieder geval weer naar buiten moet gaan, boodschappen doen, eten koken en dat soort dingen. En dan kom ik langzaam weer op gang.
Soms ben je gewoon ook heel moe en mag je best een paar dagen bijtanken.
Dat is vast niet hoe het officieel werkt maar voor mij werkt het. Altijd koste wat het kost doorgaan gaat soms gewoon niet.
Sterkte. Dapper dat je van je af schrijft in ieder geval.
Dat is ook mijn ervaring. Ik kreeg van mijn moeder altijd te horen dat in bed blijven liggen het begin van het einde was en alles alleen maar erger zou maken.
Het heeft lang geduurd maar inmiddels weet ik dat ik aan moeheid en niet-willen, moet toegeven en dat dat effectiever is dan mezelf te dwingen om in beweging te blijven.
En ik ben altijd vroeg of laat weer mijn bed uitgekomen.
He Spijker
Ik heb even geen tijd om alles te lezen, ga morgenochtend vroeg op vakantie.
Voor mezelf houd ik aan dat op het moment dat ik heel vermoeid ben, ik best een paar dagen thuis mag blijven en zo veel in bed als ik wil.
Maar ik weet wel dat na een dag of vier het mooi geweest is en ik in ieder geval weer naar buiten moet gaan, boodschappen doen, eten koken en dat soort dingen. En dan kom ik langzaam weer op gang.
Soms ben je gewoon ook heel moe en mag je best een paar dagen bijtanken.
Dat is vast niet hoe het officieel werkt maar voor mij werkt het. Altijd koste wat het kost doorgaan gaat soms gewoon niet.
Sterkte. Dapper dat je van je af schrijft in ieder geval.
Dat is ook mijn ervaring. Ik kreeg van mijn moeder altijd te horen dat in bed blijven liggen het begin van het einde was en alles alleen maar erger zou maken.
Het heeft lang geduurd maar inmiddels weet ik dat ik aan moeheid en niet-willen, moet toegeven en dat dat effectiever is dan mezelf te dwingen om in beweging te blijven.
En ik ben altijd vroeg of laat weer mijn bed uitgekomen.
zondag 15 juni 2014 om 21:03
Je doet me heel erg denken aan mezelf en aan mijn huisgenootje.
Mezelf in de zin van: het idee hebben dat je zwak bent als je om hulp vraagt en toegeeft dat je het zwaar hebt, en vooral: aan jezelf moeten toegeven dat je niet alles zelf kunt.
Ik ben heel lang ontevreden geweest met mezelf, totdat ik het gevoel had dat ik sterk en onafhankelijk was en niets of niemand nodig had. Op moment dat je wankel staat, ben je bang om dat kwijt te raken.
Mijn huisgenootje is (net als jij) ook wel eens depressief geweest. En wat jij beschrijft, zijn precies haar woorden: je weet wel wat je moet doen, je weet de handvaten, maar je kunt ze zo moeilijk toepassen.
Ik denk dat je echt het beste steun en hulp kunt zoeken. Je ontzegt jezelf zoveel als je het niet doet, want dan blijf je er in hangen, en je kunt het nou eenmaal niet alleen..
Mezelf in de zin van: het idee hebben dat je zwak bent als je om hulp vraagt en toegeeft dat je het zwaar hebt, en vooral: aan jezelf moeten toegeven dat je niet alles zelf kunt.
Ik ben heel lang ontevreden geweest met mezelf, totdat ik het gevoel had dat ik sterk en onafhankelijk was en niets of niemand nodig had. Op moment dat je wankel staat, ben je bang om dat kwijt te raken.
Mijn huisgenootje is (net als jij) ook wel eens depressief geweest. En wat jij beschrijft, zijn precies haar woorden: je weet wel wat je moet doen, je weet de handvaten, maar je kunt ze zo moeilijk toepassen.
Ik denk dat je echt het beste steun en hulp kunt zoeken. Je ontzegt jezelf zoveel als je het niet doet, want dan blijf je er in hangen, en je kunt het nou eenmaal niet alleen..
zondag 15 juni 2014 om 21:03
oei wat naar.
Weet je omgeving van je eerdere dal? Mijn ervaring is dat fake till you make it maar voor bepaalde tijd werkt. Dat is nu bij jou misschien ook zo. Zeker als mensen alleen (of met name) jouw blije kant kennen kan het voelen als verplichting om het continu vol te houden, ook als je je begint slecht te voelen. Of, als men het wel weet, dan durf je het niet meer toe te geven om dat je het idee hebt mensen teleur te stellen, of niet voor een tweede keer mag "lastig vallen".
Maar dan doe je je zelf tekort natuurlijk. En anderen wellicht, die je willen steunen en om jou geven in plaats van je blije toestand, maar ook van depri spijker, of van 'ik wil in bed liggen' spijker. Bij echte vrienden of liefde volle familie mag je ook aan geven dat je je rot voelt, ook al is er 'objectief' gezien zo veel mooi. Als je blij bent vind je een dump mooi, als je je rot voelt vind je het mooiste paradijs deprimerend. Maak het kenbaar aan je geliefden, gooi het open, als je het deelt vloeit er misschien wat van je af.
Weet je omgeving van je eerdere dal? Mijn ervaring is dat fake till you make it maar voor bepaalde tijd werkt. Dat is nu bij jou misschien ook zo. Zeker als mensen alleen (of met name) jouw blije kant kennen kan het voelen als verplichting om het continu vol te houden, ook als je je begint slecht te voelen. Of, als men het wel weet, dan durf je het niet meer toe te geven om dat je het idee hebt mensen teleur te stellen, of niet voor een tweede keer mag "lastig vallen".
Maar dan doe je je zelf tekort natuurlijk. En anderen wellicht, die je willen steunen en om jou geven in plaats van je blije toestand, maar ook van depri spijker, of van 'ik wil in bed liggen' spijker. Bij echte vrienden of liefde volle familie mag je ook aan geven dat je je rot voelt, ook al is er 'objectief' gezien zo veel mooi. Als je blij bent vind je een dump mooi, als je je rot voelt vind je het mooiste paradijs deprimerend. Maak het kenbaar aan je geliefden, gooi het open, als je het deelt vloeit er misschien wat van je af.
zondag 15 juni 2014 om 21:04
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:30:
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.Heel herkenbaar, ook ik ben jaren depressief geweest en voel deze zo nu en dan weer opkomen. Maar waarom zo 'agressief' tegen jezelf, laat het toe, dat verdriet, die onrust, die zelfmedelijden. Laat het toe en kijk er naar. Hoe harder je er tegen vecht, hoe langer blijft het bij je. Al deze gevoelens horen er nou eenmaal bij, hoe vervelend dat ook is. Niemand zit er op te wachten, maar ze horen erbij. Jij bent niet je gedachten, onthoudt dat.
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.Heel herkenbaar, ook ik ben jaren depressief geweest en voel deze zo nu en dan weer opkomen. Maar waarom zo 'agressief' tegen jezelf, laat het toe, dat verdriet, die onrust, die zelfmedelijden. Laat het toe en kijk er naar. Hoe harder je er tegen vecht, hoe langer blijft het bij je. Al deze gevoelens horen er nou eenmaal bij, hoe vervelend dat ook is. Niemand zit er op te wachten, maar ze horen erbij. Jij bent niet je gedachten, onthoudt dat.
Help iedereen een handje
zondag 15 juni 2014 om 21:07
Blijven ademen. En het wordt beter; dat weet je uit ervaring. En ga in vredesnaam niet aan de antidepressiva; Je hebt een levens-probleem, dat niet met medicijnen op te lossen is.
En: wat weten wij ervan. Heel lang heel diep jezelf in de spiegel aankijken en jezelf hardop afvragen wat er aan de hand is. Praten met een therapeut kan helpen, ook al is het alleen maar de regelmaat en een plek om te helpen na te denken.
Maar dat weet je allemaal al. Depressie is vreselijk
En: wat weten wij ervan. Heel lang heel diep jezelf in de spiegel aankijken en jezelf hardop afvragen wat er aan de hand is. Praten met een therapeut kan helpen, ook al is het alleen maar de regelmaat en een plek om te helpen na te denken.
Maar dat weet je allemaal al. Depressie is vreselijk
zondag 15 juni 2014 om 21:08
Niet alle depressies zijn het gevolg van iets uit het verleden. Sommigen hebben een een depressie agv een biologische stoornis, zie het als iemand die suikerziekte heeft ( deze niet agv overgewicht)
Het heeft dan weinig zin om naar het effect van de rode driewieler in je jeugd op zoek te gaan als je begrijpt wat ik bedoel. Belangrijker is leren hoe zo goed / gezond mogelijk te leven.
Dat kan met behulp van therapie, ondersteund evt met medicatie, en een regelmatig leven.
Dat laatste is soms lastig als je jong bent.
Je grenzen kennen ( alcohol,,doorzakken, weinig slaap, stress etc) helpt.
Het heeft dan weinig zin om naar het effect van de rode driewieler in je jeugd op zoek te gaan als je begrijpt wat ik bedoel. Belangrijker is leren hoe zo goed / gezond mogelijk te leven.
Dat kan met behulp van therapie, ondersteund evt met medicatie, en een regelmatig leven.
Dat laatste is soms lastig als je jong bent.
Je grenzen kennen ( alcohol,,doorzakken, weinig slaap, stress etc) helpt.
Je bent zelf een theepot
zondag 15 juni 2014 om 21:12
quote:Amand schreef op 15 juni 2014 @ 21:07:
Blijven ademen. En het wordt beter; dat weet je uit ervaring. En ga in vredesnaam niet aan de antidepressiva; Je hebt een levens-probleem, dat niet met medicijnen op te lossen is.
En: wat weten wij ervan. Heel lang heel diep jezelf in de spiegel aankijken en jezelf hardop afvragen wat er aan de hand is. Praten met een therapeut kan helpen, ook al is het alleen maar de regelmaat en een plek om te helpen na te denken.
Maar dat weet je allemaal al. Depressie is vreselijk
Dat moet Spijker helemaal zelf weten en zo nodig overleggen met haar artsen.
Ik word daar altijd zo kribbig van. Mensen die antidepressiva gaan afraden en van een depressie iets spiritueels als een levensprobleem maken.
Persoonlijk ervaar ik het als een ziekte en persoonlijk helpen antidepressiva mij verschrikkelijk goed.
En Spijker moet zelf gaan uitzoeken en ervaren wat voor haar helpt.
Blijven ademen. En het wordt beter; dat weet je uit ervaring. En ga in vredesnaam niet aan de antidepressiva; Je hebt een levens-probleem, dat niet met medicijnen op te lossen is.
En: wat weten wij ervan. Heel lang heel diep jezelf in de spiegel aankijken en jezelf hardop afvragen wat er aan de hand is. Praten met een therapeut kan helpen, ook al is het alleen maar de regelmaat en een plek om te helpen na te denken.
Maar dat weet je allemaal al. Depressie is vreselijk
Dat moet Spijker helemaal zelf weten en zo nodig overleggen met haar artsen.
Ik word daar altijd zo kribbig van. Mensen die antidepressiva gaan afraden en van een depressie iets spiritueels als een levensprobleem maken.
Persoonlijk ervaar ik het als een ziekte en persoonlijk helpen antidepressiva mij verschrikkelijk goed.
En Spijker moet zelf gaan uitzoeken en ervaren wat voor haar helpt.
zondag 15 juni 2014 om 21:14
Ik ben bang voor medicijnen maar ik heb net 10 mg oxazepam genomen, er is nu zo veel paniek, dan maar even chemisch rustig.
Ja, die had ik in huis, en nee die zijn niet officieel aan mij voorgeschreven. Slecht verhaal weer.
Ik werk juist een heel eind oner mijn niveau, om 'echt' te gaan werken moet ik mijn studie afmaken. Maar ik zit al anderhalf jaar vast.
Vastgesteld is hoogbegaafdheid, dat klinkt misschien aangenaam maar dat is het niet. Ik snap zo vaak geen klap van de wereld en mijn hoofd werkt niet mee. Ik ben vaak te direct, snap geen sociale codes, ben slecht in vriendschappen, vind die ook eigenlijk eng. Ben zo slecht in sociale omgangsvormen dat ik geen contact meer heb met mij familie zonder echt te snappen waarom, daar ben ik erg verdrietig van.
Maar iets ergs is er met mij nooit gebeurd. Geen grote ongelukken. Al het verdriet is het op niveau van kinderverdrietjes, dus waarom zou ik daar niet mee om kunnen gaan?
Dit opschrijven is eng. De digitale knuffels zijn al eng, irl wil ik die al zeker niet.
Ik ben wel goed met dieren, die snap ik wel. Soms denk ik aan alles stoppen en met dieren gaan werken. Maar hoe vaak kan je aan heel iets nieuws beginnen en waarom maak ik nooit iets af? Ik wil iets afmaken, een diploma halen, echt werk doen, en dat dan misschien mijn ouders trots op me zijn.
Is dat een te hoge lat? Ik wil het overigens nuet alleen voor erkenning doen, dat is er bij gekomen. Toen ik er aan begon was dat onbevangen en uit nieuwsgierigheid. Maar ja, dan gaat het dus het laatste jaar niet goed en dan gaat alles schuiven en kan ik mijn nieuwsgierigheid en oprechte interesse en honger zo lastig nog ergens vinden.
En dan weet ik niet meer wat ik moet doen.
Ja, die had ik in huis, en nee die zijn niet officieel aan mij voorgeschreven. Slecht verhaal weer.
Ik werk juist een heel eind oner mijn niveau, om 'echt' te gaan werken moet ik mijn studie afmaken. Maar ik zit al anderhalf jaar vast.
Vastgesteld is hoogbegaafdheid, dat klinkt misschien aangenaam maar dat is het niet. Ik snap zo vaak geen klap van de wereld en mijn hoofd werkt niet mee. Ik ben vaak te direct, snap geen sociale codes, ben slecht in vriendschappen, vind die ook eigenlijk eng. Ben zo slecht in sociale omgangsvormen dat ik geen contact meer heb met mij familie zonder echt te snappen waarom, daar ben ik erg verdrietig van.
Maar iets ergs is er met mij nooit gebeurd. Geen grote ongelukken. Al het verdriet is het op niveau van kinderverdrietjes, dus waarom zou ik daar niet mee om kunnen gaan?
Dit opschrijven is eng. De digitale knuffels zijn al eng, irl wil ik die al zeker niet.
Ik ben wel goed met dieren, die snap ik wel. Soms denk ik aan alles stoppen en met dieren gaan werken. Maar hoe vaak kan je aan heel iets nieuws beginnen en waarom maak ik nooit iets af? Ik wil iets afmaken, een diploma halen, echt werk doen, en dat dan misschien mijn ouders trots op me zijn.
Is dat een te hoge lat? Ik wil het overigens nuet alleen voor erkenning doen, dat is er bij gekomen. Toen ik er aan begon was dat onbevangen en uit nieuwsgierigheid. Maar ja, dan gaat het dus het laatste jaar niet goed en dan gaat alles schuiven en kan ik mijn nieuwsgierigheid en oprechte interesse en honger zo lastig nog ergens vinden.
En dan weet ik niet meer wat ik moet doen.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 21:14
Ik moet erg denken aan dat spreekwoord met het knijpen van een hand met zand: hoe harder je knijpt, hoe meer zand je verliest. Het klinkt in mijn oren alsof je het veels te hard probeert, alsof je nooit ontspannen durft te zijn uit angst dat in ruststand je je weer bewust zou worden van een aanwezige donderwolk.
En ik weet het, het is makkelijk gezegd, maar: reláx.
Overigens is in mijn ogen het 'handvat' Fake it until you make it absoluut geen handvat, maar juist een molensteen die je de diepte insleurt. Fake het nou eens niet, ben jezelf, met ups en downs, met rust en gedoe, met vriend en alleen, probeer met dat faken op te houden, dat bén je niet. Dít ben jij. Met dit topic ben je waarschijnlijk meer jezelf dan je de laatste maanden bent geweest en dankzij dit topic kom je verder, niet met dat schijngedoe!
Sterkte!
En ik weet het, het is makkelijk gezegd, maar: reláx.
Overigens is in mijn ogen het 'handvat' Fake it until you make it absoluut geen handvat, maar juist een molensteen die je de diepte insleurt. Fake het nou eens niet, ben jezelf, met ups en downs, met rust en gedoe, met vriend en alleen, probeer met dat faken op te houden, dat bén je niet. Dít ben jij. Met dit topic ben je waarschijnlijk meer jezelf dan je de laatste maanden bent geweest en dankzij dit topic kom je verder, niet met dat schijngedoe!
Sterkte!
Leiolepis ngovantrii: mannetjes zijn ook niet nodig omdat de dames zichzelf klonen!
zondag 15 juni 2014 om 21:18
quote:krullenbol1966 schreef op 15 juni 2014 @ 21:04:
[...]
Heel herkenbaar, ook ik ben jaren depressief geweest en voel deze zo nu en dan weer opkomen. Maar waarom zo 'agressief' tegen jezelf, laat het toe, dat verdriet, die onrust, die zelfmedelijden. Laat het toe en kijk er naar. Hoe harder je er tegen vecht, hoe langer blijft het bij je. Al deze gevoelens horen er nou eenmaal bij, hoe vervelend dat ook is. Niemand zit er op te wachten, maar ze horen erbij. Jij bent niet je gedachten, onthoudt dat.Omdat ik zo boos op mezelf ben. Zó boos.
[...]
Heel herkenbaar, ook ik ben jaren depressief geweest en voel deze zo nu en dan weer opkomen. Maar waarom zo 'agressief' tegen jezelf, laat het toe, dat verdriet, die onrust, die zelfmedelijden. Laat het toe en kijk er naar. Hoe harder je er tegen vecht, hoe langer blijft het bij je. Al deze gevoelens horen er nou eenmaal bij, hoe vervelend dat ook is. Niemand zit er op te wachten, maar ze horen erbij. Jij bent niet je gedachten, onthoudt dat.Omdat ik zo boos op mezelf ben. Zó boos.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 21:20
Spijk-er je bent zoekende naar je plaats in de wereld. Dat is helemaal niet raar. Dat doet iedereen. Iedereen zoekt dat plekje waar mensen helemaal thuis horen. Sommige mensen hebben dat plekje heel snel gevonden en noemen het hun roeping. Sommige mensen komen gaandeweg erachter waar ze passen. Je bent nog jong. Tegenwoordig kennen we ook het 'quarterlife crisis'. Zoveel te kiezen, dat we in crisis raken wat we moeten kiezen. Tel daar 'yolo' bij op, dat we alles uit het leven moeten halen en de crisis is compleet.
Waarom moet het altijd méér zijn bij jou? Wat is 'onder je niveau' werken als je er wel gelukkig bent? Waarom wil je hogerop? Voor jezelf of voor de buitenwereld?
Wat weerhoudt je ervan om bijvoorbeeld bij de dierenambulance te gaan als vrijwilliger? Of in een dierenasiel, de ezelopvang of kinderboerderij? Waarom zou je dat niet gewoon uittesten?
Waarom moet het altijd méér zijn bij jou? Wat is 'onder je niveau' werken als je er wel gelukkig bent? Waarom wil je hogerop? Voor jezelf of voor de buitenwereld?
Wat weerhoudt je ervan om bijvoorbeeld bij de dierenambulance te gaan als vrijwilliger? Of in een dierenasiel, de ezelopvang of kinderboerderij? Waarom zou je dat niet gewoon uittesten?
zondag 15 juni 2014 om 21:21
Ik heb overigens een ultiem sociaal beroep momenteel, is dat geen giller! Ik ben de grootste actrice van allemaal. Zowat dagelijks vragen ze aan mij: hey hoe gaat het? En als ik goed zeg zeggen ze: ah met jou gaat het altijd zo goed, jij staat altijd te lachen.
Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.
Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 21:21
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:14:
Ik ben bang voor medicijnen maar ik heb net 10 mg oxazepam genomen, er is nu zo veel paniek, dan maar even chemisch rustig.
Ja, die had ik in huis, en nee die zijn niet officieel aan mij voorgeschreven. Slecht verhaal weer.
Ik werk juist een heel eind oner mijn niveau, om 'echt' te gaan werken moet ik mijn studie afmaken. Maar ik zit al anderhalf jaar vast.
Vastgesteld is hoogbegaafdheid, dat klinkt misschien aangenaam maar dat is het niet. Ik snap zo vaak geen klap van de wereld en mijn hoofd werkt niet mee. Ik ben vaak te direct, snap geen sociale codes, ben slecht in vriendschappen, vind die ook eigenlijk eng. Ben zo slecht in sociale omgangsvormen dat ik geen contact meer heb met mij familie zonder echt te snappen waarom, daar ben ik erg verdrietig van.
Maar iets ergs is er met mij nooit gebeurd. Geen grote ongelukken. Al het verdriet is het op niveau van kinderverdrietjes, dus waarom zou ik daar niet mee om kunnen gaan?
Dit opschrijven is eng. De digitale knuffels zijn al eng, irl wil ik die al zeker niet.
Ik ben wel goed met dieren, die snap ik wel. Soms denk ik aan alles stoppen en met dieren gaan werken. Maar hoe vaak kan je aan heel iets nieuws beginnen en waarom maak ik nooit iets af? Ik wil iets afmaken, een diploma halen, echt werk doen, en dat dan misschien mijn ouders trots op me zijn.
Is dat een te hoge lat? Ik wil het overigens nuet alleen voor erkenning doen, dat is er bij gekomen. Toen ik er aan begon was dat onbevangen en uit nieuwsgierigheid. Maar ja, dan gaat het dus het laatste jaar niet goed en dan gaat alles schuiven en kan ik mijn nieuwsgierigheid en oprechte interesse en honger zo lastig nog ergens vinden.
En dan weet ik niet meer wat ik moet doen.
weet je, dit klinkt als een midden 20 - begin dertigers dip. Het IS ook niet simpel om iets te kiezen, om het goed te doen volgens de ongeschreven sociale regels...ik snap ook vaak niks van mensen (dieren ook niet trouwens). Waar ik heel blij mee ben is dat ik een technische richting ben op gegaan waar in dat sociale veel minder mee speelt en logisch en rechtlijnig denken juist positief is.
Maar hoe zo snap je niets van mensen als je een vriend hebt die om je geeft? Dat is toch al iets bereikt hebben op sociaal vlak? En familie sja die kies je niet...je moet het er vaak maar mee doen. Dat is geen afwijzing van jou op zich, het kan ook makkelijk aan de ander liggen hoor!
Ik zoek de schuld ook altijd bij mij zelf, maar eigenlijk is dat natuurlijk vreemd en wat egocentrisch...want iedereen is verantwoordelijk voor de eigen keuze, en als anderen bot zijn is dat dus hun karakter defect.
Ik ben bang voor medicijnen maar ik heb net 10 mg oxazepam genomen, er is nu zo veel paniek, dan maar even chemisch rustig.
Ja, die had ik in huis, en nee die zijn niet officieel aan mij voorgeschreven. Slecht verhaal weer.
Ik werk juist een heel eind oner mijn niveau, om 'echt' te gaan werken moet ik mijn studie afmaken. Maar ik zit al anderhalf jaar vast.
Vastgesteld is hoogbegaafdheid, dat klinkt misschien aangenaam maar dat is het niet. Ik snap zo vaak geen klap van de wereld en mijn hoofd werkt niet mee. Ik ben vaak te direct, snap geen sociale codes, ben slecht in vriendschappen, vind die ook eigenlijk eng. Ben zo slecht in sociale omgangsvormen dat ik geen contact meer heb met mij familie zonder echt te snappen waarom, daar ben ik erg verdrietig van.
Maar iets ergs is er met mij nooit gebeurd. Geen grote ongelukken. Al het verdriet is het op niveau van kinderverdrietjes, dus waarom zou ik daar niet mee om kunnen gaan?
Dit opschrijven is eng. De digitale knuffels zijn al eng, irl wil ik die al zeker niet.
Ik ben wel goed met dieren, die snap ik wel. Soms denk ik aan alles stoppen en met dieren gaan werken. Maar hoe vaak kan je aan heel iets nieuws beginnen en waarom maak ik nooit iets af? Ik wil iets afmaken, een diploma halen, echt werk doen, en dat dan misschien mijn ouders trots op me zijn.
Is dat een te hoge lat? Ik wil het overigens nuet alleen voor erkenning doen, dat is er bij gekomen. Toen ik er aan begon was dat onbevangen en uit nieuwsgierigheid. Maar ja, dan gaat het dus het laatste jaar niet goed en dan gaat alles schuiven en kan ik mijn nieuwsgierigheid en oprechte interesse en honger zo lastig nog ergens vinden.
En dan weet ik niet meer wat ik moet doen.
weet je, dit klinkt als een midden 20 - begin dertigers dip. Het IS ook niet simpel om iets te kiezen, om het goed te doen volgens de ongeschreven sociale regels...ik snap ook vaak niks van mensen (dieren ook niet trouwens). Waar ik heel blij mee ben is dat ik een technische richting ben op gegaan waar in dat sociale veel minder mee speelt en logisch en rechtlijnig denken juist positief is.
Maar hoe zo snap je niets van mensen als je een vriend hebt die om je geeft? Dat is toch al iets bereikt hebben op sociaal vlak? En familie sja die kies je niet...je moet het er vaak maar mee doen. Dat is geen afwijzing van jou op zich, het kan ook makkelijk aan de ander liggen hoor!
Ik zoek de schuld ook altijd bij mij zelf, maar eigenlijk is dat natuurlijk vreemd en wat egocentrisch...want iedereen is verantwoordelijk voor de eigen keuze, en als anderen bot zijn is dat dus hun karakter defect.
zondag 15 juni 2014 om 21:22
Je bagatelliseerd je eigen verdriet. Nergens goed voor.
Jij hebt misschien geen extreme dingen meegemaakt qua ongelukken ed. maar jouw extreme dingen zitten in het sociale aspect. Dat is natuurlijk net zo heftig. Het feit dat je er alleen voor staat en geen familie hebt waar je van op aan komt is al verdrietig genoeg.
En weet je... als ik je zo op het forum meemaak. Ik herken het eigenlijk helemaal niet. Je komt op mij juist heel lief en sociaal over.
Ik denk dat het juist goed is om in deze fase van je leven hulp te vragen én te accepteren. Laat je begeleiden met je studie en je social skills. Sommige dingen zijn ook aan te leren.
En je ouders zouden trots op je moeten zijn wat je ook doet.
Jij hebt misschien geen extreme dingen meegemaakt qua ongelukken ed. maar jouw extreme dingen zitten in het sociale aspect. Dat is natuurlijk net zo heftig. Het feit dat je er alleen voor staat en geen familie hebt waar je van op aan komt is al verdrietig genoeg.
En weet je... als ik je zo op het forum meemaak. Ik herken het eigenlijk helemaal niet. Je komt op mij juist heel lief en sociaal over.
Ik denk dat het juist goed is om in deze fase van je leven hulp te vragen én te accepteren. Laat je begeleiden met je studie en je social skills. Sommige dingen zijn ook aan te leren.
En je ouders zouden trots op je moeten zijn wat je ook doet.
zondag 15 juni 2014 om 21:22
Je bagatelliseerd je eigen verdriet. Nergens goed voor.
Jij hebt misschien geen extreme dingen meegemaakt qua ongelukken ed. maar jouw extreme dingen zitten in het sociale aspect. Dat is natuurlijk net zo heftig. Het feit dat je er alleen voor staat en geen familie hebt waar je van op aan komt is al verdrietig genoeg.
En weet je... als ik je zo op het forum meemaak. Ik herken het eigenlijk helemaal niet. Je komt op mij juist heel lief en sociaal over.
Ik denk dat het juist goed is om in deze fase van je leven hulp te vragen én te accepteren. Laat je begeleiden met je studie en je social skills. Sommige dingen zijn ook aan te leren.
En je ouders zouden trots op je moeten zijn wat je ook doet.
Jij hebt misschien geen extreme dingen meegemaakt qua ongelukken ed. maar jouw extreme dingen zitten in het sociale aspect. Dat is natuurlijk net zo heftig. Het feit dat je er alleen voor staat en geen familie hebt waar je van op aan komt is al verdrietig genoeg.
En weet je... als ik je zo op het forum meemaak. Ik herken het eigenlijk helemaal niet. Je komt op mij juist heel lief en sociaal over.
Ik denk dat het juist goed is om in deze fase van je leven hulp te vragen én te accepteren. Laat je begeleiden met je studie en je social skills. Sommige dingen zijn ook aan te leren.
En je ouders zouden trots op je moeten zijn wat je ook doet.
zondag 15 juni 2014 om 21:23
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:21:
Ik heb overigens een ultiem sociaal beroep momenteel, is dat geen giller! Ik ben de grootste actrice van allemaal. Zowat dagelijks vragen ze aan mij: hey hoe gaat het? En als ik goed zeg zeggen ze: ah met jou gaat het altijd zo goed, jij staat altijd te lachen.
Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.je hoeft niet aan iedereen je levensweg te vertellen, maar altijd een masker op is ook niet goed.
Ik heb overigens een ultiem sociaal beroep momenteel, is dat geen giller! Ik ben de grootste actrice van allemaal. Zowat dagelijks vragen ze aan mij: hey hoe gaat het? En als ik goed zeg zeggen ze: ah met jou gaat het altijd zo goed, jij staat altijd te lachen.
Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.je hoeft niet aan iedereen je levensweg te vertellen, maar altijd een masker op is ook niet goed.
zondag 15 juni 2014 om 21:25
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:18:
[...]
Omdat ik zo boos op mezelf ben. Zó boos.Dat schrijf je, maar tussen de regels door lees ik dat bang bent, bang voor andere mensen. Wat ze van je denken, vinden? Bang om niet de voldoen aan hun verwachtingen? Maar dat kan niemand, dat is inderdaad te hoog gegrepen. Ga doen wat je echt wilt, wat jouw waarden zijn. Als dat met dieren is, ga daar dan voor.
[...]
Omdat ik zo boos op mezelf ben. Zó boos.Dat schrijf je, maar tussen de regels door lees ik dat bang bent, bang voor andere mensen. Wat ze van je denken, vinden? Bang om niet de voldoen aan hun verwachtingen? Maar dat kan niemand, dat is inderdaad te hoog gegrepen. Ga doen wat je echt wilt, wat jouw waarden zijn. Als dat met dieren is, ga daar dan voor.
Help iedereen een handje
zondag 15 juni 2014 om 21:25
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:21:
Ik heb overigens een ultiem sociaal beroep momenteel, is dat geen giller! Ik ben de grootste actrice van allemaal. Zowat dagelijks vragen ze aan mij: hey hoe gaat het? En als ik goed zeg zeggen ze: ah met jou gaat het altijd zo goed, jij staat altijd te lachen.
Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.Maar dan is het toch logisch dat je je steeds rotter gaat voelen? Je werkt en onder je niveau en dit past niet bij je. Dus doe je je dagelijks voor als iemand die je niet bent! Vreselijk
Ik heb overigens een ultiem sociaal beroep momenteel, is dat geen giller! Ik ben de grootste actrice van allemaal. Zowat dagelijks vragen ze aan mij: hey hoe gaat het? En als ik goed zeg zeggen ze: ah met jou gaat het altijd zo goed, jij staat altijd te lachen.
Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.Maar dan is het toch logisch dat je je steeds rotter gaat voelen? Je werkt en onder je niveau en dit past niet bij je. Dus doe je je dagelijks voor als iemand die je niet bent! Vreselijk
zondag 15 juni 2014 om 21:25
Ik ben niet gelukkig in mijn werk.
Ik ben ook niet meer echt jong hoor, begin 30.
Ik heb van de vorige keer ook geleerd dat ik een hele grote kans op terugvallen heb als ik niet genoeg intellectuele uitdaging heb. Dus misschien moet ik juist wat minder gaan werken, en dan maar financieel een beetje sappelen, en me meer op mijn studie gaan storten.
Het was een paar jaar geleden financieel niet makkelijk (relatie uit, crisis, huis verkocht, onderwaarde aflossen, bedrijf in zwaar weer, baan kwijt, nieuwe baan zoeken, u kent het allemaal wel) dus nu wat meer financiele ruimte hebben is zo aanlokkelijk. Kaar misschien is zoveel werken en studeren nu te veel, ondanks dat ik dat eerst wel kon. Misschien moet ik die studie volgend jaar nog één kans geven en minder gaan werken.
Maar ook dat is best eng.
Ik ben ook niet meer echt jong hoor, begin 30.
Ik heb van de vorige keer ook geleerd dat ik een hele grote kans op terugvallen heb als ik niet genoeg intellectuele uitdaging heb. Dus misschien moet ik juist wat minder gaan werken, en dan maar financieel een beetje sappelen, en me meer op mijn studie gaan storten.
Het was een paar jaar geleden financieel niet makkelijk (relatie uit, crisis, huis verkocht, onderwaarde aflossen, bedrijf in zwaar weer, baan kwijt, nieuwe baan zoeken, u kent het allemaal wel) dus nu wat meer financiele ruimte hebben is zo aanlokkelijk. Kaar misschien is zoveel werken en studeren nu te veel, ondanks dat ik dat eerst wel kon. Misschien moet ik die studie volgend jaar nog één kans geven en minder gaan werken.
Maar ook dat is best eng.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 21:30
quote:jippie55 schreef op 15 juni 2014 @ 21:22:
[...]
Waarom? Omdat je niks afmaakt en je je sociaal onhandig voelt?
Ja. En omdat het wel lijkt dat als ik iets met de ene hand opbouw, ik het net zo hard met de andere weer afbreek.
Ik krijg altijd maar te horen dat ik 'veelbelovend' ben, maar wat heb je aan beloftes die niet waar worden gemaakt?
Hier lief? Ik doe ook echt daarvoor mijn best. Hoewel ik nu bijvoorbeeld voel dat ik wl gaan schoppen, tegen jullie schoppen. En dan hopen dat jullie terugschoppen. Maf he?
[...]
Waarom? Omdat je niks afmaakt en je je sociaal onhandig voelt?
Ja. En omdat het wel lijkt dat als ik iets met de ene hand opbouw, ik het net zo hard met de andere weer afbreek.
Ik krijg altijd maar te horen dat ik 'veelbelovend' ben, maar wat heb je aan beloftes die niet waar worden gemaakt?
Hier lief? Ik doe ook echt daarvoor mijn best. Hoewel ik nu bijvoorbeeld voel dat ik wl gaan schoppen, tegen jullie schoppen. En dan hopen dat jullie terugschoppen. Maf he?
Zeg maar Spijker.
