Psyche
alle pijlers
Afgekeurd, chronisch ziek en toekomst
zondag 16 augustus 2020 om 21:50
Ik realiseer me dat ik steeds somberder word en actie moet ondernemen.
Situatie: 42 jaar, 80-100% afgekeurd, chronisch ziek (meerdere diagnoses want een auto imuunziekte komt vaak niet alleen) met voornaamste klachten pijn op meerdere plekken lichaam, vermoeidheid en daardoor ook psychisch niet altijd in top conditie.
Sinds 6 jaar heb ik de diagnose.
De eerste jaren waren toen gericht op de beste behandeling krijgen, en daarna verwerking en heb zelfs gerevalideerd om er beter mee te leren omgaan.
Nu merk ik dat ik in een volgende fase kom en komt de somberheid en uitzichtloosheid meer naar voren dan ooit (wellicht ook door Corona aangezien ik meer voorzichtigheid in acht moet nemen vanwege medicatie)
Nooit meer werken? Nooit meer meer gaan verdienen? Nooit meer zelfstandig zijn? (Financieel afhankelijk van man)
Ik doe al wel aan vrijwilligerswerk (online coach voor mensen met soortgelijke diagnoses
maar dat voelt nu ook een beetje tegenstrijdig)
Heb drie kinderen en ga binnenkort verhuizen (mede vanwege mijn beperkingen) Druk is het dus wel en heb moeite alle ballen in de lucht te houden en goed voor mezelf en mijn lijf te zorgen. Maar ik mis het niet meer te werken! Niet meer zelfstandig te zijn, wie ben ik nu ik niet meer werk? Stel ik wel wat voor? Kortom, ik moet op zoek naar zingeving, anders dan moeder zijn en zorgen voor. Want zelfs dat doe ik niet naar mijn oude standaarden, en voelt soms als falen.
Welke richting zal ik op: POH, psycholoog, Life coach, Hobby zoeken, meer vrijwilligerswerk, boeken lezen, welke dan?
Iemand ervaring en tips? Alvast heel erg bedankt.
Situatie: 42 jaar, 80-100% afgekeurd, chronisch ziek (meerdere diagnoses want een auto imuunziekte komt vaak niet alleen) met voornaamste klachten pijn op meerdere plekken lichaam, vermoeidheid en daardoor ook psychisch niet altijd in top conditie.
Sinds 6 jaar heb ik de diagnose.
De eerste jaren waren toen gericht op de beste behandeling krijgen, en daarna verwerking en heb zelfs gerevalideerd om er beter mee te leren omgaan.
Nu merk ik dat ik in een volgende fase kom en komt de somberheid en uitzichtloosheid meer naar voren dan ooit (wellicht ook door Corona aangezien ik meer voorzichtigheid in acht moet nemen vanwege medicatie)
Nooit meer werken? Nooit meer meer gaan verdienen? Nooit meer zelfstandig zijn? (Financieel afhankelijk van man)
Ik doe al wel aan vrijwilligerswerk (online coach voor mensen met soortgelijke diagnoses
maar dat voelt nu ook een beetje tegenstrijdig) Heb drie kinderen en ga binnenkort verhuizen (mede vanwege mijn beperkingen) Druk is het dus wel en heb moeite alle ballen in de lucht te houden en goed voor mezelf en mijn lijf te zorgen. Maar ik mis het niet meer te werken! Niet meer zelfstandig te zijn, wie ben ik nu ik niet meer werk? Stel ik wel wat voor? Kortom, ik moet op zoek naar zingeving, anders dan moeder zijn en zorgen voor. Want zelfs dat doe ik niet naar mijn oude standaarden, en voelt soms als falen.
Welke richting zal ik op: POH, psycholoog, Life coach, Hobby zoeken, meer vrijwilligerswerk, boeken lezen, welke dan?
Iemand ervaring en tips? Alvast heel erg bedankt.
donderdag 27 augustus 2020 om 08:08
Hou je zelf niet voor de gek 
als je het overweegt gaat het dus niet. ik zou iig de stap naar de huisarts zetten en daar je overpeinzingen op tafel leggen.
Andere situatie en oorzaak maar ik heb ongelofelijk lang niet willen zien dat het niet meer ging, althans niet op de manier zoals het zou moeten. En daar hebben mijn kinderen en partner echt Een opdonder van gehad, en het besef dat dat heus niet alleen die ziekte was maar ook ik die koppig, eigenwijs en struisvogel was. En dat besef doet nu best pijn.
Ik had eerder aan de bel moeten trekken en mijn prioriteiten duidelijk moeten hebben en die lagen heel lang bij werk ipv gezin. En dat is prima zolang je gezin daar maar niet onder lijdt. En dat deden ze wel bij mij.
Wat vind je partner dat je zou moeten doen? Soms is het van een afstandje bekijken makkelijker om te zien wat iemand nodig heeft.
als je het overweegt gaat het dus niet. ik zou iig de stap naar de huisarts zetten en daar je overpeinzingen op tafel leggen. Andere situatie en oorzaak maar ik heb ongelofelijk lang niet willen zien dat het niet meer ging, althans niet op de manier zoals het zou moeten. En daar hebben mijn kinderen en partner echt Een opdonder van gehad, en het besef dat dat heus niet alleen die ziekte was maar ook ik die koppig, eigenwijs en struisvogel was. En dat besef doet nu best pijn.
Ik had eerder aan de bel moeten trekken en mijn prioriteiten duidelijk moeten hebben en die lagen heel lang bij werk ipv gezin. En dat is prima zolang je gezin daar maar niet onder lijdt. En dat deden ze wel bij mij.
Wat vind je partner dat je zou moeten doen? Soms is het van een afstandje bekijken makkelijker om te zien wat iemand nodig heeft.
vrijdag 28 augustus 2020 om 10:33
Mijn vrouw is van mening dat ik werken uit mijn hoofd moet zetten en moet proberen om eerst stabieler te worden. Voor haar hoef ik helemaal niet meer te werken, zolang ik er thuis dan wel ben.
Waarschijnlijk heeft ze wel gelijk, want het voorbije anderhalf jaar is het steeds hetzelfde patroon, beter voelen, solliciteren, de job krijgen en crashen; waarna we weer van vooraf aan beginnen.
Acceptatie van niet meer te kunnen werken, is er nog niet.
Waarschijnlijk heeft ze wel gelijk, want het voorbije anderhalf jaar is het steeds hetzelfde patroon, beter voelen, solliciteren, de job krijgen en crashen; waarna we weer van vooraf aan beginnen.
Acceptatie van niet meer te kunnen werken, is er nog niet.
vrijdag 28 augustus 2020 om 10:44
Acceptatie van niet meer kunnen werken daar gaat ook heel lang overheen.
Maar misschien hoef je niet eens zo stellig het nu te beslissen voor jezelf. nu gaat het niet (En zeker solliciteren en een nieuwe baan-‘dat vergt veel energie)
Waarom niet nu eerst kijken en zorgen voor balans en later pas beslissen hoe en wat op de lange termijn?
Dus nu eerst kijken of je tot rust kunt komen en een werkbare situatie thuis kunt gaan vinden.
Ik heb dat tijdens mijn revalidatie gedaan (4 maanden 2 dagen per week) en daarna begon ik pas te voelen wat ‘leven’ met me deed en wat te veel was en wat niet. Kortom, ik was er wel even mee bezig. Maar het heeft mijn gezinsituatie wel veel rust gegeven.
Dus gun jezelf een break En ga daarna pas kijken of het echt nooit meer lukt. Als je ziek zou zijn lichamelijk gezien, zou je ook even niet gaan werken. Je bent nu ook ziek.
Sterkte
Maar misschien hoef je niet eens zo stellig het nu te beslissen voor jezelf. nu gaat het niet (En zeker solliciteren en een nieuwe baan-‘dat vergt veel energie)
Waarom niet nu eerst kijken en zorgen voor balans en later pas beslissen hoe en wat op de lange termijn?
Dus nu eerst kijken of je tot rust kunt komen en een werkbare situatie thuis kunt gaan vinden.
Ik heb dat tijdens mijn revalidatie gedaan (4 maanden 2 dagen per week) en daarna begon ik pas te voelen wat ‘leven’ met me deed en wat te veel was en wat niet. Kortom, ik was er wel even mee bezig. Maar het heeft mijn gezinsituatie wel veel rust gegeven.
Dus gun jezelf een break En ga daarna pas kijken of het echt nooit meer lukt. Als je ziek zou zijn lichamelijk gezien, zou je ook even niet gaan werken. Je bent nu ook ziek.
Sterkte
