Psyche
alle pijlers
Dé oplossing om van eetprobleem af te komen
vrijdag 2 maart 2012 om 22:11
Hallo,
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
maandag 5 maart 2012 om 20:57
quote:Oh, sorry sorry sorry, laat ik dat als eerste uit de wereld helpen, nee het was absoluut niet op jou gericht!!!! Ik bedoel het gewoon in het algemeen. Soms verbaas ik me erover hoe bruut mensen kunnen reageren. Was dus he-le-maal niet gericht op andere topics waar jij reageert!!!!!
Fijn dat je er nog even op terugkomt, dank je wel.
Het is me helemaal duidelijk nu!
Fijn dat je er nog even op terugkomt, dank je wel.
Het is me helemaal duidelijk nu!
maandag 5 maart 2012 om 21:01
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 20:55:
[...]
Tja, eigenlijk heel herkenbaar.
Toen ik op mijn dunst was (vlak voor de therapie) stond ik fulltime voor de klas..... Een lichaam kan zo veel hebben.
Gek genoeg kwam de klap pas, toen ik ging aankomen. Alsof m'n lijf toen pas voelde wat ik het eigenlijk allemaal had aangedaan door het zo weinig te geven. En nog altijd ben ik er lichamelijk niet bovenop. Zo kan ik momenteel bijvoorbeeld alleen nog maar de middagen werken, omdat ik de ochtenden nodig heb om mezelf op te laden (lees: vol te laden met eten, want daar komt het wel op neer).
Het zou best kunnen dat je toen weer wat signalen van je lijf ging herkennen (dus ook die van uitputting). Als je jezelf uithongert ben je ZO hard bezig om alle lichamelijke sensaties van je af te zetten. Honger=goed is natuurlijk de grootste leugen die je je lijf kunt vertellen. Het maakt je gevoelloos (letterlijk).
En eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, ben ik gewoon jaloers op die Scarlett. Want als zij écht nog niet genezen is, kun je haar conditie denk ik wel vergelijken met die van mij. En zij doet verdorie wél alles, en krijgt er ook nog eens onwijs veel aandacht voor.
Tjah, ik vind het eigenlijk aan de andere kant ook heel triest. Ze krijgt mijns inziens nu niet de hulp die ze nog steeds hard nodig heeft. En daarnaast leeft ze wat mij betreft een leugen. Dat kan niet goed voor je zijn. Als zij een terugval heeft, staat daar straks de halve anorexiawereld naar te wijzen.
Ik ben dus, als je het goed bekijkt, een jaloers kreng
[...]
Weet je?
Ik beschouw jou als 'erg mooi'. Puur als mens, want ik weet niet hoe je eruit ziet. De energie die je steekt in dit topic, om voor jou volslagen onbekenden een hart onder de riem te steken, is mooier dan honderd slanke stoten bij elkaar.
Wil je dat even goed onthouden?
Dank u.Wat superlief van je! Krijg er een brok van in m'n keel ..
[...]
Tja, eigenlijk heel herkenbaar.
Toen ik op mijn dunst was (vlak voor de therapie) stond ik fulltime voor de klas..... Een lichaam kan zo veel hebben.
Gek genoeg kwam de klap pas, toen ik ging aankomen. Alsof m'n lijf toen pas voelde wat ik het eigenlijk allemaal had aangedaan door het zo weinig te geven. En nog altijd ben ik er lichamelijk niet bovenop. Zo kan ik momenteel bijvoorbeeld alleen nog maar de middagen werken, omdat ik de ochtenden nodig heb om mezelf op te laden (lees: vol te laden met eten, want daar komt het wel op neer).
Het zou best kunnen dat je toen weer wat signalen van je lijf ging herkennen (dus ook die van uitputting). Als je jezelf uithongert ben je ZO hard bezig om alle lichamelijke sensaties van je af te zetten. Honger=goed is natuurlijk de grootste leugen die je je lijf kunt vertellen. Het maakt je gevoelloos (letterlijk).
En eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, ben ik gewoon jaloers op die Scarlett. Want als zij écht nog niet genezen is, kun je haar conditie denk ik wel vergelijken met die van mij. En zij doet verdorie wél alles, en krijgt er ook nog eens onwijs veel aandacht voor.
Tjah, ik vind het eigenlijk aan de andere kant ook heel triest. Ze krijgt mijns inziens nu niet de hulp die ze nog steeds hard nodig heeft. En daarnaast leeft ze wat mij betreft een leugen. Dat kan niet goed voor je zijn. Als zij een terugval heeft, staat daar straks de halve anorexiawereld naar te wijzen.
Ik ben dus, als je het goed bekijkt, een jaloers kreng
[...]
Weet je?
Ik beschouw jou als 'erg mooi'. Puur als mens, want ik weet niet hoe je eruit ziet. De energie die je steekt in dit topic, om voor jou volslagen onbekenden een hart onder de riem te steken, is mooier dan honderd slanke stoten bij elkaar.
Wil je dat even goed onthouden?
Dank u.Wat superlief van je! Krijg er een brok van in m'n keel ..
maandag 5 maart 2012 om 21:08
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 21:01:Tjah, ik vind het eigenlijk aan de andere kant ook heel triest. Ze krijgt mijns inziens nu niet de hulp die ze nog steeds hard nodig heeft. En daarnaast leeft ze wat mij betreft een leugen. Dat kan niet goed voor je zijn. Als zij een terugval heeft, staat daar straks de halve anorexiawereld naar te wijzen.
Hier heb ik maar één reactie op...
Je hebt gewoon hartstikke gelijk!!
Dit is niets om jaloers op te zijn.
Hier heb ik maar één reactie op...
Je hebt gewoon hartstikke gelijk!!
Dit is niets om jaloers op te zijn.
maandag 5 maart 2012 om 21:16
Eleine: ouch..
En dat onderbuikgevoel bij groepsgenoten herken ik ook heel erg. Ik wist allang dat een meisje acteerde in onze groep en ik hoorde de therapeut maar steeds zeggen ´ik zie dat je straalt en je houding is veranderd´ maar mij houd je niet zo gemakkelijk voor de gek.
It takes one to know one..
Oke het volgende gaat echt ziek klinken, maar ik kan echt jaloers zijn op mensen met anorexia..
Want die hebben tenminste discipline.
En dat onderbuikgevoel bij groepsgenoten herken ik ook heel erg. Ik wist allang dat een meisje acteerde in onze groep en ik hoorde de therapeut maar steeds zeggen ´ik zie dat je straalt en je houding is veranderd´ maar mij houd je niet zo gemakkelijk voor de gek.
It takes one to know one..
Oke het volgende gaat echt ziek klinken, maar ik kan echt jaloers zijn op mensen met anorexia..
Want die hebben tenminste discipline.
maandag 5 maart 2012 om 21:20
Zo, ik heb hem maar doorgeslikt die brok . Ik moet nog aan de studie vanavond haha!
Als je Scarlet zo bekijkt komt het wel anders binnen he Lot .
@Jigglez, inderdaad it takes one to know one. Gek eigenlijk he.. Die mensen studeren ervoor.. Maar het is inderdaad een onderbuik gevoel . Ik zou niet eens weten waar je het aan kunt zien.. Puur de uitstraling die je "voelt" van zo'n meisje/vrouw.
Ik ben ook wel eens jaloers geweest op anorexia patiëntes hoor . Dat is vrij normaal bij andere eetstoornissen. Het wordt gezien als dé ultieme uiting van discipline. Écht dun worden.. Dat heb ik ook nooit "bereikt" en ik kan daar nog steeds naar "verlangen". Soort van "Ik zit toch met deze bullshit, psychische problemen en een ongezond lijf.. Laat het dan maar dun zijn." Heel kortzichtig natuurlijk, maar het voelt wel zo.
Soms heb ik zelfs de gedachte "had ik maar anorexia want dan zag de rest het ten minste ook aan me".
Ik had laatst een gesprek met 2 clubgenootjes waarvan 1 ook anorexia gehad heeft. De ander (Y) zei toen: Ja maar Eleine, ja het is wel heel kut enzo maar ik heb X écht dun zien worden. Om jou maak ik me geen zorgen want dat komt wel goed.......
Dat was echt een klap in mijn gezicht. X heeft ook aan Y geprobeerd uit te leggen dat het niets te maken heeft met wat voor gewicht je op welk moment hebt.. De stoornis ZIT er.. Dat komt helaas niet binnen.
En weet je wat mijn interne reactie was? "Oh, met mij komt hte wel goed?! Ik zal het je laten zien!!" Super nutteloos en dom natuurlijk.
Als je Scarlet zo bekijkt komt het wel anders binnen he Lot .
@Jigglez, inderdaad it takes one to know one. Gek eigenlijk he.. Die mensen studeren ervoor.. Maar het is inderdaad een onderbuik gevoel . Ik zou niet eens weten waar je het aan kunt zien.. Puur de uitstraling die je "voelt" van zo'n meisje/vrouw.
Ik ben ook wel eens jaloers geweest op anorexia patiëntes hoor . Dat is vrij normaal bij andere eetstoornissen. Het wordt gezien als dé ultieme uiting van discipline. Écht dun worden.. Dat heb ik ook nooit "bereikt" en ik kan daar nog steeds naar "verlangen". Soort van "Ik zit toch met deze bullshit, psychische problemen en een ongezond lijf.. Laat het dan maar dun zijn." Heel kortzichtig natuurlijk, maar het voelt wel zo.
Soms heb ik zelfs de gedachte "had ik maar anorexia want dan zag de rest het ten minste ook aan me".
Ik had laatst een gesprek met 2 clubgenootjes waarvan 1 ook anorexia gehad heeft. De ander (Y) zei toen: Ja maar Eleine, ja het is wel heel kut enzo maar ik heb X écht dun zien worden. Om jou maak ik me geen zorgen want dat komt wel goed.......
Dat was echt een klap in mijn gezicht. X heeft ook aan Y geprobeerd uit te leggen dat het niets te maken heeft met wat voor gewicht je op welk moment hebt.. De stoornis ZIT er.. Dat komt helaas niet binnen.
En weet je wat mijn interne reactie was? "Oh, met mij komt hte wel goed?! Ik zal het je laten zien!!" Super nutteloos en dom natuurlijk.
maandag 5 maart 2012 om 21:28
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 21:20:
Zo, ik heb hem maar doorgeslikt die brok . Ik moet nog aan de studie vanavond haha!
Tja, ik wil natuurlijk niet dat jij straks een tentamen om zeep helpt door dat brok van mij. Dus gelijk heb je hoor!
En ja, heel goed dat je me even wakker hebt geschud over Scarlett. Als het écht zo is dat ze nog dieper in de eetstoornis zit dan ze nu toegeeft, zal ze het niet makkelijk hebben. Zelf vond ik de ontkenningsfase de zwaarste. Pure eenzaamheid.
quote:Het wordt gezien als dé ultieme uiting van discipline.
Ik schaam me er juist voor, dat ik anorexia heb. Altijd gedaan. Omdat er mensen doodgaan aan allerlei ziektes, terwijl mijn medicijn gewoon te koop is in de supermarkt, in de vorm van heerlijk eten. Maar dat ik het tóch niet durf te nemen.
Ik merk ook, dat nu ik meer durf te eten, ik daar trots op ben. Als ik met mijn moeder een tompouce deel, in het restaurant van de Hema, hoop ik dat mensen kijken. Dat ze zien dat ik dat eet.
Zo, ik heb hem maar doorgeslikt die brok . Ik moet nog aan de studie vanavond haha!
Tja, ik wil natuurlijk niet dat jij straks een tentamen om zeep helpt door dat brok van mij. Dus gelijk heb je hoor!
En ja, heel goed dat je me even wakker hebt geschud over Scarlett. Als het écht zo is dat ze nog dieper in de eetstoornis zit dan ze nu toegeeft, zal ze het niet makkelijk hebben. Zelf vond ik de ontkenningsfase de zwaarste. Pure eenzaamheid.
quote:Het wordt gezien als dé ultieme uiting van discipline.
Ik schaam me er juist voor, dat ik anorexia heb. Altijd gedaan. Omdat er mensen doodgaan aan allerlei ziektes, terwijl mijn medicijn gewoon te koop is in de supermarkt, in de vorm van heerlijk eten. Maar dat ik het tóch niet durf te nemen.
Ik merk ook, dat nu ik meer durf te eten, ik daar trots op ben. Als ik met mijn moeder een tompouce deel, in het restaurant van de Hema, hoop ik dat mensen kijken. Dat ze zien dat ik dat eet.
maandag 5 maart 2012 om 21:30
maandag 5 maart 2012 om 21:33
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 21:28:
[...]
Ik schaam me er juist voor, dat ik anorexia heb. Altijd gedaan. Omdat er mensen doodgaan aan allerlei ziektes, terwijl mijn medicijn gewoon te koop is in de supermarkt, in de vorm van heerlijk eten. Maar dat ik het tóch niet durf te nemen.
Ik merk ook, dat nu ik meer durf te eten, ik daar trots op ben. Als ik met mijn moeder een tompouce deel, in het restaurant van de Hema, hoop ik dat mensen kijken. Dat ze zien dat ik dat eet.Jeetje, zo had ik het nooit bekeken. Zo zie je maar dat je altijd wel weer iets vind om jezelf op de een of andere manier te schamen voor jezelf. Het is fantastisch dat je trots bent op het feit dat je eet !
[...]
Ik schaam me er juist voor, dat ik anorexia heb. Altijd gedaan. Omdat er mensen doodgaan aan allerlei ziektes, terwijl mijn medicijn gewoon te koop is in de supermarkt, in de vorm van heerlijk eten. Maar dat ik het tóch niet durf te nemen.
Ik merk ook, dat nu ik meer durf te eten, ik daar trots op ben. Als ik met mijn moeder een tompouce deel, in het restaurant van de Hema, hoop ik dat mensen kijken. Dat ze zien dat ik dat eet.Jeetje, zo had ik het nooit bekeken. Zo zie je maar dat je altijd wel weer iets vind om jezelf op de een of andere manier te schamen voor jezelf. Het is fantastisch dat je trots bent op het feit dat je eet !
maandag 5 maart 2012 om 21:34
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 21:30:
[...]
Oehhh, echt kílling, deze uitspraak!
En héél erg herkenbaar, jouw interne reactie daarop.
En zo fucking ignorent ook.. (25 jaar is ze.Kom op zeg...)..
Heb het besproken met mijn psych, maar heb dat uiteindelijk laten rusten. Ik wist niet hoe ik het moest verwoorden zonder als een anorexiawillende aanstelster over te komen ..
Overigens heb ik wel vaker te maken met van die tactische opmerkingen. Ook binnen mijn familie. Ooms die opmerkingen maken als ik op kerstavond lekker aan de toastjes zit..." Zo.. Lekker Eleine?" Of op verjaardagen: "Wie wil er taart? Jij Eleine? Ja dat dacht ik wel.. Jij lust er wel van he? *slaat 2x op zn heup* "..
Vermoeiend..
[...]
Oehhh, echt kílling, deze uitspraak!
En héél erg herkenbaar, jouw interne reactie daarop.
En zo fucking ignorent ook.. (25 jaar is ze.Kom op zeg...)..
Heb het besproken met mijn psych, maar heb dat uiteindelijk laten rusten. Ik wist niet hoe ik het moest verwoorden zonder als een anorexiawillende aanstelster over te komen ..
Overigens heb ik wel vaker te maken met van die tactische opmerkingen. Ook binnen mijn familie. Ooms die opmerkingen maken als ik op kerstavond lekker aan de toastjes zit..." Zo.. Lekker Eleine?" Of op verjaardagen: "Wie wil er taart? Jij Eleine? Ja dat dacht ik wel.. Jij lust er wel van he? *slaat 2x op zn heup* "..
Vermoeiend..
.
woensdag 7 maart 2012 om 22:22
Ik kom weer eens even binnenvallen
Wil geen vast onderdeel van dit topic worden, want echt geen tijd om het bij te houden, maar ik zag een paar punten voorbij komen waar ik toch even op wil reageren.
Lotte, ik vond het zo mooi om te lezen dat het 'gewone leven' de beste therapie is voor jou. Wat een stap vooruit, wat ben je ver gekomen het afgelopen jaar (of zijn het alweer 2 jaar sinds begin vorige topic?) ik weet nog dat Pelikaan en ik toen beiden schreven dat voor ons de beste therapie het leven zelf was en nu schrijf JIJ het! Dat je dat beseft en het zo ervaart bewijst mij dat je zo ontzettend gegroeid bent.
En over dat stukje 'hulpverleners om de tuin leiden' en meer verwachten van hulpverleners. Ik weet eigenlijk niet of je wel meer kan verwachten. Toen ik de hulpverleners om de tuin leidde was ik me hier helemaal niet van bewust, want degene die ik nog het meest om de tuin leidde was mezelf! Het was niet zo zeer dat ik dingen bewust verborgen hield of erover loog, ik wist gewoon niks te vertellen, ik wist zelf ook niet wat ik voelde of dacht, ik had toen helemaal geen inzichten in mijn gedachten of gevoelens of zelfbeeld.
En vraagmaarraak, het is een proces, een ontdekkingsreis. Als ik iets heb geleerd in al die jaren is het dat het altijd, altijd 2 stappen vooruit is en 1 stap terug. Wees hier bewust van en verlies jezelf niet in die 1 stap terug. Wees niet te hard voor jezelf. Misschien een tijdje gewoon niet oordelen over jezelf. Spreek met jezelf af dat je een week lang alles wat je doet, denkt, voelt of beslist gewoon oké gaat vinden. Niet om een bijzondere reden, maar gewoon omdat wat jij doet, denkt, voelt en beslist ook echt gewoon oké is. Wat mij ontzettend heeft geholpen is onze mantra van een oud topic 'ik ben oké zoals ik ben' gewoon door er te zijn ben je al goed, het is al goed. En dat is de basis, van daaruit moet je werken. Soms heb je een goede dag, soms een slechte, soms wel 10 slechte achter elkaar. Maar dat is niet omdat je een slecht, stom mens bent. Dat is gewoon balen en vervelend! En nog steeds ben je oké.
Succes (f)
Wil geen vast onderdeel van dit topic worden, want echt geen tijd om het bij te houden, maar ik zag een paar punten voorbij komen waar ik toch even op wil reageren.
Lotte, ik vond het zo mooi om te lezen dat het 'gewone leven' de beste therapie is voor jou. Wat een stap vooruit, wat ben je ver gekomen het afgelopen jaar (of zijn het alweer 2 jaar sinds begin vorige topic?) ik weet nog dat Pelikaan en ik toen beiden schreven dat voor ons de beste therapie het leven zelf was en nu schrijf JIJ het! Dat je dat beseft en het zo ervaart bewijst mij dat je zo ontzettend gegroeid bent.
En over dat stukje 'hulpverleners om de tuin leiden' en meer verwachten van hulpverleners. Ik weet eigenlijk niet of je wel meer kan verwachten. Toen ik de hulpverleners om de tuin leidde was ik me hier helemaal niet van bewust, want degene die ik nog het meest om de tuin leidde was mezelf! Het was niet zo zeer dat ik dingen bewust verborgen hield of erover loog, ik wist gewoon niks te vertellen, ik wist zelf ook niet wat ik voelde of dacht, ik had toen helemaal geen inzichten in mijn gedachten of gevoelens of zelfbeeld.
En vraagmaarraak, het is een proces, een ontdekkingsreis. Als ik iets heb geleerd in al die jaren is het dat het altijd, altijd 2 stappen vooruit is en 1 stap terug. Wees hier bewust van en verlies jezelf niet in die 1 stap terug. Wees niet te hard voor jezelf. Misschien een tijdje gewoon niet oordelen over jezelf. Spreek met jezelf af dat je een week lang alles wat je doet, denkt, voelt of beslist gewoon oké gaat vinden. Niet om een bijzondere reden, maar gewoon omdat wat jij doet, denkt, voelt en beslist ook echt gewoon oké is. Wat mij ontzettend heeft geholpen is onze mantra van een oud topic 'ik ben oké zoals ik ben' gewoon door er te zijn ben je al goed, het is al goed. En dat is de basis, van daaruit moet je werken. Soms heb je een goede dag, soms een slechte, soms wel 10 slechte achter elkaar. Maar dat is niet omdat je een slecht, stom mens bent. Dat is gewoon balen en vervelend! En nog steeds ben je oké.
Succes (f)
donderdag 8 maart 2012 om 10:33
quote:indigoblue schreef op 07 maart 2012 @ 22:22:
Lotte, ik vond het zo mooi om te lezen dat het 'gewone leven' de beste therapie is voor jou. Wat een stap vooruit, wat ben je ver gekomen het afgelopen jaar (of zijn het alweer 2 jaar sinds begin vorige topic?) ik weet nog dat Pelikaan en ik toen beiden schreven dat voor ons de beste therapie het leven zelf was en nu schrijf JIJ het! Dat je dat beseft en het zo ervaart bewijst mij dat je zo ontzettend gegroeid bent.
Ik denk nog vaak aan dat topic, heb er zoveel van geleerd.
Er worden regelmatig nieuwe topics over eetstoornissen geopend, en altijd denk ik: niet meer aan meedoen. Maar toch kan ik het steeds niet laten, het is zo onlosmakelijk met me verbonden.
Maar het gaat inderdaad goed met me, dankzij 'het leven' als therapie. Hele middagen heb ik met mijn psycholoog gepraat over 'nee durven zeggen, opkomen voor mezelf, mezelf op de eerste plaats zetten', maar met praten alleen kom je er niet. Al is de psych nog zo goed. Pas nu ik het echt in de praktijk breng (ENG!!), merk ik dat ik de voordelen ervan ga zien. Het is heerlijk om mezelf mee te laten tellen, om te laten zien dat ik mezelf ook belangrijk vind.
Daardoor gaat het eten ook beter, maar op dat gebied heb ik nog een lange weg te gaan hoor. Ik ben verslaafd aan mijn gekke gewoontes en rituelen rondom het eten. Dat loslaten is de laatste, maar ook zwaarste stap.
Lotte, ik vond het zo mooi om te lezen dat het 'gewone leven' de beste therapie is voor jou. Wat een stap vooruit, wat ben je ver gekomen het afgelopen jaar (of zijn het alweer 2 jaar sinds begin vorige topic?) ik weet nog dat Pelikaan en ik toen beiden schreven dat voor ons de beste therapie het leven zelf was en nu schrijf JIJ het! Dat je dat beseft en het zo ervaart bewijst mij dat je zo ontzettend gegroeid bent.
Ik denk nog vaak aan dat topic, heb er zoveel van geleerd.
Er worden regelmatig nieuwe topics over eetstoornissen geopend, en altijd denk ik: niet meer aan meedoen. Maar toch kan ik het steeds niet laten, het is zo onlosmakelijk met me verbonden.
Maar het gaat inderdaad goed met me, dankzij 'het leven' als therapie. Hele middagen heb ik met mijn psycholoog gepraat over 'nee durven zeggen, opkomen voor mezelf, mezelf op de eerste plaats zetten', maar met praten alleen kom je er niet. Al is de psych nog zo goed. Pas nu ik het echt in de praktijk breng (ENG!!), merk ik dat ik de voordelen ervan ga zien. Het is heerlijk om mezelf mee te laten tellen, om te laten zien dat ik mezelf ook belangrijk vind.
Daardoor gaat het eten ook beter, maar op dat gebied heb ik nog een lange weg te gaan hoor. Ik ben verslaafd aan mijn gekke gewoontes en rituelen rondom het eten. Dat loslaten is de laatste, maar ook zwaarste stap.
