Psyche
alle pijlers
Blaming the victim.
dinsdag 26 maart 2013 om 19:57
N.a.v een aantal topics hier en de reakties die daarop komen plaats ik dit topic: wat ik mij afvraag: hoe kan het dat mensen verkrachting bagatalliseren?
Ik vond een column van Asha ten Broeke − 29/01/13, in Trouw.
"Psychologen noemen dit Blaming the victim: we geven het slachtoffer de schuld van wat er is gebeurd. Aan de basis van dit opmerkelijke gedrag ligt een algemeen menselijke en grotendeels onbewuste behoefte aan een rechtvaardige wereld. Mensen hebben het nodig dat goed volk (zoals zijzelf) goede dingen overkomen, en dat slechte dingen alleen gebeuren met slechte mensen. Het is beangstigend om te denken dat de wereld ook anders, willekeuriger, in elkaar zou kunnen zitten.
Wanneer een goed persoon toch iets slechts overkomt, kun je twee dingen doen om het geestelijk ongemak dat dit oplevert te verminderen. Je kunt het slechte wat minder slecht maken, bijvoorbeeld door verkrachting te bagatelliseren. Of je kunt het 'goede' slachtoffer wat minder goed maken, bijvoorbeeld door te betogen dat ze het er per kort rokje of te weinig assertiviteit zelf naar gemaakt heeft.
Natuurlijk heeft niet iedereen die neiging altijd even sterk. Maar afgaand op wat ik de afgelopen week heb meegemaakt, is de groep die het nodig heeft om ten koste van een verkrachte vrouw hun eigen wereldbeeld te herstellen een stuk groter dan ik eerder had gedacht. De reacties van deze fuifnummers zijn het bewijs van mijn gelijk: vrouwen krijgen in onze 'moderne' cultuur inderdaad de schuld van hun eigen verkrachting. Nu weet ik zeker dat we hierover moeten praten."
Wat is jullie mening hierover?
Ik vond een column van Asha ten Broeke − 29/01/13, in Trouw.
"Psychologen noemen dit Blaming the victim: we geven het slachtoffer de schuld van wat er is gebeurd. Aan de basis van dit opmerkelijke gedrag ligt een algemeen menselijke en grotendeels onbewuste behoefte aan een rechtvaardige wereld. Mensen hebben het nodig dat goed volk (zoals zijzelf) goede dingen overkomen, en dat slechte dingen alleen gebeuren met slechte mensen. Het is beangstigend om te denken dat de wereld ook anders, willekeuriger, in elkaar zou kunnen zitten.
Wanneer een goed persoon toch iets slechts overkomt, kun je twee dingen doen om het geestelijk ongemak dat dit oplevert te verminderen. Je kunt het slechte wat minder slecht maken, bijvoorbeeld door verkrachting te bagatelliseren. Of je kunt het 'goede' slachtoffer wat minder goed maken, bijvoorbeeld door te betogen dat ze het er per kort rokje of te weinig assertiviteit zelf naar gemaakt heeft.
Natuurlijk heeft niet iedereen die neiging altijd even sterk. Maar afgaand op wat ik de afgelopen week heb meegemaakt, is de groep die het nodig heeft om ten koste van een verkrachte vrouw hun eigen wereldbeeld te herstellen een stuk groter dan ik eerder had gedacht. De reacties van deze fuifnummers zijn het bewijs van mijn gelijk: vrouwen krijgen in onze 'moderne' cultuur inderdaad de schuld van hun eigen verkrachting. Nu weet ik zeker dat we hierover moeten praten."
Wat is jullie mening hierover?
donderdag 28 maart 2013 om 12:21
quote:kadanz schreef op 28 maart 2013 @ 12:07:
[...]
Dit is denk ik precies waar syndicate op doelt, deze reactie, deze draai aan de discussie. Geen moment heb ik gezegd dat een vrouw zich moet verzetten en dat het haar eigen schuld is als ze geen weerstand biedt. Echt geen moment.
Ik heb herhaaldelijk gezegd dat ik er achter probeer te komen wat die man bezield heeft. Daar kan ik hier en daar wat steken laten vallen, maar geen moment heb ik het slachtoffer beschuldigd. Toch vertalen mensen dat weer in 'blaming the victim'.
Waarom?
Dit stukje heb ik niet geschreven met jouw reactie in gedachten. Ik beschuldig je dus nergens van.
Ik verbaas me erover dat o.a. de mannen deze discussie toespitsen op de grensgevallen terwijl ik in andere topics een tendens zie om de schuld te leggen bij het slachtoffer in gevallen waar dat imo totaal niet terecht is. Die discussie vind ik persoonlijk veel interessanter.
Iedereen is het wel eens over de gevallen waarin een vrouw bruut de bosjes wordt ingesleept (verkracht) of waarin een vrouw enthousiast heeft meegesekst en achteraf zegt dat ze verkracht is (niet verkracht). Daartussen zit een grote zone waarin de meningen meer verdeeld liggen en waarin ik vind dat sommige mensen onterecht de schuld bij het slachtoffer leggen. Maar de discussie focust steeds maar op de gevallen waarin het slachtoffer wel iets te verwijten zou zijn en waar dan precies de grens zou liggen. Dat vind ik jammer en ook wel opmerkelijk.
Is het zo duidelijker?
[...]
Dit is denk ik precies waar syndicate op doelt, deze reactie, deze draai aan de discussie. Geen moment heb ik gezegd dat een vrouw zich moet verzetten en dat het haar eigen schuld is als ze geen weerstand biedt. Echt geen moment.
Ik heb herhaaldelijk gezegd dat ik er achter probeer te komen wat die man bezield heeft. Daar kan ik hier en daar wat steken laten vallen, maar geen moment heb ik het slachtoffer beschuldigd. Toch vertalen mensen dat weer in 'blaming the victim'.
Waarom?
Dit stukje heb ik niet geschreven met jouw reactie in gedachten. Ik beschuldig je dus nergens van.
Ik verbaas me erover dat o.a. de mannen deze discussie toespitsen op de grensgevallen terwijl ik in andere topics een tendens zie om de schuld te leggen bij het slachtoffer in gevallen waar dat imo totaal niet terecht is. Die discussie vind ik persoonlijk veel interessanter.
Iedereen is het wel eens over de gevallen waarin een vrouw bruut de bosjes wordt ingesleept (verkracht) of waarin een vrouw enthousiast heeft meegesekst en achteraf zegt dat ze verkracht is (niet verkracht). Daartussen zit een grote zone waarin de meningen meer verdeeld liggen en waarin ik vind dat sommige mensen onterecht de schuld bij het slachtoffer leggen. Maar de discussie focust steeds maar op de gevallen waarin het slachtoffer wel iets te verwijten zou zijn en waar dan precies de grens zou liggen. Dat vind ik jammer en ook wel opmerkelijk.
Is het zo duidelijker?
donderdag 28 maart 2013 om 12:25
quote:zoembaya schreef op 28 maart 2013 @ 12:21:
[...]
Dit stukje heb ik niet geschreven met jouw reactie in gedachten. Ik beschuldig je dus nergens van.
Ik verbaas me erover dat o.a. de mannen deze discussie toespitsen op de grensgevallen terwijl ik in andere topics een tendens zie om de schuld te leggen bij het slachtoffer in gevallen waar dat imo totaal niet terecht is. Die discussie vind ik persoonlijk veel interessanter.
Iedereen is het er wel eens over de gevallen waarin een vrouw bruut de bosjes wordt ingesleept (verkracht) of waarin een vrouw enthousiast heeft meegesekst en achteraf zegt dat ze verkracht is (niet verkracht). Daartussen zit een grote zone waarin de meningen meer verdeeld liggen en waarin ik vind dat sommige mensen onterecht de schuld bij het slachtoffer leggen. Maar de discussie focust steeds maar op de gevallen waarin het slachtoffer wel iets te verwijten zou zijn en waar dan precies de grens zou liggen. Dat vind ik jammer en ook wel opmerkelijk.
Is het zo duidelijker?
Ik denk dat je het te zwart-wit stelt. Evenals dat het te zwart-wit is dat het slachtoffer altijd ook iets te verwijten zou zijn.
Ik vind gewoon dat je niet bij voorbaat, vóórdat je alle feiten kent, kunt oordelen dat het slachtoffer niets te verwijten is, evenals je niet bij voorbaat kunt stellen dat de dader al dan niet vrijuit gaat. En dat is dus van geval tot geval verschillend.
[...]
Dit stukje heb ik niet geschreven met jouw reactie in gedachten. Ik beschuldig je dus nergens van.
Ik verbaas me erover dat o.a. de mannen deze discussie toespitsen op de grensgevallen terwijl ik in andere topics een tendens zie om de schuld te leggen bij het slachtoffer in gevallen waar dat imo totaal niet terecht is. Die discussie vind ik persoonlijk veel interessanter.
Iedereen is het er wel eens over de gevallen waarin een vrouw bruut de bosjes wordt ingesleept (verkracht) of waarin een vrouw enthousiast heeft meegesekst en achteraf zegt dat ze verkracht is (niet verkracht). Daartussen zit een grote zone waarin de meningen meer verdeeld liggen en waarin ik vind dat sommige mensen onterecht de schuld bij het slachtoffer leggen. Maar de discussie focust steeds maar op de gevallen waarin het slachtoffer wel iets te verwijten zou zijn en waar dan precies de grens zou liggen. Dat vind ik jammer en ook wel opmerkelijk.
Is het zo duidelijker?
Ik denk dat je het te zwart-wit stelt. Evenals dat het te zwart-wit is dat het slachtoffer altijd ook iets te verwijten zou zijn.
Ik vind gewoon dat je niet bij voorbaat, vóórdat je alle feiten kent, kunt oordelen dat het slachtoffer niets te verwijten is, evenals je niet bij voorbaat kunt stellen dat de dader al dan niet vrijuit gaat. En dat is dus van geval tot geval verschillend.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 28 maart 2013 om 12:25
ps. Bij mening van andere zul je hooguit eruit leren dat je niet genoeg je hebt verweerd of niet genoeg hebt aangegeven.
De vrouw op dat seksfeestje zal bij het overschreiden van grenzen het misschien minder als verkrachting voelen, het was haar man, ze was op een seksfeestje het was mogelijk iets dat een andere man die aanwezig was verwachtte en van uit ging. En ze is nu ook weer niet zo getraumatiseerd door het gebeuren om het zo zwaar te zien.
Dat kan in minder duidelijke gevallen anders gezien en gevoeld worden. Kan een buitenstaander dus daar wel een oordeel over geven? Is het niet je eigen gevoel dat iemand te ver gegaan is en over je grenzen ging? Een zelfde situatie kan dus door een slachtoffer ook heel anders ervaren worden.
Dat is dan lastig voor de gene die wat met haar doet. Ik denk dat je bij twijfel vooral als man niet moet doorzetten en het beter is om even een time out te nemen. Om zeker te zijn dat je niet aan het verkrachten bent.
De vrouw op dat seksfeestje zal bij het overschreiden van grenzen het misschien minder als verkrachting voelen, het was haar man, ze was op een seksfeestje het was mogelijk iets dat een andere man die aanwezig was verwachtte en van uit ging. En ze is nu ook weer niet zo getraumatiseerd door het gebeuren om het zo zwaar te zien.
Dat kan in minder duidelijke gevallen anders gezien en gevoeld worden. Kan een buitenstaander dus daar wel een oordeel over geven? Is het niet je eigen gevoel dat iemand te ver gegaan is en over je grenzen ging? Een zelfde situatie kan dus door een slachtoffer ook heel anders ervaren worden.
Dat is dan lastig voor de gene die wat met haar doet. Ik denk dat je bij twijfel vooral als man niet moet doorzetten en het beter is om even een time out te nemen. Om zeker te zijn dat je niet aan het verkrachten bent.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 12:34
quote:doddie schreef op 28 maart 2013 @ 12:08:
Of het zorgelijk is weet ik niet, net als in de samenleving heb je met diverse mensen te maken. lieve, aardige, krengen, gekken, getraumatiseerde. Waarbij je hier nog hebt dat het feit dat men anoniem kan reageren nog maakt dat reacties nog harder zijn of kwetsender.
Aan andere kant snap ik dat mensen eerst ook anoniem willen polsen wat de samenleving er van vind. Ik zelf zou dit nav ervaringen nooit op viva doen omdat ik inderdaad weet hoe men hier kan reageren.
Ik heb ooit met een probleempje gezeten en om de mening van het forum gevraagd. Met een andere nick. Wat mij opviel was dat ik niet veel kon met de reacties van mensen die hetzelfde meegemaakt hadden. Want alhoewel de situatie niet zwart wit was, waren zij het stelligst in hun overtuiging dat ik het slachtoffer was. Wellicht hadden ze wel gelijk, maar het hielp me niet verder.
Het meeste had ik aan de mensen die rationeel de zaak van beide kanten belichtten, hoe pijnlijk hun reactie soms ook was.
Of het zorgelijk is weet ik niet, net als in de samenleving heb je met diverse mensen te maken. lieve, aardige, krengen, gekken, getraumatiseerde. Waarbij je hier nog hebt dat het feit dat men anoniem kan reageren nog maakt dat reacties nog harder zijn of kwetsender.
Aan andere kant snap ik dat mensen eerst ook anoniem willen polsen wat de samenleving er van vind. Ik zelf zou dit nav ervaringen nooit op viva doen omdat ik inderdaad weet hoe men hier kan reageren.
Ik heb ooit met een probleempje gezeten en om de mening van het forum gevraagd. Met een andere nick. Wat mij opviel was dat ik niet veel kon met de reacties van mensen die hetzelfde meegemaakt hadden. Want alhoewel de situatie niet zwart wit was, waren zij het stelligst in hun overtuiging dat ik het slachtoffer was. Wellicht hadden ze wel gelijk, maar het hielp me niet verder.
Het meeste had ik aan de mensen die rationeel de zaak van beide kanten belichtten, hoe pijnlijk hun reactie soms ook was.
donderdag 28 maart 2013 om 12:40
quote:zoembaya schreef op 28 maart 2013 @ 12:21:
[...]
Dit stukje heb ik niet geschreven met jouw reactie in gedachten. Ik beschuldig je dus nergens van.
Ik verbaas me erover dat o.a. de mannen deze discussie toespitsen op de grensgevallen terwijl ik in andere topics een tendens zie om de schuld te leggen bij het slachtoffer in gevallen waar dat imo totaal niet terecht is. Die discussie vind ik persoonlijk veel interessanter.
Iedereen is het wel eens over de gevallen waarin een vrouw bruut de bosjes wordt ingesleept (verkracht) of waarin een vrouw enthousiast heeft meegesekst en achteraf zegt dat ze verkracht is (niet verkracht). Daartussen zit een grote zone waarin de meningen meer verdeeld liggen en waarin ik vind dat sommige mensen onterecht de schuld bij het slachtoffer leggen. Maar de discussie focust steeds maar op de gevallen waarin het slachtoffer wel iets te verwijten zou zijn en waar dan precies de grens zou liggen. Dat vind ik jammer en ook wel opmerkelijk.
Is het zo duidelijker?Ten eerste is het niet waar dat 'onder andere mannen' discussiëren over de grensgevallen. Ik kwam pas in deze discussie nadat verschillende vrouwen al wat kanttekeningen hadden geplaatst. Jouw ervaring dat het de mannen zijn deel ik dus niet.
Maar nogmaals, ik zie bar weinig verwijten naar het slachtoffer toe. Het gros probeert het gedrag van de man te verklaren, het is slechts een enkeling die zegt zegt: had je maar niet met je dronken kop bij hem in bed moeten liggen...
Wat je wel ziet is dat vrouwen massaal reageren met: je geeft het slachtoffer de schuld. Zo houden ze het idee dat het slachtoffer beschuldigd wordt zelf ook een beetje in stand. Het is alsof ze het graag zo willen zien.
[...]
Dit stukje heb ik niet geschreven met jouw reactie in gedachten. Ik beschuldig je dus nergens van.
Ik verbaas me erover dat o.a. de mannen deze discussie toespitsen op de grensgevallen terwijl ik in andere topics een tendens zie om de schuld te leggen bij het slachtoffer in gevallen waar dat imo totaal niet terecht is. Die discussie vind ik persoonlijk veel interessanter.
Iedereen is het wel eens over de gevallen waarin een vrouw bruut de bosjes wordt ingesleept (verkracht) of waarin een vrouw enthousiast heeft meegesekst en achteraf zegt dat ze verkracht is (niet verkracht). Daartussen zit een grote zone waarin de meningen meer verdeeld liggen en waarin ik vind dat sommige mensen onterecht de schuld bij het slachtoffer leggen. Maar de discussie focust steeds maar op de gevallen waarin het slachtoffer wel iets te verwijten zou zijn en waar dan precies de grens zou liggen. Dat vind ik jammer en ook wel opmerkelijk.
Is het zo duidelijker?Ten eerste is het niet waar dat 'onder andere mannen' discussiëren over de grensgevallen. Ik kwam pas in deze discussie nadat verschillende vrouwen al wat kanttekeningen hadden geplaatst. Jouw ervaring dat het de mannen zijn deel ik dus niet.
Maar nogmaals, ik zie bar weinig verwijten naar het slachtoffer toe. Het gros probeert het gedrag van de man te verklaren, het is slechts een enkeling die zegt zegt: had je maar niet met je dronken kop bij hem in bed moeten liggen...
Wat je wel ziet is dat vrouwen massaal reageren met: je geeft het slachtoffer de schuld. Zo houden ze het idee dat het slachtoffer beschuldigd wordt zelf ook een beetje in stand. Het is alsof ze het graag zo willen zien.
donderdag 28 maart 2013 om 12:40
quote:kadanz schreef op 28 maart 2013 @ 12:34:
[...]
. Wellicht hadden ze wel gelijk, maar het hielp me niet verder.
Het meeste had ik aan de mensen die rationeel de zaak van beide kanten belichtten, hoe pijnlijk hun reactie soms ook was.Ik denk dat als je er zelf zo zeker van was je het probleem niet had hoeven voorleggen. je twijfelt dus zelf al en dan is het niet raar dat mensen met andere mening je overtuigen (tenslotte was je zelf al niet zeker) Maar die weegschaal kan net zo goed de andere kant op gaan. Het versterkt je eigen gevoel.
[...]
. Wellicht hadden ze wel gelijk, maar het hielp me niet verder.
Het meeste had ik aan de mensen die rationeel de zaak van beide kanten belichtten, hoe pijnlijk hun reactie soms ook was.Ik denk dat als je er zelf zo zeker van was je het probleem niet had hoeven voorleggen. je twijfelt dus zelf al en dan is het niet raar dat mensen met andere mening je overtuigen (tenslotte was je zelf al niet zeker) Maar die weegschaal kan net zo goed de andere kant op gaan. Het versterkt je eigen gevoel.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 12:53
quote:zoembaya schreef op 28 maart 2013 @ 11:16:
[...]
Dat laatste ben ik met je eens en dat is inderdaad jammer. Over de specifieke zaak waar jij steeds op terugkomt heb ik een heel ander oordeel dan jij, maar laten we die discussie nu niet weer voeren.
Overigens vind ik het heel erg voor je dat je verkracht bent, dat wil ik nog wel even zeggen.
Verder heb ik hierboven al gezegd dat er uiteraard ook gevallen zijn waarin mannen onterecht van verkrachting worden beschuldigd, en dat dat heel kwalijk is. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand het daar niet mee eens zou zijn.
Verkrachting is erg, maar niet erger dan andere dingen en misschien wel minder erg. Ik vraag me af waarom "men" er zo'n zwaar prijskaartje aan hangt. De mishandeling er omheen was erger dan de verkrachting zelf, mijn rug is stuk, maar iedereen heeft het maar over dat andere deel. het is maar een stukkie worst van 14 cm. Dat doet je echt geen kwaad. Behalve geestelijk. En mensen die je vertellen hoe erg het is en hoe kwetsbaar je bent en dat je je wel heuuuul erg moet voelen.... Jeez man. Ik heb liever dat stukkie worst dan dat iemand m'n strot doorsnijd. Dus waarom word dat deel altijd zo verzwaard. Omdat "de gemeenschap" dat kaartje er nu eenmaal aanhangt. Het is hetzelfde principe als bloot zijn. Op straat kijkt iedereen je aan in de sauna is het normaal, bij bepaalde stammen ook trouwens. Dus waarom word bloot dan zo'n bezwaarlijk iets, peer pressure.
Dat zie ik hier dus ook gebeuren. Iemand vind heel misschien iets, zou het kunnen en vervolgens word zo'n persoon een hoek ingepraat die ze normaal nooit ingegaan zou zijn. Een soort massa hysterie die door een aantal mensen aangewakkerd word.
Nog even over dat ene topic, het liefst zouden bepaalde mensen deze man castreren en ophangen. En dat terwijl het alles behalve duidelijk is.
[...]
Dat laatste ben ik met je eens en dat is inderdaad jammer. Over de specifieke zaak waar jij steeds op terugkomt heb ik een heel ander oordeel dan jij, maar laten we die discussie nu niet weer voeren.
Overigens vind ik het heel erg voor je dat je verkracht bent, dat wil ik nog wel even zeggen.
Verder heb ik hierboven al gezegd dat er uiteraard ook gevallen zijn waarin mannen onterecht van verkrachting worden beschuldigd, en dat dat heel kwalijk is. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand het daar niet mee eens zou zijn.
Verkrachting is erg, maar niet erger dan andere dingen en misschien wel minder erg. Ik vraag me af waarom "men" er zo'n zwaar prijskaartje aan hangt. De mishandeling er omheen was erger dan de verkrachting zelf, mijn rug is stuk, maar iedereen heeft het maar over dat andere deel. het is maar een stukkie worst van 14 cm. Dat doet je echt geen kwaad. Behalve geestelijk. En mensen die je vertellen hoe erg het is en hoe kwetsbaar je bent en dat je je wel heuuuul erg moet voelen.... Jeez man. Ik heb liever dat stukkie worst dan dat iemand m'n strot doorsnijd. Dus waarom word dat deel altijd zo verzwaard. Omdat "de gemeenschap" dat kaartje er nu eenmaal aanhangt. Het is hetzelfde principe als bloot zijn. Op straat kijkt iedereen je aan in de sauna is het normaal, bij bepaalde stammen ook trouwens. Dus waarom word bloot dan zo'n bezwaarlijk iets, peer pressure.
Dat zie ik hier dus ook gebeuren. Iemand vind heel misschien iets, zou het kunnen en vervolgens word zo'n persoon een hoek ingepraat die ze normaal nooit ingegaan zou zijn. Een soort massa hysterie die door een aantal mensen aangewakkerd word.
Nog even over dat ene topic, het liefst zouden bepaalde mensen deze man castreren en ophangen. En dat terwijl het alles behalve duidelijk is.
donderdag 28 maart 2013 om 12:55
quote:nina1966 schreef op 28 maart 2013 @ 12:53:
[...]
Verkrachting is erg, maar niet erger dan andere dingen en misschien wel minder erg. Ik vraag me af waarom "men" er zo'n zwaar prijskaartje aan hangt.
.
Is dat niet heel persoonlijk en voor iedereen verschillend? Is elke verkrachting even erg? Zijn er geen verschillen in hoe mensen het verwerken en beleven?
je geeft zelf al het voorbeeld van bloot. ik zie daar niets erg in en voel me totaal niet ongemakkelijk. andere moeten er niet aan denken dat ze in openbaar bloot zijn en zien het als heel prive.
[...]
Verkrachting is erg, maar niet erger dan andere dingen en misschien wel minder erg. Ik vraag me af waarom "men" er zo'n zwaar prijskaartje aan hangt.
.
Is dat niet heel persoonlijk en voor iedereen verschillend? Is elke verkrachting even erg? Zijn er geen verschillen in hoe mensen het verwerken en beleven?
je geeft zelf al het voorbeeld van bloot. ik zie daar niets erg in en voel me totaal niet ongemakkelijk. andere moeten er niet aan denken dat ze in openbaar bloot zijn en zien het als heel prive.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 12:58
quote:nina1966 schreef op 28 maart 2013 @ 12:53:
[...]
. En mensen die je vertellen hoe erg het is en hoe kwetsbaar je bent en dat je je wel heuuuul erg moet voelen.... Voor sommige mensen hier ben je nu eenmaal nooit 'ongelukkig genoeg'. En als je dat tegenspreekt, wordt daar erg raar op gereageerd. Of dat nu om een trauma gaat, een foute partner, of je positie op de arbeidsmarkt (als vrouw).
[...]
. En mensen die je vertellen hoe erg het is en hoe kwetsbaar je bent en dat je je wel heuuuul erg moet voelen.... Voor sommige mensen hier ben je nu eenmaal nooit 'ongelukkig genoeg'. En als je dat tegenspreekt, wordt daar erg raar op gereageerd. Of dat nu om een trauma gaat, een foute partner, of je positie op de arbeidsmarkt (als vrouw).
donderdag 28 maart 2013 om 13:03
maar als het voor die mensen heeeel erg zou voelen dan is hun referentie kader dat het wel heel erg moet zijn wat je overkomen is.
Als iemand geschokt is dat je bloot moet in een sauna denk ik "mens stel je niet aan, iedereen is daar bloot en je ziet het niet eens" ben je dat niet gewend is het verschrikkelik dat dat van je wordt verwacht en zou het veel te ver gaan.
erg is dus voor iedereen verschillend en je kan voor een ander niet bepalen dat iets erg is. Andersom ook niet dat het dus niet erg is geweest, je bent die persoon niet en hebt zijn gevoel niet.
Ik snap dan wel dat iemand uit eigen gevoel kan reageren als dat je iets heel ergs is overkomen als je het zelf heel erg zou vinden.
Als iemand geschokt is dat je bloot moet in een sauna denk ik "mens stel je niet aan, iedereen is daar bloot en je ziet het niet eens" ben je dat niet gewend is het verschrikkelik dat dat van je wordt verwacht en zou het veel te ver gaan.
erg is dus voor iedereen verschillend en je kan voor een ander niet bepalen dat iets erg is. Andersom ook niet dat het dus niet erg is geweest, je bent die persoon niet en hebt zijn gevoel niet.
Ik snap dan wel dat iemand uit eigen gevoel kan reageren als dat je iets heel ergs is overkomen als je het zelf heel erg zou vinden.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 13:04
quote:doddie schreef op 28 maart 2013 @ 12:55:
[...]
Is dat niet heel persoonlijk en voor iedereen verschillend? Is elke verkrachting even erg? Zijn er geen verschillen in hoe mensen het verwerken en beleven?Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.
[...]
Is dat niet heel persoonlijk en voor iedereen verschillend? Is elke verkrachting even erg? Zijn er geen verschillen in hoe mensen het verwerken en beleven?Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.
donderdag 28 maart 2013 om 13:06
wat dan kan helpen is dat meer mensen je gevoel onderstrepen dat het wel of niet heel erg was. Je kan dan bevestigd worden in je gevoel "hee ik ben dus toch niet gek dat ik het erg/niet erg vind.
Om die reden vond ik bv wel dat het in het topic op zijn plek was vooral omdat mensen daar ook om vragen. Klopt mijn gevoel is dit me gebeurd? het is dan belangrijk dat voor beide meningen ruimte is.
Om die reden vond ik bv wel dat het in het topic op zijn plek was vooral omdat mensen daar ook om vragen. Klopt mijn gevoel is dit me gebeurd? het is dan belangrijk dat voor beide meningen ruimte is.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 13:10
quote:doddie schreef op 28 maart 2013 @ 13:06:
wat dan kan helpen is dat meer mensen je gevoel onderstrepen dat het wel of niet heel erg was. Je kan dan bevestigd worden in je gevoel "hee ik ben dus toch niet gek dat ik het erg/niet erg vind.
Om die reden vond ik bv wel dat het in het topic op zijn plek was vooral omdat mensen daar ook om vragen. Klopt mijn gevoel is dit me gebeurd? het is dan belangrijk dat voor beide meningen ruimte is.
Dat klinkt mooi, maar denk je ook niet dat de tendens over het algemeen naar 'erger' zal gaan hier? Je hoeft alleen maar naar de kattennageltjes die door de posts van Nina heen gingen in het Verkracht of niet?-topic te kijken om te zien dat het over het algemeen één kant op gaat, en dat de mensen die naar 'minder erg' neigen te gaan enorm agressief bejegend worden door de mensen die naar 'erger' gaan. Terwijl de agressie in omgekeerde richting vaak veel minder, zo niet afwezig is.
Ironisch genoeg wordt die agressie altijd gelegitimeerd met de notie dat "het slachtoffer hier niets aan heeft", alsof het slachtoffer er wel wat aan heeft om te merken dat je maar één ding mag denken en voelen. Zelfs als dat misschien toevallig overeenkomt.
Zo vrij om je graadmeter te kiezen ben je hier niet hoor.
wat dan kan helpen is dat meer mensen je gevoel onderstrepen dat het wel of niet heel erg was. Je kan dan bevestigd worden in je gevoel "hee ik ben dus toch niet gek dat ik het erg/niet erg vind.
Om die reden vond ik bv wel dat het in het topic op zijn plek was vooral omdat mensen daar ook om vragen. Klopt mijn gevoel is dit me gebeurd? het is dan belangrijk dat voor beide meningen ruimte is.
Dat klinkt mooi, maar denk je ook niet dat de tendens over het algemeen naar 'erger' zal gaan hier? Je hoeft alleen maar naar de kattennageltjes die door de posts van Nina heen gingen in het Verkracht of niet?-topic te kijken om te zien dat het over het algemeen één kant op gaat, en dat de mensen die naar 'minder erg' neigen te gaan enorm agressief bejegend worden door de mensen die naar 'erger' gaan. Terwijl de agressie in omgekeerde richting vaak veel minder, zo niet afwezig is.
Ironisch genoeg wordt die agressie altijd gelegitimeerd met de notie dat "het slachtoffer hier niets aan heeft", alsof het slachtoffer er wel wat aan heeft om te merken dat je maar één ding mag denken en voelen. Zelfs als dat misschien toevallig overeenkomt.
Zo vrij om je graadmeter te kiezen ben je hier niet hoor.
donderdag 28 maart 2013 om 13:14
quote:nina1966 schreef op 28 maart 2013 @ 13:04:
[...]
Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. Misschien maakt het voor iemand wel geen verschil en is het net zo traumatisch. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. ligt dat niet aan de situatie? Stel je hebt een vriend en die wil je erna niet meer aanraken, stel je verkrachter had hiv en je bent besmet? stel je bent maagd en wordt verstoten door je familie omdat je moslim bent? Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. dat komt omdat je geluk had, had je er als je met hiv was besmet niet anders over gedacht of als je maagd was geweest en het voor je geliefde had willen bewaren? Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.
[...]
Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. Misschien maakt het voor iemand wel geen verschil en is het net zo traumatisch. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. ligt dat niet aan de situatie? Stel je hebt een vriend en die wil je erna niet meer aanraken, stel je verkrachter had hiv en je bent besmet? stel je bent maagd en wordt verstoten door je familie omdat je moslim bent? Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. dat komt omdat je geluk had, had je er als je met hiv was besmet niet anders over gedacht of als je maagd was geweest en het voor je geliefde had willen bewaren? Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 13:27
Wij seksen binnen onze relatie met andere. Dan denk je al veel makkelijker over lust seks. wij krijgen vaak reacties van mensen die het onbegrijpelijk vinden dat we dat kunnen. Dan hou je niet van je partner, zo iets intiems deel je niet met andere. Seks moet met liefde zijn is een vorm van verbinding en bewijs van relatie. Een enorm verschil hoe je dus tegen seks aankijkt. voor de 1 stelt het niets voor voor de ander is het iets voor binnen een relatie met je geliefde.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 28 maart 2013 om 13:40
quote:nina1966 schreef op 28 maart 2013 @ 13:04:
[...]
Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.Wat jij tegengaat in de reacties van sommige anderen is dat wat jij zelf ook doet, maar dan het tegenovergestelde. Iedereen praat vanuit zijn eigen referentiekader. Voor jou was de verkrachting klaar na het douchen, maar zit je levenslang met andere gevolgen. Voor een ander is het precies andersom. Je zegt: in mijn ogen én obectief gezien. Dat eerste zal kloppen, dat is jouw gevoel, jouw beleving, jouw referentiekader. Maar het tweede.... wie bepaalt die objectiviteit dan?
[...]
Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.Wat jij tegengaat in de reacties van sommige anderen is dat wat jij zelf ook doet, maar dan het tegenovergestelde. Iedereen praat vanuit zijn eigen referentiekader. Voor jou was de verkrachting klaar na het douchen, maar zit je levenslang met andere gevolgen. Voor een ander is het precies andersom. Je zegt: in mijn ogen én obectief gezien. Dat eerste zal kloppen, dat is jouw gevoel, jouw beleving, jouw referentiekader. Maar het tweede.... wie bepaalt die objectiviteit dan?
donderdag 28 maart 2013 om 13:46
donderdag 28 maart 2013 om 13:57
quote:Syndicate schreef op 28 maart 2013 @ 13:10:
[...]
Dat klinkt mooi, maar denk je ook niet dat de tendens over het algemeen naar 'erger' zal gaan hier? Je hoeft alleen maar naar de kattennageltjes die door de posts van Nina heen gingen in het Verkracht of niet?-topic te kijken om te zien dat het over het algemeen één kant op gaat, en dat de mensen die naar 'minder erg' neigen te gaan enorm agressief bejegend worden door de mensen die naar 'erger' gaan. Terwijl de agressie in omgekeerde richting vaak veel minder, zo niet afwezig is.
Ironisch genoeg wordt die agressie altijd gelegitimeerd met de notie dat "het slachtoffer hier niets aan heeft", alsof het slachtoffer er wel wat aan heeft om te merken dat je maar één ding mag denken en voelen. Zelfs als dat misschien toevallig overeenkomt.
Zo vrij om je graadmeter te kiezen ben je hier niet hoor.
Er werd in dat topic letterlijk gezegd: dan had je niet met je dronken kop in iemands anders bed moeten gaan liggen. Oftewel: ja, je bent verkracht maar dat heb je wel mooi over jezelf afgeroepen. Vind ik nogal schrijnend eerlijk gezegd.
En bij degenen die de boel wilden nuanceren (wat ik overigens heel goed snap) had ik zoiets: is dit de plek waar je zo'n discussie moet voeren? Is dit ook het moment waarop je dat kan/moet doen? Ik ben er niet voor om iemand in een slachtofferrol te drúkken, maar ik ben er ook niet voor om het helemaal kapot te nuanceren.
Voor discussie lenen sommige topics zich niet, maar onder het mom van: dit is het Viva-forum, daar moet je maar tegen kunnen, gebeurt het toch. Kan het zijn dat dat de reden is waarom je je graadmeter niet altijd vrij te kiezen hebt?
[...]
Dat klinkt mooi, maar denk je ook niet dat de tendens over het algemeen naar 'erger' zal gaan hier? Je hoeft alleen maar naar de kattennageltjes die door de posts van Nina heen gingen in het Verkracht of niet?-topic te kijken om te zien dat het over het algemeen één kant op gaat, en dat de mensen die naar 'minder erg' neigen te gaan enorm agressief bejegend worden door de mensen die naar 'erger' gaan. Terwijl de agressie in omgekeerde richting vaak veel minder, zo niet afwezig is.
Ironisch genoeg wordt die agressie altijd gelegitimeerd met de notie dat "het slachtoffer hier niets aan heeft", alsof het slachtoffer er wel wat aan heeft om te merken dat je maar één ding mag denken en voelen. Zelfs als dat misschien toevallig overeenkomt.
Zo vrij om je graadmeter te kiezen ben je hier niet hoor.
Er werd in dat topic letterlijk gezegd: dan had je niet met je dronken kop in iemands anders bed moeten gaan liggen. Oftewel: ja, je bent verkracht maar dat heb je wel mooi over jezelf afgeroepen. Vind ik nogal schrijnend eerlijk gezegd.
En bij degenen die de boel wilden nuanceren (wat ik overigens heel goed snap) had ik zoiets: is dit de plek waar je zo'n discussie moet voeren? Is dit ook het moment waarop je dat kan/moet doen? Ik ben er niet voor om iemand in een slachtofferrol te drúkken, maar ik ben er ook niet voor om het helemaal kapot te nuanceren.
Voor discussie lenen sommige topics zich niet, maar onder het mom van: dit is het Viva-forum, daar moet je maar tegen kunnen, gebeurt het toch. Kan het zijn dat dat de reden is waarom je je graadmeter niet altijd vrij te kiezen hebt?
donderdag 28 maart 2013 om 14:00
quote:quimn schreef op 28 maart 2013 @ 13:46:
En dan blijf ik daarnaast ook vinden: iedereen heeft, in ieder geval in bepaalde mate en voor een bepaalde tijd, recht op zijn beleving. Ik zie niet in wat het helpt om zo iemand te wijzen op eigen verantwoordelijkheid, het verkleinen van de risico's, mixed signals etc.Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen beleving dus daarom wil ik verkrachting ook niet vergelijken met andere misdaden. Daar geef ik je alle gelijk in. Maar nina en syndicate hebben wel degelijk een punt, een punt dat ik ook probeer te maken. Het vermeende slachtoffer wordt vooral verteld dat ze toch echt slachtoffer is. Dat is prima, maar als mensen met een relativerende mening persoonlijk aan worden gevallen en geen recht van spreken worden gegund zonder over te gaan op grove persoonlijke beledigingen, dan lijkt het inderdaad alsof er een slachtoffercultus heerst.
En dan blijf ik daarnaast ook vinden: iedereen heeft, in ieder geval in bepaalde mate en voor een bepaalde tijd, recht op zijn beleving. Ik zie niet in wat het helpt om zo iemand te wijzen op eigen verantwoordelijkheid, het verkleinen van de risico's, mixed signals etc.Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen beleving dus daarom wil ik verkrachting ook niet vergelijken met andere misdaden. Daar geef ik je alle gelijk in. Maar nina en syndicate hebben wel degelijk een punt, een punt dat ik ook probeer te maken. Het vermeende slachtoffer wordt vooral verteld dat ze toch echt slachtoffer is. Dat is prima, maar als mensen met een relativerende mening persoonlijk aan worden gevallen en geen recht van spreken worden gegund zonder over te gaan op grove persoonlijke beledigingen, dan lijkt het inderdaad alsof er een slachtoffercultus heerst.
donderdag 28 maart 2013 om 14:03
Je kunt nooit iets objectiefs maken van een emotie van een ander.
Leed is ook niet met leed te vergelijken want je benaderd leed altijd vanuit je eigen standpunt.
Je kan dan ook niet zeggen, verkrachting is niet zo zwaar als de buitenwereld stelt.
Je kan enkel zeggen IK vind het niet zo zwaar als de buitenwereld stelt.
Leed is ook niet met leed te vergelijken want je benaderd leed altijd vanuit je eigen standpunt.
Je kan dan ook niet zeggen, verkrachting is niet zo zwaar als de buitenwereld stelt.
Je kan enkel zeggen IK vind het niet zo zwaar als de buitenwereld stelt.
donderdag 28 maart 2013 om 14:03
quote:nina1966 schreef op 28 maart 2013 @ 13:04:
[...]
Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.
Wat jij doet is met name de directe gevolgen als zwaarwegend bestempelen. Waar je echter aan voorbij gaat zijn de indirecte gevolgen van een verkrachting. Deze gevolgen zijn minder opvallend en lijken op het eerste gezicht geen directe relatie met de verkrachting te hebben. Toch is die relatie er wel degelijk.
Veel vrouwen gaan gebukt onder schaamte en vernedering. Sommigen ervaren de schending van hun lichamelijke integriteit als blijvend pijnlijk. Ingehouden woede kan zich inkapselen. Schuldgevoelens kunnen dooretteren.
Indirecte gevolgen kunnen bepalend zijn hun verdere leven. Het kan een levenshouding veranderen. Sommige vrouwen worden depressief en krijgen last van angstklachten. Anderen verharden en trekken zich terug achter een pantser van onverschilligheid. Lichamelijke klachten kunnen ontstaan. Gedrags- en relatieproblemen.
Wat jij symbolisch als 'het worstje van 14 cm' hier als kernprobleem aanvoert is niet waar het om gaat. Het is die1 meter 80 die daaraan vastzit die de bron het werkelijke probleem is. En dat kan een levenslange veroordeling zijn die je niet mag onderschatten. Ook al heb jij er, in jouw opinie, geen last van.
[...]
Die beleving is maar hoe je er tegenaan kijkt en dat word enorm beinvloed door de omgeving. Dat is enom jammer want als de omgeving er wat anders mee om zou gaan zouden heel wat onnodige traumas vermeden kunnen worden. Wat maakt een verkrachting nu wezenlijk anders dan iedere andere aanval op je lichaam. In mijn opnie dus niet zoveel. En de schoppen tegen het hoofd zoals die jongen uit het nieuws laatst is dat minder erg? In mijn ogen is dat dus erger want daar kunnen kwetsures ontstaan die je leven kunnen veranderen. Ik heb dus zo'n klap op mijn rug gehad dat mijn si gewricht blijvend beschadigt is. Daar heb ik echt veel meer problemen mee dan met die worst. Door die worst heeft hij langere straf gekregen dan dat hij alleen voor mishandeling gekregen zou hebben. Maar na het douchen was dat klaar. Mijn rug zit ik de rest van mijn leven mee. Dus ja. In mijn ogen en gewoon objectief nagedacht heeft een verkrachting opzich veel minder impact dan andere dingen en is dus minder erg. Niet in juridische zin, laaaange straffen ed, maar gewoon de gevolgen voor jezelf en je lichaam.
Wat jij doet is met name de directe gevolgen als zwaarwegend bestempelen. Waar je echter aan voorbij gaat zijn de indirecte gevolgen van een verkrachting. Deze gevolgen zijn minder opvallend en lijken op het eerste gezicht geen directe relatie met de verkrachting te hebben. Toch is die relatie er wel degelijk.
Veel vrouwen gaan gebukt onder schaamte en vernedering. Sommigen ervaren de schending van hun lichamelijke integriteit als blijvend pijnlijk. Ingehouden woede kan zich inkapselen. Schuldgevoelens kunnen dooretteren.
Indirecte gevolgen kunnen bepalend zijn hun verdere leven. Het kan een levenshouding veranderen. Sommige vrouwen worden depressief en krijgen last van angstklachten. Anderen verharden en trekken zich terug achter een pantser van onverschilligheid. Lichamelijke klachten kunnen ontstaan. Gedrags- en relatieproblemen.
Wat jij symbolisch als 'het worstje van 14 cm' hier als kernprobleem aanvoert is niet waar het om gaat. Het is die1 meter 80 die daaraan vastzit die de bron het werkelijke probleem is. En dat kan een levenslange veroordeling zijn die je niet mag onderschatten. Ook al heb jij er, in jouw opinie, geen last van.
donderdag 28 maart 2013 om 14:05
donderdag 28 maart 2013 om 14:09
quote:quimn schreef op 28 maart 2013 @ 13:57:
[...]
Er werd in dat topic letterlijk gezegd: dan had je niet met je dronken kop in iemands anders bed moeten gaan liggen. Oftewel: ja, je bent verkracht maar dat heb je wel mooi over jezelf afgeroepen. Ik heb inderdaad ook gezegd dat je moet zorgen dat je nooit zo dronken wordt dat je niet meer in staat bent om jezelf te verweren. Dat impliceert echter niet dat je daarmee een verkrachting over jezelf hebt afgeroepen. Wat ik bedoel is dat je zelf de enige bent die je kan beschermen om in een dergelijke kwetsbare situatie terecht te komen. Ik kan de wereld (en al zijn gevaren) niet veranderen. Ik kan wel zorgen dat ik mezelf daar zoveel mogelijk voor bescherm. Dat is de boodschap die daar voor mij achter zit.
[...]
Er werd in dat topic letterlijk gezegd: dan had je niet met je dronken kop in iemands anders bed moeten gaan liggen. Oftewel: ja, je bent verkracht maar dat heb je wel mooi over jezelf afgeroepen. Ik heb inderdaad ook gezegd dat je moet zorgen dat je nooit zo dronken wordt dat je niet meer in staat bent om jezelf te verweren. Dat impliceert echter niet dat je daarmee een verkrachting over jezelf hebt afgeroepen. Wat ik bedoel is dat je zelf de enige bent die je kan beschermen om in een dergelijke kwetsbare situatie terecht te komen. Ik kan de wereld (en al zijn gevaren) niet veranderen. Ik kan wel zorgen dat ik mezelf daar zoveel mogelijk voor bescherm. Dat is de boodschap die daar voor mij achter zit.
donderdag 28 maart 2013 om 14:10
quote:kadanz schreef op 28 maart 2013 @ 14:00:
[...]
Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen beleving dus daarom wil ik verkrachting ook niet vergelijken met andere misdaden. Daar geef ik je alle gelijk in. Maar nina en syndicate hebben wel degelijk een punt, een punt dat ik ook probeer te maken. Het vermeende slachtoffer wordt vooral verteld dat ze toch echt slachtoffer is. Dat is prima, maar als mensen met een relativerende mening persoonlijk aan worden gevallen en geen recht van spreken worden gegund zonder over te gaan op grove persoonlijke beledigingen, dan lijkt het inderdaad alsof er een slachtoffercultus heerst.
Ik snap je punt, maar de relativerende meningen werden verkondigd op net zo'n stevige manier als reacties waarvan de 'relativerenden' vonden dat ze dat meisje de slachtofferhoek in duwden. Het gaat in ieder geval mij om de manier waarop dat gebeurde. Het is niet goed om iemand psychische problemen aan te praten, maar het is ook niet goed om kapot te relativeren. Beide gebeuren onder het mom: dit is mij ook overkomen en ik vond/deed/voelde dit, dús moet jij dat ook vinden/doen/voelen. Je kan je ervaringen delen, maar niet verwachten/opdringen dat het voor een ander dús ook zo voelt.
Ikzelf heb drie miskramen gehad. Mensen die dat niet hebben meegemaakt reageren op mij overwegend door te zeggen: ach, wat erg, dat moet vreselijk voor je zijn. Nou, dat is het ook, maar niet omdat zij dat zeggen. Ik vind het zelf in een bepaalde mate ook vreselijk, maar niet vreselijker omdat een ander het vreselijk lijkt. En na een tijdje wordt het vanzelf al minder vreselijk, zeker als je, zoals ik, twee gezonde kinderen krijgt.
Mensen in mijn omgeving die ook al eens een miskraam hebben meegemaakt, zeggen overwegend: ach, dat heb ik ook meegemaakt, tja, het is niet leuk, maar ook niet het einde van de wereld. Nou, ik kan je zeggen: dat is écht geen leuke reactie. Natúúrlijk is het niet het einde van de wereld, maar vlak na het gebeuren voelt dat wel even zo en ik vind dat ik recht had op dat verdriet. Op die relativering zit je dan echt niet te wachten. Kom een paar dagen/weken later nog een keer terug en dan is dat relativeren al een stuk wenselijker.
[...]
Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen beleving dus daarom wil ik verkrachting ook niet vergelijken met andere misdaden. Daar geef ik je alle gelijk in. Maar nina en syndicate hebben wel degelijk een punt, een punt dat ik ook probeer te maken. Het vermeende slachtoffer wordt vooral verteld dat ze toch echt slachtoffer is. Dat is prima, maar als mensen met een relativerende mening persoonlijk aan worden gevallen en geen recht van spreken worden gegund zonder over te gaan op grove persoonlijke beledigingen, dan lijkt het inderdaad alsof er een slachtoffercultus heerst.
Ik snap je punt, maar de relativerende meningen werden verkondigd op net zo'n stevige manier als reacties waarvan de 'relativerenden' vonden dat ze dat meisje de slachtofferhoek in duwden. Het gaat in ieder geval mij om de manier waarop dat gebeurde. Het is niet goed om iemand psychische problemen aan te praten, maar het is ook niet goed om kapot te relativeren. Beide gebeuren onder het mom: dit is mij ook overkomen en ik vond/deed/voelde dit, dús moet jij dat ook vinden/doen/voelen. Je kan je ervaringen delen, maar niet verwachten/opdringen dat het voor een ander dús ook zo voelt.
Ikzelf heb drie miskramen gehad. Mensen die dat niet hebben meegemaakt reageren op mij overwegend door te zeggen: ach, wat erg, dat moet vreselijk voor je zijn. Nou, dat is het ook, maar niet omdat zij dat zeggen. Ik vind het zelf in een bepaalde mate ook vreselijk, maar niet vreselijker omdat een ander het vreselijk lijkt. En na een tijdje wordt het vanzelf al minder vreselijk, zeker als je, zoals ik, twee gezonde kinderen krijgt.
Mensen in mijn omgeving die ook al eens een miskraam hebben meegemaakt, zeggen overwegend: ach, dat heb ik ook meegemaakt, tja, het is niet leuk, maar ook niet het einde van de wereld. Nou, ik kan je zeggen: dat is écht geen leuke reactie. Natúúrlijk is het niet het einde van de wereld, maar vlak na het gebeuren voelt dat wel even zo en ik vind dat ik recht had op dat verdriet. Op die relativering zit je dan echt niet te wachten. Kom een paar dagen/weken later nog een keer terug en dan is dat relativeren al een stuk wenselijker.
donderdag 28 maart 2013 om 14:11
quote:quimn schreef op 28 maart 2013 @ 13:57:
[...]
Er werd in dat topic letterlijk gezegd: dan had je niet met je dronken kop in iemands anders bed moeten gaan liggen. Oftewel: ja, je bent verkracht maar dat heb je wel mooi over jezelf afgeroepen. Vind ik nogal schrijnend eerlijk gezegd.Er werd ook gezegd dat 'als je je verkracht voelt, dan bén je verkracht'. Dat is op z'n minst een even dubieuze uitspraak. Dat drijft iemand richting slachtofferschap zonder dat het duidelijk is of er ook een dader is. Helaas is dat heel normaal in dat soort topics. Net zoals er mensen zullen zijn zeggen 'eigen schuld'.quote:En bij degenen die de boel wilden nuanceren (wat ik overigens heel goed snap) had ik zoiets: is dit de plek waar je zo'n discussie moet voeren? Is dit ook het moment waarop je dat kan/moet doen? Ik ben er niet voor om iemand in een slachtofferrol te drúkken, maar ik ben er ook niet voor om het helemaal kapot te nuanceren.Ook heel begrijpelijk. Ik reageer niet als het alleen om een uitwisseling van ervaringen gaat. Maar als aangifte wordt aangemoedigd, als iemand richting slachtofferschap wordt geduwd, als er wordt gezegd dat je verkracht bent als je je achteraf verkracht voelt, dan schroom ik me er niet voor om een tegengeluid te laten horen. In een discussie zullen de uitersten elkaar altijd tegenkomen vroeg of laat...quote:Voor discussie lenen sommige topics zich niet, maar onder het mom van: dit is het Viva-forum, daar moet je maar tegen kunnen, gebeurt het toch. Kan het zijn dat dat de reden is waarom je je graadmeter niet altijd vrij te kiezen hebt?Maar waar lenen die topics zich dan wel voor? We zijn geen hulpverleners. We zijn geen professionals in de zorg of psychiatrie. We zijn doodnormale mensen met maar een mening. Dus waar leent zo'n topic zich nou precies voor als het geen discussie mag zijn? Glitterplaatjes is een optie..
[...]
Er werd in dat topic letterlijk gezegd: dan had je niet met je dronken kop in iemands anders bed moeten gaan liggen. Oftewel: ja, je bent verkracht maar dat heb je wel mooi over jezelf afgeroepen. Vind ik nogal schrijnend eerlijk gezegd.Er werd ook gezegd dat 'als je je verkracht voelt, dan bén je verkracht'. Dat is op z'n minst een even dubieuze uitspraak. Dat drijft iemand richting slachtofferschap zonder dat het duidelijk is of er ook een dader is. Helaas is dat heel normaal in dat soort topics. Net zoals er mensen zullen zijn zeggen 'eigen schuld'.quote:En bij degenen die de boel wilden nuanceren (wat ik overigens heel goed snap) had ik zoiets: is dit de plek waar je zo'n discussie moet voeren? Is dit ook het moment waarop je dat kan/moet doen? Ik ben er niet voor om iemand in een slachtofferrol te drúkken, maar ik ben er ook niet voor om het helemaal kapot te nuanceren.Ook heel begrijpelijk. Ik reageer niet als het alleen om een uitwisseling van ervaringen gaat. Maar als aangifte wordt aangemoedigd, als iemand richting slachtofferschap wordt geduwd, als er wordt gezegd dat je verkracht bent als je je achteraf verkracht voelt, dan schroom ik me er niet voor om een tegengeluid te laten horen. In een discussie zullen de uitersten elkaar altijd tegenkomen vroeg of laat...quote:Voor discussie lenen sommige topics zich niet, maar onder het mom van: dit is het Viva-forum, daar moet je maar tegen kunnen, gebeurt het toch. Kan het zijn dat dat de reden is waarom je je graadmeter niet altijd vrij te kiezen hebt?Maar waar lenen die topics zich dan wel voor? We zijn geen hulpverleners. We zijn geen professionals in de zorg of psychiatrie. We zijn doodnormale mensen met maar een mening. Dus waar leent zo'n topic zich nou precies voor als het geen discussie mag zijn? Glitterplaatjes is een optie..
