Werk & Studie
alle pijlers
Terminale collega
dinsdag 26 april 2016 om 16:06
Ik werk op de zeevaart, ik ben zelf stuurvrouw en mijn collega is mijn kapitein.
De kapitein is een terminale kankerpatiënt. Het enige waar hij voor leeft is het varen, zijn woorden.
Vanmiddag vertelde hij dat hij een behoorlijke hoge dosis morfine krijgt om zijn dag door te komen. Ik had het vermoeden al, hij lijkt namelijk steeds minder alert te worden. Ook is hij vaak suf en neem ik zijn taken van hem over zodat hij even kan rusten.
Hij zit onder strenge controle bij de bedrijfsarts en hij is nog steeds 'goedgekeurd'. Maar ik heb het idee dat hij zijn hoge dosis morfine verzwijgt, geen idee of dat mogelijk is.
Hij zegt dat de morfine voornamelijk voor de nacht is.
Maar nu durf ik hem niet alleen te laten. Zolang hij aan het varen is blijf ik bij hem om wanneer het nodig is in te kunnen grijpen. Nu maak ik steeds lange dagen zonder een echte pauze. Dat begint mij nu zelf ook een beetje op te breken.
Moet ik dit nu aan mijn baas doorgeven of niet? Ik vind het een hele moeilijke kwestie. Hij heeft het in vertrouwen vertelt over zijn morfine. Maar tot nu toe blijft het steeds goed gaan, maar ik zou het mezelf ook niet kunnen vergeven als er wel een keertje iets gebeurd.
Maar aan de andere kant, deze man leeft voor het varen. Met een beetje geluk is hij er nog een jaar. Ik wil hem ook niks ontnemen wat nog voor een beetje geluk kan zorgen.
De kapitein is een terminale kankerpatiënt. Het enige waar hij voor leeft is het varen, zijn woorden.
Vanmiddag vertelde hij dat hij een behoorlijke hoge dosis morfine krijgt om zijn dag door te komen. Ik had het vermoeden al, hij lijkt namelijk steeds minder alert te worden. Ook is hij vaak suf en neem ik zijn taken van hem over zodat hij even kan rusten.
Hij zit onder strenge controle bij de bedrijfsarts en hij is nog steeds 'goedgekeurd'. Maar ik heb het idee dat hij zijn hoge dosis morfine verzwijgt, geen idee of dat mogelijk is.
Hij zegt dat de morfine voornamelijk voor de nacht is.
Maar nu durf ik hem niet alleen te laten. Zolang hij aan het varen is blijf ik bij hem om wanneer het nodig is in te kunnen grijpen. Nu maak ik steeds lange dagen zonder een echte pauze. Dat begint mij nu zelf ook een beetje op te breken.
Moet ik dit nu aan mijn baas doorgeven of niet? Ik vind het een hele moeilijke kwestie. Hij heeft het in vertrouwen vertelt over zijn morfine. Maar tot nu toe blijft het steeds goed gaan, maar ik zou het mezelf ook niet kunnen vergeven als er wel een keertje iets gebeurd.
Maar aan de andere kant, deze man leeft voor het varen. Met een beetje geluk is hij er nog een jaar. Ik wil hem ook niks ontnemen wat nog voor een beetje geluk kan zorgen.
dinsdag 26 april 2016 om 16:08
Praat met je kapitein. Dat dit onverantwoord is. Dat jij hem tot zover kan helpen, maar dat je echt pauzes nodig hebt en je hem niet alleen kunt laten op deze manier. Geef hem zelf de mogelijkheid om het te vertellen, omdat jij anders in het belang van de veiligheid van je schip en alle anderen op de zeevaart moet gaan ingrijpen. Hoe zwaar dit ook is.
dinsdag 26 april 2016 om 16:10
Allereerst lijkt het me heel heftig. Voor jou, maar nog heel veel meer voor hem!
Als je het gevoel hebt dat het echt niet veilig is, zou ik eerst proberen het met hemzelf bespreekbaar te maken. Misschien bereik je er wat mee.
Nou is mijn ervaring dat de gemiddelde zeeman niet zo van open en gevoelige communicatie is, maar je weet het niet hè.
Maar anders zou ik het inderdaad wel met de rederij opnemen ja, de veiligheid mag natuurlijk niet in het gedrang komen.......
Even nieuwsgierig: een kapitein die wachten loopt? Op wat voor soort schip zit je dan?
Als je het gevoel hebt dat het echt niet veilig is, zou ik eerst proberen het met hemzelf bespreekbaar te maken. Misschien bereik je er wat mee.
Nou is mijn ervaring dat de gemiddelde zeeman niet zo van open en gevoelige communicatie is, maar je weet het niet hè.
Maar anders zou ik het inderdaad wel met de rederij opnemen ja, de veiligheid mag natuurlijk niet in het gedrang komen.......
Even nieuwsgierig: een kapitein die wachten loopt? Op wat voor soort schip zit je dan?
Oh dear, how sad, never mind.
dinsdag 26 april 2016 om 16:12
quote:Doreia schreef op 26 april 2016 @ 16:08:
Praat met je kapitein. Dat dit onverantwoord is. Dat jij hem tot zover kan helpen, maar dat je echt pauzes nodig hebt en je hem niet alleen kunt laten op deze manier. Geef hem zelf de mogelijkheid om het te vertellen, omdat jij anders in het belang van de veiligheid van je schip en alle anderen op de zeevaart moet gaan ingrijpen. Hoe zwaar dit ook is.
Ik heb het een aantal keer aangekaart bij hem. Ik heb ook al 2 keer moeten ingrijpen omdat zijn reactievermogen achteruit gaat.
Ik probeer er steeds meer druk op te leggen.
Het is heel moeilijk, hij is te koppig om het in te zien dat dit geen werkbare situatie meer is. Maar hij heeft volgens mij zelf te veel trots om er zelf mee te stoppen.
Misschien dat ik toch een ultimatum moet stellen. Als hij het binnen x tijd niet meldt, dat ik het dan voor hem doe.
Praat met je kapitein. Dat dit onverantwoord is. Dat jij hem tot zover kan helpen, maar dat je echt pauzes nodig hebt en je hem niet alleen kunt laten op deze manier. Geef hem zelf de mogelijkheid om het te vertellen, omdat jij anders in het belang van de veiligheid van je schip en alle anderen op de zeevaart moet gaan ingrijpen. Hoe zwaar dit ook is.
Ik heb het een aantal keer aangekaart bij hem. Ik heb ook al 2 keer moeten ingrijpen omdat zijn reactievermogen achteruit gaat.
Ik probeer er steeds meer druk op te leggen.
Het is heel moeilijk, hij is te koppig om het in te zien dat dit geen werkbare situatie meer is. Maar hij heeft volgens mij zelf te veel trots om er zelf mee te stoppen.
Misschien dat ik toch een ultimatum moet stellen. Als hij het binnen x tijd niet meldt, dat ik het dan voor hem doe.
dinsdag 26 april 2016 om 16:15
quote:Hayek schreef op 26 april 2016 @ 16:10:
Allereerst lijkt het me heel heftig. Voor jou, maar nog heel veel meer voor hem!
Als je het gevoel hebt dat het echt niet veilig is, zou ik eerst proberen het met hemzelf bespreekbaar te maken. Misschien bereik je er wat mee.
Nou is mijn ervaring dat de gemiddelde zeeman niet zo van open en gevoelige communicatie is, maar je weet het niet hè.
Maar anders zou ik het inderdaad wel met de rederij opnemen ja, de veiligheid mag natuurlijk niet in het gedrang komen.......
Even nieuwsgierig: een kapitein die wachten loopt? Op wat voor soort schip zit je dan?
Allereerst lijkt het me heel heftig. Voor jou, maar nog heel veel meer voor hem!
Als je het gevoel hebt dat het echt niet veilig is, zou ik eerst proberen het met hemzelf bespreekbaar te maken. Misschien bereik je er wat mee.
Nou is mijn ervaring dat de gemiddelde zeeman niet zo van open en gevoelige communicatie is, maar je weet het niet hè.
Maar anders zou ik het inderdaad wel met de rederij opnemen ja, de veiligheid mag natuurlijk niet in het gedrang komen.......
Even nieuwsgierig: een kapitein die wachten loopt? Op wat voor soort schip zit je dan?
dinsdag 26 april 2016 om 16:17
quote:ZombieQueen schreef op 26 april 2016 @ 16:12:
[...]
Ik heb het een aantal keer aangekaart bij hem. Ik heb ook al 2 keer moeten ingrijpen omdat zijn reactievermogen achteruit gaat.
Ik probeer er steeds meer druk op te leggen.
Het is heel moeilijk, hij is te koppig om het in te zien dat dit geen werkbare situatie meer is. Maar hij heeft volgens mij zelf te veel trots om er zelf mee te stoppen.
Misschien dat ik toch een ultimatum moet stellen. Als hij het binnen x tijd niet meldt, dat ik het dan voor hem doe.Lijkt me heel verstandig. Straks gebeurt er wel iets en dan? Is hij straks aansprakelijk voor de schade omdat hij met morfine gaat varen. Je mag niet eens autorijden met morfine toch? Kan dat hij te trots is. Maar er is toch wel een middenweg? Dat hij als boventallig en vrijwillig bijvoorbeeld meegaat, en aan het roer staat als hij er even aan toe is. Maar niet meer als verantwoordelijke.
[...]
Ik heb het een aantal keer aangekaart bij hem. Ik heb ook al 2 keer moeten ingrijpen omdat zijn reactievermogen achteruit gaat.
Ik probeer er steeds meer druk op te leggen.
Het is heel moeilijk, hij is te koppig om het in te zien dat dit geen werkbare situatie meer is. Maar hij heeft volgens mij zelf te veel trots om er zelf mee te stoppen.
Misschien dat ik toch een ultimatum moet stellen. Als hij het binnen x tijd niet meldt, dat ik het dan voor hem doe.Lijkt me heel verstandig. Straks gebeurt er wel iets en dan? Is hij straks aansprakelijk voor de schade omdat hij met morfine gaat varen. Je mag niet eens autorijden met morfine toch? Kan dat hij te trots is. Maar er is toch wel een middenweg? Dat hij als boventallig en vrijwillig bijvoorbeeld meegaat, en aan het roer staat als hij er even aan toe is. Maar niet meer als verantwoordelijke.
dinsdag 26 april 2016 om 16:17
Kun je niet bij de rederij aangeven dat je je zorgen maakt. Dat je ziet dat hij graag werkt, maar dat het eigenlijk misschien een beetje te veel voor hem is. Dat je vanuit je zorg om hem nu een extra oogje op hem houdt en hem af en toe extra laat rusten, maar dat dat eigenlijk onwerkbaar is?
Dan kunnen zij met hem het gesprek aangaan en bepalen wat ze nog verantwoord vinden en wat niet meer.
Dan kunnen zij met hem het gesprek aangaan en bepalen wat ze nog verantwoord vinden en wat niet meer.
dinsdag 26 april 2016 om 16:21
Ik zou hem de keuze geven: of zelf melden dat hij zijn functie niet meer naar behoren kan uitvoeren, of jij doet het. En wel vandaag. Immers, het gaat om de veiligheid van vele mensen. Niet alleen om die van hem. Maar de overige bemanningsleden, bemanningsleden van een ander schip (waar hij tegenaan kan varen), mensen die zich op een brug bevinden die hij ramt, enz. Dit is gewoon niet verantwoord meer, hoe triest ook voor hem zelf.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
dinsdag 26 april 2016 om 16:23
quote:dinte schreef op 26 april 2016 @ 16:17:
Kun je niet bij de rederij aangeven dat je je zorgen maakt. Dat je ziet dat hij graag werkt, maar dat het eigenlijk misschien een beetje te veel voor hem is. Dat je vanuit je zorg om hem nu een extra oogje op hem houdt en hem af en toe extra laat rusten, maar dat dat eigenlijk onwerkbaar is?
Dan kunnen zij met hem het gesprek aangaan en bepalen wat ze nog verantwoord vinden en wat niet meer.
Daar zit ik nu ook over na te denken. Maar ik moest het voor mezelf houden over zijn dosering morfine. Want volgens mij ben ik nu de enige die er van weet.
Maar ik heb zo graag dat hij de eer aan zich zelf houdt en het verteld aan de baas. In plaats van dat ik het moet doen. En die kans wil ik hem heel graag geven. Maar hij maakt het mij ontzettend moeilijk door zo koppig te blijven.
Kun je niet bij de rederij aangeven dat je je zorgen maakt. Dat je ziet dat hij graag werkt, maar dat het eigenlijk misschien een beetje te veel voor hem is. Dat je vanuit je zorg om hem nu een extra oogje op hem houdt en hem af en toe extra laat rusten, maar dat dat eigenlijk onwerkbaar is?
Dan kunnen zij met hem het gesprek aangaan en bepalen wat ze nog verantwoord vinden en wat niet meer.
Daar zit ik nu ook over na te denken. Maar ik moest het voor mezelf houden over zijn dosering morfine. Want volgens mij ben ik nu de enige die er van weet.
Maar ik heb zo graag dat hij de eer aan zich zelf houdt en het verteld aan de baas. In plaats van dat ik het moet doen. En die kans wil ik hem heel graag geven. Maar hij maakt het mij ontzettend moeilijk door zo koppig te blijven.
dinsdag 26 april 2016 om 16:27
quote:ZombieQueen schreef op 26 april 2016 @ 16:23:
[...]
Daar zit ik nu ook over na te denken. Maar ik moest het voor mezelf houden over zijn dosering morfine. Want volgens mij ben ik nu de enige die er van weet.
Maar ik heb zo graag dat hij de eer aan zich zelf houdt en het verteld aan de baas. In plaats van dat ik het moet doen. En die kans wil ik hem heel graag geven. Maar hij maakt het mij ontzettend moeilijk door zo koppig te blijven.
Maar die kans heeft hij gehad en dat kan je gewoon niet "nog een tijdje" aanzien. De veiligheid van andere mensen staat óók op het spel, daar kan je niet mee spelen.
Stel dat jouw kapitein gezagvoerder van een jumbojet was geweest, en jij de copiloot. En je had gemerkt dat hij eigenlijk niet meer in staat is het vliegtuig veilig te besturen, dan zeg je toch ook niet "Weet je wat, ik geef je nog een weekje bedenktijd"? Je zet toch de veiligheid van andere mensen niet op het spel?
[...]
Daar zit ik nu ook over na te denken. Maar ik moest het voor mezelf houden over zijn dosering morfine. Want volgens mij ben ik nu de enige die er van weet.
Maar ik heb zo graag dat hij de eer aan zich zelf houdt en het verteld aan de baas. In plaats van dat ik het moet doen. En die kans wil ik hem heel graag geven. Maar hij maakt het mij ontzettend moeilijk door zo koppig te blijven.
Maar die kans heeft hij gehad en dat kan je gewoon niet "nog een tijdje" aanzien. De veiligheid van andere mensen staat óók op het spel, daar kan je niet mee spelen.
Stel dat jouw kapitein gezagvoerder van een jumbojet was geweest, en jij de copiloot. En je had gemerkt dat hij eigenlijk niet meer in staat is het vliegtuig veilig te besturen, dan zeg je toch ook niet "Weet je wat, ik geef je nog een weekje bedenktijd"? Je zet toch de veiligheid van andere mensen niet op het spel?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
dinsdag 26 april 2016 om 16:28
quote:ZombieQueen schreef op 26 april 2016 @ 16:23:
[...]
Daar zit ik nu ook over na te denken. Maar ik moest het voor mezelf houden over zijn dosering morfine. Want volgens mij ben ik nu de enige die er van weet.
Maar ik heb zo graag dat hij de eer aan zich zelf houdt en het verteld aan de baas. In plaats van dat ik het moet doen. En die kans wil ik hem heel graag geven. Maar hij maakt het mij ontzettend moeilijk door zo koppig te blijven.
Hij kan en mag niet verwachten dat jij zijn partner in crime wordt. Dat mag hij niet verlangen.
Zeg hem dus: nu ik het weet, nu moet ik er ook iets mee. Wat wil je dat we gaan doen nu? Vertel jij het of doe ik het? Want dit is niet verantwoord en ik wil het niet op mijn geweten hebben als het mis gaat. En zo wil jij je loopbaan ook niet eindigen.
[...]
Daar zit ik nu ook over na te denken. Maar ik moest het voor mezelf houden over zijn dosering morfine. Want volgens mij ben ik nu de enige die er van weet.
Maar ik heb zo graag dat hij de eer aan zich zelf houdt en het verteld aan de baas. In plaats van dat ik het moet doen. En die kans wil ik hem heel graag geven. Maar hij maakt het mij ontzettend moeilijk door zo koppig te blijven.
Hij kan en mag niet verwachten dat jij zijn partner in crime wordt. Dat mag hij niet verlangen.
Zeg hem dus: nu ik het weet, nu moet ik er ook iets mee. Wat wil je dat we gaan doen nu? Vertel jij het of doe ik het? Want dit is niet verantwoord en ik wil het niet op mijn geweten hebben als het mis gaat. En zo wil jij je loopbaan ook niet eindigen.
dinsdag 26 april 2016 om 16:28
quote:pejeka schreef op 26 april 2016 @ 16:21:
Ik zou hem de keuze geven: of zelf melden dat hij zijn functie niet meer naar behoren kan uitvoeren, of jij doet het. En wel vandaag. Immers, het gaat om de veiligheid van vele mensen. Niet alleen om die van hem. Maar de overige bemanningsleden, bemanningsleden van een ander schip (waar hij tegenaan kan varen), mensen die zich op een brug bevinden die hij ramt, enz. Dit is gewoon niet verantwoord meer, hoe triest ook voor hem zelf.
Precies, het wordt nu ook alleen maar drukker op het traject. De plezierbootjes tijd komt er ook weer aan. En dat is met 2 gezonde mensen in het stuurhuis al heel erg opletten.
Naar het toilet doe ik alleen als we vast liggen. En koffie en eten laat ik brengen. Voorheen haalde ik dat zelf altijd op en ging ik rustig beneden eten. Maar nu eet ik elke keer mijn bordje leeg op schoot. Maar ik durf nu gewoon niet even 5 minuten weg te blijven. Het begint me ontzettend op te breken om full time in het stuurhuis te blijven.
Ik zou hem de keuze geven: of zelf melden dat hij zijn functie niet meer naar behoren kan uitvoeren, of jij doet het. En wel vandaag. Immers, het gaat om de veiligheid van vele mensen. Niet alleen om die van hem. Maar de overige bemanningsleden, bemanningsleden van een ander schip (waar hij tegenaan kan varen), mensen die zich op een brug bevinden die hij ramt, enz. Dit is gewoon niet verantwoord meer, hoe triest ook voor hem zelf.
Precies, het wordt nu ook alleen maar drukker op het traject. De plezierbootjes tijd komt er ook weer aan. En dat is met 2 gezonde mensen in het stuurhuis al heel erg opletten.
Naar het toilet doe ik alleen als we vast liggen. En koffie en eten laat ik brengen. Voorheen haalde ik dat zelf altijd op en ging ik rustig beneden eten. Maar nu eet ik elke keer mijn bordje leeg op schoot. Maar ik durf nu gewoon niet even 5 minuten weg te blijven. Het begint me ontzettend op te breken om full time in het stuurhuis te blijven.
dinsdag 26 april 2016 om 16:30
Tja als hij echt niet wil, zit er niets anders op dan dat jij naar de baas gaat. Hij speelt met vuur en vergeeft het zichzelf ook nooit als het misgaat. En wie weet wil de baas wel meedenken aan een creatieve oplossing. Dat er iemand extra bij komt die wat taken van jouw schouders kan nemen, zodat jullie voorlopig samen kunnen blijven varen.
dinsdag 26 april 2016 om 16:31
quote:Doreia schreef op 26 april 2016 @ 16:28:
[...]
Hij kan en mag niet verwachten dat jij zijn partner in crime wordt. Dat mag hij niet verlangen.
Zeg hem dus: nu ik het weet, nu moet ik er ook iets mee. Wat wil je dat we gaan doen nu? Vertel jij het of doe ik het? Want dit is niet verantwoord en ik wil het niet op mijn geweten hebben als het mis gaat. En zo wil jij je loopbaan ook niet eindigen.
Duidelijk, ik ga het zo nog maar een keer aankaarten. Dat hij het nu gewoon moet zeggen hoe de boel in elkaar steekt en dat ik niet langer de verantwoordelijkheid op mij wil nemen.
Dank allen, ik moest ook alleen even spuien.
[...]
Hij kan en mag niet verwachten dat jij zijn partner in crime wordt. Dat mag hij niet verlangen.
Zeg hem dus: nu ik het weet, nu moet ik er ook iets mee. Wat wil je dat we gaan doen nu? Vertel jij het of doe ik het? Want dit is niet verantwoord en ik wil het niet op mijn geweten hebben als het mis gaat. En zo wil jij je loopbaan ook niet eindigen.
Duidelijk, ik ga het zo nog maar een keer aankaarten. Dat hij het nu gewoon moet zeggen hoe de boel in elkaar steekt en dat ik niet langer de verantwoordelijkheid op mij wil nemen.
Dank allen, ik moest ook alleen even spuien.
dinsdag 26 april 2016 om 16:37
quote:Hayek schreef op 26 april 2016 @ 16:33:
[...]
Eigenlijk wist je het antwoord dus al wel?
Mijn verstand weet het wel. Alleen mijn gevoel werkt heel erg tegen.
Maar misschien zag ik het ook wel verkeerd hoor. En het leek me even fijn om input te krijgen van mensen die geen partij zijn in dit verhaal.
Ik weet van mijzelf dat ik het moet aangeven, maar mijn man zei dat ik me er niet te veel mee moest bemoeien. Dus toen wist ik het even niet meer.
[...]
Eigenlijk wist je het antwoord dus al wel?
Mijn verstand weet het wel. Alleen mijn gevoel werkt heel erg tegen.
Maar misschien zag ik het ook wel verkeerd hoor. En het leek me even fijn om input te krijgen van mensen die geen partij zijn in dit verhaal.
Ik weet van mijzelf dat ik het moet aangeven, maar mijn man zei dat ik me er niet te veel mee moest bemoeien. Dus toen wist ik het even niet meer.
dinsdag 26 april 2016 om 16:39
quote:WaaromPorque schreef op 26 april 2016 @ 16:34:
Je had vanaf het begin aan moeten geven dat je niet "medeplichtig" wilde zijn aan zijn "geheim". Nu voel je je bijna gedwongen om erin mee te gaan.Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Je had vanaf het begin aan moeten geven dat je niet "medeplichtig" wilde zijn aan zijn "geheim". Nu voel je je bijna gedwongen om erin mee te gaan.Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
dinsdag 26 april 2016 om 16:42
quote:ZombieQueen schreef op 26 april 2016 @ 16:39:
[...]
Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Dat doe jij niet. Dat doet de terminale kanker waarvoor hij morfine krijgt.
Ik zou het erger vinden als jij medeplichtig bent aan het overvaren van een plezierbootje waarbij doden en gewonden vallen. En dat er dan een onderzoek komt waarbij aan het licht komt dat de kapitein al maanden aan de morfine zit en de stuurvrouw hiervan afwist en haar gezicht heeft afgewend. Dan zijn de consequenties ook voor jou.
Bovendien: ik heb al gemeld dat hij misschien mee kan als boventallig, vrijwillig of anderszins. Maar niet meer als verantwoordelijke. Dat is voor ieders bestwil niet meer te handhaven.
[...]
Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Dat doe jij niet. Dat doet de terminale kanker waarvoor hij morfine krijgt.
Ik zou het erger vinden als jij medeplichtig bent aan het overvaren van een plezierbootje waarbij doden en gewonden vallen. En dat er dan een onderzoek komt waarbij aan het licht komt dat de kapitein al maanden aan de morfine zit en de stuurvrouw hiervan afwist en haar gezicht heeft afgewend. Dan zijn de consequenties ook voor jou.
Bovendien: ik heb al gemeld dat hij misschien mee kan als boventallig, vrijwillig of anderszins. Maar niet meer als verantwoordelijke. Dat is voor ieders bestwil niet meer te handhaven.
dinsdag 26 april 2016 om 16:43
quote:ZombieQueen schreef op 26 april 2016 @ 16:39:
[...]
Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Zo moet je het niet zien. Jij neemt hem zijn werk niet af. Dat doet zijn ziekte. En daar heb jij geen schuld aan.
En bedenk je dat je je nog veel ellendiger zult voelen als er misschien een ongeluk gebeurt waarbij slachtoffers vallen. Want dáár had je dan in principe wél iets aan kunnen doen.
[...]
Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Zo moet je het niet zien. Jij neemt hem zijn werk niet af. Dat doet zijn ziekte. En daar heb jij geen schuld aan.
En bedenk je dat je je nog veel ellendiger zult voelen als er misschien een ongeluk gebeurt waarbij slachtoffers vallen. Want dáár had je dan in principe wél iets aan kunnen doen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
dinsdag 26 april 2016 om 16:46
quote:ZombieQueen schreef op 26 april 2016 @ 16:39:
[...]
Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Even heel hard:
Stel. Jij moet straks nodig plassen en je loopt de stuurhut uit. Hij overvaart een bootje met een jong gezin. Dan is die familie ook alles kwijt. Want dat is el welk risico je nu loopt. Je weet er van, en je meld het niet. Dat maakt jou medeplichtig. Jij kan er niks aan doen dat hij ziek is en medicatie krijgt, maar je kan er wel voor zorgen dat anderen daardoor geen gevaar lopen.
Je zou hem kunnen meevragen als vrijwilliger, hem in de stuurhut laten of kleine klusjes laten opknappen. Maar die verantwoordelijkheid die hij nu heeft kan niet meer. Dat is heel naar, maar niet jouw schuld.
[...]
Klopt, dat is ook mijn fout geweest. Maar goed, deze man is zijn vrouw al verloren, geen kinderen, weinig familie en vrienden. Hij heeft alleen zijn collega's en dit werk. En ik vind het heel zwaar dat ik straks degene ben die hem 'het enige beetje wat hij nog heeft' afneemt.
Even heel hard:
Stel. Jij moet straks nodig plassen en je loopt de stuurhut uit. Hij overvaart een bootje met een jong gezin. Dan is die familie ook alles kwijt. Want dat is el welk risico je nu loopt. Je weet er van, en je meld het niet. Dat maakt jou medeplichtig. Jij kan er niks aan doen dat hij ziek is en medicatie krijgt, maar je kan er wel voor zorgen dat anderen daardoor geen gevaar lopen.
Je zou hem kunnen meevragen als vrijwilliger, hem in de stuurhut laten of kleine klusjes laten opknappen. Maar die verantwoordelijkheid die hij nu heeft kan niet meer. Dat is heel naar, maar niet jouw schuld.
dinsdag 26 april 2016 om 16:55
Duidelijk. Ik twijfel nu wel heel erg of ik hem dat ultimatum moet geven of niet. Hij werkt morgen nog. Daarna vertrekt hij weer voor zijn chemo en komt dan over 3 weken weer terug.
Ik wil heel graag dat deze kwestie vandaag nog bij de baas ligt, hooguit morgen. Maar ik weet ook niet of ik nog veel langer mijn mond kan houden. En zijn koppigheid mag mijn baan ook niet kosten.
Ik wil heel graag dat deze kwestie vandaag nog bij de baas ligt, hooguit morgen. Maar ik weet ook niet of ik nog veel langer mijn mond kan houden. En zijn koppigheid mag mijn baan ook niet kosten.