Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 22 augustus 2014 om 17:21
Ik weet niet of dit ook voor jou geldt, maar:
Als ík me goed voel dan deel ik mijn scheten graag omdat ik open sta voor suggesties en kritiek (en uiteraard omdat ik mijn scheten graag deel en ik de "halleluja-wat-ruiken-ze-toch-lekker"s erg kan waarderen)
Toen ik van mijn sokken geblazen was moest ik mezelf juist eerst hergroeperen, zoeken naar míjn mening, míjn standpunt, míjn gevoel, en vond ik al de tegenstrijdige en/of niet-passende meningen en adviezen van anderen lastiger. Omdat ik zelf nog zo worstelde.
Vanuit bovenstaande vind ik het niet zo gek dat je je terugtrekt om je eigen klank weer te vinden voor je klankborden opzoekt. Uiteraard bedoel ik niet dat totale isolatie goed is, maar minder klankborden om jezelf weer te plaatsen herken ik dus wel.
Fantastisch dat het zo goed gaat met je dochter!
Als ík me goed voel dan deel ik mijn scheten graag omdat ik open sta voor suggesties en kritiek (en uiteraard omdat ik mijn scheten graag deel en ik de "halleluja-wat-ruiken-ze-toch-lekker"s erg kan waarderen)
Toen ik van mijn sokken geblazen was moest ik mezelf juist eerst hergroeperen, zoeken naar míjn mening, míjn standpunt, míjn gevoel, en vond ik al de tegenstrijdige en/of niet-passende meningen en adviezen van anderen lastiger. Omdat ik zelf nog zo worstelde.
Vanuit bovenstaande vind ik het niet zo gek dat je je terugtrekt om je eigen klank weer te vinden voor je klankborden opzoekt. Uiteraard bedoel ik niet dat totale isolatie goed is, maar minder klankborden om jezelf weer te plaatsen herken ik dus wel.
Fantastisch dat het zo goed gaat met je dochter!
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 22 augustus 2014 om 21:01
quote:Eleonora schreef op vrijdag 22 augustus 2014 09:14 Ha lieve vrouwen,
Mjah, het gaat wel.
Ik probeer bezig te zijn, dingen te doen, niets te laten versloffen...
Mijn dochter gaat vandaag weer naar haar vader, prima, al mis ik haar altijd.
Ik moet uitkijken dat ik me niet weer opsluit en niet communiceer. Raar dat een gebeurtenis je zo kan veranderen.
Had ik voorheen de aanvechting om voor iedere scheet mijn klankborden te bellen, appen, mailen, op te zoeken, nu is dat veel en veel minder.
Nog steeds ben ik blij dat ik dit topic heb geopend en ik lees wel bijna iedere dag hier. Soms is er een topic waar ik wel eens iets van vind maar meestal laat ik de neiging om mee te praten varen.
Met mijn dochter gaat het nog steeds fantastisch. Je klankbordt als het echt nodig is. Het gaat goed met je, lieve Leo. Echt!
Mjah, het gaat wel.
Ik probeer bezig te zijn, dingen te doen, niets te laten versloffen...
Mijn dochter gaat vandaag weer naar haar vader, prima, al mis ik haar altijd.
Ik moet uitkijken dat ik me niet weer opsluit en niet communiceer. Raar dat een gebeurtenis je zo kan veranderen.
Had ik voorheen de aanvechting om voor iedere scheet mijn klankborden te bellen, appen, mailen, op te zoeken, nu is dat veel en veel minder.
Nog steeds ben ik blij dat ik dit topic heb geopend en ik lees wel bijna iedere dag hier. Soms is er een topic waar ik wel eens iets van vind maar meestal laat ik de neiging om mee te praten varen.
Met mijn dochter gaat het nog steeds fantastisch. Je klankbordt als het echt nodig is. Het gaat goed met je, lieve Leo. Echt!
zaterdag 23 augustus 2014 om 12:23
Wat fijn dat het goed gaat met je dochter, het is zo belangrijk dat de school een fijne, veilige plaats is voor een kind, en voor haar nu zeker.
Je terugtrekken en je dan wel heel alleen voelen is logisch denk ik, uiteindelijk kun je je diepste pijn en diepste vreugde nooit goed met anderen delen.
Slaap je al wat beter?
Je terugtrekken en je dan wel heel alleen voelen is logisch denk ik, uiteindelijk kun je je diepste pijn en diepste vreugde nooit goed met anderen delen.
Slaap je al wat beter?
zaterdag 23 augustus 2014 om 12:32
Leo, blijf alsjeblieft praten. Niet voor mij, niet voor ons, maar voor jezelf. Het terugtrekken lijkt heel logisch, maar het is de voedingsbodem voor het eenzame gevoel. Trap er niet in hoor! Ik heb me jaren door dat kutgevoel laten beetnemen (terugtrekken, eenzaamheid etc.) totdat ik inzag dat het gevoel me verder insloot en me nog eenzamer maakte. Het is niet makkelijk om te blijven communiceren als alles "NEE" schreeuwt, maar geloof me als ik zeg dat je op je kwetsbaarst heel sterk bent als je juist uitreikt naar anderen. Nogmaals; trap niet in het trucje dat je je moet afsluiten. Dat heb je voor je huwelijk/scheiding al vele malen gedaan en het werkte even, maar het is nu echt zaak daar mee te breken.
Je bevrijding komt als je beseft dat je niets te verbergen hebt.
Je bevrijding komt als je beseft dat je niets te verbergen hebt.
zondag 24 augustus 2014 om 13:17
Ik ben doodmoe.....
En ik ben morgen jarig, wat zie ik daar tegenop.....
Ja, blijven praten. Dat doe ik. Ik doe er mijn best voor in ieder geval.
Toen het vrijdag misging heb ik meteen Nummerzoveel gebeld bijvoorbeeld in plaats van het in mijn eentje op te vreten en op te kroppen.
Wat baal ik dat zoveel dingen me nog pijn doen. Omdat mijn ex nooit emotie toont en werkelijk rare dingen doet vind ik dat ik zelf ook niet moet treuren.
Helaas werkt dat niet zo.
Ik ben niet hij. Ik kan niet zomaar van het een in het ander rennen zonder ook maar één moment om te kijken en rekening met anderen te houden.
Als mijn verjaardag maar eerst voorbij is.....
En ik ben morgen jarig, wat zie ik daar tegenop.....
Ja, blijven praten. Dat doe ik. Ik doe er mijn best voor in ieder geval.
Toen het vrijdag misging heb ik meteen Nummerzoveel gebeld bijvoorbeeld in plaats van het in mijn eentje op te vreten en op te kroppen.
Wat baal ik dat zoveel dingen me nog pijn doen. Omdat mijn ex nooit emotie toont en werkelijk rare dingen doet vind ik dat ik zelf ook niet moet treuren.
Helaas werkt dat niet zo.
Ik ben niet hij. Ik kan niet zomaar van het een in het ander rennen zonder ook maar één moment om te kijken en rekening met anderen te houden.
Als mijn verjaardag maar eerst voorbij is.....
zondag 24 augustus 2014 om 13:24
Je bent moe.
Je baalt.
Je bent verdrietig.
Je bent kapot.
Je ziet op tegen je verjaardag.
En toch heb je weer geschreven en zelfs NummerZoveel gebeld toen het mis dreigde te gaan.
Bovenstaande doe ik jou niet één twee drie na. Je verjaardag gaat net als al het andere 'gewoon' weer voorbij. Probeer te rusten lieve Leo
Je baalt.
Je bent verdrietig.
Je bent kapot.
Je ziet op tegen je verjaardag.
En toch heb je weer geschreven en zelfs NummerZoveel gebeld toen het mis dreigde te gaan.
Bovenstaande doe ik jou niet één twee drie na. Je verjaardag gaat net als al het andere 'gewoon' weer voorbij. Probeer te rusten lieve Leo
zondag 24 augustus 2014 om 13:28
zondag 24 augustus 2014 om 17:05
quote:Eleonora schreef op zondag 24 augustus 2014 13:17 Ik ben doodmoe.....
En ik ben morgen jarig, wat zie ik daar tegenop.....
Ja, blijven praten. Dat doe ik. Ik doe er mijn best voor in ieder geval.
Toen het vrijdag misging heb ik meteen Nummerzoveel gebeld bijvoorbeeld in plaats van het in mijn eentje op te vreten en op te kroppen.
Wat baal ik dat zoveel dingen me nog pijn doen. Omdat mijn ex nooit emotie toont en werkelijk rare dingen doet vind ik dat ik zelf ook niet moet treuren.
Helaas werkt dat niet zo.
Ik ben niet hij. Ik kan niet zomaar van het een in het ander rennen zonder ook maar één moment om te kijken en rekening met anderen te houden.
Als mijn verjaardag maar eerst voorbij is..... Gelukkig maar, dat je niet zomaar doorrent. Een mens heeft tijd nodig om dingen af te sluiten. Als je dat niet eerst doet, komt het je later achtervolgen. Jij maakt nu ruimte voor mooie dingen straks.
En ik ben morgen jarig, wat zie ik daar tegenop.....
Ja, blijven praten. Dat doe ik. Ik doe er mijn best voor in ieder geval.
Toen het vrijdag misging heb ik meteen Nummerzoveel gebeld bijvoorbeeld in plaats van het in mijn eentje op te vreten en op te kroppen.
Wat baal ik dat zoveel dingen me nog pijn doen. Omdat mijn ex nooit emotie toont en werkelijk rare dingen doet vind ik dat ik zelf ook niet moet treuren.
Helaas werkt dat niet zo.
Ik ben niet hij. Ik kan niet zomaar van het een in het ander rennen zonder ook maar één moment om te kijken en rekening met anderen te houden.
Als mijn verjaardag maar eerst voorbij is..... Gelukkig maar, dat je niet zomaar doorrent. Een mens heeft tijd nodig om dingen af te sluiten. Als je dat niet eerst doet, komt het je later achtervolgen. Jij maakt nu ruimte voor mooie dingen straks.
zondag 24 augustus 2014 om 17:21
Lieve Eleonora,
Ik lees je al lang, jij vreselijk wijze, lieve, slimme, supermoderne van een vrouw. Vond ik al, en vandaag lees ik dit. K-knake-k, wat een slecht nieuws. Ten eerste: wat een kick-ass moeder ben jij dat je je kind van schoolt haalt en naar een andere brengt omdat dat goed voor haar is. Dat je dit nu inzag en handelde. Wat een stoere dappere dochter heb je, dat ze zich vanaf dag -1 zo goed weet te redden. Dat komt wel goed met die dame van jou. En met jou? Ik lees rouw. Diepe rouw, ik voel dezelfde dingen nu mijn vader 2 mnd geleden is overleden. Ik lees dat je het wilt begrijpen. Maar zou je het gewoon niet moeten voelen? Gevoelsmens als je bent, schat ik zo in. Als je al je oordeel opzij zet weet je waarom je ex doet zoals hij doet en deed, dat hij gedreven is door angst voor heel veel dingen, en jij weet welke dat zijn. Niet dat je daarmee compassie moet hebben voor hem, maar je wilt het begrijpen en daarvoor hoef je alleen maar naar je gevoel. Je moet het doorzien. (En daarna lekker weer alle oordelen in volle glorie terug laten komen) En dan zie je hoe hij werkelijk is, en dat zal niet meevallen, want dan blijkt de werkelijkheid 180 graden anders te zijn, en snap je ook waarom je dat al die jaren hebt geloofd. Geen gemakkelijke weg, maar wel eentje waar je de rest van je leven profijt van hebt.
Ik lees je al lang, jij vreselijk wijze, lieve, slimme, supermoderne van een vrouw. Vond ik al, en vandaag lees ik dit. K-knake-k, wat een slecht nieuws. Ten eerste: wat een kick-ass moeder ben jij dat je je kind van schoolt haalt en naar een andere brengt omdat dat goed voor haar is. Dat je dit nu inzag en handelde. Wat een stoere dappere dochter heb je, dat ze zich vanaf dag -1 zo goed weet te redden. Dat komt wel goed met die dame van jou. En met jou? Ik lees rouw. Diepe rouw, ik voel dezelfde dingen nu mijn vader 2 mnd geleden is overleden. Ik lees dat je het wilt begrijpen. Maar zou je het gewoon niet moeten voelen? Gevoelsmens als je bent, schat ik zo in. Als je al je oordeel opzij zet weet je waarom je ex doet zoals hij doet en deed, dat hij gedreven is door angst voor heel veel dingen, en jij weet welke dat zijn. Niet dat je daarmee compassie moet hebben voor hem, maar je wilt het begrijpen en daarvoor hoef je alleen maar naar je gevoel. Je moet het doorzien. (En daarna lekker weer alle oordelen in volle glorie terug laten komen) En dan zie je hoe hij werkelijk is, en dat zal niet meevallen, want dan blijkt de werkelijkheid 180 graden anders te zijn, en snap je ook waarom je dat al die jaren hebt geloofd. Geen gemakkelijke weg, maar wel eentje waar je de rest van je leven profijt van hebt.
zondag 24 augustus 2014 om 17:24
En die flashbacks betekenen volgens mij dat je het aan kunt om afscheid te nemen van de tijd met hem. En meid, wees eens trots op jezelf. Je bent voor jezelf en voor je dochter aan het zorgen, jij bent de scheiding aan het verwerken en straks ziet het leven er weer beter uit en heb het ergste maar mooi gehad. Geen gezeur van haar tegen vriendinnen over tien jaar 'mijn moeder heeft de scheiding nooit echt verwerkt'. Nee zij kan zeggen; 'mijn ouders zijn gescheiden. Dat was niet leuk, ik heb gezien hoe kapot mijn moeder daar van was. Maar ze is zoveel leuker geworden daarna! Het gaat heel goed met haar (en ze is natuurlijk ook dolgelukkig met prins charming ).'
Zet in je outlook agenda dat je over een jaar het begin van dit topic terugleest.
Zet in je outlook agenda dat je over een jaar het begin van dit topic terugleest.
zondag 24 augustus 2014 om 18:16
Gewoon, omdat je het verdient! (en ondanks alles: een hele fijne verjaardag morgen. Je bent een dag eerder dan ik jarig!)
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
zondag 24 augustus 2014 om 20:11
zondag 24 augustus 2014 om 21:01
Lieve Leo, zoals ik je al in een PB schreef lees ik altijd mee, maar reageer heel zelden.
Wat je nu meemaakt, alleen, in je eentje, is gewoon klote.
Ook ik heb dit meegemaakt, de andere partij was al veel verder en van de ene op de andere dag werd ik weggezet. Een gezamenlijk geboekte vakantie werd door hem (zonder mijn medeweten) omgezet in een vakantie voor hem alleen omdat hij wilde nadenken.
Ik geloofde hem, tot ik op de ochtend van terugkomst ineens de ingeving kreeg om het reisbureau te bellen hoe laat de heer X zou aankomen. Toen kreeg ik te horen dat er een mevrouw bijgeboekt was. Dat was dus zijn "nieuwe vriendin". Ik werd dus in de waan gelaten dat hij alleen ging maar hij had al vervanging.
Dit is maar een kleine greep uit dingen die gebeurd zijn. Wel kan ik je zeggen dat ik mij net zo voelde als jij.
De relatie heeft 6 jaar geduurd, en ik heb er zeker 8 jaar voor nodig gehad om hem uit mijn systeem te krijgen.
Het gaat bij vlagen, nu is het alweer 12 jaar geleden, maar ik kan mijn ontreddering nog zo goed voor geest halen.
Rouwen is heftig, pijnlijk, en je wilt dat je normale leven weer doorgaat. Maar dit gaat niet voordat je alles een plekje hebt kunnen geven.
Het gekste van alle dingen vond ik nog dat ik ineens te maken kreeg met een man die ik niet herkende. Ik herkende niets meer van hem. En toch zoveel verdriet.
Het hoort erbij, pas na de rouw kan je verder. Helaas.
Je moet eerst zelf weer compleet worden voordat je niet meer op de automatische piloot functioneert. Mijn kinderen waren een grote steun in die tijd.
Lieverd, ik weet het, je wil het niet horen, maar laat alsjeblieft de tijd zijn werk doen. Zoek contact met degenen die je lief hebt, zoek hulp in de vorm van therapie. Alle beetjes helpen en de tijd nog het meest.
Echt echt waar, dit gaat een plaatsje krijgen, je leert ervan en wordt nog rijker, al voel je je nu heel erg arm.
Lieve knuffel, heel veel wijsheid, moed, kracht en doorzettingsvermogen, dat wens ik je met al mijn hart.
Dikke knuffel voor jou.
Wat je nu meemaakt, alleen, in je eentje, is gewoon klote.
Ook ik heb dit meegemaakt, de andere partij was al veel verder en van de ene op de andere dag werd ik weggezet. Een gezamenlijk geboekte vakantie werd door hem (zonder mijn medeweten) omgezet in een vakantie voor hem alleen omdat hij wilde nadenken.
Ik geloofde hem, tot ik op de ochtend van terugkomst ineens de ingeving kreeg om het reisbureau te bellen hoe laat de heer X zou aankomen. Toen kreeg ik te horen dat er een mevrouw bijgeboekt was. Dat was dus zijn "nieuwe vriendin". Ik werd dus in de waan gelaten dat hij alleen ging maar hij had al vervanging.
Dit is maar een kleine greep uit dingen die gebeurd zijn. Wel kan ik je zeggen dat ik mij net zo voelde als jij.
De relatie heeft 6 jaar geduurd, en ik heb er zeker 8 jaar voor nodig gehad om hem uit mijn systeem te krijgen.
Het gaat bij vlagen, nu is het alweer 12 jaar geleden, maar ik kan mijn ontreddering nog zo goed voor geest halen.
Rouwen is heftig, pijnlijk, en je wilt dat je normale leven weer doorgaat. Maar dit gaat niet voordat je alles een plekje hebt kunnen geven.
Het gekste van alle dingen vond ik nog dat ik ineens te maken kreeg met een man die ik niet herkende. Ik herkende niets meer van hem. En toch zoveel verdriet.
Het hoort erbij, pas na de rouw kan je verder. Helaas.
Je moet eerst zelf weer compleet worden voordat je niet meer op de automatische piloot functioneert. Mijn kinderen waren een grote steun in die tijd.
Lieverd, ik weet het, je wil het niet horen, maar laat alsjeblieft de tijd zijn werk doen. Zoek contact met degenen die je lief hebt, zoek hulp in de vorm van therapie. Alle beetjes helpen en de tijd nog het meest.
Echt echt waar, dit gaat een plaatsje krijgen, je leert ervan en wordt nog rijker, al voel je je nu heel erg arm.
Lieve knuffel, heel veel wijsheid, moed, kracht en doorzettingsvermogen, dat wens ik je met al mijn hart.
Dikke knuffel voor jou.
