Actueel
alle pijlers
Kiezen eigen einde
dinsdag 4 februari 2014 om 08:25
Ik las dit net in het AD;
http://www.ad.nl/ad/nl/10 ... nsend-het-leven-uit.dhtml
Ik vind het mooi maar tegelijkertijd ook een beetje freaky, alles zo secuur plannen en alles zelf opgeven ed. Het blijft toch zelfmoord.
Zouden jullie zo willen gaan? Of wachten tot de natuur (of god) beslist?
http://www.ad.nl/ad/nl/10 ... nsend-het-leven-uit.dhtml
Ik vind het mooi maar tegelijkertijd ook een beetje freaky, alles zo secuur plannen en alles zelf opgeven ed. Het blijft toch zelfmoord.
Zouden jullie zo willen gaan? Of wachten tot de natuur (of god) beslist?
dinsdag 4 februari 2014 om 11:53
dinsdag 4 februari 2014 om 11:59
Ja het is zelfdoding.
Maar ik heb mijn moeder zien wegteren aan kanker en mijn broertje heeft onze vader gevonden met de strop om zijn nek. Ik ben dus een zeer groot voorstander van dergelijke vormen van zelfdoding die ik vele malen humaner acht dan wat mijn ouders is overkomen en wat wij hebben moeten aanschouwen.
Maar ik heb mijn moeder zien wegteren aan kanker en mijn broertje heeft onze vader gevonden met de strop om zijn nek. Ik ben dus een zeer groot voorstander van dergelijke vormen van zelfdoding die ik vele malen humaner acht dan wat mijn ouders is overkomen en wat wij hebben moeten aanschouwen.
dinsdag 4 februari 2014 om 12:01
quote:dubiootje schreef op 04 februari 2014 @ 10:39:
Kan hoor, meivogel, maar dat vertelt het verhaal niet. En de Stichting De Einder heeft dat in elk geval niet naar behoren kunnen controleren. Maar heeft wel geadviseerd welke pillen ze konden gebruiken om zichzelf van kant te maken.
Dat staat er natuurlijk niet in he.
Het is niet zo dat je op een dag besluit niet meer te willen leven en de volgende dag al pillen van Stichting Einder in de bus hebt. Daar gaat een traject aan vooraf.
Kan hoor, meivogel, maar dat vertelt het verhaal niet. En de Stichting De Einder heeft dat in elk geval niet naar behoren kunnen controleren. Maar heeft wel geadviseerd welke pillen ze konden gebruiken om zichzelf van kant te maken.
Dat staat er natuurlijk niet in he.
Het is niet zo dat je op een dag besluit niet meer te willen leven en de volgende dag al pillen van Stichting Einder in de bus hebt. Daar gaat een traject aan vooraf.
Later is nu
dinsdag 4 februari 2014 om 12:05
Ik heb van dichtbij en toch veraf (ik kende de kleinkinderen) een stel gekend, die ook koos voor een eigen moment van het einde. De één begon te dementeren en had dus 'haast' want moest nog wel bij voldoende verstand zijn om de beslissing te nemen. De ander besloot zich toch nog te goed te voelen en bleef.. Deze langstlevende heeft hier veel spijt van gehad. Na een lang en gelukkig huwelijk ineens alleen. Wel regelmatig bezoek van kinderen en kleinkinderen, maar dat is een paar uurtjes, dan ben je weer alleen..
Ik kan me zo'n gezamenlijk besluit dus goed voorstellen.
Ik kan me zo'n gezamenlijk besluit dus goed voorstellen.
Later is nu
dinsdag 4 februari 2014 om 12:12
Van mij mogen ze er uit stappen als ze willen, fijn dat het kan. Ik krijg alleen het idee dat ze nog aardig gezond waren en dat alleen de angst voor het verzorgingstehuis ze dit heeft doen besluiten.
Er zijn toch heel veel mensen die met veel plezier daar wonen. Ik vind dat ik dat heel moeilijk te verteren.
Er zijn toch heel veel mensen die met veel plezier daar wonen. Ik vind dat ik dat heel moeilijk te verteren.
dinsdag 4 februari 2014 om 12:16
Toen ik dit vanmorgen las had ik er een heel mooi beeld bij. Ultieme romantiek in mijn ogen. Wat een mooi geluk dat zelfs de dood van dit echtpaar geregeld kon worden zoals zij het zelf wilden.
Voor mij is dit veel natuurlijker en menselijker dan het vechten en lijden tot je laatste snik terwijl je weet dat je einde nadert en je klaar bent met een mooi leven.
Het was hun goed recht, zal ik maar zeggen.
Zoals iedereen dit recht zou moeten hebben.
Voor mij is dit veel natuurlijker en menselijker dan het vechten en lijden tot je laatste snik terwijl je weet dat je einde nadert en je klaar bent met een mooi leven.
Het was hun goed recht, zal ik maar zeggen.
Zoals iedereen dit recht zou moeten hebben.
dinsdag 4 februari 2014 om 12:22
ik vind dat iedereen het recht heeft om er uit te stappen wanneer hij of zij daar de tijd voor vind. Wel hoop ik dat dat op een waardige manier kan en op een manier dat de nabestaanden er ook vrede mee kunnen hebben. Waarom iemand dwingen te leven? Zit daar niet een heel klein stukje egoïsme in? Wat overigens ook weer heel menselijk is hoor, begrijp me niet verkeerd.
Ik zou het alleen ook heel erg vinden wanneer iemand waar ik van hou echt niet meer wil,gedwongen door moet
Ik zou het alleen ook heel erg vinden wanneer iemand waar ik van hou echt niet meer wil,gedwongen door moet
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
dinsdag 4 februari 2014 om 12:26
Tussen het overlijden van mijn opa en mijn oma zit ongeveer 5 jaar.. 5 jaar waarin we veel voor mijn oma hebben gedaan maar haar nooit meer echt gelukkig hebben gezien.
Toen ze ziek werd en er een operatie uitgevoerd moest worden heeft ze nee gezegd.. ze is gaan slapen en binnen 24 uur overleden.. Ze was eindelijk weer bij opa.
Ze had het goed gehad die 5 jaar daarvoor.. Iedereen stond altijd voor haar klaar.. ze was bijna nooit 'alleen'.. Alleen toch was ze dat wel.. Want opa was er niet...
Ik had haar graag die 5 jaar van missen bespaard als ze dat zo zou willen..
Je moet niet vergeten.. Deze mensen zijn vaak al 60-70 jaar bij elkaar.. Samen... Die ineen uit elkaar halen.. Is niet niks...
Ik vind dat er beter nagedacht moet worden over deze ouderen. Hoe deze te begeleiden en bij een duidelijke doodswens deze ook mogelijk te maken...
Het nare in dit geval is waarschijnlijk dat de man alles heeft moeten regelen.. want als achterblijver mag je niks geregeld hebben daarin omdat je anders strafbaar bent.. Zelfs het neerzetten van het bakje yoghurt kan strafbaar zijn.. Je hebt het immers aangedragen..
Toen ze ziek werd en er een operatie uitgevoerd moest worden heeft ze nee gezegd.. ze is gaan slapen en binnen 24 uur overleden.. Ze was eindelijk weer bij opa.
Ze had het goed gehad die 5 jaar daarvoor.. Iedereen stond altijd voor haar klaar.. ze was bijna nooit 'alleen'.. Alleen toch was ze dat wel.. Want opa was er niet...
Ik had haar graag die 5 jaar van missen bespaard als ze dat zo zou willen..
Je moet niet vergeten.. Deze mensen zijn vaak al 60-70 jaar bij elkaar.. Samen... Die ineen uit elkaar halen.. Is niet niks...
Ik vind dat er beter nagedacht moet worden over deze ouderen. Hoe deze te begeleiden en bij een duidelijke doodswens deze ook mogelijk te maken...
Het nare in dit geval is waarschijnlijk dat de man alles heeft moeten regelen.. want als achterblijver mag je niks geregeld hebben daarin omdat je anders strafbaar bent.. Zelfs het neerzetten van het bakje yoghurt kan strafbaar zijn.. Je hebt het immers aangedragen..
dinsdag 4 februari 2014 om 12:27
Met euthanasie heb ik geen moeite, met zelfdoding waar anderen ongewenst bij betrokken zijn of mee worden geconfronteerd wel.
Ik begrijp dat voor sommigen het leven te zwaar is geworden maar dan nog blijf ik de gevolgen voor de omstanders lastig, denk aan treinmachinisten, partners/kinderen die iemand vinden
Ik begrijp dat voor sommigen het leven te zwaar is geworden maar dan nog blijf ik de gevolgen voor de omstanders lastig, denk aan treinmachinisten, partners/kinderen die iemand vinden
Je bent zelf een theepot
dinsdag 4 februari 2014 om 13:09
quote:LillyFeeee schreef op 04 februari 2014 @ 12:21:
Tsjah, iedereen heeft zijn eigen angsten en wensen voor zijn leven.Maar als ze dit gedaan hebben uit 'angst' dan vind ik dit een hele slechte motivatie. Dit omdat je je 1. niet moet laten leiden door angst omdat deze vaak ongegrond is. 2. Ze helemaal niet weten of het voor hun eng/rot is, want ze hebben het niet geprobeerd. 3. Moet je angst niet altijd recht in de ogen kijken en er niet voor zwichten?
Tsjah, iedereen heeft zijn eigen angsten en wensen voor zijn leven.Maar als ze dit gedaan hebben uit 'angst' dan vind ik dit een hele slechte motivatie. Dit omdat je je 1. niet moet laten leiden door angst omdat deze vaak ongegrond is. 2. Ze helemaal niet weten of het voor hun eng/rot is, want ze hebben het niet geprobeerd. 3. Moet je angst niet altijd recht in de ogen kijken en er niet voor zwichten?
dinsdag 4 februari 2014 om 13:15
Ik vind het prachtig.
Wie zijn wij ook eigenlijk om te beoordelen dat deze mensen 'nog wel een paar jaar gelukkig konden zijn'? Jarenlang hebben ze gewerkt aan/in onze maatschappij en ik heb nog nooit één moment aan deze mensen gedacht want ik ken ze niet. Dan kan ik nu toch onmogelijk met een vingertje gaan wijzen en roepen dat zij nog 'gelukkig genoeg' waren?
Het lijkt mij trouwens ook erg prettig om te kunnen kiezen om samen met mijn partner zoiets te doen. Ik denk dat er over een tijdje steeds meer ouderen komen die dat ook willen. Omdat mensen die nu opgroeien en midden in het leven staan, gewend zijn aan alles te kunnen kiezen/bepalen/beinvloeden.
Het lijkt mij vreselijk om te moeten wachten op je eigen dood als je al helemaal klaar bent met het leven hier. Sommige verhalen die ik hier lees vind ik ook erg. Dat je laatste herinneringen aan het leven niet gelukkig zijn, maar negatief en zwaar omdat je eigenlijk vijf jaar geleden al had willen stoppen. Vijf jaar geleden, toen je misschien nog met een voldaan gevoel kon terugkijken op alles en het leed wat daarna kwam geen herinnering meer hoefde te worden.
Als nabestaande lijkt het mij trouwens óók een fijne manier van afscheid nemen. Dat je weet dat ze ervoor kiezen op dat moment. Dat je ze dochter/zoon nooit geconfronteerd zal worden met een lange slopende ziekte (of andere dingen die hierboven beschreven worden). Let wel, mochten mijn ouders hier niet voor kiezen, dan ondersteun ik ze met alle liefde en met alles wat ik kan in een ziekteproces/ouderdom enz, hoe lang het ook duurt. Maar als ik puur van uit mijzelf kijk neem ik liever afscheid van ze wanneer ze nog een beetje zijn zoals ik ze altijd gekend heb.
Ja nou ja, kortom, ik vind het wel wat en ik hoop dat in de toekomst deze optie ook blijft bestaan en wellicht er beter naar gekeken kan worden zodat mijn kinderen niet mee naar het politiebureau hoeven. Ik snap wel dat het (nu) juridisch een lastig punt is en het moet ook niet zo zijn dat het als perfecte moord kan worden gebruikt natuurlijk.
Wie zijn wij ook eigenlijk om te beoordelen dat deze mensen 'nog wel een paar jaar gelukkig konden zijn'? Jarenlang hebben ze gewerkt aan/in onze maatschappij en ik heb nog nooit één moment aan deze mensen gedacht want ik ken ze niet. Dan kan ik nu toch onmogelijk met een vingertje gaan wijzen en roepen dat zij nog 'gelukkig genoeg' waren?
Het lijkt mij trouwens ook erg prettig om te kunnen kiezen om samen met mijn partner zoiets te doen. Ik denk dat er over een tijdje steeds meer ouderen komen die dat ook willen. Omdat mensen die nu opgroeien en midden in het leven staan, gewend zijn aan alles te kunnen kiezen/bepalen/beinvloeden.
Het lijkt mij vreselijk om te moeten wachten op je eigen dood als je al helemaal klaar bent met het leven hier. Sommige verhalen die ik hier lees vind ik ook erg. Dat je laatste herinneringen aan het leven niet gelukkig zijn, maar negatief en zwaar omdat je eigenlijk vijf jaar geleden al had willen stoppen. Vijf jaar geleden, toen je misschien nog met een voldaan gevoel kon terugkijken op alles en het leed wat daarna kwam geen herinnering meer hoefde te worden.
Als nabestaande lijkt het mij trouwens óók een fijne manier van afscheid nemen. Dat je weet dat ze ervoor kiezen op dat moment. Dat je ze dochter/zoon nooit geconfronteerd zal worden met een lange slopende ziekte (of andere dingen die hierboven beschreven worden). Let wel, mochten mijn ouders hier niet voor kiezen, dan ondersteun ik ze met alle liefde en met alles wat ik kan in een ziekteproces/ouderdom enz, hoe lang het ook duurt. Maar als ik puur van uit mijzelf kijk neem ik liever afscheid van ze wanneer ze nog een beetje zijn zoals ik ze altijd gekend heb.
Ja nou ja, kortom, ik vind het wel wat en ik hoop dat in de toekomst deze optie ook blijft bestaan en wellicht er beter naar gekeken kan worden zodat mijn kinderen niet mee naar het politiebureau hoeven. Ik snap wel dat het (nu) juridisch een lastig punt is en het moet ook niet zo zijn dat het als perfecte moord kan worden gebruikt natuurlijk.
dinsdag 4 februari 2014 om 13:16
Ik lees het artikel net, respect voor hun keuze! En ik lees in het stuk de oneindige liefde voor elkaar. Mooi dat dit zo is gegaan voor hen en ook voor hun kinderen. Afscheid nemen van je ouders is heel verdrietig maar de manier waarop deze ouders zijn gestorven moet het voor hen vast dragelijker maken
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
dinsdag 4 februari 2014 om 13:22
dinsdag 4 februari 2014 om 13:27
quote:dubiootje schreef op 04 februari 2014 @ 09:56:
Ik vraag me trouwens af of Willemke nog wel zo bij haar verstand was. De afspraak was de yoghurt tegelijk op bed op te eten, maar zij at hem meteen op. Klinkt precies als iets wat mijn vader zou doen. En tja, dat zal Stichting de Einder wel niet hebben gecontroleerd hè, of ze allebei wel bij hun volle verstand waren... Ze kregen het advies van welke pillen en dergelijke gewoon mee.
En de vier zoons vonden het allemaal "fantastisch" en zitten nu de erfenis te verdelen
Je kunt dit natuurlijk zowel negatief als positief opvatten. Wat spreekt hier een enorm wantrouwen uit. Ik vond het een mooi verhaal.
Mijn oma was 95, en had er al jaren genoeg van. Ze was niet ziek, had gezelschap genoeg, vijf kleinkinderen, 10 achterkleinkinderen, maar ze had alles al meegemaakt. Voor haar was het alleen nog maar een herhaling van zetten, meer van hetzelfde. Ik kon dat helemaal begrijpen. Van mij had ze gemogen. Nee, een erfenis was er niet.
Ik vraag me trouwens af of Willemke nog wel zo bij haar verstand was. De afspraak was de yoghurt tegelijk op bed op te eten, maar zij at hem meteen op. Klinkt precies als iets wat mijn vader zou doen. En tja, dat zal Stichting de Einder wel niet hebben gecontroleerd hè, of ze allebei wel bij hun volle verstand waren... Ze kregen het advies van welke pillen en dergelijke gewoon mee.
En de vier zoons vonden het allemaal "fantastisch" en zitten nu de erfenis te verdelen
Je kunt dit natuurlijk zowel negatief als positief opvatten. Wat spreekt hier een enorm wantrouwen uit. Ik vond het een mooi verhaal.
Mijn oma was 95, en had er al jaren genoeg van. Ze was niet ziek, had gezelschap genoeg, vijf kleinkinderen, 10 achterkleinkinderen, maar ze had alles al meegemaakt. Voor haar was het alleen nog maar een herhaling van zetten, meer van hetzelfde. Ik kon dat helemaal begrijpen. Van mij had ze gemogen. Nee, een erfenis was er niet.
dinsdag 4 februari 2014 om 13:29
Heel mooi einde,
Vooral ook omdat ze niet wegkwijnen of zonder elkaar komen te zitten en eenzaam worden.
Wij zien het nu bij opa, probeert heel vrolijk te doen en te doen alsof er niets aan de hand is, maar zonder oma vind hij er niets meer aan.
Je moet niet vergeten dat oudere mensen vaak al tientallen jaren samen zijn en een mooi leven hebben gehad samen en dan op die manier uit het leven te stappen, samen, vind ik een prachtig verhaal.
Vooral ook omdat ze niet wegkwijnen of zonder elkaar komen te zitten en eenzaam worden.
Wij zien het nu bij opa, probeert heel vrolijk te doen en te doen alsof er niets aan de hand is, maar zonder oma vind hij er niets meer aan.
Je moet niet vergeten dat oudere mensen vaak al tientallen jaren samen zijn en een mooi leven hebben gehad samen en dan op die manier uit het leven te stappen, samen, vind ik een prachtig verhaal.
dinsdag 4 februari 2014 om 13:33
quote:masque schreef op 04 februari 2014 @ 13:09:
[...]
Maar als ze dit gedaan hebben uit 'angst' dan vind ik dit een hele slechte motivatie. Dit omdat je je 1. niet moet laten leiden door angst omdat deze vaak ongegrond is. 2. Ze helemaal niet weten of het voor hun eng/rot is, want ze hebben het niet geprobeerd. 3. Moet je angst niet altijd recht in de ogen kijken en er niet voor zwichten?
Van wie moet dat?
En ik denk dat deze mensen, gezien hun leeftijd, al genoeg angst hebben meegemaakt, dat ze inmiddels zelf wel weten hoe zij daar mee om willen gaan.
En daarbij denk ik niet dat angst voor het tehuis de hoofdreden is, maar meer de angst niet meer zelfredzaam te zijn. Dat je dan ook nog op ziet tegen zo'n tehuis werkt dan natuurlijk niet mee nee.
[...]
Maar als ze dit gedaan hebben uit 'angst' dan vind ik dit een hele slechte motivatie. Dit omdat je je 1. niet moet laten leiden door angst omdat deze vaak ongegrond is. 2. Ze helemaal niet weten of het voor hun eng/rot is, want ze hebben het niet geprobeerd. 3. Moet je angst niet altijd recht in de ogen kijken en er niet voor zwichten?
Van wie moet dat?
En ik denk dat deze mensen, gezien hun leeftijd, al genoeg angst hebben meegemaakt, dat ze inmiddels zelf wel weten hoe zij daar mee om willen gaan.
En daarbij denk ik niet dat angst voor het tehuis de hoofdreden is, maar meer de angst niet meer zelfredzaam te zijn. Dat je dan ook nog op ziet tegen zo'n tehuis werkt dan natuurlijk niet mee nee.
dinsdag 4 februari 2014 om 13:37
quote:Spoken schreef op 04 februari 2014 @ 13:33:
[...]
Van wie moet dat?
En ik denk dat deze mensen, gezien hun leeftijd, al genoeg angst hebben meegemaakt, dat ze inmiddels zelf wel weten hoe zij daar mee om willen gaan.
En daarbij denk ik niet dat angst voor het tehuis de hoofdreden is, maar meer de angst niet meer zelfredzaam te zijn. Dat je dan ook nog op ziet tegen zo'n tehuis werkt dan natuurlijk niet mee nee.
Niet alleen de angst voor het niet meer zelfredzaam zijn. Maar de wetenschap dat áls je eenmaal een bepaalde vorm van afhankelijkheid hebt, je de keuze ook niet meer kunt maken. Dan worden keuzes voor jou gemaakt en heb je je maar te schikken.
Dat is (vaak) de reden dat de mensen, die hiervoor kiezen, nog redelijk gezond zijn. Omdat je niet kunt zeggen "als ik niet meer weet wie jij bent, en dat 3 weken lang niet, laat me dan maar gaan" Nee.. je moet zélf kunnen zeggen "Ik wil NU gaan, want ik voel dat ik mezelf kwijtraak"
[...]
Van wie moet dat?
En ik denk dat deze mensen, gezien hun leeftijd, al genoeg angst hebben meegemaakt, dat ze inmiddels zelf wel weten hoe zij daar mee om willen gaan.
En daarbij denk ik niet dat angst voor het tehuis de hoofdreden is, maar meer de angst niet meer zelfredzaam te zijn. Dat je dan ook nog op ziet tegen zo'n tehuis werkt dan natuurlijk niet mee nee.
Niet alleen de angst voor het niet meer zelfredzaam zijn. Maar de wetenschap dat áls je eenmaal een bepaalde vorm van afhankelijkheid hebt, je de keuze ook niet meer kunt maken. Dan worden keuzes voor jou gemaakt en heb je je maar te schikken.
Dat is (vaak) de reden dat de mensen, die hiervoor kiezen, nog redelijk gezond zijn. Omdat je niet kunt zeggen "als ik niet meer weet wie jij bent, en dat 3 weken lang niet, laat me dan maar gaan" Nee.. je moet zélf kunnen zeggen "Ik wil NU gaan, want ik voel dat ik mezelf kwijtraak"
Later is nu
dinsdag 4 februari 2014 om 13:43
dinsdag 4 februari 2014 om 13:48
quote:Dreamer schreef op 04 februari 2014 @ 13:37:
[...]
Niet alleen de angst voor het niet meer zelfredzaam zijn. Maar de wetenschap dat áls je eenmaal een bepaalde vorm van afhankelijkheid hebt, je de keuze ook niet meer kunt maken. Dan worden keuzes voor jou gemaakt en heb je je maar te schikken.
Dat is (vaak) de reden dat de mensen, die hiervoor kiezen, nog redelijk gezond zijn. Omdat je niet kunt zeggen "als ik niet meer weet wie jij bent, en dat 3 weken lang niet, laat me dan maar gaan" Nee.. je moet zélf kunnen zeggen "Ik wil NU gaan, want ik voel dat ik mezelf kwijtraak"
Toen ik last had van paniekaanvallen en een depressie (last is daarbij een understatement) ben ik mijzelf ook volledig kwijtgeraakt, en ik was heel afhankelijk van andere mensen. Maar dat is dan toch geen reden (voor sommige helaas wel) om de stekker eruit te trekken?
Begrijp me niet verkeerd, zoals uit de OP te lezen is vind ik het ook tegelijkertijd mooi. Maar ergens ook wel een beetje tja makkelijk is niet het goed woord, maar iets niet onder ogen durven te komen.. (moeilijk uit te leggen).
Als in "tja nu een verzorgingshuis, dat zie ik echt niet zitten, ik ben ervantussen", een beetje gelijk aan "tja ik kan mijn dagelijks leven niet aan, ik ben ervantussen" oid. Dat keuren we toch ook niet zomaar goed? Dan gaan we zeggen: joh zoek hulp enz enz.
[...]
Niet alleen de angst voor het niet meer zelfredzaam zijn. Maar de wetenschap dat áls je eenmaal een bepaalde vorm van afhankelijkheid hebt, je de keuze ook niet meer kunt maken. Dan worden keuzes voor jou gemaakt en heb je je maar te schikken.
Dat is (vaak) de reden dat de mensen, die hiervoor kiezen, nog redelijk gezond zijn. Omdat je niet kunt zeggen "als ik niet meer weet wie jij bent, en dat 3 weken lang niet, laat me dan maar gaan" Nee.. je moet zélf kunnen zeggen "Ik wil NU gaan, want ik voel dat ik mezelf kwijtraak"
Toen ik last had van paniekaanvallen en een depressie (last is daarbij een understatement) ben ik mijzelf ook volledig kwijtgeraakt, en ik was heel afhankelijk van andere mensen. Maar dat is dan toch geen reden (voor sommige helaas wel) om de stekker eruit te trekken?
Begrijp me niet verkeerd, zoals uit de OP te lezen is vind ik het ook tegelijkertijd mooi. Maar ergens ook wel een beetje tja makkelijk is niet het goed woord, maar iets niet onder ogen durven te komen.. (moeilijk uit te leggen).
Als in "tja nu een verzorgingshuis, dat zie ik echt niet zitten, ik ben ervantussen", een beetje gelijk aan "tja ik kan mijn dagelijks leven niet aan, ik ben ervantussen" oid. Dat keuren we toch ook niet zomaar goed? Dan gaan we zeggen: joh zoek hulp enz enz.
