Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
maandag 18 oktober 2010 om 21:50
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 21:36:
Ja voor mij is dat ook een hele stap, om toch aan de AD te gaan, want eigenlijk wil ik het niet en wil ik het allemaal gewoon zelf kunnen.
Maar goed, soms ben je zo ver dat je alles aangrijpt en nu is dat dus zo'n moment.
Ik durf er nog niet echt op te rekenen dat het gaat werken, ik sta er vrij blanco in geloof ik. Ik weet dat er ook veel scepsis is over AD en de werking ervan en dat heb ik ook in mijn achterhoofd.
Maar ik zal het wel merken.
Ik heb een psycholoog maar die zie ik te weinig omdat die te ver weg zit en ik ga er dus nu 1 in mijn omgeving zoeken en zorgen dat ik zeker 1 keer in de week een gesprek heb.
En daarnaast heb ik nog een soort maatschappelijk werk hulpverlener.
Waarom zou je het allemaal zelf moeten kunnen doen als AD je wel kunnen helpen? Het geeft zelf aan dat het niet goed gaat, dan zou ik inderdaad alles wat maar enigszins kan helpen aangrijpen. Goed dat je naar een psy gaat zoeken in de buurt, lijkt me wel belangrijk voor je om iemand te hebben bij wie je eens per week terecht kan als het nu op dit moment zo slecht gaat. Ik hoop dat je iemand vindt bij wie je je goed voelt en die je een gevoel van vertrouwen kan geven!
Bij mij had de paniek er trouwens mee te maken dat ik mijn grenzen niet kon aangeven waardoor alles altijd keihard binnen kwam en ik het gevoel had niet bij machte te zijn dat af te grenzen. Gelukkig gaat dat nu wel beter en leer ik beetje bij beetje mijn grenzen te herkennen, maar wat kost dat veel tijd!
Ja voor mij is dat ook een hele stap, om toch aan de AD te gaan, want eigenlijk wil ik het niet en wil ik het allemaal gewoon zelf kunnen.
Maar goed, soms ben je zo ver dat je alles aangrijpt en nu is dat dus zo'n moment.
Ik durf er nog niet echt op te rekenen dat het gaat werken, ik sta er vrij blanco in geloof ik. Ik weet dat er ook veel scepsis is over AD en de werking ervan en dat heb ik ook in mijn achterhoofd.
Maar ik zal het wel merken.
Ik heb een psycholoog maar die zie ik te weinig omdat die te ver weg zit en ik ga er dus nu 1 in mijn omgeving zoeken en zorgen dat ik zeker 1 keer in de week een gesprek heb.
En daarnaast heb ik nog een soort maatschappelijk werk hulpverlener.
Waarom zou je het allemaal zelf moeten kunnen doen als AD je wel kunnen helpen? Het geeft zelf aan dat het niet goed gaat, dan zou ik inderdaad alles wat maar enigszins kan helpen aangrijpen. Goed dat je naar een psy gaat zoeken in de buurt, lijkt me wel belangrijk voor je om iemand te hebben bij wie je eens per week terecht kan als het nu op dit moment zo slecht gaat. Ik hoop dat je iemand vindt bij wie je je goed voelt en die je een gevoel van vertrouwen kan geven!
Bij mij had de paniek er trouwens mee te maken dat ik mijn grenzen niet kon aangeven waardoor alles altijd keihard binnen kwam en ik het gevoel had niet bij machte te zijn dat af te grenzen. Gelukkig gaat dat nu wel beter en leer ik beetje bij beetje mijn grenzen te herkennen, maar wat kost dat veel tijd!
maandag 18 oktober 2010 om 21:59
quote:aardbei79 schreef op 18 oktober 2010 @ 21:50:
[...]
Waarom zou je het allemaal zelf moeten kunnen doen als AD je wel kunnen helpen? Het geeft zelf aan dat het niet goed gaat, dan zou ik inderdaad alles wat maar enigszins kan helpen aangrijpen. Goed dat je naar een psy gaat zoeken in de buurt, lijkt me wel belangrijk voor je om iemand te hebben bij wie je eens per week terecht kan als het nu op dit moment zo slecht gaat. Ik hoop dat je iemand vindt bij wie je je goed voelt en die je een gevoel van vertrouwen kan geven!
Bij mij had de paniek er trouwens mee te maken dat ik mijn grenzen niet kon aangeven waardoor alles altijd keihard binnen kwam en ik het gevoel had niet bij machte te zijn dat af te grenzen. Gelukkig gaat dat nu wel beter en leer ik beetje bij beetje mijn grenzen te herkennen, maar wat kost dat veel tijd!
Dat over grenzen aangeven, dat speelt bij mij ook. Ik heb ook heel veel moeite met mijn plek durven innemen en te voelen wat bij mij hoort en wat van een ander is.
Ik ben te 'open', alles komt keihard en ongecontroleerd binnen en ik verdwijn daar als het ware in, weet niet meer wie ik zelf ben en wat ik voel en denk.
Maar de angst en paniek komt bij mij vooral doordat ik mijzelf continu aan het beschadigen ben, continu mezelf aan het afkraken, heel streng voor mezelf zijn, veel te hoge eisen stellen.
En het is nooit goed.
Over de AD: ik had er ook moeite mee omdat ik nou eenmaal niet zo'n fan ben van medicijnen, omdat ik graag alles op eigen kracht wil doen, maar ook omdat ik juist dichter bij mijn gevoel aan het komen ben en bang was dat weer kwijt te raken.
En het is weer een verandering en daar ben ook al niet zo goed in .
Nou ergens wel want ik heb een hekel aan sleur, maar dit soort veranderingen kunnen mij ook weer helemaal uit balans brengen.
[...]
Waarom zou je het allemaal zelf moeten kunnen doen als AD je wel kunnen helpen? Het geeft zelf aan dat het niet goed gaat, dan zou ik inderdaad alles wat maar enigszins kan helpen aangrijpen. Goed dat je naar een psy gaat zoeken in de buurt, lijkt me wel belangrijk voor je om iemand te hebben bij wie je eens per week terecht kan als het nu op dit moment zo slecht gaat. Ik hoop dat je iemand vindt bij wie je je goed voelt en die je een gevoel van vertrouwen kan geven!
Bij mij had de paniek er trouwens mee te maken dat ik mijn grenzen niet kon aangeven waardoor alles altijd keihard binnen kwam en ik het gevoel had niet bij machte te zijn dat af te grenzen. Gelukkig gaat dat nu wel beter en leer ik beetje bij beetje mijn grenzen te herkennen, maar wat kost dat veel tijd!
Dat over grenzen aangeven, dat speelt bij mij ook. Ik heb ook heel veel moeite met mijn plek durven innemen en te voelen wat bij mij hoort en wat van een ander is.
Ik ben te 'open', alles komt keihard en ongecontroleerd binnen en ik verdwijn daar als het ware in, weet niet meer wie ik zelf ben en wat ik voel en denk.
Maar de angst en paniek komt bij mij vooral doordat ik mijzelf continu aan het beschadigen ben, continu mezelf aan het afkraken, heel streng voor mezelf zijn, veel te hoge eisen stellen.
En het is nooit goed.
Over de AD: ik had er ook moeite mee omdat ik nou eenmaal niet zo'n fan ben van medicijnen, omdat ik graag alles op eigen kracht wil doen, maar ook omdat ik juist dichter bij mijn gevoel aan het komen ben en bang was dat weer kwijt te raken.
En het is weer een verandering en daar ben ook al niet zo goed in .
Nou ergens wel want ik heb een hekel aan sleur, maar dit soort veranderingen kunnen mij ook weer helemaal uit balans brengen.
maandag 18 oktober 2010 om 21:59
hallo,
heb niet alles gelezen, maar heb het idee dat er binnen de rechtspraak nu (eindelijk) meer rekening mee gehouden wordt niet dat dat op jou van toepassing is (meer een beroepsmatige frustratie voor mij), maar er staat ook informatie in over hechtingsproblematiek op latere leeftijd en ook dat - hoewel lastiger op volwassen leeftijd- je nog steeds kunt leren om er iets aan te doen. misschien heb je er iets aan.
veel sterkte!!
http://www.rechtspraak.nl ... heopvoedingssituaties.pdf
(zie dat de link niet werkt, maar rechtspraak.nl, dan links zoeken op hechting en dan het eerste zoekresultaat)
heb niet alles gelezen, maar heb het idee dat er binnen de rechtspraak nu (eindelijk) meer rekening mee gehouden wordt niet dat dat op jou van toepassing is (meer een beroepsmatige frustratie voor mij), maar er staat ook informatie in over hechtingsproblematiek op latere leeftijd en ook dat - hoewel lastiger op volwassen leeftijd- je nog steeds kunt leren om er iets aan te doen. misschien heb je er iets aan.
veel sterkte!!
http://www.rechtspraak.nl ... heopvoedingssituaties.pdf
(zie dat de link niet werkt, maar rechtspraak.nl, dan links zoeken op hechting en dan het eerste zoekresultaat)
maandag 18 oktober 2010 om 23:49
quote:tijgermeisje schreef op 18 oktober 2010 @ 18:16:
Iwannalive van die Louise Hay krijg ik wel zo'n ongelofelijke jeuk! Ik vraag me dan af of ik gewoon onherstelbaar beschadigd ben, of niet 'beter' WIL worden, of dat haar methode simpelweg niet geschilkt is voor mij.
Overigens veel herkenning in dit topic maar meeschrijven... Vind t erg confronterend allemaal.Dat kan, is persoonlijk. Ik luister vooral naar wat ze zegt, en dat vind ik vaak heel zinnig. Ze heeft zelf nogal wat meegemaakt wat onveilige hechting betreft (onveilige thuissituatie, kon niets goed doen, deugde nergens voor volgens haar ouders, verkracht op haar 5de en incest door stiefvader) en heeft zich ondanks al die ellende ontwikkeld tot een positief mens die uit het leven haalt wat erin zit en graag anderen op weg helpt, dat vind ik erg erg knap.
Iwannalive van die Louise Hay krijg ik wel zo'n ongelofelijke jeuk! Ik vraag me dan af of ik gewoon onherstelbaar beschadigd ben, of niet 'beter' WIL worden, of dat haar methode simpelweg niet geschilkt is voor mij.
Overigens veel herkenning in dit topic maar meeschrijven... Vind t erg confronterend allemaal.Dat kan, is persoonlijk. Ik luister vooral naar wat ze zegt, en dat vind ik vaak heel zinnig. Ze heeft zelf nogal wat meegemaakt wat onveilige hechting betreft (onveilige thuissituatie, kon niets goed doen, deugde nergens voor volgens haar ouders, verkracht op haar 5de en incest door stiefvader) en heeft zich ondanks al die ellende ontwikkeld tot een positief mens die uit het leven haalt wat erin zit en graag anderen op weg helpt, dat vind ik erg erg knap.
maandag 18 oktober 2010 om 23:56
quote:tijgermeisje schreef op 18 oktober 2010 @ 18:16:
Iwannalive van die Louise Hay krijg ik wel zo'n ongelofelijke jeuk! Ik vraag me dan af of ik gewoon onherstelbaar beschadigd ben, of niet 'beter' WIL worden, of dat haar methode simpelweg niet geschilkt is voor mij.
Overigens veel herkenning in dit topic maar meeschrijven... Vind t erg confronterend allemaal.Ik weet niet of het voor jou opgaat, want ik ken je niet. Maar het kan dat ze te aardig voor je is. Als je niet geleerd hebt/gewend bent om aardig toegesproken te worden, kan je er dan niets mee. Ik heb er een paar keer overgedaan voordat het kwartje viel. Zo ben ik ooit ook twee keer van therapeut veranderd, vond ze te aardig en begripvol, wilde een schop onder mijn kont, want dat kende ik.
Iwannalive van die Louise Hay krijg ik wel zo'n ongelofelijke jeuk! Ik vraag me dan af of ik gewoon onherstelbaar beschadigd ben, of niet 'beter' WIL worden, of dat haar methode simpelweg niet geschilkt is voor mij.
Overigens veel herkenning in dit topic maar meeschrijven... Vind t erg confronterend allemaal.Ik weet niet of het voor jou opgaat, want ik ken je niet. Maar het kan dat ze te aardig voor je is. Als je niet geleerd hebt/gewend bent om aardig toegesproken te worden, kan je er dan niets mee. Ik heb er een paar keer overgedaan voordat het kwartje viel. Zo ben ik ooit ook twee keer van therapeut veranderd, vond ze te aardig en begripvol, wilde een schop onder mijn kont, want dat kende ik.
dinsdag 19 oktober 2010 om 11:43
ik heb het precies andersom, heb me voorgenomen om me nooit meer zo te laten vernederen dus bij schoppen onder de kont ben ik eigenlijk meteen weg...
Het rare is dat enerzijds een 'overlevingsstrategie' zo zn functie heeft, anderzijds, als je daar aan vast blijft houden verandert er nix en blijf je aan het 'overleven' zijn (klinkt dramatischer dan ik bedoel)
in mn relatie loop ik tegen dit soort dingen aan, ben af en toe zo Stepford wife achtig bezig om mn vriend zn humeur vooral niet negatief te beinvloeden, en als hij dan ongegeneerd van die non-verbale signalen uitzendt als diep zuchten, met zn ogen rollen, gewoon zn irritatie/sjaggerijn uiten, oei dan ben ik geloof ik wel jaloers ja... Dat ie dat durft! Ik word er inmiddels doodmoe van om zo mn best te doen, dat ik me alleen nog maar kan ontspannen als hij er niet is, of hij in een hele goeie bui is.
Maar als ik dan ook eens n irritatie heb slik ik het toch in want ik wil geen ruzie... Precies wat ik bij mn moeder zag en wat ik dus niet wou in mijn relatie: koste wat kost de harmonie bewaren die ik dus zag als nep-harmonie want hoe harmonieus zijn weggeslikte irritaties en vooral blijven lachen en het de ander maar naar de zin maken? Vooral GEEN negativiteit, alsof dat n doodzonde is ofzo. How is it working for me? Op zn Dr Phils. nou, it drains me! Hoe anders? Ik durf niet anders, ondanks pillen sta ik bol van de angsten en mn stemming is van buiten 'vooral blijven lachen' en vanbinnen, vooral niet aan denken. Totale vermijding zeg maar. De peut gaat over de dagelijkse dingen, orde en regelmaat in dagstructuur enz. Dieper gaande therapie heb ik inmiddels al zo'n berg van gehad dat ik mezelf n soort 'therapie-resistent' voel.
En dan het heden en verleden, heb je een best gezellig gesprek aan de telefoon met degene die je vroeger geestelijk beschadigd heeft, ook al zo'n bizarre gewaarwoording, kan daar erg van in de war raken.
Hm beetje heftiger geworden dan ik bedoelde, ik kom ook zo maar even dit topic ingewandeld, excuse me!
Het rare is dat enerzijds een 'overlevingsstrategie' zo zn functie heeft, anderzijds, als je daar aan vast blijft houden verandert er nix en blijf je aan het 'overleven' zijn (klinkt dramatischer dan ik bedoel)
in mn relatie loop ik tegen dit soort dingen aan, ben af en toe zo Stepford wife achtig bezig om mn vriend zn humeur vooral niet negatief te beinvloeden, en als hij dan ongegeneerd van die non-verbale signalen uitzendt als diep zuchten, met zn ogen rollen, gewoon zn irritatie/sjaggerijn uiten, oei dan ben ik geloof ik wel jaloers ja... Dat ie dat durft! Ik word er inmiddels doodmoe van om zo mn best te doen, dat ik me alleen nog maar kan ontspannen als hij er niet is, of hij in een hele goeie bui is.
Maar als ik dan ook eens n irritatie heb slik ik het toch in want ik wil geen ruzie... Precies wat ik bij mn moeder zag en wat ik dus niet wou in mijn relatie: koste wat kost de harmonie bewaren die ik dus zag als nep-harmonie want hoe harmonieus zijn weggeslikte irritaties en vooral blijven lachen en het de ander maar naar de zin maken? Vooral GEEN negativiteit, alsof dat n doodzonde is ofzo. How is it working for me? Op zn Dr Phils. nou, it drains me! Hoe anders? Ik durf niet anders, ondanks pillen sta ik bol van de angsten en mn stemming is van buiten 'vooral blijven lachen' en vanbinnen, vooral niet aan denken. Totale vermijding zeg maar. De peut gaat over de dagelijkse dingen, orde en regelmaat in dagstructuur enz. Dieper gaande therapie heb ik inmiddels al zo'n berg van gehad dat ik mezelf n soort 'therapie-resistent' voel.
En dan het heden en verleden, heb je een best gezellig gesprek aan de telefoon met degene die je vroeger geestelijk beschadigd heeft, ook al zo'n bizarre gewaarwoording, kan daar erg van in de war raken.
Hm beetje heftiger geworden dan ik bedoelde, ik kom ook zo maar even dit topic ingewandeld, excuse me!
woensdag 20 oktober 2010 om 02:31
Hier Madelief..
Heb alle berichten gelezen van jullie en wilde even zeggen dat ook ik onveilig gehecht ben.
Ik heb vanaf mijn 18e therapie en volg op dit moment een clientgerichte psychotherapie bij het GGZ. Ik ben nu 33.
Wat ik me altijd heb afgevraagd is hoe het komt dat ik onveilig gehecht ben. Ik heb lieve ouders, ze hebben mij nooit bewust iets aangedaan. Kan het ook komen door iets onbewust?
En hoeveel verschillende hechtingen zijn er eigenlijk?
Heb alle berichten gelezen van jullie en wilde even zeggen dat ook ik onveilig gehecht ben.
Ik heb vanaf mijn 18e therapie en volg op dit moment een clientgerichte psychotherapie bij het GGZ. Ik ben nu 33.
Wat ik me altijd heb afgevraagd is hoe het komt dat ik onveilig gehecht ben. Ik heb lieve ouders, ze hebben mij nooit bewust iets aangedaan. Kan het ook komen door iets onbewust?
En hoeveel verschillende hechtingen zijn er eigenlijk?
woensdag 20 oktober 2010 om 06:36
Hoi Madelief,
Welkom bij de club! Ik denk dat geen enkele ouder er bewust voor kiest zijn kind wat aan te doen en dat het vaak berust op onvermogen en onwetendheid. Pas op mijn 32e kwam ik erachter dat mijn moeder een rasechte narcist is en ging ik plots alles in een ander daglicht zien (vooral mezelf en mijn trauma's). Mijn moeder beweerde altijd dat zij álles voor me deed, dat wij een fantastische relatie hadden en dat zij de beste moeder was die er bestond (drama drama). ...en ik geloofde haar (wist niet beter) al heeft het nooit goed gevoeld en stond ik altijd onder druk van presteren (gevoel was er niet).
Nu zeg ik daarmee niet dat jouw ouders ook niet "sporen" maar soms is de werkelijkheid anders dan je denkt,..
Ondanks dat er best verschillen zijn tussen de meeschrijvers ben ik blij Aardbei dat je deze post geopend hebt!! We zijn niet alleen, gek of de enigen,...
Madelief: als je op hechtingsstijlen googled vind je de verschillende soorten. De verschillen zitten in
1 niet vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
2 niet vertrouwen op jezelf en wel vertrouwen op je omgeving
3 wel vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
Van elke soort schrijven hier mensen mee.
Welkom bij de club! Ik denk dat geen enkele ouder er bewust voor kiest zijn kind wat aan te doen en dat het vaak berust op onvermogen en onwetendheid. Pas op mijn 32e kwam ik erachter dat mijn moeder een rasechte narcist is en ging ik plots alles in een ander daglicht zien (vooral mezelf en mijn trauma's). Mijn moeder beweerde altijd dat zij álles voor me deed, dat wij een fantastische relatie hadden en dat zij de beste moeder was die er bestond (drama drama). ...en ik geloofde haar (wist niet beter) al heeft het nooit goed gevoeld en stond ik altijd onder druk van presteren (gevoel was er niet).
Nu zeg ik daarmee niet dat jouw ouders ook niet "sporen" maar soms is de werkelijkheid anders dan je denkt,..
Ondanks dat er best verschillen zijn tussen de meeschrijvers ben ik blij Aardbei dat je deze post geopend hebt!! We zijn niet alleen, gek of de enigen,...
Madelief: als je op hechtingsstijlen googled vind je de verschillende soorten. De verschillen zitten in
1 niet vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
2 niet vertrouwen op jezelf en wel vertrouwen op je omgeving
3 wel vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
Van elke soort schrijven hier mensen mee.
woensdag 20 oktober 2010 om 11:33
quote:madelief77 schreef op 20 oktober 2010 @ 02:31:
Hier Madelief..
Heb alle berichten gelezen van jullie en wilde even zeggen dat ook ik onveilig gehecht ben.
Ik heb vanaf mijn 18e therapie en volg op dit moment een clientgerichte psychotherapie bij het GGZ. Ik ben nu 33.
Wat ik me altijd heb afgevraagd is hoe het komt dat ik onveilig gehecht ben. Ik heb lieve ouders, ze hebben mij nooit bewust iets aangedaan. Kan het ook komen door iets onbewust?
En hoeveel verschillende hechtingen zijn er eigenlijk?
Jij weet natuurlijk niet wat er tussen je 1e en je 3e levensjaar allemaal heeft plaatsgevonden, dus dat is lastig (omdat je je het niet meer kan herinneren).
Het wordt giswerk.
Het enige dat ik mij kan bedenken dat is dat jouw ouders je misschien niet direct hebben afgewezen, maar meer indirect, met non-verbale signalen.
Dat is de enige optie die ik mij kan bedenken.
Ik ben in therapie weleens bevriend geweest met iemand die ook lieve ouders had die alles 'goed' deden maar zij kwam er dus achter dat ze zich wel altijd afgewezen heeft gevoeld door ze. Op een impliciete manier. Daardoor weet ik dus dat dat wel kan, het is alleen wel een stuk ongrijpbaarder.
Ik denk trouwens dat ik type 1 ben van die hechtingstypes.
Hier Madelief..
Heb alle berichten gelezen van jullie en wilde even zeggen dat ook ik onveilig gehecht ben.
Ik heb vanaf mijn 18e therapie en volg op dit moment een clientgerichte psychotherapie bij het GGZ. Ik ben nu 33.
Wat ik me altijd heb afgevraagd is hoe het komt dat ik onveilig gehecht ben. Ik heb lieve ouders, ze hebben mij nooit bewust iets aangedaan. Kan het ook komen door iets onbewust?
En hoeveel verschillende hechtingen zijn er eigenlijk?
Jij weet natuurlijk niet wat er tussen je 1e en je 3e levensjaar allemaal heeft plaatsgevonden, dus dat is lastig (omdat je je het niet meer kan herinneren).
Het wordt giswerk.
Het enige dat ik mij kan bedenken dat is dat jouw ouders je misschien niet direct hebben afgewezen, maar meer indirect, met non-verbale signalen.
Dat is de enige optie die ik mij kan bedenken.
Ik ben in therapie weleens bevriend geweest met iemand die ook lieve ouders had die alles 'goed' deden maar zij kwam er dus achter dat ze zich wel altijd afgewezen heeft gevoeld door ze. Op een impliciete manier. Daardoor weet ik dus dat dat wel kan, het is alleen wel een stuk ongrijpbaarder.
Ik denk trouwens dat ik type 1 ben van die hechtingstypes.
woensdag 20 oktober 2010 om 11:41
quote:tijgermeisje schreef op 19 oktober 2010 @ 11:43:
ik heb het precies andersom, heb me voorgenomen om me nooit meer zo te laten vernederen dus bij schoppen onder de kont ben ik eigenlijk meteen weg...
Het rare is dat enerzijds een 'overlevingsstrategie' zo zn functie heeft, anderzijds, als je daar aan vast blijft houden verandert er nix en blijf je aan het 'overleven' zijn (klinkt dramatischer dan ik bedoel)
in mn relatie loop ik tegen dit soort dingen aan, ben af en toe zo Stepford wife achtig bezig om mn vriend zn humeur vooral niet negatief te beinvloeden, en als hij dan ongegeneerd van die non-verbale signalen uitzendt als diep zuchten, met zn ogen rollen, gewoon zn irritatie/sjaggerijn uiten, oei dan ben ik geloof ik wel jaloers ja... Dat ie dat durft! Ik word er inmiddels doodmoe van om zo mn best te doen, dat ik me alleen nog maar kan ontspannen als hij er niet is, of hij in een hele goeie bui is.
Maar als ik dan ook eens n irritatie heb slik ik het toch in want ik wil geen ruzie... Precies wat ik bij mn moeder zag en wat ik dus niet wou in mijn relatie: koste wat kost de harmonie bewaren die ik dus zag als nep-harmonie want hoe harmonieus zijn weggeslikte irritaties en vooral blijven lachen en het de ander maar naar de zin maken? Vooral GEEN negativiteit, alsof dat n doodzonde is ofzo. How is it working for me? Op zn Dr Phils. nou, it drains me! Hoe anders? Ik durf niet anders, ondanks pillen sta ik bol van de angsten en mn stemming is van buiten 'vooral blijven lachen' en vanbinnen, vooral niet aan denken. Totale vermijding zeg maar. De peut gaat over de dagelijkse dingen, orde en regelmaat in dagstructuur enz. Dieper gaande therapie heb ik inmiddels al zo'n berg van gehad dat ik mezelf n soort 'therapie-resistent' voel.
En dan het heden en verleden, heb je een best gezellig gesprek aan de telefoon met degene die je vroeger geestelijk beschadigd heeft, ook al zo'n bizarre gewaarwoording, kan daar erg van in de war raken.
Hm beetje heftiger geworden dan ik bedoelde, ik kom ook zo maar even dit topic ingewandeld, excuse me!
Goed dat je het toch hebt opgeschreven en daarmee eigenlijk alweer iets anders doet dan je het hebt aangeleerd!
Ik kan me wel inleven in jouw verhaal maar ik herken het niet. Bij mij thuis ging het totaal anders; mijn ouders zijn juist heel primair in het uiten van hun emoties.
Ik kan me je boosheid wel goed voorstellen in ieder geval, en het gevoel in een leugen geleefd te hebben.
ik heb het precies andersom, heb me voorgenomen om me nooit meer zo te laten vernederen dus bij schoppen onder de kont ben ik eigenlijk meteen weg...
Het rare is dat enerzijds een 'overlevingsstrategie' zo zn functie heeft, anderzijds, als je daar aan vast blijft houden verandert er nix en blijf je aan het 'overleven' zijn (klinkt dramatischer dan ik bedoel)
in mn relatie loop ik tegen dit soort dingen aan, ben af en toe zo Stepford wife achtig bezig om mn vriend zn humeur vooral niet negatief te beinvloeden, en als hij dan ongegeneerd van die non-verbale signalen uitzendt als diep zuchten, met zn ogen rollen, gewoon zn irritatie/sjaggerijn uiten, oei dan ben ik geloof ik wel jaloers ja... Dat ie dat durft! Ik word er inmiddels doodmoe van om zo mn best te doen, dat ik me alleen nog maar kan ontspannen als hij er niet is, of hij in een hele goeie bui is.
Maar als ik dan ook eens n irritatie heb slik ik het toch in want ik wil geen ruzie... Precies wat ik bij mn moeder zag en wat ik dus niet wou in mijn relatie: koste wat kost de harmonie bewaren die ik dus zag als nep-harmonie want hoe harmonieus zijn weggeslikte irritaties en vooral blijven lachen en het de ander maar naar de zin maken? Vooral GEEN negativiteit, alsof dat n doodzonde is ofzo. How is it working for me? Op zn Dr Phils. nou, it drains me! Hoe anders? Ik durf niet anders, ondanks pillen sta ik bol van de angsten en mn stemming is van buiten 'vooral blijven lachen' en vanbinnen, vooral niet aan denken. Totale vermijding zeg maar. De peut gaat over de dagelijkse dingen, orde en regelmaat in dagstructuur enz. Dieper gaande therapie heb ik inmiddels al zo'n berg van gehad dat ik mezelf n soort 'therapie-resistent' voel.
En dan het heden en verleden, heb je een best gezellig gesprek aan de telefoon met degene die je vroeger geestelijk beschadigd heeft, ook al zo'n bizarre gewaarwoording, kan daar erg van in de war raken.
Hm beetje heftiger geworden dan ik bedoelde, ik kom ook zo maar even dit topic ingewandeld, excuse me!
Goed dat je het toch hebt opgeschreven en daarmee eigenlijk alweer iets anders doet dan je het hebt aangeleerd!
Ik kan me wel inleven in jouw verhaal maar ik herken het niet. Bij mij thuis ging het totaal anders; mijn ouders zijn juist heel primair in het uiten van hun emoties.
Ik kan me je boosheid wel goed voorstellen in ieder geval, en het gevoel in een leugen geleefd te hebben.
woensdag 20 oktober 2010 om 16:24
quote:madelief77 schreef op 20 oktober 2010 @ 02:31:
Hier Madelief..
Heb alle berichten gelezen van jullie en wilde even zeggen dat ook ik onveilig gehecht ben.
Ik heb vanaf mijn 18e therapie en volg op dit moment een clientgerichte psychotherapie bij het GGZ. Ik ben nu 33.
Wat ik me altijd heb afgevraagd is hoe het komt dat ik onveilig gehecht ben. Ik heb lieve ouders, ze hebben mij nooit bewust iets aangedaan. Kan het ook komen door iets onbewust?
En hoeveel verschillende hechtingen zijn er eigenlijk?Dag Madelief, net als Vivamies zegt: welkom bij de club! Lijkt me behoorlijk verwarrend voor je dat je wel de last ondervind van onveilig gehecht zijn maar toch lieve ouders hebt. Ik denk zoals andere mensen ook schrijven dat je ouders ondanks dat ze lief zijn, misschien wel impliciet signalen hebben gegeven van afwijzing oid. Of het kan zijn dat je ouders zelf niet veilig gehecht zijn en jouw daarom niet die veiligheid mee hebben kunnen geven. Weet je wat van de geschiedenis van jouw ouders? Wat is hun relatie tot hun ouders? Heb je het hier in therapie over gehad wat je relatie is tot jouw ouders?
Hier Madelief..
Heb alle berichten gelezen van jullie en wilde even zeggen dat ook ik onveilig gehecht ben.
Ik heb vanaf mijn 18e therapie en volg op dit moment een clientgerichte psychotherapie bij het GGZ. Ik ben nu 33.
Wat ik me altijd heb afgevraagd is hoe het komt dat ik onveilig gehecht ben. Ik heb lieve ouders, ze hebben mij nooit bewust iets aangedaan. Kan het ook komen door iets onbewust?
En hoeveel verschillende hechtingen zijn er eigenlijk?Dag Madelief, net als Vivamies zegt: welkom bij de club! Lijkt me behoorlijk verwarrend voor je dat je wel de last ondervind van onveilig gehecht zijn maar toch lieve ouders hebt. Ik denk zoals andere mensen ook schrijven dat je ouders ondanks dat ze lief zijn, misschien wel impliciet signalen hebben gegeven van afwijzing oid. Of het kan zijn dat je ouders zelf niet veilig gehecht zijn en jouw daarom niet die veiligheid mee hebben kunnen geven. Weet je wat van de geschiedenis van jouw ouders? Wat is hun relatie tot hun ouders? Heb je het hier in therapie over gehad wat je relatie is tot jouw ouders?
woensdag 20 oktober 2010 om 16:34
quote:tijgermeisje schreef op 19 oktober 2010 @ 11:43:
Ik durf niet anders, ondanks pillen sta ik bol van de angsten en mn stemming is van buiten 'vooral blijven lachen' en vanbinnen, vooral niet aan denken. Totale vermijding zeg maar. De peut gaat over de dagelijkse dingen, orde en regelmaat in dagstructuur enz. Dieper gaande therapie heb ik inmiddels al zo'n berg van gehad dat ik mezelf n soort 'therapie-resistent' voel.
En dan het heden en verleden, heb je een best gezellig gesprek aan de telefoon met degene die je vroeger geestelijk beschadigd heeft, ook al zo'n bizarre gewaarwoording, kan daar erg van in de war raken.
Dat tijgermeisje, goed dat je het er hier uitgooid! Dat verschil van 'naar buiten toe vooral blijven lachen' en vanbinnen je rot voelen en alles proberen te onderdrukken ken ik wel. Hopelijk heb je nog wat aan therapie hoewel je je therapie-resistent voelt?
Ik vind het ook heel verwarrend om contact te hebben met mijn ouders aangezien zij mij ook zoveel pijn hebben gedaan.
Ik durf niet anders, ondanks pillen sta ik bol van de angsten en mn stemming is van buiten 'vooral blijven lachen' en vanbinnen, vooral niet aan denken. Totale vermijding zeg maar. De peut gaat over de dagelijkse dingen, orde en regelmaat in dagstructuur enz. Dieper gaande therapie heb ik inmiddels al zo'n berg van gehad dat ik mezelf n soort 'therapie-resistent' voel.
En dan het heden en verleden, heb je een best gezellig gesprek aan de telefoon met degene die je vroeger geestelijk beschadigd heeft, ook al zo'n bizarre gewaarwoording, kan daar erg van in de war raken.
Dat tijgermeisje, goed dat je het er hier uitgooid! Dat verschil van 'naar buiten toe vooral blijven lachen' en vanbinnen je rot voelen en alles proberen te onderdrukken ken ik wel. Hopelijk heb je nog wat aan therapie hoewel je je therapie-resistent voelt?
Ik vind het ook heel verwarrend om contact te hebben met mijn ouders aangezien zij mij ook zoveel pijn hebben gedaan.
woensdag 20 oktober 2010 om 16:37
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 21:47:
Ook weer herkenbaar. Ik zie of ervaar het ook als: het missen van een gevoel van verbinding (met andere mensen).
Ik denk dat de oplossing is: verbinding maken met jezelf. Ik weet uit ervaringen dat je als je weer in verbinding staat met je eigen gevoel, je ook makkelijker contact maakt met een ander.
Klinkt misschien wat zweverig en ik kan je ook niet beter laten voelen ermee.
Sterkte.Ja, zou het zo zijn dat als je verbinding hebt met jezelf dat je je dan ook met anderen verbonden voelt? En dus minder eenzaam? Ik ervaar het contact met anderen als een soort los zand waar ik niet op durf te vertrouwen/bouwen.
Ook weer herkenbaar. Ik zie of ervaar het ook als: het missen van een gevoel van verbinding (met andere mensen).
Ik denk dat de oplossing is: verbinding maken met jezelf. Ik weet uit ervaringen dat je als je weer in verbinding staat met je eigen gevoel, je ook makkelijker contact maakt met een ander.
Klinkt misschien wat zweverig en ik kan je ook niet beter laten voelen ermee.
Sterkte.Ja, zou het zo zijn dat als je verbinding hebt met jezelf dat je je dan ook met anderen verbonden voelt? En dus minder eenzaam? Ik ervaar het contact met anderen als een soort los zand waar ik niet op durf te vertrouwen/bouwen.
woensdag 20 oktober 2010 om 16:41
quote:Vivamies schreef op 20 oktober 2010 @ 06:36:
Ondanks dat er best verschillen zijn tussen de meeschrijvers ben ik blij Aardbei dat je deze post geopend hebt!! We zijn niet alleen, gek of de enigen,...
Madelief: als je op hechtingsstijlen googled vind je de verschillende soorten. De verschillen zitten in
1 niet vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
2 niet vertrouwen op jezelf en wel vertrouwen op je omgeving
3 wel vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
Van elke soort schrijven hier mensen mee.
Vivamies, goed om te horen dat je blij bent dat ik dit topic geopend heb. Ik vind het wel heel fijn om te horen hoe anderen hier mee omgaan en herkenning te vinden.
Ik denk dat ik type 1 ben al begin ik door therapie wel meer op mezelf te vertrouwen. Nu nog op mijn omgeving...
Hoe ben je er trouwens achter gekomen dat je moeder een narcist is? Ze zal zelf waarschijnlijk geen persoonlijkheidstest gedaan hebben en als ze een narcist is zal ze zichzelf waarschijnlijk geweldig vinden en de rest gek.
Wat ik trouwens in mijn familie vaag afvraag: ben ik nu gek of zijn zij met z'n allen gek?
Ondanks dat er best verschillen zijn tussen de meeschrijvers ben ik blij Aardbei dat je deze post geopend hebt!! We zijn niet alleen, gek of de enigen,...
Madelief: als je op hechtingsstijlen googled vind je de verschillende soorten. De verschillen zitten in
1 niet vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
2 niet vertrouwen op jezelf en wel vertrouwen op je omgeving
3 wel vertrouwen op jezelf en niet vertrouwen op je omgeving
Van elke soort schrijven hier mensen mee.
Vivamies, goed om te horen dat je blij bent dat ik dit topic geopend heb. Ik vind het wel heel fijn om te horen hoe anderen hier mee omgaan en herkenning te vinden.
Ik denk dat ik type 1 ben al begin ik door therapie wel meer op mezelf te vertrouwen. Nu nog op mijn omgeving...
Hoe ben je er trouwens achter gekomen dat je moeder een narcist is? Ze zal zelf waarschijnlijk geen persoonlijkheidstest gedaan hebben en als ze een narcist is zal ze zichzelf waarschijnlijk geweldig vinden en de rest gek.
Wat ik trouwens in mijn familie vaag afvraag: ben ik nu gek of zijn zij met z'n allen gek?
woensdag 20 oktober 2010 om 17:37
quote:aardbei79 schreef op 20 oktober 2010 @ 16:37:
[...]
Ja, zou het zo zijn dat als je verbinding hebt met jezelf dat je je dan ook met anderen verbonden voelt? En dus minder eenzaam? Ik ervaar het contact met anderen als een soort los zand waar ik niet op durf te vertrouwen/bouwen.Ik denk dat dit inderdaad hele grote invloed heeft. Eerst naar de innerlijke stem/het gevoel leren luisteren (stapje voor stapje) dan erop leren vertrouwen en van daar uit verder
[...]
Ja, zou het zo zijn dat als je verbinding hebt met jezelf dat je je dan ook met anderen verbonden voelt? En dus minder eenzaam? Ik ervaar het contact met anderen als een soort los zand waar ik niet op durf te vertrouwen/bouwen.Ik denk dat dit inderdaad hele grote invloed heeft. Eerst naar de innerlijke stem/het gevoel leren luisteren (stapje voor stapje) dan erop leren vertrouwen en van daar uit verder
woensdag 20 oktober 2010 om 17:45
quote:aardbei79 schreef op 20 oktober 2010 @ 16:41:
[...]
Vivamies, goed om te horen dat je blij bent dat ik dit topic geopend heb. Ik vind het wel heel fijn om te horen hoe anderen hier mee omgaan en herkenning te vinden.
Ik denk dat ik type 1 ben al begin ik door therapie wel meer op mezelf te vertrouwen. Nu nog op mijn omgeving...
Hoe ben je er trouwens achter gekomen dat je moeder een narcist is? Ze zal zelf waarschijnlijk geen persoonlijkheidstest gedaan hebben en als ze een narcist is zal ze zichzelf waarschijnlijk geweldig vinden en de rest gek.
Wat ik trouwens in mijn familie vaag afvraag: ben ik nu gek of zijn zij met z'n allen gek?
Hoi Aardbei,
Ik weet dat mensen met borderline ook vaak (altijd?) in 1 vallen. Andersom hoeft dat niet zo te zijn (als je in 1 valt heb je dus niet per definitie borderline).
Volgens mijn moeder is idd iedereen gek behalve zij, bovendien is ze ook de mooiste en slankste en ga zo maar door en oh ja de hele wereld is jaloers op haar. Ondanks dat er dagelijks legio verschijnselen waren kreeg ik het pas door toen ik voor mijn werk "toevallig"een medisch boek over persoonlijkheidsstoornissen las. Ik had "toevallig"niets te doen en las oa het stuk over narcisme. Mijn moeder voldeed aan letterlijk alle eisen. Toen was het zaadje geplant. Een aantal maanden later gebeurde er iets ergs met de gezondheid van moeder. Ze probeerde mij dit in de schoenen te schuiven. En dat was haar gelukt (zoals altijd: op schuldgevoel inspelen) als niet de tomtom (...lang verhaal) het bewijs had gegeven dat ze loog over een aantal zaken. Toen pas voor het eerst realiseerde ik me dat als ze hierover loog en mij dit heftige schuldgevoel aanpraatte,..wat was er dan nog meer,....Nu ik daar neutraler instond kon ik het gekerm van haar over haar gezondheid in een ander daglicht plaatsen en heel veel dingen klopten niet. ze stelde zich lichamelijk vreselijk aan (theatrale trekken is ze ook erg goed in) en schoof verschillende zaken weer in mijn schoenen. Spande haar 2 vriendinnen voor haar karretje (die geven haar geld en vakanties). Ja,..nu zag ik het allemaal veel duidelijker. Het eerste wat ik me realiseerde toen dit allemaal gebeurde was letterlijk: "dus die stem vanbinnen (het gevoel) MAG er zijn en dat is goed? " JA, dat was zeker goed! Nu 4,5 jaar later ben ik in sneltreinvaart mezelf meer geworden en vertrouw ik inmiddels blind op mijn gevoel. Terwijl gevoel iets was wat slecht was, erger nog: het mocht er niet zijn,..het was er niet. Menstruatie? nooit over gepraat. Ouders scheiden, werd je niet verteld, je werd opgepakt en verhuist. Hond verkocht,..denk maar niet dat ik afscheid kon nemen of überhaupt wist dat hij verkocht zou worden. Huilend aan de telefoon ivm huisuitzetting door onderhuurhuisbaas, niet doen want dan maak ik moeder verdrietig.
Excuus ik merk dat ik wat doordraaf. Voor de mensen die hier zijn zonder hechtingsstoornis mooie voorbeelden om te begrijpen hoe zoiets ontstaat
[...]
Vivamies, goed om te horen dat je blij bent dat ik dit topic geopend heb. Ik vind het wel heel fijn om te horen hoe anderen hier mee omgaan en herkenning te vinden.
Ik denk dat ik type 1 ben al begin ik door therapie wel meer op mezelf te vertrouwen. Nu nog op mijn omgeving...
Hoe ben je er trouwens achter gekomen dat je moeder een narcist is? Ze zal zelf waarschijnlijk geen persoonlijkheidstest gedaan hebben en als ze een narcist is zal ze zichzelf waarschijnlijk geweldig vinden en de rest gek.
Wat ik trouwens in mijn familie vaag afvraag: ben ik nu gek of zijn zij met z'n allen gek?
Hoi Aardbei,
Ik weet dat mensen met borderline ook vaak (altijd?) in 1 vallen. Andersom hoeft dat niet zo te zijn (als je in 1 valt heb je dus niet per definitie borderline).
Volgens mijn moeder is idd iedereen gek behalve zij, bovendien is ze ook de mooiste en slankste en ga zo maar door en oh ja de hele wereld is jaloers op haar. Ondanks dat er dagelijks legio verschijnselen waren kreeg ik het pas door toen ik voor mijn werk "toevallig"een medisch boek over persoonlijkheidsstoornissen las. Ik had "toevallig"niets te doen en las oa het stuk over narcisme. Mijn moeder voldeed aan letterlijk alle eisen. Toen was het zaadje geplant. Een aantal maanden later gebeurde er iets ergs met de gezondheid van moeder. Ze probeerde mij dit in de schoenen te schuiven. En dat was haar gelukt (zoals altijd: op schuldgevoel inspelen) als niet de tomtom (...lang verhaal) het bewijs had gegeven dat ze loog over een aantal zaken. Toen pas voor het eerst realiseerde ik me dat als ze hierover loog en mij dit heftige schuldgevoel aanpraatte,..wat was er dan nog meer,....Nu ik daar neutraler instond kon ik het gekerm van haar over haar gezondheid in een ander daglicht plaatsen en heel veel dingen klopten niet. ze stelde zich lichamelijk vreselijk aan (theatrale trekken is ze ook erg goed in) en schoof verschillende zaken weer in mijn schoenen. Spande haar 2 vriendinnen voor haar karretje (die geven haar geld en vakanties). Ja,..nu zag ik het allemaal veel duidelijker. Het eerste wat ik me realiseerde toen dit allemaal gebeurde was letterlijk: "dus die stem vanbinnen (het gevoel) MAG er zijn en dat is goed? " JA, dat was zeker goed! Nu 4,5 jaar later ben ik in sneltreinvaart mezelf meer geworden en vertrouw ik inmiddels blind op mijn gevoel. Terwijl gevoel iets was wat slecht was, erger nog: het mocht er niet zijn,..het was er niet. Menstruatie? nooit over gepraat. Ouders scheiden, werd je niet verteld, je werd opgepakt en verhuist. Hond verkocht,..denk maar niet dat ik afscheid kon nemen of überhaupt wist dat hij verkocht zou worden. Huilend aan de telefoon ivm huisuitzetting door onderhuurhuisbaas, niet doen want dan maak ik moeder verdrietig.
Excuus ik merk dat ik wat doordraaf. Voor de mensen die hier zijn zonder hechtingsstoornis mooie voorbeelden om te begrijpen hoe zoiets ontstaat
woensdag 20 oktober 2010 om 20:53
Vivamies, wat knap van je dat je zonder hulp (je was toch niet in therapie geweest?) jezelf zo goed hebt weten terug te vinden en dat je nu blind op je gevoel kunt vertrouwen. De meeste mensen zullen daar wel therapie voor nodig hebben omdat veel van dit soort dingen bij jezelf een blinde vlek is van nare herinneringen die je liever wilt onderdrukken.
Klinkt erg heftig wat je over je moeder vertelt, heb je nu nog contact met haar? En hoe was jouw vader dan hierin?
Ik herken er trouwens dingen in van mijn vader: iedereen is gek behalve ik, ik ben geweldig, de rest is dom en stom, theatraal gedrag, obsessie met uiterlijk en gewicht, schuldgevoel aanpraten en alle emoties van de gezinsgenoten moeten ten dienste van hem/haar staan... Ik vind het lastig om zelf met voorbeelden te komen uit mijn thuissituatie, want ik ben zo bang voor herkenning.
Klinkt erg heftig wat je over je moeder vertelt, heb je nu nog contact met haar? En hoe was jouw vader dan hierin?
Ik herken er trouwens dingen in van mijn vader: iedereen is gek behalve ik, ik ben geweldig, de rest is dom en stom, theatraal gedrag, obsessie met uiterlijk en gewicht, schuldgevoel aanpraten en alle emoties van de gezinsgenoten moeten ten dienste van hem/haar staan... Ik vind het lastig om zelf met voorbeelden te komen uit mijn thuissituatie, want ik ben zo bang voor herkenning.
woensdag 20 oktober 2010 om 21:17
Hoi Aardbei,
Ik heb altijd gedacht dat het mijn eigenwijs (eigen-wijs)-heid was die me hier uiteindelijk doorheen gesleept heeft, maar het is het vertrouwen in mezelf. Ik behoor dan ook tot nr 3. Hoe het komt dat de meesten hier niet op zichzelf vertrouwen en ik wel, daar kan ik alleen naar gissen=> mijn moeder heeft 2 kinderen en net zoals bij andere narcisten is 1 het verlengstuk van de ouder "het gouden kind dat moet presteren" en de ander de zonde bok (mijn broer). Ik werd qua aandacht voorgetrokken al ging het niet om mij maar om wat ik presteerde en hoe ik eruitzag. Blijkbaar was ik kneedbaar en gelukkig had ik talenten die er ook uitkwamen. Mijn moeder heeft me vaak verteld hoe bijzonder ik wel niet was -meer bijzonder dan elk ander kind-(dit zei ze ook tegen anderen die vervolgens een hekel aan me kregen vanwege dit theatrale gedrag). Maar waar is waar: ik vind mezelf wel wat en ik ben trots op mezelf. Wat je vaak hoort bij mensen die niet op zichzelf vertrouwen is dat ze een omgeving hebben die ze bewust of onbewust de grond in trappen (..dat kan jij toch niet,..dat kunnen we toch niet betalen, wij komen niet uit zo'n gestudeerde familie). Herken je dat?
Herkenning op het forum kan me niet zoveel schelen, in het gewone leven ben ik ook erg open. Ook dat is pas sinds 4 jaar en bevalt me uitstekend. Vroeger zag ik -mindere dingen van jezelf- als zwakte, als iets waarvoor je je moet schamen. Nu denk ik werkelijk: dit ben ik, met mijn goede en minder goede kanten. Ik ben een mens net als iedereen. En ik merk dat hoe opener je bent, hoe opener mensen tegen jou zijn en ja dan voel je betrokkenheid en een band
dat kan net zo goed met mensen zijn die je vluchtig ontmoet en is even bijzonder.
Ik heb geen therapie gehad maar wel veel gelezen en mezelf ge-analyseerd. Omdat ik geen vertrouwen in de ander heb en wel in mezelf, doe ik het lever zelf en ga ik net zo lang door tot ik het begrijp voor mezelf.
Mijn vader was alcoholist en heeft me nooit geaccepteerd, ouders scheidden toen ik 6 was. Ik heb hier een aantal maanden geleden een topic geopend over het feit (hij is in het voorjaar overleden plotseling) dat hij me niet alleen onterfd heeft maar ook ervoor gezorgd heeft dat ik geen afscheid kon nemen (ook niet bij de begrafenis). Ik heb hem nooit iets misdaan. Contact had ik al 19 jaar niet meer want deed alleen maar pijn. Ik liet niets meer horen en hij deed dat al niet, dus er is nooit fatsoenlijk gepraat. Met moeder heb ik nu 4,5 jaar geen contact. In 1e instantie tijdelijk en na 1,5 jaar heb ik haar een kans gegeven om te praten maar ik werd alleen maar bevestigd in wat ik al wist. Vlak erna meldde ze aan een familielid dat ze een "nieuwe dochter"gevonden had in de vorm van een kennisje die dat zelf heel anders ziet. Zo inwisselbaar ben je dus. Mijn broer heeft al 20 jaar geleden met haar gebroken. De breuk met mij en moeder was een zeer goede keus want haar mening hoor ik nog steeds af en toe in mijn hoofd, ik was totaal gehersenspoeld naar haar normen en waarden. Gelukkig was ik ergens toch "sterk"genoeg en heb ik mezelf nooit helemaal verloren/kwijtgeraakt.
Nu weer even naar jou: ik lees in je post dat je best moeite hebt met het contact met je ouders. Heb je weleens eraan gedacht om tijdelijk het contact te verbreken. Ook voor jezelf om rust te vinden?
Ik heb altijd gedacht dat het mijn eigenwijs (eigen-wijs)-heid was die me hier uiteindelijk doorheen gesleept heeft, maar het is het vertrouwen in mezelf. Ik behoor dan ook tot nr 3. Hoe het komt dat de meesten hier niet op zichzelf vertrouwen en ik wel, daar kan ik alleen naar gissen=> mijn moeder heeft 2 kinderen en net zoals bij andere narcisten is 1 het verlengstuk van de ouder "het gouden kind dat moet presteren" en de ander de zonde bok (mijn broer). Ik werd qua aandacht voorgetrokken al ging het niet om mij maar om wat ik presteerde en hoe ik eruitzag. Blijkbaar was ik kneedbaar en gelukkig had ik talenten die er ook uitkwamen. Mijn moeder heeft me vaak verteld hoe bijzonder ik wel niet was -meer bijzonder dan elk ander kind-(dit zei ze ook tegen anderen die vervolgens een hekel aan me kregen vanwege dit theatrale gedrag). Maar waar is waar: ik vind mezelf wel wat en ik ben trots op mezelf. Wat je vaak hoort bij mensen die niet op zichzelf vertrouwen is dat ze een omgeving hebben die ze bewust of onbewust de grond in trappen (..dat kan jij toch niet,..dat kunnen we toch niet betalen, wij komen niet uit zo'n gestudeerde familie). Herken je dat?
Herkenning op het forum kan me niet zoveel schelen, in het gewone leven ben ik ook erg open. Ook dat is pas sinds 4 jaar en bevalt me uitstekend. Vroeger zag ik -mindere dingen van jezelf- als zwakte, als iets waarvoor je je moet schamen. Nu denk ik werkelijk: dit ben ik, met mijn goede en minder goede kanten. Ik ben een mens net als iedereen. En ik merk dat hoe opener je bent, hoe opener mensen tegen jou zijn en ja dan voel je betrokkenheid en een band
dat kan net zo goed met mensen zijn die je vluchtig ontmoet en is even bijzonder.Ik heb geen therapie gehad maar wel veel gelezen en mezelf ge-analyseerd. Omdat ik geen vertrouwen in de ander heb en wel in mezelf, doe ik het lever zelf en ga ik net zo lang door tot ik het begrijp voor mezelf.
Mijn vader was alcoholist en heeft me nooit geaccepteerd, ouders scheidden toen ik 6 was. Ik heb hier een aantal maanden geleden een topic geopend over het feit (hij is in het voorjaar overleden plotseling) dat hij me niet alleen onterfd heeft maar ook ervoor gezorgd heeft dat ik geen afscheid kon nemen (ook niet bij de begrafenis). Ik heb hem nooit iets misdaan. Contact had ik al 19 jaar niet meer want deed alleen maar pijn. Ik liet niets meer horen en hij deed dat al niet, dus er is nooit fatsoenlijk gepraat. Met moeder heb ik nu 4,5 jaar geen contact. In 1e instantie tijdelijk en na 1,5 jaar heb ik haar een kans gegeven om te praten maar ik werd alleen maar bevestigd in wat ik al wist. Vlak erna meldde ze aan een familielid dat ze een "nieuwe dochter"gevonden had in de vorm van een kennisje die dat zelf heel anders ziet. Zo inwisselbaar ben je dus. Mijn broer heeft al 20 jaar geleden met haar gebroken. De breuk met mij en moeder was een zeer goede keus want haar mening hoor ik nog steeds af en toe in mijn hoofd, ik was totaal gehersenspoeld naar haar normen en waarden. Gelukkig was ik ergens toch "sterk"genoeg en heb ik mezelf nooit helemaal verloren/kwijtgeraakt.
Nu weer even naar jou: ik lees in je post dat je best moeite hebt met het contact met je ouders. Heb je weleens eraan gedacht om tijdelijk het contact te verbreken. Ook voor jezelf om rust te vinden?
donderdag 21 oktober 2010 om 22:22
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 21:16:
Ik heb toevallig vandaag gebeld (had het er al eerder over gehad|) en ik ga ws. volgende week beginnen met AD.
Ik gebruik trouwens ook al een ander medicijn maar dat helpt dus nog niet genoeg.He Mazou, ben je al begonnen met AD inmiddels? Hoop dat het bij je zal aanslaan! En hoe gaat het vandaag met je?
Ik heb toevallig vandaag gebeld (had het er al eerder over gehad|) en ik ga ws. volgende week beginnen met AD.
Ik gebruik trouwens ook al een ander medicijn maar dat helpt dus nog niet genoeg.He Mazou, ben je al begonnen met AD inmiddels? Hoop dat het bij je zal aanslaan! En hoe gaat het vandaag met je?
donderdag 21 oktober 2010 om 22:27
quote:Vivamies schreef op 20 oktober 2010 @ 21:17:
Hoi Aardbei,
Ik heb altijd gedacht dat het mijn eigenwijs (eigen-wijs)-heid was die me hier uiteindelijk doorheen gesleept heeft, maar het is het vertrouwen in mezelf. Ik behoor dan ook tot nr 3. Hoe het komt dat de meesten hier niet op zichzelf vertrouwen en ik wel, daar kan ik alleen naar gissen=> mijn moeder heeft 2 kinderen en net zoals bij andere narcisten is 1 het verlengstuk van de ouder "het gouden kind dat moet presteren" en de ander de zonde bok (mijn broer). Ik werd qua aandacht voorgetrokken al ging het niet om mij maar om wat ik presteerde en hoe ik eruitzag. Blijkbaar was ik kneedbaar en gelukkig had ik talenten die er ook uitkwamen. Mijn moeder heeft me vaak verteld hoe bijzonder ik wel niet was -meer bijzonder dan elk ander kind-(dit zei ze ook tegen anderen die vervolgens een hekel aan me kregen vanwege dit theatrale gedrag). Maar waar is waar: ik vind mezelf wel wat en ik ben trots op mezelf. Wat je vaak hoort bij mensen die niet op zichzelf vertrouwen is dat ze een omgeving hebben die ze bewust of onbewust de grond in trappen (..dat kan jij toch niet,..dat kunnen we toch niet betalen, wij komen niet uit zo'n gestudeerde familie). Herken je dat?
Nu weer even naar jou: ik lees in je post dat je best moeite hebt met het contact met je ouders. Heb je weleens eraan gedacht om tijdelijk het contact te verbreken. Ook voor jezelf om rust te vinden?
Heftig verhaal Vivamies wat je hebt meegemaakt, en nogmaals knap van je dat je er op eigen kracht bovenop hebt kunnen komen zonder depressief te raken. Lijkt me trouwens wel verwarrend als je van je moeder telkens hoort dat je bijzonderder bent dan andere kinderen, heb je dan niet telkens het gevoel dat je enorm moet presteren om dat waar te maken? Maar ergens natuurlijk ook wel fijn dat je je goed over jezelf voelt en dat je trots op jezelf bent.
Over jouw vraag: ik heb inderdaad wel eens gedacht tijdelijk het contact te verbreken, heb dat ook wel geprobeerd, maar dat geeft mij zoveel schuldgevoel dat dat eigenlijk alleen maar erger is. Dus ik probeer afstand te bewaren maar moeilijk is dat wel.
Hoi Aardbei,
Ik heb altijd gedacht dat het mijn eigenwijs (eigen-wijs)-heid was die me hier uiteindelijk doorheen gesleept heeft, maar het is het vertrouwen in mezelf. Ik behoor dan ook tot nr 3. Hoe het komt dat de meesten hier niet op zichzelf vertrouwen en ik wel, daar kan ik alleen naar gissen=> mijn moeder heeft 2 kinderen en net zoals bij andere narcisten is 1 het verlengstuk van de ouder "het gouden kind dat moet presteren" en de ander de zonde bok (mijn broer). Ik werd qua aandacht voorgetrokken al ging het niet om mij maar om wat ik presteerde en hoe ik eruitzag. Blijkbaar was ik kneedbaar en gelukkig had ik talenten die er ook uitkwamen. Mijn moeder heeft me vaak verteld hoe bijzonder ik wel niet was -meer bijzonder dan elk ander kind-(dit zei ze ook tegen anderen die vervolgens een hekel aan me kregen vanwege dit theatrale gedrag). Maar waar is waar: ik vind mezelf wel wat en ik ben trots op mezelf. Wat je vaak hoort bij mensen die niet op zichzelf vertrouwen is dat ze een omgeving hebben die ze bewust of onbewust de grond in trappen (..dat kan jij toch niet,..dat kunnen we toch niet betalen, wij komen niet uit zo'n gestudeerde familie). Herken je dat?
Nu weer even naar jou: ik lees in je post dat je best moeite hebt met het contact met je ouders. Heb je weleens eraan gedacht om tijdelijk het contact te verbreken. Ook voor jezelf om rust te vinden?
Heftig verhaal Vivamies wat je hebt meegemaakt, en nogmaals knap van je dat je er op eigen kracht bovenop hebt kunnen komen zonder depressief te raken. Lijkt me trouwens wel verwarrend als je van je moeder telkens hoort dat je bijzonderder bent dan andere kinderen, heb je dan niet telkens het gevoel dat je enorm moet presteren om dat waar te maken? Maar ergens natuurlijk ook wel fijn dat je je goed over jezelf voelt en dat je trots op jezelf bent.
Over jouw vraag: ik heb inderdaad wel eens gedacht tijdelijk het contact te verbreken, heb dat ook wel geprobeerd, maar dat geeft mij zoveel schuldgevoel dat dat eigenlijk alleen maar erger is. Dus ik probeer afstand te bewaren maar moeilijk is dat wel.
donderdag 21 oktober 2010 om 23:43
hallo hallo Ik meld me ook weer even.
Onlangs mijn moeder weer gezien op een familiedag. Pffff het was zo zwaar. Was niet helemaal in goede doen en werd zoo gespannen van haar aanwezigheid. Die vijandschap, dat controleren, dat gericht zijn op het eventueel steken laten vallen van mijn kant en dan uithalen- ik hou het een uur vol en dan ben ik emotioneel op. Wat heeft het toch een impact op je.
Ik wil niet meer voor haar zorgen, ik weet dat zij het ongetwijfeld ook moeilijk heeft, maar daar hoef ik toch niet het slachtoffer van te worden? Dat kan niet de bedoeling zijn.
Maar dit he: als ik me happy en ontspannen voel, zie ik mijn moeder gespannen raken...iemand een idee hoe schuldig je je dan kan voelen?? Het voelt als verraad. Als moedermoord. Maar ik wil doorzetten. Het is mijn leven, mijn geluk. En als ik mijn moeder daarmee ongelukkig maak is dat toch echt haar probleem....of niet soms?
Onlangs mijn moeder weer gezien op een familiedag. Pffff het was zo zwaar. Was niet helemaal in goede doen en werd zoo gespannen van haar aanwezigheid. Die vijandschap, dat controleren, dat gericht zijn op het eventueel steken laten vallen van mijn kant en dan uithalen- ik hou het een uur vol en dan ben ik emotioneel op. Wat heeft het toch een impact op je.
Ik wil niet meer voor haar zorgen, ik weet dat zij het ongetwijfeld ook moeilijk heeft, maar daar hoef ik toch niet het slachtoffer van te worden? Dat kan niet de bedoeling zijn.
Maar dit he: als ik me happy en ontspannen voel, zie ik mijn moeder gespannen raken...iemand een idee hoe schuldig je je dan kan voelen?? Het voelt als verraad. Als moedermoord. Maar ik wil doorzetten. Het is mijn leven, mijn geluk. En als ik mijn moeder daarmee ongelukkig maak is dat toch echt haar probleem....of niet soms?
vrijdag 22 oktober 2010 om 06:16
Hoi Aardbei en invincible:
Wat invincible schrijft:
Onlangs mijn moeder weer gezien op een familiedag. Pffff het was zo zwaar. Was niet helemaal in goede doen en werd zoo gespannen van haar aanwezigheid. Die vijandschap, dat controleren, dat gericht zijn op het eventueel steken laten vallen van mijn kant en dan uithalen- ik hou het een uur vol en dan ben ik emotioneel op. Wat heeft het toch een impact op je.
Ik wil niet meer voor haar zorgen, ik weet dat zij het ongetwijfeld ook moeilijk heeft, maar daar hoef ik toch niet het slachtoffer van te worden? Dat kan niet de bedoeling zijn.
geldt denk ik voor velen van ons en ook aardbei schrijft erover. In die boeken over dit soort dingen noemen ze dat parentificatie=> jij moet de behoeften vervullen van je ouder(s) terwijl het andersom zou moeten zijn. Hoe ver wil je daarin gaan en waarom voel je je ze verantwoordelijk (het is herkenbaar hoor, ik deed precies hetzelfde). Je ouder kent je door en door en weet precies wat hij/zij moet doen om je te raken en je voor haar behoeftenkarretje te spannen. Ik weet zeker dat dat niet persoonlijk bedoeld is (ze heeft dus niet de pik op je of zoiets). Maar dat het ligt aan het onvermogen van de ouder, een spiraal waar ze inzit en waar ze zelf nooit uitgekomen is.
Jullie zijn je bewust van je eigen spiraal. Ik weet niet meer wie het was maar iemand vertelde hier dat ze soms net zo tegen haar kinderen doet als haar moeder tegen haar. Dat is verschrikkelijk om te ervaren. Soms heb ik dat ook dat ik me helemaal geweldig kan vinden terwijl ik dat zo haatte aan mijn moeder. Het verschil zit hem er echter in dat wij ons er bewust van zijn en het dus kunnen veranderen. De moeder dit dit hier zei kan ervoor kiezen om na de uitbarsting terug naar het kind te gaan en te troosten of uit te leggen, ik kan na mijn geweldige uitspraak het daarna relativeren en de ander ook een dikke pluim geven.
Maar het begint bij echt te geloven dat je niet verantwoordelijk voor je ouders bent. Wat mij ook helpt, überhaupt om relaties te begrijpen (ook relaties van anderen) is de "wetenschap" dat mensen in een relatie blijven omdat hen dat "iets"oplevert. Sommigen zal dit afschuwelijk klinken maar ik geloof er heilig in. En ik bedoel het niet naar zo van ik geef iets aan jou en dan wil ik iets terug. Nee, ik bedoel meer op emotioneel/spiritueel niveau. vb ik blijf bij deze vriendin want ik voel me wijs bij haar, of we maken altijd leuke dingen mee, of ik voel een intense oprecht vriendenliefde bij haar. Het kan dus vanalles zijn maar het brengt je (onbewust) altijd iets op.
Als je je relatie met je ouder zo gaat bekijken vanuit de gedachte dat jij als kind hen niets verschuldigd bent,..wordt het makkelijker om (tijdelijk) afscheid te nemen. Voorheen dacht ik dat ik mijn moeder nodig had, toen ik erachter kwam dat ze mij gebruikte en dat het absoluut niet om mijn innerlijke persoon ging maar om mijn prestaties/uiterlijk/goede baan/prachtige auto ed waar zij haar vrienden mee kon imponeren: "dat komt door mijn opvoeding", "ja precies een kind van mij""fantastisch is ze he, ja wat wil je met zo'n moeder" ipv "" ze maakt op dit moment wel een moeilijke tijd door op haar werk maar ik hou van haar ook al zou ze werkloos zijn" of "ja leuke meid maar ze worstelt zo met haar gewicht, ik vind het zo erg, ik ga daar eens uitgebreid met haar over praten en wil nu eens echt weten wat er bij haar speelt, mss komt het wel door mij".
Dus aardbei en invincible: wat levert het jullie nog op? Het doet alleen maar pijn en het zal nooit beter worden, daar ben je oud genoeg voor. En wat is nou eigenlijk schuldgevoel. (pas op ik ga weer wat heftigs zeggen) schuldgevoel is eigenlijk ook egoistisch vind ik (en ik had het ook hoor) daarmee zeg je dat je nodig bent. Ook is het verantwoordelijkheid afschuiven zodat je geen beslissingen hoeft te maken. Ik geef hier natuurlijk mijn mening en dat hoeft niet de mening van een ander te zijn. Dus maak een beslissing, stel een ultimatum in je hoofd (bijv als er tegen me gelogen wordt kap ik ermee, als ik gebruikt word kap ik ermee etc) en stick to it. zo'n beslissing maak je niet overnight daar moet je goed over nadenken. Een tijdelijk afscheid om dit soort zwaarwegende redenen kan jou lucht geven zodat je weer helder na kunt denken en je kunt altijd na een bepaalde tijd (6mnd, 1 jr) met de ouder een gesprek aangaan en dingen aankaarten die voor jouw belangrijk zijn. Zo geef je ze toch een eerlijke kans om er samen uit te komen en kun je jezelf in de spiegel aan blijven kijken. die negatieve energie heb je niet nodig. Je bent beter af zonder. Leef het leven dat je wilt leven, geef mensen een eerlijke kans en werkt het dan niet, dan heb je het in ieder geval gebrobeerd en kun je je focussen op de dingen die je wel gelukkig maken. Want als jij niet gelukkig bent, kun je een ander ook niet gelukkig maken en ik geloof dat we hier op aarde zijn om iets toe te voegen.
Wat invincible schrijft:
Onlangs mijn moeder weer gezien op een familiedag. Pffff het was zo zwaar. Was niet helemaal in goede doen en werd zoo gespannen van haar aanwezigheid. Die vijandschap, dat controleren, dat gericht zijn op het eventueel steken laten vallen van mijn kant en dan uithalen- ik hou het een uur vol en dan ben ik emotioneel op. Wat heeft het toch een impact op je.
Ik wil niet meer voor haar zorgen, ik weet dat zij het ongetwijfeld ook moeilijk heeft, maar daar hoef ik toch niet het slachtoffer van te worden? Dat kan niet de bedoeling zijn.
geldt denk ik voor velen van ons en ook aardbei schrijft erover. In die boeken over dit soort dingen noemen ze dat parentificatie=> jij moet de behoeften vervullen van je ouder(s) terwijl het andersom zou moeten zijn. Hoe ver wil je daarin gaan en waarom voel je je ze verantwoordelijk (het is herkenbaar hoor, ik deed precies hetzelfde). Je ouder kent je door en door en weet precies wat hij/zij moet doen om je te raken en je voor haar behoeftenkarretje te spannen. Ik weet zeker dat dat niet persoonlijk bedoeld is (ze heeft dus niet de pik op je of zoiets). Maar dat het ligt aan het onvermogen van de ouder, een spiraal waar ze inzit en waar ze zelf nooit uitgekomen is.
Jullie zijn je bewust van je eigen spiraal. Ik weet niet meer wie het was maar iemand vertelde hier dat ze soms net zo tegen haar kinderen doet als haar moeder tegen haar. Dat is verschrikkelijk om te ervaren. Soms heb ik dat ook dat ik me helemaal geweldig kan vinden terwijl ik dat zo haatte aan mijn moeder. Het verschil zit hem er echter in dat wij ons er bewust van zijn en het dus kunnen veranderen. De moeder dit dit hier zei kan ervoor kiezen om na de uitbarsting terug naar het kind te gaan en te troosten of uit te leggen, ik kan na mijn geweldige uitspraak het daarna relativeren en de ander ook een dikke pluim geven.
Maar het begint bij echt te geloven dat je niet verantwoordelijk voor je ouders bent. Wat mij ook helpt, überhaupt om relaties te begrijpen (ook relaties van anderen) is de "wetenschap" dat mensen in een relatie blijven omdat hen dat "iets"oplevert. Sommigen zal dit afschuwelijk klinken maar ik geloof er heilig in. En ik bedoel het niet naar zo van ik geef iets aan jou en dan wil ik iets terug. Nee, ik bedoel meer op emotioneel/spiritueel niveau. vb ik blijf bij deze vriendin want ik voel me wijs bij haar, of we maken altijd leuke dingen mee, of ik voel een intense oprecht vriendenliefde bij haar. Het kan dus vanalles zijn maar het brengt je (onbewust) altijd iets op.
Als je je relatie met je ouder zo gaat bekijken vanuit de gedachte dat jij als kind hen niets verschuldigd bent,..wordt het makkelijker om (tijdelijk) afscheid te nemen. Voorheen dacht ik dat ik mijn moeder nodig had, toen ik erachter kwam dat ze mij gebruikte en dat het absoluut niet om mijn innerlijke persoon ging maar om mijn prestaties/uiterlijk/goede baan/prachtige auto ed waar zij haar vrienden mee kon imponeren: "dat komt door mijn opvoeding", "ja precies een kind van mij""fantastisch is ze he, ja wat wil je met zo'n moeder" ipv "" ze maakt op dit moment wel een moeilijke tijd door op haar werk maar ik hou van haar ook al zou ze werkloos zijn" of "ja leuke meid maar ze worstelt zo met haar gewicht, ik vind het zo erg, ik ga daar eens uitgebreid met haar over praten en wil nu eens echt weten wat er bij haar speelt, mss komt het wel door mij".
Dus aardbei en invincible: wat levert het jullie nog op? Het doet alleen maar pijn en het zal nooit beter worden, daar ben je oud genoeg voor. En wat is nou eigenlijk schuldgevoel. (pas op ik ga weer wat heftigs zeggen) schuldgevoel is eigenlijk ook egoistisch vind ik (en ik had het ook hoor) daarmee zeg je dat je nodig bent. Ook is het verantwoordelijkheid afschuiven zodat je geen beslissingen hoeft te maken. Ik geef hier natuurlijk mijn mening en dat hoeft niet de mening van een ander te zijn. Dus maak een beslissing, stel een ultimatum in je hoofd (bijv als er tegen me gelogen wordt kap ik ermee, als ik gebruikt word kap ik ermee etc) en stick to it. zo'n beslissing maak je niet overnight daar moet je goed over nadenken. Een tijdelijk afscheid om dit soort zwaarwegende redenen kan jou lucht geven zodat je weer helder na kunt denken en je kunt altijd na een bepaalde tijd (6mnd, 1 jr) met de ouder een gesprek aangaan en dingen aankaarten die voor jouw belangrijk zijn. Zo geef je ze toch een eerlijke kans om er samen uit te komen en kun je jezelf in de spiegel aan blijven kijken. die negatieve energie heb je niet nodig. Je bent beter af zonder. Leef het leven dat je wilt leven, geef mensen een eerlijke kans en werkt het dan niet, dan heb je het in ieder geval gebrobeerd en kun je je focussen op de dingen die je wel gelukkig maken. Want als jij niet gelukkig bent, kun je een ander ook niet gelukkig maken en ik geloof dat we hier op aarde zijn om iets toe te voegen.
