Psyche
alle pijlers
Dé oplossing om van eetprobleem af te komen
vrijdag 2 maart 2012 om 22:11
Hallo,
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
zondag 4 maart 2012 om 21:13
quote:vraagmaarraak schreef op 04 maart 2012 @ 21:03:
Wat lief zeg, dat je steeds weer reageert op mijn berichten (ik was al lang gestopt als ik jou was...hahah)
Nee joh , ik blijf wel een beetje buurten. Vind het naar om te zien dat iemand zo diep in dit gebeuren zit.
ik begrijp nl. zelf niet waar ik mee bezig ben, nu, hier, steeds met mijn reacties.
Wat wil ik bewijzen? naar mezelf toe?
Dat ik het zelf kan? ik heb al bewezen dat ik het niet zelf kan..... dus tja, misschien heb jij gewoon gelijk.....
Je bent inderdaad aan het "bewijzen" dat je de hulp niet nodig hebt. Vandaar ook mijn bericht hierboven. Wellicht ben je er nog niet klaar voor?
en misschien moet ik het maar zo nuchter bekijken dat zij inderdaad cliënten nodig heeft
(maar ze heeft vast liever anderen dan mij....)
Ik zeg het gewoon nog een keer . Je psych is objectief! Die heeft haar/zijn studie gevolgd omdat zij/hij het leuk vind om mensen te helpen en naar een heleboel gezeik en bijna onbreekbare patronen te luisteren. Je bent een prima cliënt .
Wat lief zeg, dat je steeds weer reageert op mijn berichten (ik was al lang gestopt als ik jou was...hahah)
Nee joh , ik blijf wel een beetje buurten. Vind het naar om te zien dat iemand zo diep in dit gebeuren zit.
ik begrijp nl. zelf niet waar ik mee bezig ben, nu, hier, steeds met mijn reacties.
Wat wil ik bewijzen? naar mezelf toe?
Dat ik het zelf kan? ik heb al bewezen dat ik het niet zelf kan..... dus tja, misschien heb jij gewoon gelijk.....
Je bent inderdaad aan het "bewijzen" dat je de hulp niet nodig hebt. Vandaar ook mijn bericht hierboven. Wellicht ben je er nog niet klaar voor?
en misschien moet ik het maar zo nuchter bekijken dat zij inderdaad cliënten nodig heeft
(maar ze heeft vast liever anderen dan mij....)
Ik zeg het gewoon nog een keer . Je psych is objectief! Die heeft haar/zijn studie gevolgd omdat zij/hij het leuk vind om mensen te helpen en naar een heleboel gezeik en bijna onbreekbare patronen te luisteren. Je bent een prima cliënt .
zondag 4 maart 2012 om 21:13
quote:eleine schreef op 04 maart 2012 @ 21:05:
Ik bemerk wel echt heel veel weerstand bij je vraagmaarraak.
Misschien moet je het toch eerst met de tips van zwartezwanen en indigo proberen. Puur om het feit dat, als je niet écht wilt en niet toe kan geven dat je hulp nodig hebt, een psych je ook niet gaat helpen.
Veel succes!
weet je? eigenlijk wil ik niets liever dan hulp, heb al een aantal keren op het punt gestaan om te mailen.
Maar ik denk dus echt te weten dat zij niet meer weet wat ze met me aan moet.....
Ik bemerk wel echt heel veel weerstand bij je vraagmaarraak.
Misschien moet je het toch eerst met de tips van zwartezwanen en indigo proberen. Puur om het feit dat, als je niet écht wilt en niet toe kan geven dat je hulp nodig hebt, een psych je ook niet gaat helpen.
Veel succes!
weet je? eigenlijk wil ik niets liever dan hulp, heb al een aantal keren op het punt gestaan om te mailen.
Maar ik denk dus echt te weten dat zij niet meer weet wat ze met me aan moet.....
zondag 4 maart 2012 om 21:17
quote:vraagmaarraak schreef op 04 maart 2012 @ 21:13:
[...]
weet je? eigenlijk wil ik niets liever dan hulp, heb al een aantal keren op het punt gestaan om te mailen.
Maar ik denk dus echt te weten dat zij niet meer weet wat ze met me aan moet.....
Misschien heeft jouw psych niet zo veel ervaring met eetstoornissen? De juiste psych vinden kan soms ook wat moeite kosten. Switchen van psycholoog is heel gewoon.
Ik vind het sowieso raar dat jouw psych niet eerst aan je eetstoornis wilde werken. Die van mij heeft er behoorlijk op gehamerd dat dat eerst moest. Ze was zelfs nog naar een congres gegaan over eetstoornissen naast andere problemen.
Wellicht een keertje naar je huisarts en het daar voorleggen?
Ik ben zelf via de studentpsycholoog bij mijn psych terecht gekomen.
[...]
weet je? eigenlijk wil ik niets liever dan hulp, heb al een aantal keren op het punt gestaan om te mailen.
Maar ik denk dus echt te weten dat zij niet meer weet wat ze met me aan moet.....
Misschien heeft jouw psych niet zo veel ervaring met eetstoornissen? De juiste psych vinden kan soms ook wat moeite kosten. Switchen van psycholoog is heel gewoon.
Ik vind het sowieso raar dat jouw psych niet eerst aan je eetstoornis wilde werken. Die van mij heeft er behoorlijk op gehamerd dat dat eerst moest. Ze was zelfs nog naar een congres gegaan over eetstoornissen naast andere problemen.
Wellicht een keertje naar je huisarts en het daar voorleggen?
Ik ben zelf via de studentpsycholoog bij mijn psych terecht gekomen.
zondag 4 maart 2012 om 22:13
quote:eleine schreef op 04 maart 2012 @ 21:17:
[...]
Misschien heeft jouw psych niet zo veel ervaring met eetstoornissen? De juiste psych vinden kan soms ook wat moeite kosten. Switchen van psycholoog is heel gewoon.
Wellicht een keertje naar je huisarts en het daar voorleggen?
Ik ben zelf via de studentpsycholoog bij mijn psych terecht gekomen.
Misschien wel een idee ja, wie weet dat er psychologen zijn die er speciaal op 'getraind' zijn.
zou er eigenlijk een standaard uitgangspunt zijn wat elke psycholoog zou moeten hanteren of kunnen/morgen ze er per persoon heel divers over denken?
Gewoon nieuwsgierig eigenlijk..
Ik hoorde ook ergens iets over mindfulness, eigenlijk minder directe aandacht voor het eten maar leren in het nu te leven en leren om de juiste keus te maken voor DIT moment.
Geen idee of dit iets is?
misschien iemand anders er ervaring mee?
[...]
Misschien heeft jouw psych niet zo veel ervaring met eetstoornissen? De juiste psych vinden kan soms ook wat moeite kosten. Switchen van psycholoog is heel gewoon.
Wellicht een keertje naar je huisarts en het daar voorleggen?
Ik ben zelf via de studentpsycholoog bij mijn psych terecht gekomen.
Misschien wel een idee ja, wie weet dat er psychologen zijn die er speciaal op 'getraind' zijn.
zou er eigenlijk een standaard uitgangspunt zijn wat elke psycholoog zou moeten hanteren of kunnen/morgen ze er per persoon heel divers over denken?
Gewoon nieuwsgierig eigenlijk..
Ik hoorde ook ergens iets over mindfulness, eigenlijk minder directe aandacht voor het eten maar leren in het nu te leven en leren om de juiste keus te maken voor DIT moment.
Geen idee of dit iets is?
misschien iemand anders er ervaring mee?
zondag 4 maart 2012 om 22:39
Je moet er zelf van overtuigd zijn dat je hulp nodig hebt.
Misschien is het bij jou nog niet erg genoeg (ik weet niet hoeveel je weegt en hoe lang je bent?).
Wij kunnen nog zo hard roepen dat het beter voor je zal zijn, maar als je daar niet aan wilt of nog steeds in je achterhoofd hebt dat je het zelf kunt of zou moeten kunnen, dan raakt dat kant noch wal.
En wat kan ik zeggen over Obese.. Heel leuk om erin te zwelgen dat het bij jou (nog) niet zover gekomen is, en waarschijnlijk ook ergens demotiverend om te zien omdat deze mensen wel zoveel afvallen, dus waarom jij niet?
Ten eerste, die mensen hebben hulp bij iedere scheet die ze laten en ten tweede wil ik over vijf jaar nog wel eens zien of ze daadwerkelijk van hun probleem af zijn.
Want je kunt diëten en afvallen wat je wilt, als je de onderliggende problematiek niet aanpakt kom je alsnog nergens.
Het is een lang proces van hard werken om met een eetprobleem om te leren gaan.
Het heeft mij jaren gekost voor ik me liet doorverwijzen naar een psychotherapeut.
Oja en mocht je er toch aan beginnen dan zou ik niet jouw eigen therapeut mailen maar contact opnemen met een organisatie waar therapeuten werken die gespecialiseerd zijn in eetstoornissen.
Uit eigen ervaringen kan ik zeggen dat het een dag- en nacht verschil is, reguliere therapie eens in de twee weken en eetstoornistherapie in een groep.
Waarom zouden ze ook op juist jou niet aan het wachten zijn, ten opzichte van de duizenden mensen die er bestaan met eetproblemen? Het kan niets persoonlijks zijn, want ze kennen je niet. Een non-argument dus, en een vermijdend argument .
Misschien is het bij jou nog niet erg genoeg (ik weet niet hoeveel je weegt en hoe lang je bent?).
Wij kunnen nog zo hard roepen dat het beter voor je zal zijn, maar als je daar niet aan wilt of nog steeds in je achterhoofd hebt dat je het zelf kunt of zou moeten kunnen, dan raakt dat kant noch wal.
En wat kan ik zeggen over Obese.. Heel leuk om erin te zwelgen dat het bij jou (nog) niet zover gekomen is, en waarschijnlijk ook ergens demotiverend om te zien omdat deze mensen wel zoveel afvallen, dus waarom jij niet?
Ten eerste, die mensen hebben hulp bij iedere scheet die ze laten en ten tweede wil ik over vijf jaar nog wel eens zien of ze daadwerkelijk van hun probleem af zijn.
Want je kunt diëten en afvallen wat je wilt, als je de onderliggende problematiek niet aanpakt kom je alsnog nergens.
Het is een lang proces van hard werken om met een eetprobleem om te leren gaan.
Het heeft mij jaren gekost voor ik me liet doorverwijzen naar een psychotherapeut.
Oja en mocht je er toch aan beginnen dan zou ik niet jouw eigen therapeut mailen maar contact opnemen met een organisatie waar therapeuten werken die gespecialiseerd zijn in eetstoornissen.
Uit eigen ervaringen kan ik zeggen dat het een dag- en nacht verschil is, reguliere therapie eens in de twee weken en eetstoornistherapie in een groep.
Waarom zouden ze ook op juist jou niet aan het wachten zijn, ten opzichte van de duizenden mensen die er bestaan met eetproblemen? Het kan niets persoonlijks zijn, want ze kennen je niet. Een non-argument dus, en een vermijdend argument .
zondag 4 maart 2012 om 23:20
Ik heb trouwens wel eens in de 2 weken therapie . Ik heb ook geen tijd voor meer . Ik zou niet weten wat precies beter is voor jou TO. Ik neig een beetje naar eens in de 2 weken omdat je wellicht dan minder het idee hebt dat het uit jouw handen wordt genomen. Aan de andere kant is dat misschien wat je nodig hebt..
zondag 4 maart 2012 om 23:28
Eleine: het ligt aan je situatie. Ik volgde één hele dag per week therapie. Dat was niet wat ik van tevoren in gedachten had en veel mensen moeten ook echt even slikken wanneer zoiets voorgesteld wordt (ook nog eens een traject van een jaar).
Ik had er ook de vrije tijd voor, veel mensen moeten dat echt inbouwen bij hun werk.
Maar het helpt wél. Je hebt elke week een veilige plek waar je naartoe kunt, waar iedereen je begrijpt en waar je niet veroordeeld wordt.
En de herkenning van groepsgenoten vond ik zó fijn.
Ik had er ook de vrije tijd voor, veel mensen moeten dat echt inbouwen bij hun werk.
Maar het helpt wél. Je hebt elke week een veilige plek waar je naartoe kunt, waar iedereen je begrijpt en waar je niet veroordeeld wordt.
En de herkenning van groepsgenoten vond ik zó fijn.
maandag 5 maart 2012 om 02:37
Helaas heb ik geen oplossing voor je, heb er zelf ook last van, eet vooral als ik moe ben of onrustig of gestressd.
Ook herken ik je weerstand in psych....ik dacht ook niks voor mij, hou niet van zweverig gedoe en ben vreselijk eigenwijs, echter loop nu sinds een jaar bij psych, niet voor eet probleem maar voor adhd en hoe daar mee te leven, wat ook van invloed op mijn eetgedrag is....vreselijk ongestructureerd en zodra retalin uitgewerkt is en ik een vervelings of stress impuls krijg.....keuken...brood+choco, zojuist een heel brood en 1/3 pot pasta op, bij geen honger....nu spijt, puur impulsief emo eten
. Dus daar kan ik je niet mee helpen, wel kan ik zeggen zoek een goede en fijne psych, ze zijn er echt
Sterkte!
Ook herken ik je weerstand in psych....ik dacht ook niks voor mij, hou niet van zweverig gedoe en ben vreselijk eigenwijs, echter loop nu sinds een jaar bij psych, niet voor eet probleem maar voor adhd en hoe daar mee te leven, wat ook van invloed op mijn eetgedrag is....vreselijk ongestructureerd en zodra retalin uitgewerkt is en ik een vervelings of stress impuls krijg.....keuken...brood+choco, zojuist een heel brood en 1/3 pot pasta op, bij geen honger....nu spijt, puur impulsief emo eten
. Dus daar kan ik je niet mee helpen, wel kan ik zeggen zoek een goede en fijne psych, ze zijn er echt Sterkte!
maandag 5 maart 2012 om 11:01
quote:Lotte35 schreef op 02 maart 2012 @ 22:24:
Ben je verder wel gelukkig?
Ja, ik quote mezelf maar even, aangezien je niet reageert op mijn vraag. Misschien heb je er overheen gelezen hoor, dat kan.
Toch wil ik hem je nogmaals stellen, omdat ik denk dat het een heel belangrijk punt is. Als je eetgedrag namelijk een gevolg is van een algeheel ongelukkig gevoel (om wat voor reden dan ook), zul je eerst dat gevoel aan moeten pakken. Pas daarna kun je verbetering in je eetgedrag verwachten. Denk ik.
Ik heb zelf al heel lang (meer dan tien jaar) anorexia, en daar ook véél hulp voor gehad. Jarenlang gesprekken met een psycholoog, negen maanden deeltijdtherapie in een groep, begeleiding van een diëtiste, noem het maar op. Niets sloeg aan.
Maar dat kwam, omdat ik de onderliggende problemen niet aanpakte. Ik was diep ongelukkig met mezelf, was er al van kinds af aan van overtuigd dat ik een raar mens was. Had totaal geen zelfvertrouwen en haalde mezelf op alle mogelijke manieren naar beneden. Ik was zo ongelukkig, en reageerde dat af op het eten. Te weinig dus, maar het had net zo goed teveel kunnen zijn.
Sinds een tijdje gaat het beter met me. Onder andere door verandering van werk, begin ik eindelijk zelfvertrouwen te kweken. En ik merk waarachtig dat dat ook invloed heeft op m'n eten. De focus ligt er niet meer zo ontzettend op. Ik merk dat er meer is in het leven, dan bezig zijn met (niet) eten.
Dus nogmaals mijn vraag: Ben je, los van het eten, gelukkig met je leven?
Ben je verder wel gelukkig?
Ja, ik quote mezelf maar even, aangezien je niet reageert op mijn vraag. Misschien heb je er overheen gelezen hoor, dat kan.
Toch wil ik hem je nogmaals stellen, omdat ik denk dat het een heel belangrijk punt is. Als je eetgedrag namelijk een gevolg is van een algeheel ongelukkig gevoel (om wat voor reden dan ook), zul je eerst dat gevoel aan moeten pakken. Pas daarna kun je verbetering in je eetgedrag verwachten. Denk ik.
Ik heb zelf al heel lang (meer dan tien jaar) anorexia, en daar ook véél hulp voor gehad. Jarenlang gesprekken met een psycholoog, negen maanden deeltijdtherapie in een groep, begeleiding van een diëtiste, noem het maar op. Niets sloeg aan.
Maar dat kwam, omdat ik de onderliggende problemen niet aanpakte. Ik was diep ongelukkig met mezelf, was er al van kinds af aan van overtuigd dat ik een raar mens was. Had totaal geen zelfvertrouwen en haalde mezelf op alle mogelijke manieren naar beneden. Ik was zo ongelukkig, en reageerde dat af op het eten. Te weinig dus, maar het had net zo goed teveel kunnen zijn.
Sinds een tijdje gaat het beter met me. Onder andere door verandering van werk, begin ik eindelijk zelfvertrouwen te kweken. En ik merk waarachtig dat dat ook invloed heeft op m'n eten. De focus ligt er niet meer zo ontzettend op. Ik merk dat er meer is in het leven, dan bezig zijn met (niet) eten.
Dus nogmaals mijn vraag: Ben je, los van het eten, gelukkig met je leven?
maandag 5 maart 2012 om 11:28
Ik vraag me dan af wat jij in je koelkast heb staan dat je hem zomaar leeg kan eten.
Ik heb bijna alleen maar onderdelen van maaltijden in mijn koelkast. Een flesje kookroom of een tube ketsjup eet je toch niet zo op? Het enige wat overblijft om zo te snaaien zou eventueel yoghurt, melk en rauwe groente zijn.
En dat koop je toch niet om weg te gooien?
Ik heb bijna alleen maar onderdelen van maaltijden in mijn koelkast. Een flesje kookroom of een tube ketsjup eet je toch niet zo op? Het enige wat overblijft om zo te snaaien zou eventueel yoghurt, melk en rauwe groente zijn.
En dat koop je toch niet om weg te gooien?
maandag 5 maart 2012 om 14:08
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 11:01:
[...]
Ja, ik quote mezelf maar even, aangezien je niet reageert op mijn vraag. Misschien heb je er overheen gelezen hoor, dat kan.
Toch wil ik hem je nogmaals stellen, omdat ik denk dat het een heel belangrijk punt is. Als je eetgedrag namelijk een gevolg is van een algeheel ongelukkig gevoel (om wat voor reden dan ook), zul je eerst dat gevoel aan moeten pakken. Pas daarna kun je verbetering in je eetgedrag verwachten. Denk ik.Volgens mijn psych houdt je eetstoornis behandleing van andere problemen tegen. Je kunt bijvoorbeeld niet werken aan je eigenwaarde op het moment dat je eetstoornis je eigenwaarde telkens onderuit schopt. Ik was het eerst eens met je redenering, maar volgens professionals klopt dat dus niet.
[...]
Ja, ik quote mezelf maar even, aangezien je niet reageert op mijn vraag. Misschien heb je er overheen gelezen hoor, dat kan.
Toch wil ik hem je nogmaals stellen, omdat ik denk dat het een heel belangrijk punt is. Als je eetgedrag namelijk een gevolg is van een algeheel ongelukkig gevoel (om wat voor reden dan ook), zul je eerst dat gevoel aan moeten pakken. Pas daarna kun je verbetering in je eetgedrag verwachten. Denk ik.Volgens mijn psych houdt je eetstoornis behandleing van andere problemen tegen. Je kunt bijvoorbeeld niet werken aan je eigenwaarde op het moment dat je eetstoornis je eigenwaarde telkens onderuit schopt. Ik was het eerst eens met je redenering, maar volgens professionals klopt dat dus niet.
maandag 5 maart 2012 om 14:43
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 11:01:
[...]
...
Dus nogmaals mijn vraag: Ben je, los van het eten, gelukkig met je leven?
Ik had je vraag wel gelezen maar zelf twijfelde ik of het een oprechte vraag was of niet (gezien sommige andere topics) maar ik heb nu gelezen dat het om een oprechte vraag ging!
Ik herken het helemaal wat je schrijft. Mijn psycholoog heeft dus inderdaad ook niet de nadruk gelegd op het eten omdat dit volgens haar een reactie is op mijn ontevredenheid betreft bepaalde zaken.
Het eetprobleem is dus eigenlijk niet de oorzaak maar het gevolg van iets....(volgens haar) ik begrijp deze gedachtengang wel!
Aan de andere kant is het dus ook een manier van hoe je er mee omgaat en die manier zou je dus aan kunnen pakken en gaan leren hoe je er anders mee om kunt gaan; niet eten maar.....
Zij vindt dat je de dingen moet accepteren, loslaten, hierdoor valt er al een hele grote last van je schouders en pas dán kun je kiezen hoe je verder wilt... (klinkt eigenlijk een beetje vaag denk ik, zonder dat ik er een voorbeeld bij noem....)
Op dit moment ben ik in de verondersteling dat ik mijn eetbuien zelf uitlok. Ik wil nl. een bepaald dieet volgen, dit lukt me steeds niet. Ik 'mag' dan niets meer en nu 'wil'ik het juist al die dingen die ik dan niet meer mag....
Volgens mij is regel één ook; ga geen dieet volgen..... maar ja, ik wil (snel) gewicht verliezen in de veronderstelling dat ik me dan alweer veel beter voel, minder drang om te eten en dan leren om weer een normaal voedingspatroon op te bouwen...
Nu las ik zojuist ook nog een artikel en dat gaat over het lichaam, de hormoonhuishouding en hoe die ook kan zorgen voor eetbuien. Puur iets lichamelijks dus. Bepaalde voedingsstoffen achterwege laten zou al een grote verandering teweeg brengen.
Maar goed, daarom vroeg ik in een eerdere post ook al; zou iedere psycholoog het zelfde uitgangspunt hebben wat eetproblemen betreft. het blijkt dus wel dat dit niet het geval is. En wat zou nou de 'juiste' zijn?!!!!
ze doorbreken de circkel op verschillende plaatsen
Ik weet dus nog niet zo goed waar ik de circkel het beste doorbreken kan. Mijn 'onvrede' los ik niet zomaar op, accepteren is heel moeilijk, dan maar bij het eten beginnen? en me daardoor weer prettiger gaan voelen
Om nog even terug te komen op de vraag of ik verder wel gelukkig ben; ik zal niet snel zeggen dat ik ongelukkig ben, klinkt heel zwaar. Ik zal ook niet zeggen dat ik op dit moment gelukkig ben.
Op dit moment van mijn leven zou ik bepaalde zaken graag anders zien en ik ben dus ontevreden over een aantal zaken.... (of is dat hetzelfde als niet-gelukkig
[...]
...
Dus nogmaals mijn vraag: Ben je, los van het eten, gelukkig met je leven?
Ik had je vraag wel gelezen maar zelf twijfelde ik of het een oprechte vraag was of niet (gezien sommige andere topics) maar ik heb nu gelezen dat het om een oprechte vraag ging!
Ik herken het helemaal wat je schrijft. Mijn psycholoog heeft dus inderdaad ook niet de nadruk gelegd op het eten omdat dit volgens haar een reactie is op mijn ontevredenheid betreft bepaalde zaken.
Het eetprobleem is dus eigenlijk niet de oorzaak maar het gevolg van iets....(volgens haar) ik begrijp deze gedachtengang wel!
Aan de andere kant is het dus ook een manier van hoe je er mee omgaat en die manier zou je dus aan kunnen pakken en gaan leren hoe je er anders mee om kunt gaan; niet eten maar.....
Zij vindt dat je de dingen moet accepteren, loslaten, hierdoor valt er al een hele grote last van je schouders en pas dán kun je kiezen hoe je verder wilt... (klinkt eigenlijk een beetje vaag denk ik, zonder dat ik er een voorbeeld bij noem....)
Op dit moment ben ik in de verondersteling dat ik mijn eetbuien zelf uitlok. Ik wil nl. een bepaald dieet volgen, dit lukt me steeds niet. Ik 'mag' dan niets meer en nu 'wil'ik het juist al die dingen die ik dan niet meer mag....
Volgens mij is regel één ook; ga geen dieet volgen..... maar ja, ik wil (snel) gewicht verliezen in de veronderstelling dat ik me dan alweer veel beter voel, minder drang om te eten en dan leren om weer een normaal voedingspatroon op te bouwen...
Nu las ik zojuist ook nog een artikel en dat gaat over het lichaam, de hormoonhuishouding en hoe die ook kan zorgen voor eetbuien. Puur iets lichamelijks dus. Bepaalde voedingsstoffen achterwege laten zou al een grote verandering teweeg brengen.
Maar goed, daarom vroeg ik in een eerdere post ook al; zou iedere psycholoog het zelfde uitgangspunt hebben wat eetproblemen betreft. het blijkt dus wel dat dit niet het geval is. En wat zou nou de 'juiste' zijn?!!!!
ze doorbreken de circkel op verschillende plaatsen
Ik weet dus nog niet zo goed waar ik de circkel het beste doorbreken kan. Mijn 'onvrede' los ik niet zomaar op, accepteren is heel moeilijk, dan maar bij het eten beginnen? en me daardoor weer prettiger gaan voelen
Om nog even terug te komen op de vraag of ik verder wel gelukkig ben; ik zal niet snel zeggen dat ik ongelukkig ben, klinkt heel zwaar. Ik zal ook niet zeggen dat ik op dit moment gelukkig ben.
Op dit moment van mijn leven zou ik bepaalde zaken graag anders zien en ik ben dus ontevreden over een aantal zaken.... (of is dat hetzelfde als niet-gelukkig
maandag 5 maart 2012 om 18:42
vraagmaarraak: er valt me iets op aan jou en ik hoop dat je dit niet verkeerd gaat opvatten.
Ik herken het namelijk heel erg van mezelf en ik ben nog steeds geneigd om hetzelfde te doen.
Er is steeds weer iets anders, nu heb je het over hormonen en ik heb ook wat andere dingen gelezen die jou logisch lijken om het probleem op te gaan lossen.
Stel dat je nu een paar voedingsmiddelen weg probeert te laten en zo probeert je eetbuien te onderdrukken.. En het lukt niet.
Blijf je daar dan mee aanmodderen en verzin je daarna de volgende (onhaalbare) manier om het op te lossen?
Om het maar mooi te zeggen: you´re setting yourself up to fail.
En daar wordt je eigenwaarde weer steeds minder van.. Vicieuze cirkel. In mijn ogen maakt het niet zoveel uit waar je hem doorbreekt, als je hem maar doorbreekt.
Een minder punt van mijn therapie vond ik dat ze de focus teveel op het eten legden, terwijl ik hele andere issues daarnaast had die aandacht behoefden. Mijn idee is dat je er tegelijkertijd aan moet werken. Of het één houdt het ander in stand, of het ander het één, maar de cirkel moet doorbroken worden.
Jij ziet het feit dat verschillende therapeuten een verschillende aanpak hanteren, volgens mij ook als reden om je terug te trekken en het weer bij jezelf te zoeken.
Maar je gaat het niet alleen redden, dat kan ik je nu alvast zeggen.
Tevens weet ik uit ervaring dat iemand je dat nog zo vaak kan vertellen, je moet keihard op je bek gaan, keer op keer, wil je het zelf in gaan zien.
Bij mij kwam dat punt toen ik na jaren zelf aanmodderen en ´deze keer lukt het wel´, ´ja maar met dit plan gaat echt alles goed komen, alleen even doorzetten en een schop onder mijn kont´ tegen de 95 woog. Tijdens mijn therapie ben ik nog aangekomen tot tegen de 100 kilo. Dat was erg pijnlijk, maar zoals ik zei misschien is het bij jou nog niet ver genoeg.
Ik herken het namelijk heel erg van mezelf en ik ben nog steeds geneigd om hetzelfde te doen.
Er is steeds weer iets anders, nu heb je het over hormonen en ik heb ook wat andere dingen gelezen die jou logisch lijken om het probleem op te gaan lossen.
Stel dat je nu een paar voedingsmiddelen weg probeert te laten en zo probeert je eetbuien te onderdrukken.. En het lukt niet.
Blijf je daar dan mee aanmodderen en verzin je daarna de volgende (onhaalbare) manier om het op te lossen?
Om het maar mooi te zeggen: you´re setting yourself up to fail.
En daar wordt je eigenwaarde weer steeds minder van.. Vicieuze cirkel. In mijn ogen maakt het niet zoveel uit waar je hem doorbreekt, als je hem maar doorbreekt.
Een minder punt van mijn therapie vond ik dat ze de focus teveel op het eten legden, terwijl ik hele andere issues daarnaast had die aandacht behoefden. Mijn idee is dat je er tegelijkertijd aan moet werken. Of het één houdt het ander in stand, of het ander het één, maar de cirkel moet doorbroken worden.
Jij ziet het feit dat verschillende therapeuten een verschillende aanpak hanteren, volgens mij ook als reden om je terug te trekken en het weer bij jezelf te zoeken.
Maar je gaat het niet alleen redden, dat kan ik je nu alvast zeggen.
Tevens weet ik uit ervaring dat iemand je dat nog zo vaak kan vertellen, je moet keihard op je bek gaan, keer op keer, wil je het zelf in gaan zien.
Bij mij kwam dat punt toen ik na jaren zelf aanmodderen en ´deze keer lukt het wel´, ´ja maar met dit plan gaat echt alles goed komen, alleen even doorzetten en een schop onder mijn kont´ tegen de 95 woog. Tijdens mijn therapie ben ik nog aangekomen tot tegen de 100 kilo. Dat was erg pijnlijk, maar zoals ik zei misschien is het bij jou nog niet ver genoeg.
maandag 5 maart 2012 om 19:01
Gedrag stoppen is veel moeilijker dan ombuigen. Probeer dus te bedenken wat je wilt bereiken met eten (je doet het steeds, dus het levert je iets op, anders zou je het niet doen) en wat je kunt doen om hetzelfde te bereiken.
Zoek je bijv. rust: met een cd/boek/tv/muziekinstrument/breiwerk/ whatever kun je dat ook bereiken.
Zoiets kun je doen in plaats van eten. Zorg in elk geval dat je iets van een plan hebt. En er mag dus geen ontkenning in je plan staan. Het moet iets zojn dat je WEL wilt gaan doen.
En morgen bestaat niet! Er bestaat alleen vandaag. Spreek 's ochtends met jezelf af dat je vandaag gezond gaat eten. Morgen komt later wel.
That said, een goede therapeut lijkt zoeken lijkt me plan 1. Je kunt wel wat hulp gebruiken. Het gaat namelijk om iets belangrijks: jouw geluk.
Zoek je bijv. rust: met een cd/boek/tv/muziekinstrument/breiwerk/ whatever kun je dat ook bereiken.
Zoiets kun je doen in plaats van eten. Zorg in elk geval dat je iets van een plan hebt. En er mag dus geen ontkenning in je plan staan. Het moet iets zojn dat je WEL wilt gaan doen.
En morgen bestaat niet! Er bestaat alleen vandaag. Spreek 's ochtends met jezelf af dat je vandaag gezond gaat eten. Morgen komt later wel.
That said, een goede therapeut lijkt zoeken lijkt me plan 1. Je kunt wel wat hulp gebruiken. Het gaat namelijk om iets belangrijks: jouw geluk.
maandag 5 maart 2012 om 19:17
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 14:08:
Volgens mijn psych houdt je eetstoornis behandleing van andere problemen tegen. Je kunt bijvoorbeeld niet werken aan je eigenwaarde op het moment dat je eetstoornis je eigenwaarde telkens onderuit schopt. Ik was het eerst eens met je redenering, maar volgens professionals klopt dat dus niet.
Pfoeh, ik vind dit een hele lastige.
Ik weet wel, dat als je ernstig ondergewicht hebt, je éérst aan moet komen, voor je aan andere problemen kunt gaan werken. Dat heb ik zelf ervaren tijdens de deeltijdtherapie. Ik ben daar vele kilo's aangekomen, wat ook heel hard nodig was. De eetstoornis werd dus grondig aangepakt, maar de onderliggende problemen niet. Dat was mijn eigen schuld hoor, want ik acteerde dat het een lieve lust was. Ik was zó blij met mijn aangekomen kilo's, ik was zó blij met de hulp. NOT!! Maar dat mochten zij niet weten, want ik wilde de ideale patiënt zijn.
Maargoed, waar ik dus naartoe wil, ik dat het bij MIJ niet heeft geholpen eerst het eten aan te pakken. Ik had het aan het eind van de therapie aardig op de rit. Zat vrijwel op een gezond gewicht, durfde een normale eetlijst te volgen. Maar in m'n hart was ik nog steeds doodsbang voor het leven, omdat ik niet op mezelf vertrouwde. Een jaar na de therapie, was ik dan ook nog magerder dan toen ik eraan begon.
En nu, nu ik dus begin te voelen wat zelfvertrouwen is, gaat het eten beter. Ik wil nog steeds in paniek raken, als iemand een véél te groot glas drinken voor me inschenkt (ik noem maar een voorbeeld), maar kan het relativeren omdat ik weet dat ik dankzij eten en aankomen een veel leuker leven aan het krijgen ben. Omdat ik zelf eigenlijk best wel leuk ben..... Nog nóóit in me opgekomen.
Maar ik denk dat we het er maar op moeten houden dat het voor iedereen anders werkt. Ik ervaar in ieder geval dat pas nu ik mezelf leuk begin te vinden, ik mezelf ook eten gun.
Volgens mijn psych houdt je eetstoornis behandleing van andere problemen tegen. Je kunt bijvoorbeeld niet werken aan je eigenwaarde op het moment dat je eetstoornis je eigenwaarde telkens onderuit schopt. Ik was het eerst eens met je redenering, maar volgens professionals klopt dat dus niet.
Pfoeh, ik vind dit een hele lastige.
Ik weet wel, dat als je ernstig ondergewicht hebt, je éérst aan moet komen, voor je aan andere problemen kunt gaan werken. Dat heb ik zelf ervaren tijdens de deeltijdtherapie. Ik ben daar vele kilo's aangekomen, wat ook heel hard nodig was. De eetstoornis werd dus grondig aangepakt, maar de onderliggende problemen niet. Dat was mijn eigen schuld hoor, want ik acteerde dat het een lieve lust was. Ik was zó blij met mijn aangekomen kilo's, ik was zó blij met de hulp. NOT!! Maar dat mochten zij niet weten, want ik wilde de ideale patiënt zijn.
Maargoed, waar ik dus naartoe wil, ik dat het bij MIJ niet heeft geholpen eerst het eten aan te pakken. Ik had het aan het eind van de therapie aardig op de rit. Zat vrijwel op een gezond gewicht, durfde een normale eetlijst te volgen. Maar in m'n hart was ik nog steeds doodsbang voor het leven, omdat ik niet op mezelf vertrouwde. Een jaar na de therapie, was ik dan ook nog magerder dan toen ik eraan begon.
En nu, nu ik dus begin te voelen wat zelfvertrouwen is, gaat het eten beter. Ik wil nog steeds in paniek raken, als iemand een véél te groot glas drinken voor me inschenkt (ik noem maar een voorbeeld), maar kan het relativeren omdat ik weet dat ik dankzij eten en aankomen een veel leuker leven aan het krijgen ben. Omdat ik zelf eigenlijk best wel leuk ben..... Nog nóóit in me opgekomen.
Maar ik denk dat we het er maar op moeten houden dat het voor iedereen anders werkt. Ik ervaar in ieder geval dat pas nu ik mezelf leuk begin te vinden, ik mezelf ook eten gun.
maandag 5 maart 2012 om 19:19
quote:vraagmaarraak schreef op 05 maart 2012 @ 14:43:
Ik had je vraag wel gelezen maar zelf twijfelde ik of het een oprechte vraag was of niet (gezien sommige andere topics)
Bedoel je reacties van mij in andere topics??
Want volgens mij reageer ik altijd oprecht hoor, in ieder geval op serieuze onderwerpen.
Maargoed, ik begrijp je verhaal over wel of niet gelukkig zijn.
Ik hoop dat je snel de hulp zult vinden die bij je past.
Succes.
Ik had je vraag wel gelezen maar zelf twijfelde ik of het een oprechte vraag was of niet (gezien sommige andere topics)
Bedoel je reacties van mij in andere topics??
Want volgens mij reageer ik altijd oprecht hoor, in ieder geval op serieuze onderwerpen.
Maargoed, ik begrijp je verhaal over wel of niet gelukkig zijn.
Ik hoop dat je snel de hulp zult vinden die bij je past.
Succes.
maandag 5 maart 2012 om 19:44
@Lotte ik denk dat TO alleen je vraag in dit topic bedoelt.
Even over je post, ik zie wat je bedoelt, maar wat ik niet begrijp is dat jouw therapie blijkbaar gestopt is toen je eetstoornis "onder controle" was? Dat is bij mij overduidelijk niet de bedoeling.
We verhelpen mijn eetstoornis om mijn diepere problemen straks goed aan te kunnen pakken.
Daarnaast lijkt me dat, en ik hoop dat je dit niet verkeerd oppakt, therapie nooit voldoende werkt op het moment dat de cliënt/patiënt zich niet 100% blootgeeft.
Even over je post, ik zie wat je bedoelt, maar wat ik niet begrijp is dat jouw therapie blijkbaar gestopt is toen je eetstoornis "onder controle" was? Dat is bij mij overduidelijk niet de bedoeling.
We verhelpen mijn eetstoornis om mijn diepere problemen straks goed aan te kunnen pakken.
Daarnaast lijkt me dat, en ik hoop dat je dit niet verkeerd oppakt, therapie nooit voldoende werkt op het moment dat de cliënt/patiënt zich niet 100% blootgeeft.
