Psyche
alle pijlers
Zelfmoordpoging moeder
maandag 2 oktober 2017 om 11:00
Ik schreef hier een tijdje geleden al eens over de psychologische problemen van mijn moeder. Voor de lange uitleg: loepje / zoekfunctie. De korte uitleg: Zelfmoordneigingen, alcoholprobleem, manipulatie. Na een korte gedwongen opname in een psychiatrisch centrum, was ze weer vrij en weigerde ze therapie. Ik woon zelf in het buitenland.
Gisteren kreeg ik de vraag van een vriendin van m'n moeder om DRINGEND te bellen. Aan de telefoon kreeg ik te horen dat die vriendin de hulpdiensten gebeld had na een vermoeden van zelfdoding (dat vermoeden was er door bepaalde berichten & het onbereikbaar zijn van mijn moeder). De hulpdiensten hebben haar bewusteloos gevonden. Nu is ze overgebracht naar de intensive care unit. Haar toestand is stabiel, maar ze is vermoedelijk al ruim 24 uur buiten bewustzijn. In haar urine zijn sporen van slaapmiddelen gevonden. Ze was onder invloed van alcohol en had een hoog bloedsuikergehalte (ze heeft type I diabetes), dit laatste wijst er op dat ze geen overdosis insuline heeft ingespoten (wat ze wel had gezegd in de berichten naar vrienden).
Nu is het afwachten op de resultaten van de bloedanalyse. En op het moment dat ze "wakker" wordt. Over mogelijke hersen- of zenuwschade kan nu geen uitspraak gedaan worden.
Ik weet niet wat ik kan doen. Ik ben zo boos! Ik was vorige week nog in België, bij haar op bezoek, we hadden een leuke tijd samen, ik vertelde haar dat ik zwanger was van een tweede kindje... En de avond na mijn vertrek doet ze zoiets.
Ik ben nu enorm kwaad en ongerust. Ik wil niet het eerste vliegtuig naar België nemen, omdat ik op dit moment gewoon zo boos ben. Haar eigen huisarts zegt ook dat ik best nog niet naar haar ga, omdat ze erg manipulatief is en ze anders dit nog eens probeert gewoon om een reactie bij mij uit te lokken. En omdat ik niks kan doen, ze is niet bij bewustzijn en ze ligt op intensive care. Maarja, het is natuurlijk ook mijn moeder. Al verloopt die band al heel lang moeizaam.
Pfff, sorry voor het warrige verhaal. Ik wou dit even kwijt. Ik zit nu op mijn werk en kan me helemaal niet concentreren. Ik verwacht elk moment telefoon van de politie of het ziekenhuis voor meer informatie.
Gisteren kreeg ik de vraag van een vriendin van m'n moeder om DRINGEND te bellen. Aan de telefoon kreeg ik te horen dat die vriendin de hulpdiensten gebeld had na een vermoeden van zelfdoding (dat vermoeden was er door bepaalde berichten & het onbereikbaar zijn van mijn moeder). De hulpdiensten hebben haar bewusteloos gevonden. Nu is ze overgebracht naar de intensive care unit. Haar toestand is stabiel, maar ze is vermoedelijk al ruim 24 uur buiten bewustzijn. In haar urine zijn sporen van slaapmiddelen gevonden. Ze was onder invloed van alcohol en had een hoog bloedsuikergehalte (ze heeft type I diabetes), dit laatste wijst er op dat ze geen overdosis insuline heeft ingespoten (wat ze wel had gezegd in de berichten naar vrienden).
Nu is het afwachten op de resultaten van de bloedanalyse. En op het moment dat ze "wakker" wordt. Over mogelijke hersen- of zenuwschade kan nu geen uitspraak gedaan worden.
Ik weet niet wat ik kan doen. Ik ben zo boos! Ik was vorige week nog in België, bij haar op bezoek, we hadden een leuke tijd samen, ik vertelde haar dat ik zwanger was van een tweede kindje... En de avond na mijn vertrek doet ze zoiets.
Ik ben nu enorm kwaad en ongerust. Ik wil niet het eerste vliegtuig naar België nemen, omdat ik op dit moment gewoon zo boos ben. Haar eigen huisarts zegt ook dat ik best nog niet naar haar ga, omdat ze erg manipulatief is en ze anders dit nog eens probeert gewoon om een reactie bij mij uit te lokken. En omdat ik niks kan doen, ze is niet bij bewustzijn en ze ligt op intensive care. Maarja, het is natuurlijk ook mijn moeder. Al verloopt die band al heel lang moeizaam.
Pfff, sorry voor het warrige verhaal. Ik wou dit even kwijt. Ik zit nu op mijn werk en kan me helemaal niet concentreren. Ik verwacht elk moment telefoon van de politie of het ziekenhuis voor meer informatie.
anoniem_207266 wijzigde dit bericht op 02-10-2017 11:04
0.02% gewijzigd
donderdag 5 oktober 2017 om 12:59
Medische update Goed nieuws en slecht nieuws. Uit de analyse van de CT scan blijkt er geen hersenschade te zijn. Het slechte nieuws: ze hebben absoluut geen idee wat er aan de hand is. Eigenlijk plannen ze nu geen grote onderzoeken meer, omdat ze gewoon niet weten waar ze moeten zoeken.
Vandaag doen ze opnieuw een EEG om te zien of er verbetering is in de hersenreactie. De verpleegster was daar erg duidelijk in: natuurlijk gaat die EEG nog steeds een vertraagde hersenreactie geven. Mijn moeder is immers nog steeds niet echt bij bewustzijn. Ik heb gevraagd of ze tijdens verdere bloedanalyses nog eens gekeken hebben of er nog slaapmiddelen in haar bloed te vinden zijn (dat kan een vertraagde hersenreactie veroorzaken) en dat vond de verpleegster wel een goed idee, dus ze heeft het genoteerd. Ze sluiten nog steeds niet uit dat ze voor een stuk doet alsof, maar ze zeggen ook zelf dat dit een enorm zware uitspraak is en dat ze die piste enkel willen volgen als alle andere oorzaken zijn uitgesloten. Ze willen ook zien of mijn aanwezigheid op zaterdag een response uitlokt, al is het maar een verhoogde hartslag of een meer doelgerichte beweging.
Vandaag doen ze opnieuw een EEG om te zien of er verbetering is in de hersenreactie. De verpleegster was daar erg duidelijk in: natuurlijk gaat die EEG nog steeds een vertraagde hersenreactie geven. Mijn moeder is immers nog steeds niet echt bij bewustzijn. Ik heb gevraagd of ze tijdens verdere bloedanalyses nog eens gekeken hebben of er nog slaapmiddelen in haar bloed te vinden zijn (dat kan een vertraagde hersenreactie veroorzaken) en dat vond de verpleegster wel een goed idee, dus ze heeft het genoteerd. Ze sluiten nog steeds niet uit dat ze voor een stuk doet alsof, maar ze zeggen ook zelf dat dit een enorm zware uitspraak is en dat ze die piste enkel willen volgen als alle andere oorzaken zijn uitgesloten. Ze willen ook zien of mijn aanwezigheid op zaterdag een response uitlokt, al is het maar een verhoogde hartslag of een meer doelgerichte beweging.
donderdag 5 oktober 2017 om 13:07
Heel juist. Niet op de zaken vooruitlopen (alsof ze al overleden zou zijn). Ik geloof niet dat je daar nog enige praktische tips bij nodig hebt. Het is meer dat strategische, dat je moet weten welke stappen nu handig zijn om te nemen, stel dat ze zou overlijden. Maar daar heb je geloof ik prima overzicht.
Lastig nieuws. Niet echt duidelijkheid. Behalve dan afwachten.
Lastig nieuws. Niet echt duidelijkheid. Behalve dan afwachten.
donderdag 5 oktober 2017 om 15:12
Ergens is het wel een opluchting hoor. Met hersenschade dan weet je dat herstel moeilijk kan zijn. Nu weten we niet wat er precies aan de hand is, maar het is in elk geval geen hersenschade. Of ja, het kan hersenschade zijn, maar het is niet zichtbaar op CT.
Mijn man vraagt zich af of het een psychologische reactie kan zijn. Een mislukte zelfmoordpoging, ze heeft daar 20 uur gelegen zonder hulp, al dan niet bij bewustzijn, misschien is dit een reactie van haar lichaam op extreme stress? Achja, het is (gelukkig) niet aan ons om de diagnose te stellen, maar ik merk dat ze op dit moment in het ziekenhuis ook in het donker tasten. Het is natuurlijk ook geen prioriteit op dit moment, haar toestand is stabiel, dus wellicht moeten we gewoon wat afwachten.
Vandaag voel ik mijzelf eigenlijk vrij goed. Het idee dat enkele praktische zaken in gang gezet zijn is een enorme opluchting. De sociale dienst van het ziekenhuis is direct op de zaak gesprongen, ze hebben al meerdere emails uitgestuurd (met mij in CC) naar allerlei instanties. De huisarts is op de hoogte van zijn rol in het beschrijven van haar medische toestand. Ik heb nog niets gehoord van de notaris, maar dat is nu niet van belang.
Morgen neem ik een half dagje verlof. Ik heb het eerste bezoek aan de verloskundige gepland en daarna wil ik mijn zoontje extra vroeg van de pre-school op halen om dan lekker rustig te gaan spelen in het park
Ik kijk ook een beetje uit naar mijn vriendinnen in België. Ik sta er altijd van versteld hoe zeer zij klaar staan voor mij als ik ze nodig heb, ondanks het feit dat we mekaar soms maar 3 keer op een jaar zien.
Mijn man vraagt zich af of het een psychologische reactie kan zijn. Een mislukte zelfmoordpoging, ze heeft daar 20 uur gelegen zonder hulp, al dan niet bij bewustzijn, misschien is dit een reactie van haar lichaam op extreme stress? Achja, het is (gelukkig) niet aan ons om de diagnose te stellen, maar ik merk dat ze op dit moment in het ziekenhuis ook in het donker tasten. Het is natuurlijk ook geen prioriteit op dit moment, haar toestand is stabiel, dus wellicht moeten we gewoon wat afwachten.
Vandaag voel ik mijzelf eigenlijk vrij goed. Het idee dat enkele praktische zaken in gang gezet zijn is een enorme opluchting. De sociale dienst van het ziekenhuis is direct op de zaak gesprongen, ze hebben al meerdere emails uitgestuurd (met mij in CC) naar allerlei instanties. De huisarts is op de hoogte van zijn rol in het beschrijven van haar medische toestand. Ik heb nog niets gehoord van de notaris, maar dat is nu niet van belang.
Morgen neem ik een half dagje verlof. Ik heb het eerste bezoek aan de verloskundige gepland en daarna wil ik mijn zoontje extra vroeg van de pre-school op halen om dan lekker rustig te gaan spelen in het park
Ik kijk ook een beetje uit naar mijn vriendinnen in België. Ik sta er altijd van versteld hoe zeer zij klaar staan voor mij als ik ze nodig heb, ondanks het feit dat we mekaar soms maar 3 keer op een jaar zien.
donderdag 5 oktober 2017 om 20:05
Wat bijzonder!
Heel veel sterkte ook met alle administratieve rompslomp die hier ook bij komt kijken, wat een geregel.
vrijdag 6 oktober 2017 om 10:21
Ik heb net te horen gekregen dat er iemand bij haar was op de avond dat ze dit gedaan heeft. Ik ben dus behoorlijk pissed dat deze info verzwegen werd door vrienden van haar. Leek me best ook relevant voor het rapport van de politie, dus ik bel naar de politie en zeg het volgende: "Ik ben Lilapie, dochter van XXX, jullie hebben afgelopen weekend een interventie gedaan voor de zelfmoordpoging van mijn moeder. Ik heb net te horen gekregen dat er die avond iemand bij haar was. Nu heb ik behalve de naam geen verdere informatie en ik ken die persoon z..." Een gemeen politievrouwtje onderbreekt mij door heel streng te zeggen "Mevrouw wij mogen u deze informatie niet geven".
Ok, ik ben meestal een behoorlijk rustig persoon, maar nu was ik toch kwaad, zeg! Dus ik ben nogal beginnen roepen aan de telefoon, dat IK met informatie kom, dat dit wel gaat over mijn moeder die bewusteloos in het ziekenhuis ligt en dat ze misschien een beetje respect mag tonen door mij bijvoorbeeld te laten uitspreken als ik iets zeg.
Uiteindelijk de naam doorgegeven. Wel weinig andere informatie, tja, ik heb een naam. Ik heb een vermoeden waar ze hem van kan kennen, maar ik wil verder niet zelf op "onderzoek" gaan. Dat is het werk van de politie.
Wat denken jullie wat ik best kan doen met sociale media? Er beginnen zich nu allerlei berichten te verzamelen op mijn moeder´s Facebookpagina. Mensen die ongerust zijn, die vragen of er iets gebeurd is... Enerzijds denk ik dat het soms nuttig kan zijn om gewoon een kort, maar eerlijk, bericht op haar wall te zetten met de informatie wat er gebeurd is. Misschien heeft nog iemand een smsje gehad of iets gehoord? Anderzijds vrees ik dat ik dan een aanspreekpunt word van allerlei mensen die ik niet ken en niet wil kennen. Ik vind het nu al soms vervelend dat die vrienden die de hulpdiensten verwittigd hebben me elke avond "lastigvallen" op messenger. Natuurlijk doen ze dit met goede bedoelingen en hebben ze ook behoefte om er over te praten, maar ik wil ´s avonds gewoon wat werken of wat tv kijken en niet de hele avond geconfronteerd worden met wat er gebeurd is.
Verder heb ik de notaris gevonden. Zij zijn op de hoogte van de situatie. Op dit moment is er nog geen handtekening van mijn moeder nodig. Het kan zijn dat dit in de nabije toekomst wel het geval is en dan tekent de bewindvoerder of in het slechtste geval, ik.
Ok, ik ben meestal een behoorlijk rustig persoon, maar nu was ik toch kwaad, zeg! Dus ik ben nogal beginnen roepen aan de telefoon, dat IK met informatie kom, dat dit wel gaat over mijn moeder die bewusteloos in het ziekenhuis ligt en dat ze misschien een beetje respect mag tonen door mij bijvoorbeeld te laten uitspreken als ik iets zeg.
Uiteindelijk de naam doorgegeven. Wel weinig andere informatie, tja, ik heb een naam. Ik heb een vermoeden waar ze hem van kan kennen, maar ik wil verder niet zelf op "onderzoek" gaan. Dat is het werk van de politie.
Wat denken jullie wat ik best kan doen met sociale media? Er beginnen zich nu allerlei berichten te verzamelen op mijn moeder´s Facebookpagina. Mensen die ongerust zijn, die vragen of er iets gebeurd is... Enerzijds denk ik dat het soms nuttig kan zijn om gewoon een kort, maar eerlijk, bericht op haar wall te zetten met de informatie wat er gebeurd is. Misschien heeft nog iemand een smsje gehad of iets gehoord? Anderzijds vrees ik dat ik dan een aanspreekpunt word van allerlei mensen die ik niet ken en niet wil kennen. Ik vind het nu al soms vervelend dat die vrienden die de hulpdiensten verwittigd hebben me elke avond "lastigvallen" op messenger. Natuurlijk doen ze dit met goede bedoelingen en hebben ze ook behoefte om er over te praten, maar ik wil ´s avonds gewoon wat werken of wat tv kijken en niet de hele avond geconfronteerd worden met wat er gebeurd is.
Verder heb ik de notaris gevonden. Zij zijn op de hoogte van de situatie. Op dit moment is er nog geen handtekening van mijn moeder nodig. Het kan zijn dat dit in de nabije toekomst wel het geval is en dan tekent de bewindvoerder of in het slechtste geval, ik.
vrijdag 6 oktober 2017 om 10:39
Zo kan me voorstellen dat je uit je slof schiet tegen zo n agent. Bah!
Over Social media: lastig omdat je je moeder niet kan vragen wat zij zou willen. Misschien een kort algemeen bericht dat je moeder op dit moment niet bereikbaar is door ziekte? En dat als mensen je individueel benaderen je dit contact ook zeer beperkt houdt...?
Fijn dat je een notaris hebt gevonden.
Over Social media: lastig omdat je je moeder niet kan vragen wat zij zou willen. Misschien een kort algemeen bericht dat je moeder op dit moment niet bereikbaar is door ziekte? En dat als mensen je individueel benaderen je dit contact ook zeer beperkt houdt...?
Fijn dat je een notaris hebt gevonden.
vrijdag 6 oktober 2017 om 10:48
Eens met flora_26. Ik zou een heel zorgvuldig berichtje proberen op te stellen waarin je omschrijft dat ze in het ziekenhuis ligt en stabiel is, en bijvoorbeeld dat ze zelf weer reageert zodra dat mogelijk is. Dus mensen even globaal op de hoogte stellen maar ook op afstand houden. Daarna kun je het negeren lijkt me. Als je meelezers of input nodig hebt dan zijn die hier vast te vinden.
Fijn dat je de juiste notaris te pakken hebt!
Fijn dat je de juiste notaris te pakken hebt!
The owls are not what they seem
vrijdag 6 oktober 2017 om 11:08
Och Lilapie toch. 
Ik ben het eens met Flora. Dat is een prima bericht. En bij persoonlijk bericht vraag je die persoon gewoon of die een tijdje afstand wil houden want je bent druk met andere zaken. Zou niet specifiek zijn met wat je dan aan het doen bent. Hebben ze niks mee te maken.
Hebben de vriendinnen van je moeder onderling contact? Zo ja, zou ik hen vragen één persoon door te geven die je dagelijks een update geeft en dat je voor de rest met rust gelaten wilt worden.
Wat je ook nog kunt doen is haar pagina tijdelijk op zwart zetten. De meeste mensen onthouden hun wachtwoord op pc of telefoon dus dan kun je inloggen als je haar pc of telefoon aan krijgt.
Is er inmiddels al een psych bij je moeder geweest?
Veel plezier met je zoontje vanmiddag.
Ik ben het eens met Flora. Dat is een prima bericht. En bij persoonlijk bericht vraag je die persoon gewoon of die een tijdje afstand wil houden want je bent druk met andere zaken. Zou niet specifiek zijn met wat je dan aan het doen bent. Hebben ze niks mee te maken.
Hebben de vriendinnen van je moeder onderling contact? Zo ja, zou ik hen vragen één persoon door te geven die je dagelijks een update geeft en dat je voor de rest met rust gelaten wilt worden.
Wat je ook nog kunt doen is haar pagina tijdelijk op zwart zetten. De meeste mensen onthouden hun wachtwoord op pc of telefoon dus dan kun je inloggen als je haar pc of telefoon aan krijgt.
Is er inmiddels al een psych bij je moeder geweest?
Veel plezier met je zoontje vanmiddag.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
vrijdag 6 oktober 2017 om 11:20
Er is nog geen psych langsgeweest, aangezien ze echt nog maar heel beperkt bij bewustzijn is.
Net nog even gebeld en er is eigenlijk weinig tot geen progressie. Dat ze simpele opdrachten uitvoert is blijkbaar wel echt heel beperkt. Ik vroeg ook nog eens of men in de richting van psychologische oorzaken gaat kijken, maar de verpleegster zei dat ze eerst alle mogelijke lichamelijke oorzaken moeten kunnen uitsluiten.
Morgen zal ik ook met een arts kunnen praten als ik daar ben.
Ik wacht nog even met iets op FB te zetten. Haar goede vrienden zijn sowieso op de hoogte (zonder FB). En ik merk dat een vriendin van mijn moeder wel de moeite doet om op sommige berichten te reageren met een algemeen bericht ("ze ligt in het ziekenhuis. Haar toestand is stabiel").
Net nog even gebeld en er is eigenlijk weinig tot geen progressie. Dat ze simpele opdrachten uitvoert is blijkbaar wel echt heel beperkt. Ik vroeg ook nog eens of men in de richting van psychologische oorzaken gaat kijken, maar de verpleegster zei dat ze eerst alle mogelijke lichamelijke oorzaken moeten kunnen uitsluiten.
Morgen zal ik ook met een arts kunnen praten als ik daar ben.
Ik wacht nog even met iets op FB te zetten. Haar goede vrienden zijn sowieso op de hoogte (zonder FB). En ik merk dat een vriendin van mijn moeder wel de moeite doet om op sommige berichten te reageren met een algemeen bericht ("ze ligt in het ziekenhuis. Haar toestand is stabiel").
vrijdag 6 oktober 2017 om 12:03
Niet lullig bedoelt maar bespreek het idd met een arts. Iemand met deze geschiedenis had een gemiddelde psychiater toch even willen zien. Kleine moeite ook, die loopt toch al rond in het ziekenhuis.lilapie schreef: ↑06-10-2017 11:20Er is nog geen psych langsgeweest, aangezien ze echt nog maar heel beperkt bij bewustzijn is.
Net nog even gebeld en er is eigenlijk weinig tot geen progressie. Dat ze simpele opdrachten uitvoert is blijkbaar wel echt heel beperkt. Ik vroeg ook nog eens of men in de richting van psychologische oorzaken gaat kijken, maar de verpleegster zei dat ze eerst alle mogelijke lichamelijke oorzaken moeten kunnen uitsluiten.
Morgen zal ik ook met een arts kunnen praten als ik daar ben.
Ik wacht nog even met iets op FB te zetten. Haar goede vrienden zijn sowieso op de hoogte (zonder FB). En ik merk dat een vriendin van mijn moeder wel de moeite doet om op sommige berichten te reageren met een algemeen bericht ("ze ligt in het ziekenhuis. Haar toestand is stabiel").
Fijn dat die vriendin reageert. Dat maakt het voor jou weer iets prettiger. En hoef je daar ook niet mee bezig te zijn.
Mocht iemand aan haar apparatuur kunnen komen. Zoals laptop/tablet/telefoon kan daar ook nog even in de browsergeschiedenis gekeken worden. Wellicht dat daar nog iets duidelijk uit wordt.
Voor nu zou ik de boel even laten voor wat het is en fijn genieten van je kindje(s).
Weet je al waar je gaat logeren?
kia wijzigde dit bericht op 06-10-2017 13:26
0.24% gewijzigd
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
vrijdag 6 oktober 2017 om 12:33
Wat een rot situatie zeg. Wel fijn dat je veel steun in je omgeving hebt, dat heb je nu ook wel nodig.
Ik vroeg me tijdens het lezen af of iemand gedacht heeft aan de gevolgen van acute alcohol onthouding? Ze dronk nogal stevig en nu natuurlijk niet meer. Hoewel men vaak denkt aan juist rusteloosheid bij mensen die last hebben van alcoholonthouding komt een verandering/daling van het bewustzijn ook voor.
Ik hoop dat de afspraak bij de verloskundige goed gaat en je vanmiddag even van je mannetje kan genieten en je gedachten verzetten.
Wel fijn dat je veel steun in je omgeving hebt, dat heb je nu ook wel nodig. Ik vroeg me tijdens het lezen af of iemand gedacht heeft aan de gevolgen van acute alcohol onthouding? Ze dronk nogal stevig en nu natuurlijk niet meer. Hoewel men vaak denkt aan juist rusteloosheid bij mensen die last hebben van alcoholonthouding komt een verandering/daling van het bewustzijn ook voor.
Ik hoop dat de afspraak bij de verloskundige goed gaat en je vanmiddag even van je mannetje kan genieten en je gedachten verzetten.
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
vrijdag 6 oktober 2017 om 21:39
Volgens mij kun jij nog wel een extra knuffel gebruiken.
Wat betreft die vriendinnen op messenger: is het een idee om de meldingen uit te zetten en hen te vragen om hun berichten/vragen voor het avondeten te sturen? Dan heb jij de avond gewoon lekker voor jezelf.
Overigens vind ik de opmerking van mevrouw theelepel ook een goede: in het ziekenhuis krijgt ze geen alcohol, en ik gok dat ze ook niet veel krijgt tegen eventuele ontwenningsverschijnselen.
En ik snap dat je pissed bent over die persoon die bij haar was en dat jij dat niet wist!
Tip van de browsergeschiedenis vind ik ook een goede.
En ik zou toch ook even die psych langs laten komen, voor het geval ze idd faket.
Goede vlucht morgen.
Wat betreft die vriendinnen op messenger: is het een idee om de meldingen uit te zetten en hen te vragen om hun berichten/vragen voor het avondeten te sturen? Dan heb jij de avond gewoon lekker voor jezelf.
Overigens vind ik de opmerking van mevrouw theelepel ook een goede: in het ziekenhuis krijgt ze geen alcohol, en ik gok dat ze ook niet veel krijgt tegen eventuele ontwenningsverschijnselen.
En ik snap dat je pissed bent over die persoon die bij haar was en dat jij dat niet wist!
Tip van de browsergeschiedenis vind ik ook een goede.
En ik zou toch ook even die psych langs laten komen, voor het geval ze idd faket.
Goede vlucht morgen.
zaterdag 7 oktober 2017 om 06:03
Bedankt iedereen. Ik vertrek zo meteen naar de luchthaven. Voel me helemaal gebroken, het gaat vandaag een zware dag zijn. Ik beef helemaal en heb het zo koud (ok, ik woon in Zweden 
maar mijn appartement is wel gewoon 22°C) en ben misselijk. Ik wil gewoon thuisblijven bij mijn man en kindje en heel die situatie in België vergeten!
Gisteren had ik het eerste bezoek bij de vk, daar heb ik het ook over mijn moeder's situatie gehad. Zij vond een doorverwijzing naar een psych (voor mij) niet nodig omdat ik er gewoon rustig en rationeel over kan praten. Vreemd genoeg heb ik een lage bloeddruk en normale hartslag. Zij denkt niet dat mijn stress echt invloed heeft op de ontwikkeling van de baby.
Ik heb gisterenavond met een vriend van me die arts is gepraat. Hij zegt dat het normaal is dat er geen psych naar mijn moeder gaat. Elke andere piste moet uitgesloten zijn. Bewustzijnsverlies bij bvb psychose kan voorkomen, maar is vrij zeldzaam. Hij gaf als tip om te polsen naar methanolvergiftiging (zit niet standaard in de toxico screening) en te vragen of een MRI zonder contrastvloeistof een oplossing is. Hij is een fan van CT-scan voor hersenschade, maar hij zegt zelf dat hij geen neuroloog is.
maar mijn appartement is wel gewoon 22°C) en ben misselijk. Ik wil gewoon thuisblijven bij mijn man en kindje en heel die situatie in België vergeten!Gisteren had ik het eerste bezoek bij de vk, daar heb ik het ook over mijn moeder's situatie gehad. Zij vond een doorverwijzing naar een psych (voor mij) niet nodig omdat ik er gewoon rustig en rationeel over kan praten. Vreemd genoeg heb ik een lage bloeddruk en normale hartslag. Zij denkt niet dat mijn stress echt invloed heeft op de ontwikkeling van de baby.
Ik heb gisterenavond met een vriend van me die arts is gepraat. Hij zegt dat het normaal is dat er geen psych naar mijn moeder gaat. Elke andere piste moet uitgesloten zijn. Bewustzijnsverlies bij bvb psychose kan voorkomen, maar is vrij zeldzaam. Hij gaf als tip om te polsen naar methanolvergiftiging (zit niet standaard in de toxico screening) en te vragen of een MRI zonder contrastvloeistof een oplossing is. Hij is een fan van CT-scan voor hersenschade, maar hij zegt zelf dat hij geen neuroloog is.
zondag 8 oktober 2017 om 07:22
Gisteren heb ik haar twee keer gezien. Het is allemaal heel vreemd!
De eerste keer dat ik ging was m'n vriendin er bij. Het was niet zo eng als ik dacht. Ik had verwacht iemand in een vegetatieve staat te zien, maar dat was het niet. Ze keek mij wel aan en leek me wel te herkennen. Ik begreep ook onmiddellijk wat de verpleging bedoelt met "ze doet zich minder bewust voor dan dat ze is". Van zodra ik een moeilijke vraag stelde (waarom heb je dit gedaan?) deed ze haar ogen dicht voor een tijdje. Dit heeft ze echt meerdere keren gedaan, dus het was geen toeval. We zagen ook vanuit een andere ruimte (waar zij ons niet zag) dat ze veel meer beweegt als er niemand is. Verder was er weinig contact, maar ik had wel sterk het gevoel dat ze wist wie ik was omdat ze me bleef aankijken.
Daarna ging ik drie uur later terug en het leek medisch alsof er drie dagen tussen zaten! Ze huilde toen ze mij zag. Ze kon ja en nee knikken op vragen. Ze kon ook haar emoties duidelijk maken door haar gezicht en bepaalde handelingen met haar hand (moeilijk te omschrijven). Dat vond ik erg pijnlijk. Op de vragen "weet je waarom je hier ligt" en "weet je wat je gedaan hebt" knikte ze ja *slik*. Ik zag aan haar gezicht vooral verdriet (verdriet omdat het niet gelukt is? Of spijt dat ze het gedaan heeft?). Op een bepaald moment vroeg ik "heb je die avond insuline ingespoten", toen probeerde ze een woord te zeggen, maar dat ging nog niet echt.
Naar de verpleging toe zag ik vooral boosheid. Ze keek erg boos naar de verpleger, heel anders dan naar mij. Als die iets vroegen deed ze een bepaalde beweging met haar armen die ik herken van haar dronken buien waarop ze boos is op de wereld. Zo van "het is allemaal te veel, rot op". Haha, het lijkt nu alsof ik erg veel interpreteer aan die handbeweging, maar het is echt zo'n typisch dingetje dat ze deed.
Ik heb een lang gesprek gehad met de arts. Daar kwam als belangrijkste punt naar voor dat er op de dagelijkse EEG verbetering is en dat hij een patient ziet die veel verbeterd is sinds 1 week opname. Over prognoses kan er niks gezegd worden. Ze kan binnen een week weer normaal zijn, of binnen 6 maand of altijd zo blijven. Hij heeft nog al patiënten met hetzelfde klinische beeld behandeld, de laatste was dieper weg dan mijn moeder, wandelde na 2 maanden de ICU buiten en heeft kort daarna dezelfde zelfmoordpoging gedaan, met succes *slik*
Er zijn in belgie geen opties tot een langdurige gedwongen opname in de psychiatrie. Tien dagen, max. Dan een herevaluatie door de rechter. Als zij tegen de rechter zegt dat ze vrijwillig in therapie gaat, dan eindigt de gedwongen opname. Het is een systeem dat faalt.
Ik heb voor mijzelf ook besloten dat daar het contact met mijn moeder eindigt. Dit is haar laatste kans. Weigert ze hierna therapie (er even van uit gaande dat ze beter wordt) dan stopt het. Ik heb meer gedaan dan wat ik kon doen.
De eerste keer dat ik ging was m'n vriendin er bij. Het was niet zo eng als ik dacht. Ik had verwacht iemand in een vegetatieve staat te zien, maar dat was het niet. Ze keek mij wel aan en leek me wel te herkennen. Ik begreep ook onmiddellijk wat de verpleging bedoelt met "ze doet zich minder bewust voor dan dat ze is". Van zodra ik een moeilijke vraag stelde (waarom heb je dit gedaan?) deed ze haar ogen dicht voor een tijdje. Dit heeft ze echt meerdere keren gedaan, dus het was geen toeval. We zagen ook vanuit een andere ruimte (waar zij ons niet zag) dat ze veel meer beweegt als er niemand is. Verder was er weinig contact, maar ik had wel sterk het gevoel dat ze wist wie ik was omdat ze me bleef aankijken.
Daarna ging ik drie uur later terug en het leek medisch alsof er drie dagen tussen zaten! Ze huilde toen ze mij zag. Ze kon ja en nee knikken op vragen. Ze kon ook haar emoties duidelijk maken door haar gezicht en bepaalde handelingen met haar hand (moeilijk te omschrijven). Dat vond ik erg pijnlijk. Op de vragen "weet je waarom je hier ligt" en "weet je wat je gedaan hebt" knikte ze ja *slik*. Ik zag aan haar gezicht vooral verdriet (verdriet omdat het niet gelukt is? Of spijt dat ze het gedaan heeft?). Op een bepaald moment vroeg ik "heb je die avond insuline ingespoten", toen probeerde ze een woord te zeggen, maar dat ging nog niet echt.
Naar de verpleging toe zag ik vooral boosheid. Ze keek erg boos naar de verpleger, heel anders dan naar mij. Als die iets vroegen deed ze een bepaalde beweging met haar armen die ik herken van haar dronken buien waarop ze boos is op de wereld. Zo van "het is allemaal te veel, rot op". Haha, het lijkt nu alsof ik erg veel interpreteer aan die handbeweging, maar het is echt zo'n typisch dingetje dat ze deed.
Ik heb een lang gesprek gehad met de arts. Daar kwam als belangrijkste punt naar voor dat er op de dagelijkse EEG verbetering is en dat hij een patient ziet die veel verbeterd is sinds 1 week opname. Over prognoses kan er niks gezegd worden. Ze kan binnen een week weer normaal zijn, of binnen 6 maand of altijd zo blijven. Hij heeft nog al patiënten met hetzelfde klinische beeld behandeld, de laatste was dieper weg dan mijn moeder, wandelde na 2 maanden de ICU buiten en heeft kort daarna dezelfde zelfmoordpoging gedaan, met succes *slik*
Er zijn in belgie geen opties tot een langdurige gedwongen opname in de psychiatrie. Tien dagen, max. Dan een herevaluatie door de rechter. Als zij tegen de rechter zegt dat ze vrijwillig in therapie gaat, dan eindigt de gedwongen opname. Het is een systeem dat faalt.
Ik heb voor mijzelf ook besloten dat daar het contact met mijn moeder eindigt. Dit is haar laatste kans. Weigert ze hierna therapie (er even van uit gaande dat ze beter wordt) dan stopt het. Ik heb meer gedaan dan wat ik kon doen.
zondag 8 oktober 2017 om 10:04
Zware keuze, wel verstandig. Jij moet verder met je leven, hoe tragisch dat van haar ook is (... en: hoe tragisch zij het ook maakt).
zondag 8 oktober 2017 om 12:52
Ik snap je keuze volledig! En ik zou ook zorgen dat zij dit snapt, dat ze de consequenties van haar keuze overziet. Wellicht werkt een interventie a la 'Verslaafd?!'? Met brieven en inderdaad de consequentie dat jij het contact verbreekt en ze haar kleinkinderen nooit meer zal zien als ze nu weer weigert?
zondag 8 oktober 2017 om 13:06
@blueeyes: ik denk niet dat het zou helpen zodat ze hulp zoekt. Ik wil ook niet dat ik haar moet manipuleren om hulp te zoeken. Zij moet zelf inzien dat het nodig is, anders heeft therapie ook weinig nut. Ze moet het niet voor mij doen, maar voor haarzelf.
Ik doe dit in de eerste plaats om mijzelf en mijn gezin te beschermen. Als zij nu weer fysiek beter wordt en ze werkt niet aan haar psychologische problemen, dan sta ik binnen x-aantal weken/maanden weer aan de intensive care unit of in het mortuarium.
Vandaag heb ik haar weer gezien. Ze was minder goed dan gisteren. Ik denk dat ze ook wel dingen tegenwerkt. Als ik vraag "knijp eens in m'n hand", dan knijpt ze drie keer. Als de arts het vraagt, dan doet ze niks. Vandaag kwamen er wel meer emoties vrij bij mij. Ik heb naast haar bed staan huilen en werd ook boos op haar (waarom doet ze mij dit verdomme aan?? Ik ben 2,5 jaar geleden mijn papa verloren, nu verlies ik op een bepaalde manier mijn moeder!). Ik denk dat mijn rationele reactie van gisteren een beetje door de eerste shock kwam. Nu is het wat meer aan het landen. Ik vind het ook moeilijk om haar achter te laten, omdat ze dan de rest van de dag alleen zit.
Ik doe dit in de eerste plaats om mijzelf en mijn gezin te beschermen. Als zij nu weer fysiek beter wordt en ze werkt niet aan haar psychologische problemen, dan sta ik binnen x-aantal weken/maanden weer aan de intensive care unit of in het mortuarium.
Vandaag heb ik haar weer gezien. Ze was minder goed dan gisteren. Ik denk dat ze ook wel dingen tegenwerkt. Als ik vraag "knijp eens in m'n hand", dan knijpt ze drie keer. Als de arts het vraagt, dan doet ze niks. Vandaag kwamen er wel meer emoties vrij bij mij. Ik heb naast haar bed staan huilen en werd ook boos op haar (waarom doet ze mij dit verdomme aan?? Ik ben 2,5 jaar geleden mijn papa verloren, nu verlies ik op een bepaalde manier mijn moeder!). Ik denk dat mijn rationele reactie van gisteren een beetje door de eerste shock kwam. Nu is het wat meer aan het landen. Ik vind het ook moeilijk om haar achter te laten, omdat ze dan de rest van de dag alleen zit.
