Psyche
alle pijlers
Dagbehandeling
vrijdag 28 december 2007 om 17:29
Nu ik voor de zoveelste keer bij bij de psycholoog op de deur heb geklopt, heb ik als behandeladvies gekregen om in dagbehandeling te gaan.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
Ik weet dat dit het beste is, maar het is natuurlijk heel spannend om hier heen te gaan. Ik slaap al weken niet fatsoenlijk en ben weer enorm angstig. Het duurt nog een tijdje voor ik er heen ga.
Zijn er ook mensen die ervaring hebben met dagbehandeling? Ik zie er namelijk als een berg tegenop.
woensdag 9 januari 2008 om 15:40
In de groepen waarin ik zat gebeurde dat zeer zeker wel. Alleen in het begin mocht je gewoon wat meer wennen. Daarna werd t gewoon wat heftiger. De bedoeling van een groepstherapie is ook dat je die feedback krijgt. Je hoeft natuurlijk niet meteen aangevallen te worden. Tinkeldel jammer dat je dat niet hebt gehad dan in je oude therapie? Misschien dat je dit over twee weken wel krijgt? Op een goede manier dan wel.
donderdag 10 januari 2008 om 08:57
Nou bij die aanvaring was ik eigenlijk zelf zo verbaasd over de reactie van mijn groepsgenoot dat ik eigenlijk niet zoveel meer zei. Ik was heel blij dat de plegen het over namen. De situatie was overigens niet zo dat ik of zij kritiek kreeg en dat het daardoor mis ging. Het was meer zo dat ik uitlegde waarom ik een bepaald iets dacht. En daar reageerde zij heel fel op. Echt overdreven. Maar ja, ze zal ook wel niet voor niets in therapie zitten
Hoe dan ook, ik ben haar gister uit de weg gegaan, voor zover dat kan ik zo'n klein groepje, en ben nu lekker vier dagen vrij. Heerlijk! Even bijkomen, geniet enorm van de rust in huis.
Hoe dan ook, ik ben haar gister uit de weg gegaan, voor zover dat kan ik zo'n klein groepje, en ben nu lekker vier dagen vrij. Heerlijk! Even bijkomen, geniet enorm van de rust in huis.
donderdag 10 januari 2008 om 13:12
Ben je erg vermoeid? Ik vraag me een beetje af hoe dat straks zal gaan met werk, of ik dan helemaal kapot ben.
Hoe groot is je groepje? Ik geloof dat wij met 8 mensen zijn, maar weet het niet meer zeker.
Mijn mentor belde mij vandaag om de afspraak van 21 januari te bevestigen en om te vragen hoe ik er nu over dacht. Dat laatste vergat hij trouwens te vragen. Er is nu wel al wat spanning af doordat het nu echt werkelijkheid wordt, ik kon hiervoor nog terugkrabbelen. Niet dat ik dat gedaan had.
He rust lekker uit!
Hoe groot is je groepje? Ik geloof dat wij met 8 mensen zijn, maar weet het niet meer zeker.
Mijn mentor belde mij vandaag om de afspraak van 21 januari te bevestigen en om te vragen hoe ik er nu over dacht. Dat laatste vergat hij trouwens te vragen. Er is nu wel al wat spanning af doordat het nu echt werkelijkheid wordt, ik kon hiervoor nog terugkrabbelen. Niet dat ik dat gedaan had.
He rust lekker uit!
vrijdag 11 januari 2008 om 08:54
Ja ik ben wel erg moe ja, maar dat was ik voor de dagbehandeling ook al. Mijn depressie gaat samen met een burn-out, ik ben veel te lang doorgelopen met mijn klachten, kon op een gegeven moment mijn taken niet meer doen, deed dat toch en ging maar door, lukte niet zo best en werd depressief.
Dus die vermoeidheid zat er al. Ik weet niet precies hoe jouw voorgeschiedenis is, misschien is het voor jou wel met elkaar te combineren, werk en therapie. Voor mij is dat niet haalbaar en bij mij in de groep doet niemand er ook haar werk/studie nog naast.
Ga je 21 jan beginnen met dagbehandeling, of heb je dan nog een gewoon gesprek ofzo? Hoe voel je je nu, hoe kijk je er tegenaan?
Dus die vermoeidheid zat er al. Ik weet niet precies hoe jouw voorgeschiedenis is, misschien is het voor jou wel met elkaar te combineren, werk en therapie. Voor mij is dat niet haalbaar en bij mij in de groep doet niemand er ook haar werk/studie nog naast.
Ga je 21 jan beginnen met dagbehandeling, of heb je dan nog een gewoon gesprek ofzo? Hoe voel je je nu, hoe kijk je er tegenaan?
vrijdag 11 januari 2008 om 14:02
Ik begin 21 januari met de dagbehandeling.
Sinds ik in die dagbehandeling heb ik alles een beetje op een laag pitje staan. Ik laat alles een beetje liggen zo van: straks ga ik toch daar naar toe.
Ik ben op het moment gewoon een beetje afwachtend, ik denk dat de spanningen volgende week weer komen.
Ik werk op het moment minder omdat ik paniekaanvallen kreeg van alle spanning. Ik ga volgende week weer wat meer werken, voel me nu wat nutteloos.
Het is allemaal wel spannend, maar ik ben er ook wel aan toe. De tijd van het advies tot nu heb ik wel nodig gehad om er aan te wennen.
Sinds ik in die dagbehandeling heb ik alles een beetje op een laag pitje staan. Ik laat alles een beetje liggen zo van: straks ga ik toch daar naar toe.
Ik ben op het moment gewoon een beetje afwachtend, ik denk dat de spanningen volgende week weer komen.
Ik werk op het moment minder omdat ik paniekaanvallen kreeg van alle spanning. Ik ga volgende week weer wat meer werken, voel me nu wat nutteloos.
Het is allemaal wel spannend, maar ik ben er ook wel aan toe. De tijd van het advies tot nu heb ik wel nodig gehad om er aan te wennen.
vrijdag 11 januari 2008 om 16:06
Ik heb net alle papieren gekregen voor de therapie en alles doorgelezen. Ik zit er nu echt helemaal doorheen. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk en heb even een potje zitten janken.
Het voelt alsof het een soort straf is omdat ik mijn leven niet op de juiste manier heb aangepakt, of omdat ik gefaalt heb tijdens al mijn eerdere therapie-uurtjes. Ik vind het nu echt helemaal verschrikkelijk dat ik er heen ga. Ik snap ook wel dat het goed voor me is en zo, maar niemand gaat er met plezier naar toe. Het voelt nu als een afwijzing voor gewone therapie, alsof ik het allemaal fout heb gedaan.
Het voelt alsof het een soort straf is omdat ik mijn leven niet op de juiste manier heb aangepakt, of omdat ik gefaalt heb tijdens al mijn eerdere therapie-uurtjes. Ik vind het nu echt helemaal verschrikkelijk dat ik er heen ga. Ik snap ook wel dat het goed voor me is en zo, maar niemand gaat er met plezier naar toe. Het voelt nu als een afwijzing voor gewone therapie, alsof ik het allemaal fout heb gedaan.
vrijdag 11 januari 2008 om 16:54
quote:Tinkeldel schreef op 11 januari 2008 @ 16:06:
Ik heb net alle papieren gekregen voor de therapie en alles doorgelezen. Ik zit er nu echt helemaal doorheen. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk en heb even een potje zitten janken.
Het voelt alsof het een soort straf is omdat ik mijn leven niet op de juiste manier heb aangepakt, of omdat ik gefaalt heb tijdens al mijn eerdere therapie-uurtjes. Ik vind het nu echt helemaal verschrikkelijk dat ik er heen ga. Ik snap ook wel dat het goed voor me is en zo, maar niemand gaat er met plezier naar toe. Het voelt nu als een afwijzing voor gewone therapie, alsof ik het allemaal fout heb gedaan.
Lieve Tinkeldel. Ten eerste:
Verder snap ik heel goed hoe je je moet voelen. Ik had toendertijd zelf ook zoiets van: Ik ben toch niet gek! Voelde me een mislukkeling omdat het mij niet lukte om mn leven gewoon te leven net als ieder ander. Op een gegeven moment ging bij mij die knop om en vanaf toen zag ik het juist als een tweede kans. Een tweede kans die niet veel mensen krijgen. Een kans om mezelf goed te leren kennen en mn leven in eigen hand te nemen. Dat is ook echt gebeurd: na de therapie heb ik mijn baan opgezegd en volgend jaar ga ik weer studeren. Ik weet eindelijk wat ik wil in mijn leven en hoe ik het wil, en dat allemaal doordat ik in therapie "moest" . Lieve Tinkeldel haal diep adem en besef dat de therapie juist iets heel goeds is. Echt je gaat er baat bij hebben maar ga er ook voor!Uiteindelijk kan t je zo veel moois opleveren! het zal moeilijk worden, dat sowieso maar weet waarvoor je het doet en dat je helemaal niks fout hebt gedaan. Zie het alsjeblieft als iets positiefs want dat is t uiteindelijk echt!!!
Ik heb net alle papieren gekregen voor de therapie en alles doorgelezen. Ik zit er nu echt helemaal doorheen. Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk en heb even een potje zitten janken.
Het voelt alsof het een soort straf is omdat ik mijn leven niet op de juiste manier heb aangepakt, of omdat ik gefaalt heb tijdens al mijn eerdere therapie-uurtjes. Ik vind het nu echt helemaal verschrikkelijk dat ik er heen ga. Ik snap ook wel dat het goed voor me is en zo, maar niemand gaat er met plezier naar toe. Het voelt nu als een afwijzing voor gewone therapie, alsof ik het allemaal fout heb gedaan.
Lieve Tinkeldel. Ten eerste:
Verder snap ik heel goed hoe je je moet voelen. Ik had toendertijd zelf ook zoiets van: Ik ben toch niet gek! Voelde me een mislukkeling omdat het mij niet lukte om mn leven gewoon te leven net als ieder ander. Op een gegeven moment ging bij mij die knop om en vanaf toen zag ik het juist als een tweede kans. Een tweede kans die niet veel mensen krijgen. Een kans om mezelf goed te leren kennen en mn leven in eigen hand te nemen. Dat is ook echt gebeurd: na de therapie heb ik mijn baan opgezegd en volgend jaar ga ik weer studeren. Ik weet eindelijk wat ik wil in mijn leven en hoe ik het wil, en dat allemaal doordat ik in therapie "moest" . Lieve Tinkeldel haal diep adem en besef dat de therapie juist iets heel goeds is. Echt je gaat er baat bij hebben maar ga er ook voor!Uiteindelijk kan t je zo veel moois opleveren! het zal moeilijk worden, dat sowieso maar weet waarvoor je het doet en dat je helemaal niks fout hebt gedaan. Zie het alsjeblieft als iets positiefs want dat is t uiteindelijk echt!!!
zaterdag 12 januari 2008 om 08:56
Oh tink
Ik begrijp je gevoel heel goed, had het zelf ook wel, maar probeer het toch op een andere manier te bekijken. Net als Sidney zegt: zie het als een kans! Ik ben (naast dat ik het heel erg balen vond) ook heel erg blij dat ik in dagbehandeling mocht. Er gebeurd iets, ik ga nu echt met mezelf aan de slag. En...Ik ga beter worden!!! En daar ben ik alleen maar heel erg blij mee.
Jij gaat ook beter worden! En die behandeling is een middel om dat te bereiken, kop op meis!
Ik begrijp je gevoel heel goed, had het zelf ook wel, maar probeer het toch op een andere manier te bekijken. Net als Sidney zegt: zie het als een kans! Ik ben (naast dat ik het heel erg balen vond) ook heel erg blij dat ik in dagbehandeling mocht. Er gebeurd iets, ik ga nu echt met mezelf aan de slag. En...Ik ga beter worden!!! En daar ben ik alleen maar heel erg blij mee.
Jij gaat ook beter worden! En die behandeling is een middel om dat te bereiken, kop op meis!
zaterdag 12 januari 2008 om 10:46
Dank je wel voor jullie reacties.
Dat weet ik allemaal ook wel. Maar ik las gisteren die papieren en toen kwam het er allemaal uit. Ik denk ook niet dat het verkeerd is.
Ik heb er ook wel een soort van zin in, ben blij dat het straks eindelijk begint. Ben blij met de verandering, maar dat is wel eerst zien dan geloven. Maar toch, het was leuker geweest als het niet had gehoeven. Helaas, that's not the case. Ik ben ook al hardstikke blij dat ik er in mocht. Maar ik ga er af en toe denk ik toch maar hard om huilen. Ik heb dat gevoel 2 maanden weggestopt, dus alleen maar goed dat het er uit komt.
Heb wat gemengde gevoelens, maar dat hoort er bij. Ik geef de moed niet op hoor!
Boompje: hoe kijk je nu tegen afgelopen week aan?
Dat weet ik allemaal ook wel. Maar ik las gisteren die papieren en toen kwam het er allemaal uit. Ik denk ook niet dat het verkeerd is.
Ik heb er ook wel een soort van zin in, ben blij dat het straks eindelijk begint. Ben blij met de verandering, maar dat is wel eerst zien dan geloven. Maar toch, het was leuker geweest als het niet had gehoeven. Helaas, that's not the case. Ik ben ook al hardstikke blij dat ik er in mocht. Maar ik ga er af en toe denk ik toch maar hard om huilen. Ik heb dat gevoel 2 maanden weggestopt, dus alleen maar goed dat het er uit komt.
Heb wat gemengde gevoelens, maar dat hoort er bij. Ik geef de moed niet op hoor!
Boompje: hoe kijk je nu tegen afgelopen week aan?
zondag 13 januari 2008 om 08:05
Ik begrijp het volkomen hoor! Aan de ene kant ben je blij, aan de andere kant baal je dat het nodig is. Heel begrijpelijk allemaal
Hoe ik erop terugkijk. Nou het was gewoon een hele zware week. Ik ben vreselijk moe, heel emotioneel, veel dipjes gehad deze week. Ik vind het heel moeilijk mijn gedachten over dingen te veranderen. Dan denk ik weer; het lukt mij nooooooit, en daar word ik dan weer heel somber van. De dingen die we doen in therapie, dat ook toe te passen in het dagelijks leven, dat lukt me zo niet 1,2,3. En dan gaat het weer niet snel genoeg voor mijn idee. Kortom, het is pittig allemaal. Heb ook helemaal geen zin om morgen weer te gaan, kruip het liefst in bed en kom er pas weer uit als de wereld weer leuk is. Heerlijk kinderlijk idee, ik weet het.
Hoe ik erop terugkijk. Nou het was gewoon een hele zware week. Ik ben vreselijk moe, heel emotioneel, veel dipjes gehad deze week. Ik vind het heel moeilijk mijn gedachten over dingen te veranderen. Dan denk ik weer; het lukt mij nooooooit, en daar word ik dan weer heel somber van. De dingen die we doen in therapie, dat ook toe te passen in het dagelijks leven, dat lukt me zo niet 1,2,3. En dan gaat het weer niet snel genoeg voor mijn idee. Kortom, het is pittig allemaal. Heb ook helemaal geen zin om morgen weer te gaan, kruip het liefst in bed en kom er pas weer uit als de wereld weer leuk is. Heerlijk kinderlijk idee, ik weet het.
zondag 13 januari 2008 om 13:16
maandag 14 januari 2008 om 17:05
Boompje, hoe is het vandaag gegaan?
Ik ben wel blij de stukjes te lezen hoe jullie het ervaren. Ook omdat ik mij dan niet zo alleen voel met mijn spanning.
Ik zie het ook als een kans om verder met mijzelf te komen. Al jaren zie ik bepaalde patronen in mijn gedrag en mijn emoties die steeds terug komen en mij steeds in moeilijkheden brengen. Met deze therapie probeer ik hier doorheen te breken om het leven toch anders aan te kunnen pakken.
Vandaag kreeg ik een telefoontje dat mijn therapie met nog een maand uitgesteld wordt. Ik word een beetje gek van die wachtlijst. Ik sta wel bovenaan, maar er moet eerst iemand klaar zijn met de therapie voordat ik kan beginnen. Die man plakt er weer een maandje aan vast
Hierdoor kan ik pas begin april beginnen.
Vorige week donderdag ben ik wel geweest naar de ondersteunende groep. Daarna heb ik het heel zwaar gehad. Ik beleefde alles heel mat, niet volgens een manier hoe ik gewend ben van mijzelf. Nu gaat het gelukkig weer.
Muziektherapie ging toen niet door, maar aankomende donderdag wel! Ik merkte de eerste keer juist dat ik heel onzeker werd van de muziektherapie. Ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat.
Ik ben wel blij de stukjes te lezen hoe jullie het ervaren. Ook omdat ik mij dan niet zo alleen voel met mijn spanning.
Ik zie het ook als een kans om verder met mijzelf te komen. Al jaren zie ik bepaalde patronen in mijn gedrag en mijn emoties die steeds terug komen en mij steeds in moeilijkheden brengen. Met deze therapie probeer ik hier doorheen te breken om het leven toch anders aan te kunnen pakken.
Vandaag kreeg ik een telefoontje dat mijn therapie met nog een maand uitgesteld wordt. Ik word een beetje gek van die wachtlijst. Ik sta wel bovenaan, maar er moet eerst iemand klaar zijn met de therapie voordat ik kan beginnen. Die man plakt er weer een maandje aan vast
Hierdoor kan ik pas begin april beginnen.
Vorige week donderdag ben ik wel geweest naar de ondersteunende groep. Daarna heb ik het heel zwaar gehad. Ik beleefde alles heel mat, niet volgens een manier hoe ik gewend ben van mijzelf. Nu gaat het gelukkig weer.
Muziektherapie ging toen niet door, maar aankomende donderdag wel! Ik merkte de eerste keer juist dat ik heel onzeker werd van de muziektherapie. Ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat.
maandag 14 januari 2008 om 17:16
Oh, Jojootje, wat balen dat je weer langer moet wachten. Bij mij zag het er eerst ook zo uit, totdat vriendlief ging bellen en meeging naar een gesprek. Hij heeft gedaan wat ik niet kon namelijk: met zijn vuist op tafel gezegd dat het zo niet langer meer kon. Er moest direct iets veranderen aan de situatie.
Nou moet je kijken wat er dan opeens toch wel kan. Ik ben in een andere groep geplaatst, let wel; het zijn er hier 11. Et voila, ik kon de week erop beginnen. Misschien iets voor jou? Om iemand mee te nemen, of desnoods te laten bellen? Je eventuele partner, maar kan net zo goed ouders of vriendin zijn ofzo. Iemand die zich hard maakt voor jou!
Muziektherapie vond ik zelf ook heel moeilijk. Voelde me niet op mijn gemak en daarom heb ik het heel rottig ervaren. Maar probeer het morgen gewoon weer hoor
Tinkeldel; ben je ook net als Jojootje in een ondersteunende groep geweest voordat je volgende week echt begint? Of ben je nu helemaal 'los' zeg maar?
Niet te veel zenuwen hè?
Nou moet je kijken wat er dan opeens toch wel kan. Ik ben in een andere groep geplaatst, let wel; het zijn er hier 11. Et voila, ik kon de week erop beginnen. Misschien iets voor jou? Om iemand mee te nemen, of desnoods te laten bellen? Je eventuele partner, maar kan net zo goed ouders of vriendin zijn ofzo. Iemand die zich hard maakt voor jou!
Muziektherapie vond ik zelf ook heel moeilijk. Voelde me niet op mijn gemak en daarom heb ik het heel rottig ervaren. Maar probeer het morgen gewoon weer hoor
Tinkeldel; ben je ook net als Jojootje in een ondersteunende groep geweest voordat je volgende week echt begint? Of ben je nu helemaal 'los' zeg maar?
Niet te veel zenuwen hè?
dinsdag 15 januari 2008 om 16:49
Geen ondersteunende groep ervoor. Misschien dat het wel wat geweest was, gewoon om alvast een beetje te wennen. Maar dat was ook niet mogelijk geweest. Ik heb nog maar net toestemming van werk en mijn laatste gesprek met de psych gehad. Eigenlijk had ik deze week al moeten beginnen, dus een tussengroep was dan niet nodig geweest.
Ik vind het zo vreemd dat er zo weinig ruimte bij jullie is. Ik begreep dat er bij ons zelfs heel veel ruimte is. Er zijn bij ons 12 groepen, maar ik geloof dat er dan wel weer 1 is van de groep waar ik in ga.
Ik begin nu wel weer zenuwachtiger te worden. Sinds de kerst werk ik halve dagen omdat ik bijna niet naar mijn werk durf. Voel me heel erg ziek steeds (allemaal tussen de oren). Ik werk nu deze week weer 6 uur, ik wou het graag een beetje opbouwen voor ik bij de dagbehandeling aan de slag ging. Maar nu komt de spanning van volgende week er ook bij. Het komt nu allemaal wel heel erg dicht bij.
Met hoeveel mensen zijn jullie trouwens? Trek je veel met elkaar op. Ik snap dat dat de bedoeling ook is, maar heb je soms ook eigen opdrachten ofzo, waarbij je minder met de andere te maken hebt? Hoe gaat dat bij jullie met het middageten?
Ik voel me nu zo controlfreakerig, maar zo ben ik. Ik wil van te voren precies weten hoe alles werkt. Maar goed, dat zal ook wel één van de redenen zijn dat ik er naar toe moet (ik zie het nog steeds als moeten)
Ik kan zo met jullie mee voelen, ik kan het gewoon bijna niet in woorden opschrijven hoe ik me voel. Verdrietig, bang, boos, hoopvol, vol goede moet, tegenzin, etc. Succes deze week dames!
Ik vind het zo vreemd dat er zo weinig ruimte bij jullie is. Ik begreep dat er bij ons zelfs heel veel ruimte is. Er zijn bij ons 12 groepen, maar ik geloof dat er dan wel weer 1 is van de groep waar ik in ga.
Ik begin nu wel weer zenuwachtiger te worden. Sinds de kerst werk ik halve dagen omdat ik bijna niet naar mijn werk durf. Voel me heel erg ziek steeds (allemaal tussen de oren). Ik werk nu deze week weer 6 uur, ik wou het graag een beetje opbouwen voor ik bij de dagbehandeling aan de slag ging. Maar nu komt de spanning van volgende week er ook bij. Het komt nu allemaal wel heel erg dicht bij.
Met hoeveel mensen zijn jullie trouwens? Trek je veel met elkaar op. Ik snap dat dat de bedoeling ook is, maar heb je soms ook eigen opdrachten ofzo, waarbij je minder met de andere te maken hebt? Hoe gaat dat bij jullie met het middageten?
Ik voel me nu zo controlfreakerig, maar zo ben ik. Ik wil van te voren precies weten hoe alles werkt. Maar goed, dat zal ook wel één van de redenen zijn dat ik er naar toe moet (ik zie het nog steeds als moeten)
Ik kan zo met jullie mee voelen, ik kan het gewoon bijna niet in woorden opschrijven hoe ik me voel. Verdrietig, bang, boos, hoopvol, vol goede moet, tegenzin, etc. Succes deze week dames!
woensdag 16 januari 2008 om 09:26
Poef Tinkeldel, dus je begint weer met werken voor de therapie aan? Geloof niet dat ik dat zou kunnen/willen. Je hebt al zoveel aan je hoofd!
Ik zit in een groep van 6 mensen. Er kunnen er maximaal 8 in, maar ik heb al gemerkt dat 6 eigenlijk al wel genoeg is. Je moet soms echt de tijd verdelen, als je een groepsgesprek hebt bijv. De tijd wordt daarbij niet ingedeeld, dus als je wat wilt zeggen moet je zelf je tijd pakken. Nou dan is 6 mensen eigenlijk zat. Ik kan daar nog niet zo goed mijn plaats innemen.
Je trekt veel met elkaar op, in die zin dat je de hele dag bij elkaar zit in 1 ruimte. Maar er zijn ook wel dingen die je gewoon zelfstandig doet. Bijv bij beeldend daar mag je gewoon iets gaan maken; verven, kleien, noem maar op. Dan ben je individueel bezig maar je zit wel met elkaar in het lokaal. Na een bepaalde tijd wordt het dan met elkaar besproken; hoe heb je gewerkt, wat heb je gemaakt, waarom heb je dat gemaakt enz. Ik vind het heerlijk om even niets te zeggen en gewoon wat te frubelen. De rest van de groep praat dan wel met elkaar, maar ik vind het lekker om mij even af te sluiten. Dat kan dan ook wel. Maar bij psychomotorisch doe je bijv een sportspelachtig iets, met elkaar, maar ook wel dingen alleen. Oefeningen te maken met bewustwording bijv. Het eten doe je samen. Tenminste dat is bij mij zo. Tussen de middag komt er iemand van het ziekenhuis een kist brengen met brood, melk, beleg en soep. We dekken de tafel en gaan met elkaar zitten. Soms eet er ook een verpleegkundige mee, maar meestal eten we gewoon zonder begeleiding.
Ik hoop dat ik je vragen een beetje heb kunnen beantwoorden zo, mocht je meer willen weten: gewoon vragen!
Probeer je niet al te druk te maken, het lijkt nu heel wat, maar als je er eenmaal zit is het ook al heel snel 'normaal'.
Jojootje, hoe is het met jou?
Ik zit in een groep van 6 mensen. Er kunnen er maximaal 8 in, maar ik heb al gemerkt dat 6 eigenlijk al wel genoeg is. Je moet soms echt de tijd verdelen, als je een groepsgesprek hebt bijv. De tijd wordt daarbij niet ingedeeld, dus als je wat wilt zeggen moet je zelf je tijd pakken. Nou dan is 6 mensen eigenlijk zat. Ik kan daar nog niet zo goed mijn plaats innemen.
Je trekt veel met elkaar op, in die zin dat je de hele dag bij elkaar zit in 1 ruimte. Maar er zijn ook wel dingen die je gewoon zelfstandig doet. Bijv bij beeldend daar mag je gewoon iets gaan maken; verven, kleien, noem maar op. Dan ben je individueel bezig maar je zit wel met elkaar in het lokaal. Na een bepaalde tijd wordt het dan met elkaar besproken; hoe heb je gewerkt, wat heb je gemaakt, waarom heb je dat gemaakt enz. Ik vind het heerlijk om even niets te zeggen en gewoon wat te frubelen. De rest van de groep praat dan wel met elkaar, maar ik vind het lekker om mij even af te sluiten. Dat kan dan ook wel. Maar bij psychomotorisch doe je bijv een sportspelachtig iets, met elkaar, maar ook wel dingen alleen. Oefeningen te maken met bewustwording bijv. Het eten doe je samen. Tenminste dat is bij mij zo. Tussen de middag komt er iemand van het ziekenhuis een kist brengen met brood, melk, beleg en soep. We dekken de tafel en gaan met elkaar zitten. Soms eet er ook een verpleegkundige mee, maar meestal eten we gewoon zonder begeleiding.
Ik hoop dat ik je vragen een beetje heb kunnen beantwoorden zo, mocht je meer willen weten: gewoon vragen!
Probeer je niet al te druk te maken, het lijkt nu heel wat, maar als je er eenmaal zit is het ook al heel snel 'normaal'.
Jojootje, hoe is het met jou?
woensdag 16 januari 2008 om 17:46
Ik heb de deeltijd behandeling gedaan en het heeft mij erg goed geholpen!!!!
In het begin was het erg zwaar en vermoeiend, maar later ging dit beter. Ik zat 3 dagen in deeltijd in een groep. De groep heeft mij er echt door heen gesleurd!! Het is heel erg confronterend en emotioneel, want je gaat heel erg diep in jezelf.
Maar mij heeft het enorm goed geholpen, ik sta weer sterker in mijn schoenen, durf de wereld weer aan en.. ik heb een vriendin voor t leven gevonden!!
In het begin was het erg zwaar en vermoeiend, maar later ging dit beter. Ik zat 3 dagen in deeltijd in een groep. De groep heeft mij er echt door heen gesleurd!! Het is heel erg confronterend en emotioneel, want je gaat heel erg diep in jezelf.
Maar mij heeft het enorm goed geholpen, ik sta weer sterker in mijn schoenen, durf de wereld weer aan en.. ik heb een vriendin voor t leven gevonden!!
woensdag 16 januari 2008 om 23:07
Bij mij wordt het sluiten van vriendschappen juist afgeraden!
Juist dat wat jij omschrijft, Riannetje, dat lijkt mij juist het meest moeilijke. De confrontatie met mijzelf aangaan! Daar zie ik zo vreselijk tegenop. Op veel momenten heb ik het gevoel dat het schip strandt en dat schip ben ik zelf! En dat maakt mij juist soms heel erg paniekerig. Ik weet niet goed hoe verder....
Intussen houd mijn werk er rekening mee dat ik nog meer kan gaan uitvallen. Dat is het laatste dat ik wil! Ik vind het nu al moeilijk om afstand te doen van mijn werk. Het contact moet ik blijven houden, maar kan ik dat allemaal wel? Ik weet het gewoon niet. In mijn werk moet ik sterk vooruit plannen, maar nu durf ik dat gewoon niet! Maar van mijn leidinggevende mag ik ook geen nieuwe activiteiten opstarten omdat alles waar ik aan begin eventueel vervangen moet worden.
Helaas kan ik niet eerder beginnen met mijn groep. Bij mij zijn er ook verschillende groepen, maar iedere groep heeft een eigen thema aan de hand van de problematiek. Zo kom ik in de biografiegroep en communicatiegroep en zitten twee andere te wachten op de exploratiegroep. Vandaar dat ik niet eerder kan beginnen.
Wellicht dat het iets anders is doordat het een kliniek op Antroposofische basis is?
Bij mij heeft de groep 12 deelnemers. Meer kan ik er nog niet over zeggen want ik feite ben ik nog niet begonnen. Ik ben nu juist bezig om het verhaal hoe het gaat een beetje compleet te krijgen.
Wij krijgen tussen de middag warm eten (ik heb ooit in de Antroposofische gezondheidszorg gewerkt en ik ken het eten wel, Macrobiotisch en sommige dingen zijn wel lekker maar je moet er van houden. Sommige dingen zijn echt niet te pruimen zoals de therogrutten Bleh). Of er begeleiding mee eet weet ik eigenlijk niet.
Juist dat wat jij omschrijft, Riannetje, dat lijkt mij juist het meest moeilijke. De confrontatie met mijzelf aangaan! Daar zie ik zo vreselijk tegenop. Op veel momenten heb ik het gevoel dat het schip strandt en dat schip ben ik zelf! En dat maakt mij juist soms heel erg paniekerig. Ik weet niet goed hoe verder....
Intussen houd mijn werk er rekening mee dat ik nog meer kan gaan uitvallen. Dat is het laatste dat ik wil! Ik vind het nu al moeilijk om afstand te doen van mijn werk. Het contact moet ik blijven houden, maar kan ik dat allemaal wel? Ik weet het gewoon niet. In mijn werk moet ik sterk vooruit plannen, maar nu durf ik dat gewoon niet! Maar van mijn leidinggevende mag ik ook geen nieuwe activiteiten opstarten omdat alles waar ik aan begin eventueel vervangen moet worden.
Helaas kan ik niet eerder beginnen met mijn groep. Bij mij zijn er ook verschillende groepen, maar iedere groep heeft een eigen thema aan de hand van de problematiek. Zo kom ik in de biografiegroep en communicatiegroep en zitten twee andere te wachten op de exploratiegroep. Vandaar dat ik niet eerder kan beginnen.
Wellicht dat het iets anders is doordat het een kliniek op Antroposofische basis is?
Bij mij heeft de groep 12 deelnemers. Meer kan ik er nog niet over zeggen want ik feite ben ik nog niet begonnen. Ik ben nu juist bezig om het verhaal hoe het gaat een beetje compleet te krijgen.
Wij krijgen tussen de middag warm eten (ik heb ooit in de Antroposofische gezondheidszorg gewerkt en ik ken het eten wel, Macrobiotisch en sommige dingen zijn wel lekker maar je moet er van houden. Sommige dingen zijn echt niet te pruimen zoals de therogrutten Bleh). Of er begeleiding mee eet weet ik eigenlijk niet.
donderdag 17 januari 2008 om 08:20
Bij mij wordt het sluiten van vriendschappen ook afgeraden. Hier valt ook het samen reizen onder, uitwisselen van telefoonnummers, afspreken buiten de therapie om, enz enz. Het is absoluut niet de bedoeling contact met elkaar te hebben buiten de therapie om.
Misschien dat Riannetje na de tijd vriendinnen werd met groepsgenoot ofzo, of misschien was het bij haar in de groep wel goed, dat weet ik niet.
Jojootje, waarom kom je in een Antroposofische ehm groep of behandeling terrecht? Is dat een keuze geweest? En zo ja, waarom? Gaat het daar anders dan in de reguliere gezondheidszorg/behandeling?
Ik ben erg benieuwd, kan het mij niet zo voorstellen omdat het voor mij onbekend terrein is.
En heb je iemand op werk, bedrijfsarts, maatschappelijk werker, die jou een beetje begeleid? Er naast blijven werken kan een goed idee lijken, maar misschien is het ook allemaal wel een beetje hoog gegrepen. Is er iemand die jou een beetje kan bijstaan op werk? Het is al zo'n pittige tijd, beetje hulp kan geen kwaad.
Misschien dat Riannetje na de tijd vriendinnen werd met groepsgenoot ofzo, of misschien was het bij haar in de groep wel goed, dat weet ik niet.
Jojootje, waarom kom je in een Antroposofische ehm groep of behandeling terrecht? Is dat een keuze geweest? En zo ja, waarom? Gaat het daar anders dan in de reguliere gezondheidszorg/behandeling?
Ik ben erg benieuwd, kan het mij niet zo voorstellen omdat het voor mij onbekend terrein is.
En heb je iemand op werk, bedrijfsarts, maatschappelijk werker, die jou een beetje begeleid? Er naast blijven werken kan een goed idee lijken, maar misschien is het ook allemaal wel een beetje hoog gegrepen. Is er iemand die jou een beetje kan bijstaan op werk? Het is al zo'n pittige tijd, beetje hulp kan geen kwaad.
donderdag 17 januari 2008 om 22:06
Bij mijn deeltijd hadden ze liever ook niet dater vriendschappen ontstonden of dat er buiten de deeltijd werd af gesproken. Maar dat kunnen ze niet tegen houden omdat in mijn geval ik 3 dagen in de week met die meiden zat en je komt zoveel van elkaar te weten, de leuke dingen, maar ook de niet leuke dingen. Dat je op een gegeven moment een enorm sterke band opbouwt omdat de meiden zoveel van mij wisten, zoveel ellende...
En met een aantal groepsleden heb ik nog steeds contact en inderdaad er is een groepsgenoot 1 van mijn beste vriendinnen geworden. Puur omdat zij me door en door kent.
En ook wij reden me elkaar mee omdat we bij elkaar in de buurt woonden.
En ik denk dat je juist wel de confrontatie aan moet gaan, hoe moeilijk het ook is ( ik weet er alles van) maar uit eindelijk kom je zo sterk uit de strijd. Geef niet te snel op... bij mij heeft t ook een aantal maanden geduurd voordat ik de confrotatie aan ging met een groeps genoot.
Hopelijk hoor ik t nog...
Succes!!!!!!
En met een aantal groepsleden heb ik nog steeds contact en inderdaad er is een groepsgenoot 1 van mijn beste vriendinnen geworden. Puur omdat zij me door en door kent.
En ook wij reden me elkaar mee omdat we bij elkaar in de buurt woonden.
En ik denk dat je juist wel de confrontatie aan moet gaan, hoe moeilijk het ook is ( ik weet er alles van) maar uit eindelijk kom je zo sterk uit de strijd. Geef niet te snel op... bij mij heeft t ook een aantal maanden geduurd voordat ik de confrotatie aan ging met een groeps genoot.
Hopelijk hoor ik t nog...
Succes!!!!!!
donderdag 17 januari 2008 om 23:54
Ik heb zelf gekozen voor de Antroposofische instelling. Doorat ik in een klein dorp woon moest ik toch ver reizen voor de GGZ en ik kwam de Antroposofische instelling op internet tegen, waarvan ik dacht dat deze net zo ver weg zou zitten. Maar hij blijkt bij mij om de hoek te zitten.
Ik heb ooit eens gewerkt in de Antroposofische gezondheidszorg en ik vind het een prettige manier van werken. Wat er binnen de psychiatrie het verschil en de overeenkomsten zijn met de reguliere zorg weet ik nog niet. Ik heb geen ervaring met reguliere zorg. Zij werken ook volgens regeuliere zorg, maar hebben als extra de Antroposofische visie.
Ik heb vandaag weer een dagje voorbereidingsgroep achter de rug en ik merk dat ik mij absoluut niet veilig voel. Ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan.
Ik heb ooit eens gewerkt in de Antroposofische gezondheidszorg en ik vind het een prettige manier van werken. Wat er binnen de psychiatrie het verschil en de overeenkomsten zijn met de reguliere zorg weet ik nog niet. Ik heb geen ervaring met reguliere zorg. Zij werken ook volgens regeuliere zorg, maar hebben als extra de Antroposofische visie.
Ik heb vandaag weer een dagje voorbereidingsgroep achter de rug en ik merk dat ik mij absoluut niet veilig voel. Ik weet niet goed hoe ik daar mee om moet gaan.
vrijdag 18 januari 2008 om 15:24
Wat hebben jullie gedaan in de dagen voordat je van start ging?
Ik heb nog twee dagen die ik moet overbruggen. Heb eigenlijk weinig geplanned. Aan de ene kant omdat ik er geen zin in heb, aan de andere kant expres omdat ik het een beetje rustig aan wil doen.
Aan de andere kant heb ik zin om juist wel mijn hele weekend vol te plannen, anders zit ik 2 dagen lang er tegen aan te hikken en op de rand van huilen.
Ik heb nog twee dagen die ik moet overbruggen. Heb eigenlijk weinig geplanned. Aan de ene kant omdat ik er geen zin in heb, aan de andere kant expres omdat ik het een beetje rustig aan wil doen.
Aan de andere kant heb ik zin om juist wel mijn hele weekend vol te plannen, anders zit ik 2 dagen lang er tegen aan te hikken en op de rand van huilen.
vrijdag 18 januari 2008 om 16:28
Begin je maandag?
Dan is het misschien een leuk idee om zondag met een vriendin lekker naar een thermaalbad te gaan ofzoiets. Lekker ontspannen (voor zover dat gaat natuurlijk ) en je kunt dr maandag fris tegen aan. Dan ben je toch bezig en kun je ook ontspannen en je wordt dr lekker loom van dan slaap je misschien beter?
Heel veel succes maandag!
Dan is het misschien een leuk idee om zondag met een vriendin lekker naar een thermaalbad te gaan ofzoiets. Lekker ontspannen (voor zover dat gaat natuurlijk ) en je kunt dr maandag fris tegen aan. Dan ben je toch bezig en kun je ook ontspannen en je wordt dr lekker loom van dan slaap je misschien beter?
Heel veel succes maandag!
