Psyche
alle pijlers
ADD, schrijf mee!
woensdag 13 mei 2015 om 12:17
Ik heb al even gezocht op dit onderwerp en ook al wat topics gevonden, maar het leek mij leuker om een actief topic te maken. Mijn doel van dit topic is verhalen en ervaringen uit te wisselen, maar ook handige tips of artikelen over ADD. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen .
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
donderdag 21 mei 2015 om 16:53
quote:foeksia72 schreef op 21 mei 2015 @ 16:32:
[...]
En natuurlijk vergeet je dit als ADD-er zijnde
Zal ik dan maar, geheel tegen de lijn der verwachting in, doen wat ik beloofd heb?
Anti-chaos tip nr.1:
De geweldige website Unfuck your habitat
Tagline: "Terrifying motivation for lazy people with messy homes."
Een website voor en door mensen die er een potje van hebben gemaakt qua huishouden. Geen irritante Miss Perfects die het beter weten dan jij, geen New Age gezweef en geen boek dat aan de man gebracht moet worden. Wél ervaringsdeskundigen die in duidelijke taal en met veel humor uitleggen hoe je je huis stapje voor stapje weer begaanbaar kunt maken. Ik heb enorm veel aan deze site gehad.
Als voorproefje, dit is wat ze te zeggen hebben over perfectionisme: A few words on perfectionism
[...]
En natuurlijk vergeet je dit als ADD-er zijnde
Zal ik dan maar, geheel tegen de lijn der verwachting in, doen wat ik beloofd heb?
Anti-chaos tip nr.1:
De geweldige website Unfuck your habitat
Tagline: "Terrifying motivation for lazy people with messy homes."
Een website voor en door mensen die er een potje van hebben gemaakt qua huishouden. Geen irritante Miss Perfects die het beter weten dan jij, geen New Age gezweef en geen boek dat aan de man gebracht moet worden. Wél ervaringsdeskundigen die in duidelijke taal en met veel humor uitleggen hoe je je huis stapje voor stapje weer begaanbaar kunt maken. Ik heb enorm veel aan deze site gehad.
Als voorproefje, dit is wat ze te zeggen hebben over perfectionisme: A few words on perfectionism
donderdag 21 mei 2015 om 17:05
quote:labellei schreef op 21 mei 2015 @ 15:36:
[...]
+ 1000000000000000
En agenda's koop ik altijd wel. Maar ba 1 week gebruik vind ik het bijhouden van een agenda te veel gedoe en besluit ik mijn afspraken weer in mijn hoofd bij te houden. Kuch Kuch.
Na een tijdje blijkt dat dat niet lukt. (Duh) . Maar inmiddels kan ik mijn agenda niet meer vinden. Koop ik met plezier een nieuwe agenda (leuk weer met schone lei beginnen!) En begint de agenda-cyclus weer opnieuw.Heel herkenbaar. Ik vind agenda's ook zo leuk. Het bijhouden houd ik een week vol en vervolgens schrijf ik nog twee weken alle afspraken er achteraf in, om het idee te hebben dat ik het heb bijgehouden. Digitale agenda gaat inmiddels al een paar jaar goed, werkt beter voor mij. Desondanks koop ik ieder jaar een papieren agenda want die zijn zo leuk en dit keer ga ik 'm écht bijhouden. Not. Ik moet die dingen niet meer kopen (zeg ik ieder jaar).
[...]
+ 1000000000000000
En agenda's koop ik altijd wel. Maar ba 1 week gebruik vind ik het bijhouden van een agenda te veel gedoe en besluit ik mijn afspraken weer in mijn hoofd bij te houden. Kuch Kuch.
Na een tijdje blijkt dat dat niet lukt. (Duh) . Maar inmiddels kan ik mijn agenda niet meer vinden. Koop ik met plezier een nieuwe agenda (leuk weer met schone lei beginnen!) En begint de agenda-cyclus weer opnieuw.Heel herkenbaar. Ik vind agenda's ook zo leuk. Het bijhouden houd ik een week vol en vervolgens schrijf ik nog twee weken alle afspraken er achteraf in, om het idee te hebben dat ik het heb bijgehouden. Digitale agenda gaat inmiddels al een paar jaar goed, werkt beter voor mij. Desondanks koop ik ieder jaar een papieren agenda want die zijn zo leuk en dit keer ga ik 'm écht bijhouden. Not. Ik moet die dingen niet meer kopen (zeg ik ieder jaar).
donderdag 21 mei 2015 om 17:09
Waar anderen trouwens duizend opbergdozen en bakjes hebben, heb ik dat met schriftjes enzo. Want zo handig! To-do blokjes, schriften, post-its met 100 verschillende printjes, agenda's zoals ik al schreef, of stempels met woorden als 'to do', 'done' of 'niet vergeten'. Ik kom echt om in dat soort dingen. Ik mag het niet meer kopen van mezelf.
donderdag 21 mei 2015 om 17:45
quote:Krullevaer schreef op 21 mei 2015 @ 17:05:
[...]
Heel herkenbaar. Ik vind agenda's ook zo leuk. Het bijhouden houd ik een week vol en vervolgens schrijf ik nog twee weken alle afspraken er achteraf in, om het idee te hebben dat ik het heb bijgehouden. Digitale agenda gaat inmiddels al een paar jaar goed, werkt beter voor mij. Desondanks koop ik ieder jaar een papieren agenda want die zijn zo leuk en dit keer ga ik 'm écht bijhouden. Not. Ik moet die dingen niet meer kopen (zeg ik ieder jaar).
En wéér zou ik ieder woord zelf geschreven kunnen hebben!
Ik houd dus ook een digitale agenda bij (zo goed en zo kwaad als het kan, maar het gaat dus beter dan een papieren agenda). Maar..... digitale agenda's zijn zó saai!
Ik heb nu trouwens wel de app Color Note: niet direct een perfecte digitale agenda, maar kan daar wel prima voor gebruikt worden als je niet al te veel verschillende afspraken hebt (ik kan het dus prima als agenda gebruiken, heb ook géén heel druk leven... gelukkig!).
Verder gebruik ik deze app voor al mijn notities, krabbeltjes en remindertjes tussendoor, voor to-do lijstjes (heb ik veel van) en boodschappenlijstjes.
Ideaal voor mij. En je kunt verschillende kleurtjes gebruiken voor nog meer overzicht én gezelligheid.
[...]
Heel herkenbaar. Ik vind agenda's ook zo leuk. Het bijhouden houd ik een week vol en vervolgens schrijf ik nog twee weken alle afspraken er achteraf in, om het idee te hebben dat ik het heb bijgehouden. Digitale agenda gaat inmiddels al een paar jaar goed, werkt beter voor mij. Desondanks koop ik ieder jaar een papieren agenda want die zijn zo leuk en dit keer ga ik 'm écht bijhouden. Not. Ik moet die dingen niet meer kopen (zeg ik ieder jaar).
En wéér zou ik ieder woord zelf geschreven kunnen hebben!
Ik houd dus ook een digitale agenda bij (zo goed en zo kwaad als het kan, maar het gaat dus beter dan een papieren agenda). Maar..... digitale agenda's zijn zó saai!
Ik heb nu trouwens wel de app Color Note: niet direct een perfecte digitale agenda, maar kan daar wel prima voor gebruikt worden als je niet al te veel verschillende afspraken hebt (ik kan het dus prima als agenda gebruiken, heb ook géén heel druk leven... gelukkig!).
Verder gebruik ik deze app voor al mijn notities, krabbeltjes en remindertjes tussendoor, voor to-do lijstjes (heb ik veel van) en boodschappenlijstjes.
Ideaal voor mij. En je kunt verschillende kleurtjes gebruiken voor nog meer overzicht én gezelligheid.
donderdag 21 mei 2015 om 17:58
Kan je nagaan hoe het voor een docent is, agenda bijhouden... 
Gelukkig heb ik er een redelijke structuur voor ontwikkeld maar als net op het moment dat ik het huiswerk in mijn agenda wil schrijven een leerling iets vraagt ben ik het kwijt...
We hebben ook een digitale leeromgeving, hardstikke handig... Dus ik geef huiswerk op, schrijf het op het bord, dan vertel ik de leerlingen wat ze moeten doen en dan schrijf ik wanneer de leerlingen dat doen het in mijn eigen (a4) agenda en zet het in itslearning...
Gelukkig heb ik er een redelijke structuur voor ontwikkeld maar als net op het moment dat ik het huiswerk in mijn agenda wil schrijven een leerling iets vraagt ben ik het kwijt...
We hebben ook een digitale leeromgeving, hardstikke handig... Dus ik geef huiswerk op, schrijf het op het bord, dan vertel ik de leerlingen wat ze moeten doen en dan schrijf ik wanneer de leerlingen dat doen het in mijn eigen (a4) agenda en zet het in itslearning...
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
donderdag 21 mei 2015 om 18:35
quote:wendy23 schreef op 21 mei 2015 @ 10:26:
Herkennen jullie dit ook; ik schat altijd verkeerd in hoeveel tijd ik ergens voor nodig heb. Zodoende heb ik altijd tijd te kort en kom ik te laat of krijg ik een taak niet af of eten we bijvoorbeeld veel te laat, of liggen de kinderen toch weer een half uur later in bed dan gepland (wel altijd voor 20.00, maar toch...)
Ik plan overal te weinig tijd voor. Denk; oh, dat is met een half uurtje gepiept... en dan blijk ik er toch weer een uur mee bezig te zijn...
Ik wel. De laatste anderhalf jaar lukt het me om op tijd op mijn werk te verschijnen. Maar de eerste 2 jaar kwam ik standaard om 08:10 binnen. Het is me meermaals gevraagd hoe dit kwam en in het begin zei ik dan maar dat ik me verslapen had. De echte reden was dat ik last had van controle-dwang, waardoor ik thuis niet weg raakte. Maar ik durfde dat daar niet te zeggen. Bang om gek gevonden te worden, ook al werk ik bij de SW. Want dan waren de anderen al bezig. En die zeiden dan soms: "Goeiemiddag!" Ze waren verder wel tevreden over me. Een paar maanden voor mijn 3e jaarcontract afliep kwam de omkeer. Zo kon het niet langer. Ik wilde niet dat dit ik hierdoor geen vast contract zou krijgen. Al kwam ik dan voortaan maar net op tijd. Zo'n 2-3 minuten voor 8 en dat is nog steeds zo. Maar goed, ik was op tijd. Ik kreeg mijn vast contract en er is helemaal niks meer over gezegd. Ik zou er liever 5 minuten van tevoren zijn, maar is nog niet gelukt. Of ik kan moeilijk opstaan of ik vergeet iets te pakken of de stoplichten staan op rood. Er is gewoon altijd iets wat me tegenhoudt.
Sommige collega's komen een half uur van tevoren, ook al wonen ze maar een paar straten van hun werk vandaan. Dat hoeft voor mij ook weer niet. Vraag me af hoe zij dat toch doen. Zo vroeg op staan zonder moeite.
Want 's avonds heb ik het ook. Ik kan nooit op tijd naar bed.
Herkennen jullie dit ook; ik schat altijd verkeerd in hoeveel tijd ik ergens voor nodig heb. Zodoende heb ik altijd tijd te kort en kom ik te laat of krijg ik een taak niet af of eten we bijvoorbeeld veel te laat, of liggen de kinderen toch weer een half uur later in bed dan gepland (wel altijd voor 20.00, maar toch...)
Ik plan overal te weinig tijd voor. Denk; oh, dat is met een half uurtje gepiept... en dan blijk ik er toch weer een uur mee bezig te zijn...
Ik wel. De laatste anderhalf jaar lukt het me om op tijd op mijn werk te verschijnen. Maar de eerste 2 jaar kwam ik standaard om 08:10 binnen. Het is me meermaals gevraagd hoe dit kwam en in het begin zei ik dan maar dat ik me verslapen had. De echte reden was dat ik last had van controle-dwang, waardoor ik thuis niet weg raakte. Maar ik durfde dat daar niet te zeggen. Bang om gek gevonden te worden, ook al werk ik bij de SW. Want dan waren de anderen al bezig. En die zeiden dan soms: "Goeiemiddag!" Ze waren verder wel tevreden over me. Een paar maanden voor mijn 3e jaarcontract afliep kwam de omkeer. Zo kon het niet langer. Ik wilde niet dat dit ik hierdoor geen vast contract zou krijgen. Al kwam ik dan voortaan maar net op tijd. Zo'n 2-3 minuten voor 8 en dat is nog steeds zo. Maar goed, ik was op tijd. Ik kreeg mijn vast contract en er is helemaal niks meer over gezegd. Ik zou er liever 5 minuten van tevoren zijn, maar is nog niet gelukt. Of ik kan moeilijk opstaan of ik vergeet iets te pakken of de stoplichten staan op rood. Er is gewoon altijd iets wat me tegenhoudt.
Sommige collega's komen een half uur van tevoren, ook al wonen ze maar een paar straten van hun werk vandaan. Dat hoeft voor mij ook weer niet. Vraag me af hoe zij dat toch doen. Zo vroeg op staan zonder moeite.
Want 's avonds heb ik het ook. Ik kan nooit op tijd naar bed.
donderdag 21 mei 2015 om 19:24
Op tijd komen is mijn probleem niet, ik zorg altijd dat ik op tijd ben, kan ik rustig aan doen.
Meestal begint mijn eerste les om 9:00 maar ben er om 8:00 (kan ik vergeten kopiën maken enz
Meestal begint mijn eerste les om 9:00 maar ben er om 8:00 (kan ik vergeten kopiën maken enz
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
donderdag 21 mei 2015 om 19:41
Ik lees mee.
Ik weet dat in Nederland Hoog Sensitief geen DSM-diagnose is. Ik ben echter ooit door psychiater getest op allerlei zaken en daarbij had ik op gevoeligheid een extreem hoge score. Dat was wel heel duidelijk, dus, ook voor hem.
Ik interesseer me de laatste tijd erg voor ADD in combinatie met die hooggevoeligheid. Ik heb namelijk steeds meer last van verstrooidheid, dingen vergeten. Verder word ik als ik veel prikkels krijg erg druk, terwijl ik eigenlijk al overbelast ben dan. Er lijkt geen rem meer op te zitten. Ik babbel erop los en word dan gewoon moe van mezelf. Ik maak me hier af en toe zorgen over. Het wordt namelijk erger. Is dit herkenbaar?
Ik heb het nog nooit zo erg gehad als nu. Ik mis de rust en de focus.
Ik weet dat in Nederland Hoog Sensitief geen DSM-diagnose is. Ik ben echter ooit door psychiater getest op allerlei zaken en daarbij had ik op gevoeligheid een extreem hoge score. Dat was wel heel duidelijk, dus, ook voor hem.
Ik interesseer me de laatste tijd erg voor ADD in combinatie met die hooggevoeligheid. Ik heb namelijk steeds meer last van verstrooidheid, dingen vergeten. Verder word ik als ik veel prikkels krijg erg druk, terwijl ik eigenlijk al overbelast ben dan. Er lijkt geen rem meer op te zitten. Ik babbel erop los en word dan gewoon moe van mezelf. Ik maak me hier af en toe zorgen over. Het wordt namelijk erger. Is dit herkenbaar?
Ik heb het nog nooit zo erg gehad als nu. Ik mis de rust en de focus.
donderdag 21 mei 2015 om 19:57
quote:hondenmens schreef op 21 mei 2015 @ 18:35:
[...]
Ik wel. De laatste anderhalf jaar lukt het me om op tijd op mijn werk te verschijnen. Maar de eerste 2 jaar kwam ik standaard om 08:10 binnen. Het is me meermaals gevraagd hoe dit kwam en in het begin zei ik dan maar dat ik me verslapen had. De echte reden was dat ik last had van controle-dwang, waardoor ik thuis niet weg raakte. Maar ik durfde dat daar niet te zeggen. Bang om gek gevonden te worden, ook al werk ik bij de SW. Want dan waren de anderen al bezig. En die zeiden dan soms: "Goeiemiddag!" Ze waren verder wel tevreden over me. Een paar maanden voor mijn 3e jaarcontract afliep kwam de omkeer. Zo kon het niet langer. Ik wilde niet dat dit ik hierdoor geen vast contract zou krijgen. Al kwam ik dan voortaan maar net op tijd. Zo'n 2-3 minuten voor 8 en dat is nog steeds zo. Maar goed, ik was op tijd. Ik kreeg mijn vast contract en er is helemaal niks meer over gezegd. Ik zou er liever 5 minuten van tevoren zijn, maar is nog niet gelukt. Of ik kan moeilijk opstaan of ik vergeet iets te pakken of de stoplichten staan op rood. Er is gewoon altijd iets wat me tegenhoudt.
Sommige collega's komen een half uur van tevoren, ook al wonen ze maar een paar straten van hun werk vandaan. Dat hoeft voor mij ook weer niet. Vraag me af hoe zij dat toch doen. Zo vroeg op staan zonder moeite.
Want 's avonds heb ik het ook. Ik kan nooit op tijd naar bed.
Heel herkenbaar. Ik heb dan geen baan, maar heb het met school ook. Tegenwoordig kom ik meestal op tijd omdat ik met het OV moet en te laat voor de bus betekent een half uur later op school. Dan lukt het meestal, maar ik moet eigenlijk altijd rennen om de bus te halen en dingen als ontbijten sla ik over, want daar heb ik dan echt geen tijd meer voor. Tas inpakken doe ik de avond van tevoren al, dat scheelt gestress.
Vandaag weer een lekkere ADHD-actie. Ik check eigenlijk altijd of de deur op slot is als ik wegga, behalve vandaag. Ik wist zeker dat ik de deur op slot gedaan had. Kom ik thuis, waren zowel de voordeur als de achterdeur gewoon los. Het gaat nog een keer mis, dat er inbrekers komen die zo de boel mee kunnen nemen en dan krijg ik natuurlijk niks aan schadevergoeding, want geen inbraaksporen als je de deur gewoon los laat.
Ik heb trouwens vandaag best lang piano gespeeld! Ik ben begonnen in het beginnersboek wat mijn vriend nog heeft, en ik kan nog een behoorlijke poos vooruit, want hij heeft ook deel 2. Het is nog vrij eenvoudig nu, want het begint bij noten leren lezen en de noten op de piano kennen, maar dat weet ik al. Dus ik ga er vrij snel doorheen. Ik vraag me af hoe lang ik het ga volhouden, maar nu vind ik het nog leuk, dus hopelijk blijft dat zo!
[...]
Ik wel. De laatste anderhalf jaar lukt het me om op tijd op mijn werk te verschijnen. Maar de eerste 2 jaar kwam ik standaard om 08:10 binnen. Het is me meermaals gevraagd hoe dit kwam en in het begin zei ik dan maar dat ik me verslapen had. De echte reden was dat ik last had van controle-dwang, waardoor ik thuis niet weg raakte. Maar ik durfde dat daar niet te zeggen. Bang om gek gevonden te worden, ook al werk ik bij de SW. Want dan waren de anderen al bezig. En die zeiden dan soms: "Goeiemiddag!" Ze waren verder wel tevreden over me. Een paar maanden voor mijn 3e jaarcontract afliep kwam de omkeer. Zo kon het niet langer. Ik wilde niet dat dit ik hierdoor geen vast contract zou krijgen. Al kwam ik dan voortaan maar net op tijd. Zo'n 2-3 minuten voor 8 en dat is nog steeds zo. Maar goed, ik was op tijd. Ik kreeg mijn vast contract en er is helemaal niks meer over gezegd. Ik zou er liever 5 minuten van tevoren zijn, maar is nog niet gelukt. Of ik kan moeilijk opstaan of ik vergeet iets te pakken of de stoplichten staan op rood. Er is gewoon altijd iets wat me tegenhoudt.
Sommige collega's komen een half uur van tevoren, ook al wonen ze maar een paar straten van hun werk vandaan. Dat hoeft voor mij ook weer niet. Vraag me af hoe zij dat toch doen. Zo vroeg op staan zonder moeite.
Want 's avonds heb ik het ook. Ik kan nooit op tijd naar bed.
Heel herkenbaar. Ik heb dan geen baan, maar heb het met school ook. Tegenwoordig kom ik meestal op tijd omdat ik met het OV moet en te laat voor de bus betekent een half uur later op school. Dan lukt het meestal, maar ik moet eigenlijk altijd rennen om de bus te halen en dingen als ontbijten sla ik over, want daar heb ik dan echt geen tijd meer voor. Tas inpakken doe ik de avond van tevoren al, dat scheelt gestress.
Vandaag weer een lekkere ADHD-actie. Ik check eigenlijk altijd of de deur op slot is als ik wegga, behalve vandaag. Ik wist zeker dat ik de deur op slot gedaan had. Kom ik thuis, waren zowel de voordeur als de achterdeur gewoon los. Het gaat nog een keer mis, dat er inbrekers komen die zo de boel mee kunnen nemen en dan krijg ik natuurlijk niks aan schadevergoeding, want geen inbraaksporen als je de deur gewoon los laat.
Ik heb trouwens vandaag best lang piano gespeeld! Ik ben begonnen in het beginnersboek wat mijn vriend nog heeft, en ik kan nog een behoorlijke poos vooruit, want hij heeft ook deel 2. Het is nog vrij eenvoudig nu, want het begint bij noten leren lezen en de noten op de piano kennen, maar dat weet ik al. Dus ik ga er vrij snel doorheen. Ik vraag me af hoe lang ik het ga volhouden, maar nu vind ik het nog leuk, dus hopelijk blijft dat zo!
donderdag 21 mei 2015 om 20:48
Zou ik dan de enige zijn die altijd (op het dwangmatige af) te vroeg op afspraken komt? Soms zelfs wel één uur van te voren....
Verder heb ik helaas nog geen tips of truc's... Sta aangemeld voor een adhd hulp groep maar ja... Wachtlijsten
@krullevaer: goed van je...
Verder heb ik helaas nog geen tips of truc's... Sta aangemeld voor een adhd hulp groep maar ja... Wachtlijsten
@krullevaer: goed van je...
anoniem_193842 wijzigde dit bericht op 21-05-2015 20:50
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
% gewijzigd
donderdag 21 mei 2015 om 20:56
donderdag 21 mei 2015 om 21:36
quote:bevertje_68 schreef op 21 mei 2015 @ 20:48:
Zou ik dan de enige zijn die altijd (op het dwangmatige af) te vroeg op afspraken komt? Soms zelfs wel één uur van te voren....
Verder heb ik helaas nog geen tips of truc's... Sta aangemeld voor een adhd hulp groep maar ja... Wachtlijsten
@krullevaer: goed van je...Nee, dat heb ik ook. Ben zo bang om te laat te komen dat ik altijd te vroeg ben.
Zou ik dan de enige zijn die altijd (op het dwangmatige af) te vroeg op afspraken komt? Soms zelfs wel één uur van te voren....
Verder heb ik helaas nog geen tips of truc's... Sta aangemeld voor een adhd hulp groep maar ja... Wachtlijsten
@krullevaer: goed van je...Nee, dat heb ik ook. Ben zo bang om te laat te komen dat ik altijd te vroeg ben.
donderdag 21 mei 2015 om 21:40
quote:lila01 schreef op 21 mei 2015 @ 19:41:
Ik lees mee.
Ik weet dat in Nederland Hoog Sensitief geen DSM-diagnose is. Ik ben echter ooit door psychiater getest op allerlei zaken en daarbij had ik op gevoeligheid een extreem hoge score. Dat was wel heel duidelijk, dus, ook voor hem.
Ik interesseer me de laatste tijd erg voor ADD in combinatie met die hooggevoeligheid. Ik heb namelijk steeds meer last van verstrooidheid, dingen vergeten. Verder word ik als ik veel prikkels krijg erg druk, terwijl ik eigenlijk al overbelast ben dan. Er lijkt geen rem meer op te zitten. Ik babbel erop los en word dan gewoon moe van mezelf. Ik maak me hier af en toe zorgen over. Het wordt namelijk erger. Is dit herkenbaar?
Ik heb het nog nooit zo erg gehad als nu. Ik mis de rust en de focus.Hoi lila, zou het kunnen dat er net iets is veranderd in je leven? Dat er meer verantwoordelijkheid en/of stress bij is gekomen? Dat maakt de overgevoeligheid vaak erger.
Ik lees mee.
Ik weet dat in Nederland Hoog Sensitief geen DSM-diagnose is. Ik ben echter ooit door psychiater getest op allerlei zaken en daarbij had ik op gevoeligheid een extreem hoge score. Dat was wel heel duidelijk, dus, ook voor hem.
Ik interesseer me de laatste tijd erg voor ADD in combinatie met die hooggevoeligheid. Ik heb namelijk steeds meer last van verstrooidheid, dingen vergeten. Verder word ik als ik veel prikkels krijg erg druk, terwijl ik eigenlijk al overbelast ben dan. Er lijkt geen rem meer op te zitten. Ik babbel erop los en word dan gewoon moe van mezelf. Ik maak me hier af en toe zorgen over. Het wordt namelijk erger. Is dit herkenbaar?
Ik heb het nog nooit zo erg gehad als nu. Ik mis de rust en de focus.Hoi lila, zou het kunnen dat er net iets is veranderd in je leven? Dat er meer verantwoordelijkheid en/of stress bij is gekomen? Dat maakt de overgevoeligheid vaak erger.
donderdag 21 mei 2015 om 21:42
quote:bevertje_68 schreef op 21 mei 2015 @ 20:48:
Zou ik dan de enige zijn die altijd (op het dwangmatige af) te vroeg op afspraken komt? Soms zelfs wel één uur van te voren....
Verder heb ik helaas nog geen tips of truc's... Sta aangemeld voor een adhd hulp groep maar ja... Wachtlijsten
@krullevaer: goed van je...
De eerste 40 jaar van mijn leven was ik áltijd te vroeg. Ik zei zelf altijd dat ik leed aan "te-laat-kom-angst". Het was ook inderdaad een soort van dwangmatig.
Pas de laatste paar jaar kán ik gewoon echt niet meer op tijd komen. Ik wil het zó ontzettend graag, maar het lukt me gewoon niet. En ik heb er zo'n hekel aan om te laat, vaak nog puffend en hijgend van het snelle fietsen, en über-gestresst binnen te komen rennen....
Maar de laatste jaren vergis ik me constant in de tijd. Dan denk ik "oooh over een uurtje moet ik pas weg, dan kan ik nu nog wel even haken/forummen/iets doen in het huishouden of vul maar in..... " Maar dat gaat tegenwoordig dus nooit meer goed. Het laatste kwartier moet ik dan nog snel mijn tanden poetsen, schoenen aantrekken (waar zijn mijn schoenen? Zal ik toch niet die andere schoenen aantrekken? Kan ik dan toch niet beter een andere broek daarbij aan doen?) Vervolgens snel weer op zoek naar mijn telefoon? Waar is díe nu weer? En daarna mijn sleutels. Dat is ook altijd spannend: hoe lang ik daar naar moet zoeken.
En sta ik dan eindelijk buiten dan schiet me ook weer van alles te binnen. Heb ik mijn medicijnen wel mee? Is het gas wel uit? Heeft de kat wel genoeg eten en drinken in zijn bakjes?
En als ik op mijn werk kom (of andere afspraak) dan blijkt dat ik tóch mijn telefoon niet bij me heb. Of mijn medicijnen.... of dat er een vlek zit in de broek die ik snel heb aangetrokken.
Oftewel iedere afspraak = op tijd moeten komen = stress!
Een dagje zonder afspraken is daarom ook heerlijk. Maar het probleem is dan vaak dat ik op zulke dagen juist niet vooruit te branden ben....
Zou ik dan de enige zijn die altijd (op het dwangmatige af) te vroeg op afspraken komt? Soms zelfs wel één uur van te voren....
Verder heb ik helaas nog geen tips of truc's... Sta aangemeld voor een adhd hulp groep maar ja... Wachtlijsten
@krullevaer: goed van je...
De eerste 40 jaar van mijn leven was ik áltijd te vroeg. Ik zei zelf altijd dat ik leed aan "te-laat-kom-angst". Het was ook inderdaad een soort van dwangmatig.
Pas de laatste paar jaar kán ik gewoon echt niet meer op tijd komen. Ik wil het zó ontzettend graag, maar het lukt me gewoon niet. En ik heb er zo'n hekel aan om te laat, vaak nog puffend en hijgend van het snelle fietsen, en über-gestresst binnen te komen rennen....
Maar de laatste jaren vergis ik me constant in de tijd. Dan denk ik "oooh over een uurtje moet ik pas weg, dan kan ik nu nog wel even haken/forummen/iets doen in het huishouden of vul maar in..... " Maar dat gaat tegenwoordig dus nooit meer goed. Het laatste kwartier moet ik dan nog snel mijn tanden poetsen, schoenen aantrekken (waar zijn mijn schoenen? Zal ik toch niet die andere schoenen aantrekken? Kan ik dan toch niet beter een andere broek daarbij aan doen?) Vervolgens snel weer op zoek naar mijn telefoon? Waar is díe nu weer? En daarna mijn sleutels. Dat is ook altijd spannend: hoe lang ik daar naar moet zoeken.
En sta ik dan eindelijk buiten dan schiet me ook weer van alles te binnen. Heb ik mijn medicijnen wel mee? Is het gas wel uit? Heeft de kat wel genoeg eten en drinken in zijn bakjes?
En als ik op mijn werk kom (of andere afspraak) dan blijkt dat ik tóch mijn telefoon niet bij me heb. Of mijn medicijnen.... of dat er een vlek zit in de broek die ik snel heb aangetrokken.
Oftewel iedere afspraak = op tijd moeten komen = stress!
Een dagje zonder afspraken is daarom ook heerlijk. Maar het probleem is dan vaak dat ik op zulke dagen juist niet vooruit te branden ben....
donderdag 21 mei 2015 om 21:52
quote:lila01 schreef op 21 mei 2015 @ 19:41:
Ik lees mee.
Ik weet dat in Nederland Hoog Sensitief geen DSM-diagnose is. Ik ben echter ooit door psychiater getest op allerlei zaken en daarbij had ik op gevoeligheid een extreem hoge score. Dat was wel heel duidelijk, dus, ook voor hem.
Ik interesseer me de laatste tijd erg voor ADD in combinatie met die hooggevoeligheid. Ik heb namelijk steeds meer last van verstrooidheid, dingen vergeten. Verder word ik als ik veel prikkels krijg erg druk, terwijl ik eigenlijk al overbelast ben dan. Er lijkt geen rem meer op te zitten. Ik babbel erop los en word dan gewoon moe van mezelf. Ik maak me hier af en toe zorgen over. Het wordt namelijk erger. Is dit herkenbaar?
Ik heb het nog nooit zo erg gehad als nu. Ik mis de rust en de focus.
Ik herken het heel druk worden als ik al heel erg druk ben ook wel. Ik heb het niet altijd want soms val ik juist stil, maar ook regelmatig "overpraat" ik mezelf en word ik helemaal hyper de pieper. Dan hoor ik mezelf gewoon ratelen. Erg vermoeiend en ik vind het ook best irritant.
En zoals Morrowind ook al schreef: door stress en overbelasting verergeren de symptomen. Daar weet ik helaas alles van. Dus wellicht zou dat ook bij jou kunnen spelen?
Ik lees mee.
Ik weet dat in Nederland Hoog Sensitief geen DSM-diagnose is. Ik ben echter ooit door psychiater getest op allerlei zaken en daarbij had ik op gevoeligheid een extreem hoge score. Dat was wel heel duidelijk, dus, ook voor hem.
Ik interesseer me de laatste tijd erg voor ADD in combinatie met die hooggevoeligheid. Ik heb namelijk steeds meer last van verstrooidheid, dingen vergeten. Verder word ik als ik veel prikkels krijg erg druk, terwijl ik eigenlijk al overbelast ben dan. Er lijkt geen rem meer op te zitten. Ik babbel erop los en word dan gewoon moe van mezelf. Ik maak me hier af en toe zorgen over. Het wordt namelijk erger. Is dit herkenbaar?
Ik heb het nog nooit zo erg gehad als nu. Ik mis de rust en de focus.
Ik herken het heel druk worden als ik al heel erg druk ben ook wel. Ik heb het niet altijd want soms val ik juist stil, maar ook regelmatig "overpraat" ik mezelf en word ik helemaal hyper de pieper. Dan hoor ik mezelf gewoon ratelen. Erg vermoeiend en ik vind het ook best irritant.
En zoals Morrowind ook al schreef: door stress en overbelasting verergeren de symptomen. Daar weet ik helaas alles van. Dus wellicht zou dat ook bij jou kunnen spelen?
donderdag 21 mei 2015 om 22:25
Op tijd naar bed gaan lukt hier ook nooit. Met chronisch slaaptekort als gevolg...
En daar kan ik erg slecht tegen. Maar ja; ik wil 's avonds vaak nog even iets op televisie af kijken, of zit nog even op het forum of marktplaats of een andere site waar je lekker lang kan blijven hangen en voor ik het weet is het alweer 0.00 uur... En om 6.30 gaat de wekker.
Zal het me vanavond lukken om 23.00 in bed te liggen?
En daar kan ik erg slecht tegen. Maar ja; ik wil 's avonds vaak nog even iets op televisie af kijken, of zit nog even op het forum of marktplaats of een andere site waar je lekker lang kan blijven hangen en voor ik het weet is het alweer 0.00 uur... En om 6.30 gaat de wekker.
Zal het me vanavond lukken om 23.00 in bed te liggen?
vrijdag 22 mei 2015 om 16:05
quote:labellei schreef op 20 mei 2015 @ 19:34:
[...]
Dat van die hobby's herken ik ook. Ik wil iets doen omdat ik iets leuk vind. Echt oprecht leuk. En toch voelen mijn hersenen dit blijkbaar ook aan als "moeten" , waardoor ik blokkeer. Of zoiets?
Hier nog eentje. Ik werk momenteel niet en ik vind zoveel dingen leuk om te doen. Heb het ook allemaal binnen handbereik. En toch...ik doe mijn huishouden en daarna kan ik doen wat ik wil op sommige dagen. Ik eindig meestal voor de tv terwijl ik de avond tevoren zo enthousiast was over mijn eigen idee om bijv te gaan puzzelen, tekenen, lezen of wat dan ook.
En dan is het die dag erna en dan kan ik me er niet toezetten. Niet dat ik niet wil maar mijn motivatie ontbreekt dan compleet.
[...]
Dat van die hobby's herken ik ook. Ik wil iets doen omdat ik iets leuk vind. Echt oprecht leuk. En toch voelen mijn hersenen dit blijkbaar ook aan als "moeten" , waardoor ik blokkeer. Of zoiets?
Hier nog eentje. Ik werk momenteel niet en ik vind zoveel dingen leuk om te doen. Heb het ook allemaal binnen handbereik. En toch...ik doe mijn huishouden en daarna kan ik doen wat ik wil op sommige dagen. Ik eindig meestal voor de tv terwijl ik de avond tevoren zo enthousiast was over mijn eigen idee om bijv te gaan puzzelen, tekenen, lezen of wat dan ook.
En dan is het die dag erna en dan kan ik me er niet toezetten. Niet dat ik niet wil maar mijn motivatie ontbreekt dan compleet.
vrijdag 22 mei 2015 om 18:29
quote:wendy23 schreef op 21 mei 2015 @ 10:26:
Herkennen jullie dit ook; ik schat altijd verkeerd in hoeveel tijd ik ergens voor nodig heb. Zodoende heb ik altijd tijd te kort en kom ik te laat of krijg ik een taak niet af of eten we bijvoorbeeld veel te laat, of liggen de kinderen toch weer een half uur later in bed dan gepland (wel altijd voor 20.00, maar toch...)
Ik plan overal te weinig tijd voor. Denk; oh, dat is met een half uurtje gepiept... en dan blijk ik er toch weer een uur mee bezig te zijn...Oooooo dit is zo herkenbaar dat het bijna vervelend is
. Ik denk altijd: als ik zo laat dit doe dan red ik dat nog. Altijd compleet verkeerd ingeschat.
Herkennen jullie dit ook; ik schat altijd verkeerd in hoeveel tijd ik ergens voor nodig heb. Zodoende heb ik altijd tijd te kort en kom ik te laat of krijg ik een taak niet af of eten we bijvoorbeeld veel te laat, of liggen de kinderen toch weer een half uur later in bed dan gepland (wel altijd voor 20.00, maar toch...)
Ik plan overal te weinig tijd voor. Denk; oh, dat is met een half uurtje gepiept... en dan blijk ik er toch weer een uur mee bezig te zijn...Oooooo dit is zo herkenbaar dat het bijna vervelend is
. Ik denk altijd: als ik zo laat dit doe dan red ik dat nog. Altijd compleet verkeerd ingeschat.
zaterdag 23 mei 2015 om 10:46
Zijn jullie emoties ook "verstoord"?
Ik kan niet huilen om dingen waar anderen wel om huilen. Of dat nou een overleden persoon of dier is, een zielige film, een ramp. Die tranen komen bij mij gewoon niet. Ik heb het dan weer wel als ik ergens heel erg tegenop zie of me minderwaardig voel. Maar dat gaat dan alleen om mijn eigen gevoel. Ik kan me moeilijk verplaatsen in andermans gevoelens. Iemand zei eens dat als je huilt om anderen, dat je dan een warm hart hebt. Vond het een rare opmerking. Als je dat niet doet, wil dat toch niet zeggen dat je het niet erg vindt? Daar kun je toch niet aan doen dat je die emoties niet voelt?
Jaren geleden was een oom van me ongeneeslijk ziek. Mijn ouders gingen daar helemaal in op. De gesprekken gingen nergens anders meer over, 2 jaar lang. Heel hun leven draaide er zowat om. Tuurlijk vond ik het erg, ik wens niemand zoiets toe. Maar ik wilde wel weer eens "normaal" gaan leven, ons eigen leven hebben.
Hetzelfde heb ik als er op het nieuws weer een ramp is. Ook dat vind ik erg. Maar ik heb niet de behoefte om daar steeds maar over te praten en dat steeds te horen.
Ik kan niet huilen om dingen waar anderen wel om huilen. Of dat nou een overleden persoon of dier is, een zielige film, een ramp. Die tranen komen bij mij gewoon niet. Ik heb het dan weer wel als ik ergens heel erg tegenop zie of me minderwaardig voel. Maar dat gaat dan alleen om mijn eigen gevoel. Ik kan me moeilijk verplaatsen in andermans gevoelens. Iemand zei eens dat als je huilt om anderen, dat je dan een warm hart hebt. Vond het een rare opmerking. Als je dat niet doet, wil dat toch niet zeggen dat je het niet erg vindt? Daar kun je toch niet aan doen dat je die emoties niet voelt?
Jaren geleden was een oom van me ongeneeslijk ziek. Mijn ouders gingen daar helemaal in op. De gesprekken gingen nergens anders meer over, 2 jaar lang. Heel hun leven draaide er zowat om. Tuurlijk vond ik het erg, ik wens niemand zoiets toe. Maar ik wilde wel weer eens "normaal" gaan leven, ons eigen leven hebben.
Hetzelfde heb ik als er op het nieuws weer een ramp is. Ook dat vind ik erg. Maar ik heb niet de behoefte om daar steeds maar over te praten en dat steeds te horen.
zaterdag 23 mei 2015 om 12:46
Nee helaas Hondenmens... ik kan mij daar niet in vinden maar misschien de anderen wel?..
Bij mij is het zo dat ik heel snel zit te snotteren (ik weet het: ik ben een watje en daar ben ik verdomd trots op). Wat ik wel heb is dat ik mij meer bewust ben van mijn innerlijke gevoelens en emoties... En daar ook beter mee kan omgaan.. En dat heb ik moeten leren..
Bij mij is het zo dat ik heel snel zit te snotteren (ik weet het: ik ben een watje en daar ben ik verdomd trots op). Wat ik wel heb is dat ik mij meer bewust ben van mijn innerlijke gevoelens en emoties... En daar ook beter mee kan omgaan.. En dat heb ik moeten leren..
zaterdag 23 mei 2015 om 17:39
quote:hondenmens schreef op 23 mei 2015 @ 10:46:
Zijn jullie emoties ook "verstoord"?
Ik kan niet huilen om dingen waar anderen wel om huilen. Of dat nou een overleden persoon of dier is, een zielige film, een ramp. Die tranen komen bij mij gewoon niet. Ik heb het dan weer wel als ik ergens heel erg tegenop zie of me minderwaardig voel. Maar dat gaat dan alleen om mijn eigen gevoel. Ik kan me moeilijk verplaatsen in andermans gevoelens. Iemand zei eens dat als je huilt om anderen, dat je dan een warm hart hebt. Vond het een rare opmerking. Als je dat niet doet, wil dat toch niet zeggen dat je het niet erg vindt? Daar kun je toch niet aan doen dat je die emoties niet voelt?
Jaren geleden was een oom van me ongeneeslijk ziek. Mijn ouders gingen daar helemaal in op. De gesprekken gingen nergens anders meer over, 2 jaar lang. Heel hun leven draaide er zowat om. Tuurlijk vond ik het erg, ik wens niemand zoiets toe. Maar ik wilde wel weer eens "normaal" gaan leven, ons eigen leven hebben.
Hetzelfde heb ik als er op het nieuws weer een ramp is. Ook dat vind ik erg. Maar ik heb niet de behoefte om daar steeds maar over te praten en dat steeds te horen.
Ik vind van mezelf ook wel dat mijn emoties wat "verstoord" zijn. Maar ik moet er wel meteen bij zeggen: Ik denk niet dat dat bij mij iets met mijn ADD te maken heeft. Althans dat is denk ik niet de belangrijkste oorzaak. Bij mij heeft het denk ik meer te maken met wat moeilijkere periodes in mijn jeugd (en later) waardoor ik wat harder geworden. In ieder geval wel harder naar mezelf toe.
Ik kan daarom moeilijk huilen uit verdriet. Daarentegen huil ik héél erg makkelijk als iets mij ontroerd. En dat kan een anekdote zijn die iemand mij verteld, of mooie muziek of iets op tv. (Een volkslied bijv. )
En boosheid uit zich bij mij ook in huilen. En teleurstelling. En frustratie....
En verhalen mbt over zielige dieren trek ik ook niet.
ADD'ers zijn, volgens mij, vaak wel wat vaker gevoeliger, ook voor stemmingen. En zijn misschien in de regel wat introvert en binnenvetters.
"Stille wateren hebben diepe gronden."
Ik had als kind dan ook al behoorlijk last van stemmingswisselingen. Het ene moment super vrolijk, en het volgende moment was het weer één groot tranendal. Ik stond dan ook bekend als "Jantje huilt, Jantje lacht ".
Uiteraard heb ik nog steeds last van stemmingswisselingen, maar nu uit zich dat anders, wat volwassener (over het algemeen ) .
Zijn jullie emoties ook "verstoord"?
Ik kan niet huilen om dingen waar anderen wel om huilen. Of dat nou een overleden persoon of dier is, een zielige film, een ramp. Die tranen komen bij mij gewoon niet. Ik heb het dan weer wel als ik ergens heel erg tegenop zie of me minderwaardig voel. Maar dat gaat dan alleen om mijn eigen gevoel. Ik kan me moeilijk verplaatsen in andermans gevoelens. Iemand zei eens dat als je huilt om anderen, dat je dan een warm hart hebt. Vond het een rare opmerking. Als je dat niet doet, wil dat toch niet zeggen dat je het niet erg vindt? Daar kun je toch niet aan doen dat je die emoties niet voelt?
Jaren geleden was een oom van me ongeneeslijk ziek. Mijn ouders gingen daar helemaal in op. De gesprekken gingen nergens anders meer over, 2 jaar lang. Heel hun leven draaide er zowat om. Tuurlijk vond ik het erg, ik wens niemand zoiets toe. Maar ik wilde wel weer eens "normaal" gaan leven, ons eigen leven hebben.
Hetzelfde heb ik als er op het nieuws weer een ramp is. Ook dat vind ik erg. Maar ik heb niet de behoefte om daar steeds maar over te praten en dat steeds te horen.
Ik vind van mezelf ook wel dat mijn emoties wat "verstoord" zijn. Maar ik moet er wel meteen bij zeggen: Ik denk niet dat dat bij mij iets met mijn ADD te maken heeft. Althans dat is denk ik niet de belangrijkste oorzaak. Bij mij heeft het denk ik meer te maken met wat moeilijkere periodes in mijn jeugd (en later) waardoor ik wat harder geworden. In ieder geval wel harder naar mezelf toe.
Ik kan daarom moeilijk huilen uit verdriet. Daarentegen huil ik héél erg makkelijk als iets mij ontroerd. En dat kan een anekdote zijn die iemand mij verteld, of mooie muziek of iets op tv. (Een volkslied bijv. )
En boosheid uit zich bij mij ook in huilen. En teleurstelling. En frustratie....
En verhalen mbt over zielige dieren trek ik ook niet.
ADD'ers zijn, volgens mij, vaak wel wat vaker gevoeliger, ook voor stemmingen. En zijn misschien in de regel wat introvert en binnenvetters.
"Stille wateren hebben diepe gronden."
Ik had als kind dan ook al behoorlijk last van stemmingswisselingen. Het ene moment super vrolijk, en het volgende moment was het weer één groot tranendal. Ik stond dan ook bekend als "Jantje huilt, Jantje lacht ".
Uiteraard heb ik nog steeds last van stemmingswisselingen, maar nu uit zich dat anders, wat volwassener (over het algemeen ) .
