Psyche
alle pijlers
Dé oplossing om van eetprobleem af te komen
vrijdag 2 maart 2012 om 22:11
Hallo,
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
vrijdag 2 maart 2012 om 22:16
Kijk eens anders naar eten, zoals laat het wat langer in je mond (daar zitten tenslotte je smaakpapillen) zoek naar gezonde dingen zoals fruit en groentes die je heeel erg lekker vind en ga hiermee experimenteren. Geef jezelf nog wel wat lekkers maar netjes afgewogen of geteld. Ik ben hiermee nu 12 kilo afgevallen. Is nog met geen een ander dieet gelukt.
Verder zwemmen, heerlijk, ik zie het ook als een uitje. Twee of drie keer per week.
Verder zwemmen, heerlijk, ik zie het ook als een uitje. Twee of drie keer per week.
Optimist tot in de kist!
vrijdag 2 maart 2012 om 22:24
Voor mij was het erkennen van echt een probleem hebben wat ik dus niet zelf kon oplossen en psychologische hulp zoeken de oplossing. Waar ik mijn eigen weg en oplossing mee heb gevonden is het boek 'Women Food and God' (heeft niks met religie te maken).
Aanvulling: en sport, voor kracht en motivatie.
Ik denk trouwens dat TO niet gewoon af wil vallen en af en toe te veel snoept. Er zit een verschil tussen een eetprobleem en te veel snoepen/onverstandig eten.
Aanvulling: en sport, voor kracht en motivatie.
Ik denk trouwens dat TO niet gewoon af wil vallen en af en toe te veel snoept. Er zit een verschil tussen een eetprobleem en te veel snoepen/onverstandig eten.
vrijdag 2 maart 2012 om 22:25
DE oplossing bestaat niet, het blijft tobben. (en dit bedoel ik eigenlijk in het algemeen. Er zijn op de kinderpijler ook tientallen topics: mijn baby slaapt niet, wie heeft DE tip'. en zo zijn er nog duizend onderwerpen te bedenken. Een verslaving (zo zie ik een eetprobleem) valt daar ook onder, daar is gewoon geen simple fix voor).
Sterkte.
Sterkte.
vrijdag 2 maart 2012 om 22:54
Je zegt dat je diverse hulpverleners hebt bezocht, maar ben je ook in langdurige therapie geweest voor je eetprobleem?
Ik heb bijvoorbeeld een jaar lang één dag in de week in groepstherapie gezeten voor mijn eetprobleem en ik kan je alvast vertellen dat ik er nog steeds niet vanaf ben.
Het lijkt me onverstandig om zelf aan te blijven klooien.
Ik heb bijvoorbeeld een jaar lang één dag in de week in groepstherapie gezeten voor mijn eetprobleem en ik kan je alvast vertellen dat ik er nog steeds niet vanaf ben.
Het lijkt me onverstandig om zelf aan te blijven klooien.
vrijdag 2 maart 2012 om 23:07
Bedankt voor jullie reacties.
Verschillende meningen en ik zit zelf ook zo te dubben tussen deze verschillen;
is afleiding en sporten, er minder over piekeren enz gewoon de manier? Ben ik er juist teveel mee bezig?
Ik heb alle kennis tenslotte in huis....
En anderzijds....het is al zo'n jarenlang probleem. kom ik hier zelf uit? moet ik hulpverlening zoeken speciaal gericht op mijn eetprobleem?
Bij de psycholoog ging het toch meer over algemene zaken...
En hét antwoord/dé oplossing zal inderdaad misschien ook helemaal niet bestaan, ook voor iedereen verschillend denk ik....maar ik weet gewoon niet waar ik me op moet focussen en word zo langzamerhand gek van mezelf...... kan mezelf niet meer loskoppelen van het eten, gewicht enz.....
ik bén mijn gewicht, wanneer dit slecht gaat, vind ik mezelf een slecht mens enz enz...
bleh....ben eigenlijk heel erg verdrietig....
Verschillende meningen en ik zit zelf ook zo te dubben tussen deze verschillen;
is afleiding en sporten, er minder over piekeren enz gewoon de manier? Ben ik er juist teveel mee bezig?
Ik heb alle kennis tenslotte in huis....
En anderzijds....het is al zo'n jarenlang probleem. kom ik hier zelf uit? moet ik hulpverlening zoeken speciaal gericht op mijn eetprobleem?
Bij de psycholoog ging het toch meer over algemene zaken...
En hét antwoord/dé oplossing zal inderdaad misschien ook helemaal niet bestaan, ook voor iedereen verschillend denk ik....maar ik weet gewoon niet waar ik me op moet focussen en word zo langzamerhand gek van mezelf...... kan mezelf niet meer loskoppelen van het eten, gewicht enz.....
ik bén mijn gewicht, wanneer dit slecht gaat, vind ik mezelf een slecht mens enz enz...
bleh....ben eigenlijk heel erg verdrietig....
zaterdag 3 maart 2012 om 00:10
TO, je herkent en erkent het probleem, maar je denkt dat je zelf niet bij machte bent om het te tackelen en dus stel je het uit. Morgen begin ik. Morgen blijft namelijk altijd morgen. Morgen wordt nooit vandaag.
Vervolgens ben je ontevreden met jezelf omdat het je 'weer niet gelukt' is en dus ga je eten. En dan voel je je weer slecht etc etc etc.
Het lijkt mij inderdaad verstandig om iemand te zoeken die jou kan leren het patroon te doorbreken.
Het is namelijk een kwestie van de knop omzetten in jouw eigen hoofd van 'morgen' naar 'NU' ga ik het anders doen. En dan de daad bij het woord te voegen.
Een paar kleine dingen die misschien houvast kunnen bieden:
1) winkel gericht. Zoek een gezond recept uit, schrijf exact op wat je nodig hebt en hoeveel je daarvan nodig hebt, en koop exact dat. Koop niets wat niet op je lijstje staat. Dan kun je ook alleen maar dat klaarmaken wat je hebt ingekocht.
2) Neem voor elke hap de tijd om te bedenkend wat het is dat je in je mond gaat stoppen en wat het doet in je lijf. Vraag je bij elke hap eerst af 'wil ik dit in mijn mond hebben?'
3) drink veel (kraan)water voor, tijdens en na het eten.
4) neem een half uur voor de maaltijd een stuk fruit. Eet dit helemaal op.
5) Beloon jezelf verbaal voor elke stap, hoe klein ook, op de goede weg. Val jezelf niet te zwaar als je een keertje 'faalt', maar wees wel streng voor jezelf. Discipline moet je zelf afdwingen. Wanneer jij je eigen beloften aan jezelf al niet wilt houden, wie anders in de wereld zou dat dan doen?
6) en dat is de kern: VOEL en ervaar hoe het is wanneer je een afspraak met jezelf WEL nakomt. Sta voor jezelf. Jij bent het waard om woord te houden. Doe dat dus ook.
7) Zorg voor je lijf, het is het beste instrument dat je hebt.
veel succes!
Vervolgens ben je ontevreden met jezelf omdat het je 'weer niet gelukt' is en dus ga je eten. En dan voel je je weer slecht etc etc etc.
Het lijkt mij inderdaad verstandig om iemand te zoeken die jou kan leren het patroon te doorbreken.
Het is namelijk een kwestie van de knop omzetten in jouw eigen hoofd van 'morgen' naar 'NU' ga ik het anders doen. En dan de daad bij het woord te voegen.
Een paar kleine dingen die misschien houvast kunnen bieden:
1) winkel gericht. Zoek een gezond recept uit, schrijf exact op wat je nodig hebt en hoeveel je daarvan nodig hebt, en koop exact dat. Koop niets wat niet op je lijstje staat. Dan kun je ook alleen maar dat klaarmaken wat je hebt ingekocht.
2) Neem voor elke hap de tijd om te bedenkend wat het is dat je in je mond gaat stoppen en wat het doet in je lijf. Vraag je bij elke hap eerst af 'wil ik dit in mijn mond hebben?'
3) drink veel (kraan)water voor, tijdens en na het eten.
4) neem een half uur voor de maaltijd een stuk fruit. Eet dit helemaal op.
5) Beloon jezelf verbaal voor elke stap, hoe klein ook, op de goede weg. Val jezelf niet te zwaar als je een keertje 'faalt', maar wees wel streng voor jezelf. Discipline moet je zelf afdwingen. Wanneer jij je eigen beloften aan jezelf al niet wilt houden, wie anders in de wereld zou dat dan doen?
6) en dat is de kern: VOEL en ervaar hoe het is wanneer je een afspraak met jezelf WEL nakomt. Sta voor jezelf. Jij bent het waard om woord te houden. Doe dat dus ook.
7) Zorg voor je lijf, het is het beste instrument dat je hebt.
veel succes!
zaterdag 3 maart 2012 om 01:45
quote:vraagmaarraak schreef op 02 maart 2012 @ 23:07:
Bedankt voor jullie reacties.
Verschillende meningen en ik zit zelf ook zo te dubben tussen deze verschillen;
is afleiding en sporten, er minder over piekeren enz gewoon de manier? Ben ik er juist teveel mee bezig?
Ik heb alle kennis tenslotte in huis....
Je bent er inderdaad vast heel veel mee bezig. Maar nee.. Alle kennis in huis hebben betekend niet dat je daar ook naar kunt handelen.
En anderzijds....het is al zo'n jarenlang probleem. kom ik hier zelf uit? moet ik hulpverlening zoeken speciaal gericht op mijn eetprobleem?
Bij de psycholoog ging het toch meer over algemene zaken...
Ik was al een half jaar in therapie voor andere zaken toen ik tussen neus en lippen door mijn eetgedrag eens besprak. Mijn hele therapie is omgegooid omdat de eetstoornis uitbannen het allereerst moet gebeuren. Ik was het daar niet mee eens.. Maar hey, ik heb er niet voor gestudeerd. Inmiddels merk ik dat ik inderdaad eerst van de eetstoornis af moet. Ik kan me dus goed voorstellen dat je weinig aan de psycholoog gehad hebt als je niet behandeld werd voor je eetprobleem.
En hét antwoord/dé oplossing zal inderdaad misschien ook helemaal niet bestaan, ook voor iedereen verschillend denk ik....maar ik weet gewoon niet waar ik me op moet focussen en word zo langzamerhand gek van mezelf...... kan mezelf niet meer loskoppelen van het eten, gewicht enz.....
ik bén mijn gewicht, wanneer dit slecht gaat, vind ik mezelf een slecht mens enz enz...
Eetstoornis, eetstoornis, eetstoornis.. Dit is wat het met je doet. Gun jezelf de hulp. Zoek een psych waarbij je je goed voelt en vertél!
bleh....ben eigenlijk heel erg verdrietig.... Dikke knuffel! Het is moeilijk, het is zwaar, maar er is zeker een oplossing!
Bedankt voor jullie reacties.
Verschillende meningen en ik zit zelf ook zo te dubben tussen deze verschillen;
is afleiding en sporten, er minder over piekeren enz gewoon de manier? Ben ik er juist teveel mee bezig?
Ik heb alle kennis tenslotte in huis....
Je bent er inderdaad vast heel veel mee bezig. Maar nee.. Alle kennis in huis hebben betekend niet dat je daar ook naar kunt handelen.
En anderzijds....het is al zo'n jarenlang probleem. kom ik hier zelf uit? moet ik hulpverlening zoeken speciaal gericht op mijn eetprobleem?
Bij de psycholoog ging het toch meer over algemene zaken...
Ik was al een half jaar in therapie voor andere zaken toen ik tussen neus en lippen door mijn eetgedrag eens besprak. Mijn hele therapie is omgegooid omdat de eetstoornis uitbannen het allereerst moet gebeuren. Ik was het daar niet mee eens.. Maar hey, ik heb er niet voor gestudeerd. Inmiddels merk ik dat ik inderdaad eerst van de eetstoornis af moet. Ik kan me dus goed voorstellen dat je weinig aan de psycholoog gehad hebt als je niet behandeld werd voor je eetprobleem.
En hét antwoord/dé oplossing zal inderdaad misschien ook helemaal niet bestaan, ook voor iedereen verschillend denk ik....maar ik weet gewoon niet waar ik me op moet focussen en word zo langzamerhand gek van mezelf...... kan mezelf niet meer loskoppelen van het eten, gewicht enz.....
ik bén mijn gewicht, wanneer dit slecht gaat, vind ik mezelf een slecht mens enz enz...
Eetstoornis, eetstoornis, eetstoornis.. Dit is wat het met je doet. Gun jezelf de hulp. Zoek een psych waarbij je je goed voelt en vertél!
bleh....ben eigenlijk heel erg verdrietig.... Dikke knuffel! Het is moeilijk, het is zwaar, maar er is zeker een oplossing!
zaterdag 3 maart 2012 om 01:51
quote:zwartezwanen schreef op 03 maart 2012 @ 00:10:
TO, je herkent en erkent het probleem, maar je denkt dat je zelf niet bij machte bent om het te tackelen en dus stel je het uit. Morgen begin ik. Morgen blijft namelijk altijd morgen. Morgen wordt nooit vandaag.
Vervolgens ben je ontevreden met jezelf omdat het je 'weer niet gelukt' is en dus ga je eten. En dan voel je je weer slecht etc etc etc.
Het lijkt mij inderdaad verstandig om iemand te zoeken die jou kan leren het patroon te doorbreken.
Het is namelijk een kwestie van de knop omzetten in jouw eigen hoofd van 'morgen' naar 'NU' ga ik het anders doen. En dan de daad bij het woord te voegen.
Een paar kleine dingen die misschien houvast kunnen bieden:
1) winkel gericht. Zoek een gezond recept uit, schrijf exact op wat je nodig hebt en hoeveel je daarvan nodig hebt, en koop exact dat. Koop niets wat niet op je lijstje staat. Dan kun je ook alleen maar dat klaarmaken wat je hebt ingekocht.
Het is heel lief dat je zo veel moeite in deze post gestopt hebt, maar als TO een vreetbui krijgt, dan gaat ze waarschijnlijk alsnog wel naar de winkel/avondwinkel om alsnog eten te kopen. Dit helpt helaas niet :-S ..
2) Neem voor elke hap de tijd om te bedenkend wat het is dat je in je mond gaat stoppen en wat het doet in je lijf. Vraag je bij elke hap eerst af 'wil ik dit in mijn mond hebben?'
Het is een verslaving.. Het antwoord is van tevoren namelijk: Jaaa! Ik wil het, en ik wil er veel van! Je kunt niet stoppen met eten.. Pas als je maag vol zit, je jezelf weer heb volgepropt.. Dan pas komt spijt.. Te laat helaas.
3) drink veel (kraan)water voor, tijdens en na het eten.
Waarschijnlijk zijn bij TO, net als bij mij, de seintjes van haar lichaam al los gaan staan van hun betekenis. Een verzadigd gevoel betekend niet meer "stoppen met eten". En een met water gevulde maag zal mij niet tegenhouden. En ik denk TO ook niet..
4) neem een half uur voor de maaltijd een stuk fruit. Eet dit helemaal op.
5) Beloon jezelf verbaal voor elke stap, hoe klein ook, op de goede weg. Val jezelf niet te zwaar als je een keertje 'faalt', maar wees wel streng voor jezelf. Discipline moet je zelf afdwingen. Wanneer jij je eigen beloften aan jezelf al niet wilt houden, wie anders in de wereld zou dat dan doen?
6) en dat is de kern: VOEL en ervaar hoe het is wanneer je een afspraak met jezelf WEL nakomt. Sta voor jezelf. Jij bent het waard om woord te houden. Doe dat dus ook.
7) Zorg voor je lijf, het is het beste instrument dat je hebt.
veel succes!
Ik besloot na punt 3 het niet meer te ontkrachten. Nogmaals, ik vind het heel erg lief van je dat je zo uitgebreid reageert. Maar ik herken helaas een groot deel van mezelf in dit topic. En weet dat het helaas niet zo werkt.
Het is iets van TO in jaren lang heeft opgebouwd en de oplossing is ook langdurige therapie om de patronen te doorbreken.
TO, je herkent en erkent het probleem, maar je denkt dat je zelf niet bij machte bent om het te tackelen en dus stel je het uit. Morgen begin ik. Morgen blijft namelijk altijd morgen. Morgen wordt nooit vandaag.
Vervolgens ben je ontevreden met jezelf omdat het je 'weer niet gelukt' is en dus ga je eten. En dan voel je je weer slecht etc etc etc.
Het lijkt mij inderdaad verstandig om iemand te zoeken die jou kan leren het patroon te doorbreken.
Het is namelijk een kwestie van de knop omzetten in jouw eigen hoofd van 'morgen' naar 'NU' ga ik het anders doen. En dan de daad bij het woord te voegen.
Een paar kleine dingen die misschien houvast kunnen bieden:
1) winkel gericht. Zoek een gezond recept uit, schrijf exact op wat je nodig hebt en hoeveel je daarvan nodig hebt, en koop exact dat. Koop niets wat niet op je lijstje staat. Dan kun je ook alleen maar dat klaarmaken wat je hebt ingekocht.
Het is heel lief dat je zo veel moeite in deze post gestopt hebt, maar als TO een vreetbui krijgt, dan gaat ze waarschijnlijk alsnog wel naar de winkel/avondwinkel om alsnog eten te kopen. Dit helpt helaas niet :-S ..
2) Neem voor elke hap de tijd om te bedenkend wat het is dat je in je mond gaat stoppen en wat het doet in je lijf. Vraag je bij elke hap eerst af 'wil ik dit in mijn mond hebben?'
Het is een verslaving.. Het antwoord is van tevoren namelijk: Jaaa! Ik wil het, en ik wil er veel van! Je kunt niet stoppen met eten.. Pas als je maag vol zit, je jezelf weer heb volgepropt.. Dan pas komt spijt.. Te laat helaas.
3) drink veel (kraan)water voor, tijdens en na het eten.
Waarschijnlijk zijn bij TO, net als bij mij, de seintjes van haar lichaam al los gaan staan van hun betekenis. Een verzadigd gevoel betekend niet meer "stoppen met eten". En een met water gevulde maag zal mij niet tegenhouden. En ik denk TO ook niet..
4) neem een half uur voor de maaltijd een stuk fruit. Eet dit helemaal op.
5) Beloon jezelf verbaal voor elke stap, hoe klein ook, op de goede weg. Val jezelf niet te zwaar als je een keertje 'faalt', maar wees wel streng voor jezelf. Discipline moet je zelf afdwingen. Wanneer jij je eigen beloften aan jezelf al niet wilt houden, wie anders in de wereld zou dat dan doen?
6) en dat is de kern: VOEL en ervaar hoe het is wanneer je een afspraak met jezelf WEL nakomt. Sta voor jezelf. Jij bent het waard om woord te houden. Doe dat dus ook.
7) Zorg voor je lijf, het is het beste instrument dat je hebt.
veel succes!
Ik besloot na punt 3 het niet meer te ontkrachten. Nogmaals, ik vind het heel erg lief van je dat je zo uitgebreid reageert. Maar ik herken helaas een groot deel van mezelf in dit topic. En weet dat het helaas niet zo werkt.
Het is iets van TO in jaren lang heeft opgebouwd en de oplossing is ook langdurige therapie om de patronen te doorbreken.
zaterdag 3 maart 2012 om 16:17
2 heel waardevolle reacties en eigenlijk geven die twee reacties precies mijn twijfel weer!!!
Het bericht van 'zwartezwanen' bevat veel goede tips. Op het moment dat ik mij rustig voel dan vind ik dit geweldige tips. Er zitten veel zaken ik waar ik me regelmatig mee probeer bezig te houden en ik zie ze ook als 'waar'.
tijden een van mijn 'hulpgesprekken' (wat een raar woord gebruik ik hiervoor...haha) werd mij ook de tip gegeven om niet teveel de nadruk te leggen op het afvallen. 'ga genieten van het eten, stel geen grote doelen, bekijk het per moment; wil ik dit nu? wat levert het mij op als ik dit nu eet? geniet ervan, kijk niet tever vooruit' en dit soort adviezen. Héél nuttig denk ik en ik vind ze ook echt goed.
Dan komt de andere kant om de hoek kijken die eleine ook beschrijft; op de slechte momenten dan sla ik alles in de wind. 'wil ik dit nu? JAAAA....of beter gezegd; ik MOET het nu.... ik kan niet anders....dit gevoel....verder dan dat kom ik niet. ik kom niet dicht bij mezelf. ik kan mezelf niet toespreken, net alsof alles op de automatische piloot gaat. alle mooie spreuken die ik overal heb hangen die me zouden moeten stimuleren? mijn ogen staan erop gericht maar het komt niet binnen.
het stemmetje wat in de winkel zegt; nee, niet dit pad; het lijkt of dit stemmetje tegen een muur praat....
En dit is dus mijn grote frustratie.....die twee kanten, aan de ene kant heb ik de inzichten en aan de andere kant die totale onmacht, het gevoel dat het me elke keer weer overkomt.
En is dit nou een excuus? waarschijnlijk wel!! Maar hoe kom dicht bij mezelf zodat ik ermee aan de slag kan?
Moet ik alle aandacht op de verslaving leggen?..... moet ik mijn leven leren accepteren hoe het nu is? en verdwijnt dan die verslaving?......
'
RADELOOS!!!
Het bericht van 'zwartezwanen' bevat veel goede tips. Op het moment dat ik mij rustig voel dan vind ik dit geweldige tips. Er zitten veel zaken ik waar ik me regelmatig mee probeer bezig te houden en ik zie ze ook als 'waar'.
tijden een van mijn 'hulpgesprekken' (wat een raar woord gebruik ik hiervoor...haha) werd mij ook de tip gegeven om niet teveel de nadruk te leggen op het afvallen. 'ga genieten van het eten, stel geen grote doelen, bekijk het per moment; wil ik dit nu? wat levert het mij op als ik dit nu eet? geniet ervan, kijk niet tever vooruit' en dit soort adviezen. Héél nuttig denk ik en ik vind ze ook echt goed.
Dan komt de andere kant om de hoek kijken die eleine ook beschrijft; op de slechte momenten dan sla ik alles in de wind. 'wil ik dit nu? JAAAA....of beter gezegd; ik MOET het nu.... ik kan niet anders....dit gevoel....verder dan dat kom ik niet. ik kom niet dicht bij mezelf. ik kan mezelf niet toespreken, net alsof alles op de automatische piloot gaat. alle mooie spreuken die ik overal heb hangen die me zouden moeten stimuleren? mijn ogen staan erop gericht maar het komt niet binnen.
het stemmetje wat in de winkel zegt; nee, niet dit pad; het lijkt of dit stemmetje tegen een muur praat....
En dit is dus mijn grote frustratie.....die twee kanten, aan de ene kant heb ik de inzichten en aan de andere kant die totale onmacht, het gevoel dat het me elke keer weer overkomt.
En is dit nou een excuus? waarschijnlijk wel!! Maar hoe kom dicht bij mezelf zodat ik ermee aan de slag kan?
Moet ik alle aandacht op de verslaving leggen?..... moet ik mijn leven leren accepteren hoe het nu is? en verdwijnt dan die verslaving?......
'
RADELOOS!!!
zaterdag 3 maart 2012 om 16:30
Nee joh meid, het is geen excuus.
Het gebeurd mij eigenlijk elke therapiesessie wel een keer dat ik zeg dat ik mezelf niet begrijp. Ik kan alles heel rationeel benaderen en ik wéét alles wel.. Maar ik vóel het niet. Het komt niet binnen. Alsof er inderdaad om dát gedeelte van mij een enorme dikke muur heen staat.
Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo'n goede tip dat je gewoon maar moet genieten van eten en het per moment bekijken. Want normaal genieten van eten kunnen wij nog niet. Moeten is niet genieten. Tuurlijk, de smaak is wel lekker, maar het is niet "normaal" genieten. Je hebt namelijk geen controle. Het per "moment" bekijken middenin een eetbui is geen doen. Dan zeg je namelijk tegen alles ja.
Ik ben ervan overtuigd dat ik eerst moet proberen om dat normale eetpatroon aan te houden. En dat ik kan genieten van 1 bordje eten en dan niet dwangmatig nóg een bord moet..
Het gevoel van onmacht dat je beschrijft, dat heb ik ook. Ik ben slim genoeg om mijn eigen patronen te doorzien. Alleen doorbreken kan ik ze niet in mijn eentje. Genezing begint bij erkenning, maar met slechts erkenning kom je er niet.
Je had het over hulpgespreken.. Je hebt dus wel iets gezegd over je eetprobleem? Ik ben het inmiddels met mijn psych eens dat daar eerst de nadruk op gelegd moet worden. Daar moet je eerst vanaf.. Ik geloof niet zo zeer in "Wees er maar niet teveel mee bezig, dan waait het wel over". Er komt namelijk sowieso weer een moment waarop je de drang niet kunt onderdrukken. En dan lukt het ook niet om je gedachten te verzetten.
Ik ga er niet om liegen, het is zwaar.. Ik houd een eetdagboek bij en ben na elke maaltijd bewust bezig met "Wat voel ik, wat denk ik, wat wil ik" en schrijf dat op. Ook de paniekmomenten moet ik opschrijven. Wat ik voel, wat het met mijn lijf doet, waar ik aan denk en waar ik bang voor ben. Allemaal om het te verwerken en straks de negatieve gedachten te kunnen onderdrukken. Het kost me veel energie. Maar ik zie dit als een hobbel berg waar ik overheen moet komen om straks normaal te kunnen genieten van mijn leven, eten, en okay te zijn met mijn lijf.
Het gebeurd mij eigenlijk elke therapiesessie wel een keer dat ik zeg dat ik mezelf niet begrijp. Ik kan alles heel rationeel benaderen en ik wéét alles wel.. Maar ik vóel het niet. Het komt niet binnen. Alsof er inderdaad om dát gedeelte van mij een enorme dikke muur heen staat.
Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo'n goede tip dat je gewoon maar moet genieten van eten en het per moment bekijken. Want normaal genieten van eten kunnen wij nog niet. Moeten is niet genieten. Tuurlijk, de smaak is wel lekker, maar het is niet "normaal" genieten. Je hebt namelijk geen controle. Het per "moment" bekijken middenin een eetbui is geen doen. Dan zeg je namelijk tegen alles ja.
Ik ben ervan overtuigd dat ik eerst moet proberen om dat normale eetpatroon aan te houden. En dat ik kan genieten van 1 bordje eten en dan niet dwangmatig nóg een bord moet..
Het gevoel van onmacht dat je beschrijft, dat heb ik ook. Ik ben slim genoeg om mijn eigen patronen te doorzien. Alleen doorbreken kan ik ze niet in mijn eentje. Genezing begint bij erkenning, maar met slechts erkenning kom je er niet.
Je had het over hulpgespreken.. Je hebt dus wel iets gezegd over je eetprobleem? Ik ben het inmiddels met mijn psych eens dat daar eerst de nadruk op gelegd moet worden. Daar moet je eerst vanaf.. Ik geloof niet zo zeer in "Wees er maar niet teveel mee bezig, dan waait het wel over". Er komt namelijk sowieso weer een moment waarop je de drang niet kunt onderdrukken. En dan lukt het ook niet om je gedachten te verzetten.
Ik ga er niet om liegen, het is zwaar.. Ik houd een eetdagboek bij en ben na elke maaltijd bewust bezig met "Wat voel ik, wat denk ik, wat wil ik" en schrijf dat op. Ook de paniekmomenten moet ik opschrijven. Wat ik voel, wat het met mijn lijf doet, waar ik aan denk en waar ik bang voor ben. Allemaal om het te verwerken en straks de negatieve gedachten te kunnen onderdrukken. Het kost me veel energie. Maar ik zie dit als een hobbel berg waar ik overheen moet komen om straks normaal te kunnen genieten van mijn leven, eten, en okay te zijn met mijn lijf.
zaterdag 3 maart 2012 om 16:35
Een collega van me heeft ook een heel groot eetprobleem, ze heeft een maagbandje is hiermee veel afgevallen maar nu na een aantal jaren is het bandje gekanteld en geeft veel problemen en ze is nu aan het overwegen samen met haar arts om een maagverkleining te laten doen....ik begrijp hier dus werkelijk helemaal niets van.
Zo´n operatie is niet niks!
Heb diverse malen gesprekken met haar gehad.
Wat ik me af vraag is WAAROM wil je zoveel eten en dan vooral de slechte dingen (veel chocolade en veel vet, snoep en koek en snacks). Wat voor probleem ligt er achter en kun je dat aanpakken al dan niet met behulp van een professional?
Wordt je er gelukkiger van door zoveel te eten? Ben je happy met jezelf op deze manier? Heb je in de gaten dat het je je gezondheid kost op een gegeven moment?En vooral WIL je wel veranderen?
Zo niet, DOE er wat aan!
Ik weet natuurlijk niet of het bij jou al zo erg is, maar voorkomen is beter dan genezen. Je hebt het echt zelf in de hand!
Werk aan jezelf! Alleen jij kunt dat doen.
Misschien heb ik `gemakkelijk`praten maar ook ik was ooit stukken dikker dan nu en toen at ik ook bergen snoep en chocolade totdat de knop om ging. Ik ben gezonder gaan eten en gaan sporten en nu lust ik al die vette en slechte dingen niet eens meer. Kwestie van discipline en gezond willen leven.
Zo´n operatie is niet niks!
Heb diverse malen gesprekken met haar gehad.
Wat ik me af vraag is WAAROM wil je zoveel eten en dan vooral de slechte dingen (veel chocolade en veel vet, snoep en koek en snacks). Wat voor probleem ligt er achter en kun je dat aanpakken al dan niet met behulp van een professional?
Wordt je er gelukkiger van door zoveel te eten? Ben je happy met jezelf op deze manier? Heb je in de gaten dat het je je gezondheid kost op een gegeven moment?En vooral WIL je wel veranderen?
Zo niet, DOE er wat aan!
Ik weet natuurlijk niet of het bij jou al zo erg is, maar voorkomen is beter dan genezen. Je hebt het echt zelf in de hand!
Werk aan jezelf! Alleen jij kunt dat doen.
Misschien heb ik `gemakkelijk`praten maar ook ik was ooit stukken dikker dan nu en toen at ik ook bergen snoep en chocolade totdat de knop om ging. Ik ben gezonder gaan eten en gaan sporten en nu lust ik al die vette en slechte dingen niet eens meer. Kwestie van discipline en gezond willen leven.
zaterdag 3 maart 2012 om 16:40
quote:Sanne88 schreef op 03 maart 2012 @ 16:35:
Een collega van me heeft ook een heel groot eetprobleem, ze heeft een maagbandje is hiermee veel afgevallen maar nu na een aantal jaren is het bandje gekanteld en geeft veel problemen en ze is nu aan het overwegen samen met haar arts om een maagverkleining te laten doen....ik begrijp hier dus werkelijk helemaal niets van.
Zo´n operatie is niet niks!
Heb diverse malen gesprekken met haar gehad.
Wat ik me af vraag is WAAROM wil je zoveel eten en dan vooral de slechte dingen (veel chocolade en veel vet, snoep en koek en snacks). Wat voor probleem ligt er achter en kun je dat aanpakken al dan niet met behulp van een professional?
Wordt je er gelukkiger van door zoveel te eten? Ben je happy met jezelf op deze manier? Heb je in de gaten dat het je je gezondheid kost op een gegeven moment?En vooral WIL je wel veranderen?
Zo niet, DOE er wat aan!
Ik weet natuurlijk niet of het bij jou al zo erg is, maar voorkomen is beter dan genezen. Je hebt het echt zelf in de hand!
Werk aan jezelf! Alleen jij kunt dat doen.
Misschien heb ik `gemakkelijk`praten maar ook ik was ooit stukken dikker dan nu en toen at ik ook bergen snoep en chocolade totdat de knop om ging. Ik ben gezonder gaan eten en gaan sporten en nu lust ik al die vette en slechte dingen niet eens meer. Kwestie van discipline en gezond willen leven.
Ja, je hebt makkelijk praten. Het is geen kwestie van discipline. Het is niet voor niets dat jouw collega de pijn van deze operaties wil doorstaan. Hoe groot denk je dat haar wanhoop is? Denk je dat ze al die dingen maar blijft eten puur omdat ze ze zo lekker vindt?
Je weet niet waarom je zo veel wilt eten. Je weet ook niet waarom je niet kunt stoppen. Je wilt wel veranderen maar het lukt niet. Je zegt toch ook niet tegen een borderliner of een autist dat'ie maar even normaal moet doen?
Volgens mij gaat er een psychologisch traject vooraf aan het plaatsen van een maagband. Als dan blijkt dat therapie niet (snel) genoeg gaat helpen, dan zal de keuze wel verantwoord zijn.
(Ik zelf heb op dit moment een gezond gewicht, maar in essentie zijn bijna alle eetstoornissen gebaseerd op hetzelfde mechanisme. Anorexia, binge eatingdisorder, NAO.. Allemaal een verstoorde relatie met je lichaam en met eten.)
Overigens zijn vet en suiker in grote hoeveelheden ook lichamelijk verslavend. Probeer een drugsverslaafde maar eens zo ver te krijgen dat hij grotendeels afkickt, terwijl hij wel elke dag een ienieminie shot heroine MOET krijgen om in leven te blijven.
Een collega van me heeft ook een heel groot eetprobleem, ze heeft een maagbandje is hiermee veel afgevallen maar nu na een aantal jaren is het bandje gekanteld en geeft veel problemen en ze is nu aan het overwegen samen met haar arts om een maagverkleining te laten doen....ik begrijp hier dus werkelijk helemaal niets van.
Zo´n operatie is niet niks!
Heb diverse malen gesprekken met haar gehad.
Wat ik me af vraag is WAAROM wil je zoveel eten en dan vooral de slechte dingen (veel chocolade en veel vet, snoep en koek en snacks). Wat voor probleem ligt er achter en kun je dat aanpakken al dan niet met behulp van een professional?
Wordt je er gelukkiger van door zoveel te eten? Ben je happy met jezelf op deze manier? Heb je in de gaten dat het je je gezondheid kost op een gegeven moment?En vooral WIL je wel veranderen?
Zo niet, DOE er wat aan!
Ik weet natuurlijk niet of het bij jou al zo erg is, maar voorkomen is beter dan genezen. Je hebt het echt zelf in de hand!
Werk aan jezelf! Alleen jij kunt dat doen.
Misschien heb ik `gemakkelijk`praten maar ook ik was ooit stukken dikker dan nu en toen at ik ook bergen snoep en chocolade totdat de knop om ging. Ik ben gezonder gaan eten en gaan sporten en nu lust ik al die vette en slechte dingen niet eens meer. Kwestie van discipline en gezond willen leven.
Ja, je hebt makkelijk praten. Het is geen kwestie van discipline. Het is niet voor niets dat jouw collega de pijn van deze operaties wil doorstaan. Hoe groot denk je dat haar wanhoop is? Denk je dat ze al die dingen maar blijft eten puur omdat ze ze zo lekker vindt?
Je weet niet waarom je zo veel wilt eten. Je weet ook niet waarom je niet kunt stoppen. Je wilt wel veranderen maar het lukt niet. Je zegt toch ook niet tegen een borderliner of een autist dat'ie maar even normaal moet doen?
Volgens mij gaat er een psychologisch traject vooraf aan het plaatsen van een maagband. Als dan blijkt dat therapie niet (snel) genoeg gaat helpen, dan zal de keuze wel verantwoord zijn.
(Ik zelf heb op dit moment een gezond gewicht, maar in essentie zijn bijna alle eetstoornissen gebaseerd op hetzelfde mechanisme. Anorexia, binge eatingdisorder, NAO.. Allemaal een verstoorde relatie met je lichaam en met eten.)
Overigens zijn vet en suiker in grote hoeveelheden ook lichamelijk verslavend. Probeer een drugsverslaafde maar eens zo ver te krijgen dat hij grotendeels afkickt, terwijl hij wel elke dag een ienieminie shot heroine MOET krijgen om in leven te blijven.
zaterdag 3 maart 2012 om 17:15
Eleine: zwartezwanen heeft wel gelijk.
Wanneer je in therapie zit leer je namelijk ook dat voor elke eetbui in gang gezet wordt, er heel veel kleine beslismomenten zijn waar je jezelf nog kunt stoppen (je maakt bijvoorbeeld de actieve beslissing om de trip naar de supermarkt te maken, daarna de beslissing om het daar te kopen, je geeft jezelf toestemming om de eetbui te hebben, etc. etc.).
Het is echter gemakkelijker om het gedrag in stand te houden, want dat ben je (vaak al jarenlang) gewend en nieuw, gezond gedrag is eng en onbekend, daarom zeggen mensen vaak 'het is niet te stoppen'.
Wanneer je dat zegt, plaats je de situatie buiten jezelf. Terwijl je er wel degelijk invloed op kunt uitoefenen.
Ik begrijp de strijd ontzettend goed, beleef hem nog steeds bijna dagelijks.
En nee, afleiding zoeken is niet altijd een goed idee. Je moet erachter zien te komen wat er met je gebeurt wanneer je niet eet, wat voor gevoelens er dan naar boven komen en wat je daar eventueel aan kunt doen.
vraagmaarraak: heb je in 'algemene' psychotherapie gezeten of therapie gericht op je eetprobleem? Dat is nogal een verschil namelijk.
Verder is het inderdaad jammer dat eetverslaafden niet hetzelfde worden bekeken/behandeld als anderszins verslaafde mensen (roken, drinken). Dat mensen roken en drinken zie je niet meteen aan de buitenkant, dat iemand veel eet (meestal) wel. Iedereen heeft altijd zijn mening klaar over dikke mensen, ze zijn ongemotiveerd, ongedisciplineerd, vies, enzovoorts. Het is daardoor, vind ik, nog extra lastig om er bovenuit te stijgen!
Verder ben ik het ook niet eens met de stelling 'er moet een knop omgezet worden'. Ik heb dat nooit zo ervaren. Hoe het met mij gaat is altijd een golfbeweging, ik heb uitschieters naar boven en naar beneden. En ik denk dat het beste waar ik op kan hopen, is dat de uitschieters naar beneden minder vaak gaan voorkomen en dat ik sneller uit dalen klim en dus stabieler ga zijn dan voorheen.
Wanneer je in therapie zit leer je namelijk ook dat voor elke eetbui in gang gezet wordt, er heel veel kleine beslismomenten zijn waar je jezelf nog kunt stoppen (je maakt bijvoorbeeld de actieve beslissing om de trip naar de supermarkt te maken, daarna de beslissing om het daar te kopen, je geeft jezelf toestemming om de eetbui te hebben, etc. etc.).
Het is echter gemakkelijker om het gedrag in stand te houden, want dat ben je (vaak al jarenlang) gewend en nieuw, gezond gedrag is eng en onbekend, daarom zeggen mensen vaak 'het is niet te stoppen'.
Wanneer je dat zegt, plaats je de situatie buiten jezelf. Terwijl je er wel degelijk invloed op kunt uitoefenen.
Ik begrijp de strijd ontzettend goed, beleef hem nog steeds bijna dagelijks.
En nee, afleiding zoeken is niet altijd een goed idee. Je moet erachter zien te komen wat er met je gebeurt wanneer je niet eet, wat voor gevoelens er dan naar boven komen en wat je daar eventueel aan kunt doen.
vraagmaarraak: heb je in 'algemene' psychotherapie gezeten of therapie gericht op je eetprobleem? Dat is nogal een verschil namelijk.
Verder is het inderdaad jammer dat eetverslaafden niet hetzelfde worden bekeken/behandeld als anderszins verslaafde mensen (roken, drinken). Dat mensen roken en drinken zie je niet meteen aan de buitenkant, dat iemand veel eet (meestal) wel. Iedereen heeft altijd zijn mening klaar over dikke mensen, ze zijn ongemotiveerd, ongedisciplineerd, vies, enzovoorts. Het is daardoor, vind ik, nog extra lastig om er bovenuit te stijgen!
Verder ben ik het ook niet eens met de stelling 'er moet een knop omgezet worden'. Ik heb dat nooit zo ervaren. Hoe het met mij gaat is altijd een golfbeweging, ik heb uitschieters naar boven en naar beneden. En ik denk dat het beste waar ik op kan hopen, is dat de uitschieters naar beneden minder vaak gaan voorkomen en dat ik sneller uit dalen klim en dus stabieler ga zijn dan voorheen.
zaterdag 3 maart 2012 om 17:18
quote:jigglez schreef op 03 maart 2012 @ 17:15:
Eleine: zwartezwanen heeft wel gelijk.
Wanneer je in therapie zit leer je namelijk ook dat voor elke eetbui in gang gezet wordt, er heel veel kleine beslismomenten zijn waar je jezelf nog kunt stoppen (je maakt bijvoorbeeld de actieve beslissing om de trip naar de supermarkt te maken, daarna de beslissing om het daar te kopen, je geeft jezelf toestemming om de eetbui te hebben, etc. etc.).
Het is echter gemakkelijker om het gedrag in stand te houden, want dat ben je (vaak al jarenlang) gewend en nieuw, gezond gedrag is eng en onbekend, daarom zeggen mensen vaak 'het is niet te stoppen'.
Wanneer je dat zegt, plaats je de situatie buiten jezelf. Terwijl je er wel degelijk invloed op kunt uitoefenen.
Ik begrijp de strijd ontzettend goed, beleef hem nog steeds bijna dagelijks.
En nee, afleiding zoeken is niet altijd een goed idee. Je moet erachter zien te komen wat er met je gebeurt wanneer je niet eet, wat voor gevoelens er dan naar boven komen en wat je daar eventueel aan kunt doen.
Ik zeg ook niet dat ze fout zit, ik zeg wel dat die tips in het stadium waar TO in zit niet werken. Het herkennen en beïnvloeden van die beslismomenten is zo moeilijk dat daar mijns inziens vrijwel altijd psychologische hulp bij nodig is. Zeker bij een wanhoopskreet als deze.
Eleine: zwartezwanen heeft wel gelijk.
Wanneer je in therapie zit leer je namelijk ook dat voor elke eetbui in gang gezet wordt, er heel veel kleine beslismomenten zijn waar je jezelf nog kunt stoppen (je maakt bijvoorbeeld de actieve beslissing om de trip naar de supermarkt te maken, daarna de beslissing om het daar te kopen, je geeft jezelf toestemming om de eetbui te hebben, etc. etc.).
Het is echter gemakkelijker om het gedrag in stand te houden, want dat ben je (vaak al jarenlang) gewend en nieuw, gezond gedrag is eng en onbekend, daarom zeggen mensen vaak 'het is niet te stoppen'.
Wanneer je dat zegt, plaats je de situatie buiten jezelf. Terwijl je er wel degelijk invloed op kunt uitoefenen.
Ik begrijp de strijd ontzettend goed, beleef hem nog steeds bijna dagelijks.
En nee, afleiding zoeken is niet altijd een goed idee. Je moet erachter zien te komen wat er met je gebeurt wanneer je niet eet, wat voor gevoelens er dan naar boven komen en wat je daar eventueel aan kunt doen.
Ik zeg ook niet dat ze fout zit, ik zeg wel dat die tips in het stadium waar TO in zit niet werken. Het herkennen en beïnvloeden van die beslismomenten is zo moeilijk dat daar mijns inziens vrijwel altijd psychologische hulp bij nodig is. Zeker bij een wanhoopskreet als deze.
zaterdag 3 maart 2012 om 17:19
quote:jigglez schreef op 03 maart 2012 @ 17:15:
Verder ben ik het ook niet eens met de stelling 'er moet een knop omgezet worden'. Ik heb dat nooit zo ervaren. Hoe het met mij gaat is altijd een golfbeweging, ik heb uitschieters naar boven en naar beneden. En ik denk dat het beste waar ik op kan hopen, is dat de uitschieters naar beneden minder vaak gaan voorkomen en dat ik sneller uit dalen klim en dus stabieler ga zijn dan voorheen.Mooi gezegd. Herkenbaar .
Verder ben ik het ook niet eens met de stelling 'er moet een knop omgezet worden'. Ik heb dat nooit zo ervaren. Hoe het met mij gaat is altijd een golfbeweging, ik heb uitschieters naar boven en naar beneden. En ik denk dat het beste waar ik op kan hopen, is dat de uitschieters naar beneden minder vaak gaan voorkomen en dat ik sneller uit dalen klim en dus stabieler ga zijn dan voorheen.Mooi gezegd. Herkenbaar .
