Psyche
alle pijlers
Dé oplossing om van eetprobleem af te komen
vrijdag 2 maart 2012 om 22:11
Hallo,
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
zaterdag 3 maart 2012 om 17:26
Geen tips, helaas, alleen veel herkenning...
Vandaag was het weer flink raak, ik denk ook na iedere eetbui dat ik het nooooit meer ga doen....
Ik doe het vooral op het werk (daar is veel lekkers aanwezig).
Zelf ben ik meestal sterk genoeg in de supermarkt om het niet te kopen omdat ik weet dat ik er niet normaal mee om kan gaan...maargoed ik vul zelfs eetbuien met droge ontbijtkoek, en hagelslag enzo...
Het lukt me de laatste tijd wel ietstjes beter om na een eetbui mezelf min of meer te herpakken en niet de hele dag maar door te gaan met "vreten"...
Waarom ik het precies doe weet ik nog steeds niet.... ik heb wel hulp nu, maar dat lijkt het op het moment juist erger te maken.....
Vandaag was het weer flink raak, ik denk ook na iedere eetbui dat ik het nooooit meer ga doen....
Ik doe het vooral op het werk (daar is veel lekkers aanwezig).
Zelf ben ik meestal sterk genoeg in de supermarkt om het niet te kopen omdat ik weet dat ik er niet normaal mee om kan gaan...maargoed ik vul zelfs eetbuien met droge ontbijtkoek, en hagelslag enzo...
Het lukt me de laatste tijd wel ietstjes beter om na een eetbui mezelf min of meer te herpakken en niet de hele dag maar door te gaan met "vreten"...
Waarom ik het precies doe weet ik nog steeds niet.... ik heb wel hulp nu, maar dat lijkt het op het moment juist erger te maken.....
zaterdag 3 maart 2012 om 20:12
Eleine misschien is het inderdaad wel zo dat ik er te `gemakkelijk`over praat. Ik geloof ook echt wel dat het heel moeilijk is.
Dus ik denk dat als je echt iets aan je probleem wil doen dat je wel hulp moet gaan zoeken, maar dan moet je er wel 100% achter staan dat je dat wil. En wat voor hulp dat zal zijn is denk ik ook voor iedereen anders.
Wat ik alleen probeerde te zeggen is dat ik van mening ben dat er achter deze eetverslaving vaak een oorzaak zit waarom je zo veel eet en als je achter deze oorzaak kunt komen al dan niet met behulp van een professional dat het dan wellicht beter zal gaan om van je verslaving af te komen.
Dus ik denk dat als je echt iets aan je probleem wil doen dat je wel hulp moet gaan zoeken, maar dan moet je er wel 100% achter staan dat je dat wil. En wat voor hulp dat zal zijn is denk ik ook voor iedereen anders.
Wat ik alleen probeerde te zeggen is dat ik van mening ben dat er achter deze eetverslaving vaak een oorzaak zit waarom je zo veel eet en als je achter deze oorzaak kunt komen al dan niet met behulp van een professional dat het dan wellicht beter zal gaan om van je verslaving af te komen.
zaterdag 3 maart 2012 om 20:12
want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!![/quote]
Heel simpel en doeltreffend: laat morgen NU beginnen. Niet uitstellen, NU!! beginnen. Morgen is een illusie en een excuus. Doe het NU!! Echt, zo simpel kan het zijn, de knop moet om. NU!!
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!![/quote]
Heel simpel en doeltreffend: laat morgen NU beginnen. Niet uitstellen, NU!! beginnen. Morgen is een illusie en een excuus. Doe het NU!! Echt, zo simpel kan het zijn, de knop moet om. NU!!
zaterdag 3 maart 2012 om 21:19
quote:jigglez schreef op 03 maart 2012 @ 17:15:
Eleine: zwartezwanen heeft wel gelijk.
Wanneer je in therapie zit leer je namelijk ook dat voor elke eetbui in gang gezet wordt, er heel veel kleine beslismomenten zijn waar je jezelf nog kunt stoppen (je maakt bijvoorbeeld de actieve beslissing om de trip naar de supermarkt te maken, daarna de beslissing om het daar te kopen, je geeft jezelf toestemming om de eetbui te hebben, etc. etc.).
Het is echter gemakkelijker om het gedrag in stand te houden, want dat ben je (vaak al jarenlang) gewend en nieuw, gezond gedrag is eng en onbekend, daarom zeggen mensen vaak 'het is niet te stoppen'.
Wanneer je dat zegt, plaats je de situatie buiten jezelf. Terwijl je er wel degelijk invloed op kunt uitoefenen.
Zelf heb ik op heel veel momenten het gevoel er dus geen invloed op uit te kunnen oefenen, net of het automatisch gaat. Of zou ik zelf die knop omdraaien omdat ik het niet wil?
Dat vraag ik me wel eens af. Want soms besef ik héél goed dat ik op dat moment nog een keus heb en toch ga ik dan weer voor 'morgen'.
Waarom?
Wat zou daar nou een reden voor kunnen zijn. Waarom ga ik het niet aan? wat houdt mij tegen?
Is het simpelweg omdat ik het eten té lekker vindt?
waarom laat ik het steeds weer gebeuren??????
vraagmaarraak: heb je in 'algemene' psychotherapie gezeten of therapie gericht op je eetprobleem? Dat is nogal een verschil namelijk.
algemeen, heb het wel aangekaart, ben er wel met die insteeek aan begonnen maar we hebben snel het zijpad genomen.
Eleine: zwartezwanen heeft wel gelijk.
Wanneer je in therapie zit leer je namelijk ook dat voor elke eetbui in gang gezet wordt, er heel veel kleine beslismomenten zijn waar je jezelf nog kunt stoppen (je maakt bijvoorbeeld de actieve beslissing om de trip naar de supermarkt te maken, daarna de beslissing om het daar te kopen, je geeft jezelf toestemming om de eetbui te hebben, etc. etc.).
Het is echter gemakkelijker om het gedrag in stand te houden, want dat ben je (vaak al jarenlang) gewend en nieuw, gezond gedrag is eng en onbekend, daarom zeggen mensen vaak 'het is niet te stoppen'.
Wanneer je dat zegt, plaats je de situatie buiten jezelf. Terwijl je er wel degelijk invloed op kunt uitoefenen.
Zelf heb ik op heel veel momenten het gevoel er dus geen invloed op uit te kunnen oefenen, net of het automatisch gaat. Of zou ik zelf die knop omdraaien omdat ik het niet wil?
Dat vraag ik me wel eens af. Want soms besef ik héél goed dat ik op dat moment nog een keus heb en toch ga ik dan weer voor 'morgen'.
Waarom?
Wat zou daar nou een reden voor kunnen zijn. Waarom ga ik het niet aan? wat houdt mij tegen?
Is het simpelweg omdat ik het eten té lekker vindt?
waarom laat ik het steeds weer gebeuren??????
vraagmaarraak: heb je in 'algemene' psychotherapie gezeten of therapie gericht op je eetprobleem? Dat is nogal een verschil namelijk.
algemeen, heb het wel aangekaart, ben er wel met die insteeek aan begonnen maar we hebben snel het zijpad genomen.
zaterdag 3 maart 2012 om 21:22
quote:Anna_69 schreef op 03 maart 2012 @ 20:12:
want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!![/quote]
Heel simpel en doeltreffend: laat morgen NU beginnen. Niet uitstellen, NU!! beginnen. Morgen is een illusie en een excuus. Doe het NU!! Echt, zo simpel kan het zijn, de knop moet om. NU!!
Je zegt hier heel ware woorden...
zo nu en dan heb ik een moment waarop ik besef dat ik NU moet stoppen. Een scheut bleek over het eten wat ik nog heb en gaan met die banaan, dit zou misschien een doorbraak zijn!
maar dit kan (wil?) ik niet..... ik 'kan' geen eten weggooien..... dat vind ik zonde voor m'n geld
(en ik hoor jullie al denken; niet zonde voor je lichaam dan?.....is ook zo.... zo krom gaat het dus soms.....)
Allemaal bedankt voor het meedenken en delen. Dit geeft echt eyeopeners!!
want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!![/quote]
Heel simpel en doeltreffend: laat morgen NU beginnen. Niet uitstellen, NU!! beginnen. Morgen is een illusie en een excuus. Doe het NU!! Echt, zo simpel kan het zijn, de knop moet om. NU!!
Je zegt hier heel ware woorden...
zo nu en dan heb ik een moment waarop ik besef dat ik NU moet stoppen. Een scheut bleek over het eten wat ik nog heb en gaan met die banaan, dit zou misschien een doorbraak zijn!
maar dit kan (wil?) ik niet..... ik 'kan' geen eten weggooien..... dat vind ik zonde voor m'n geld
(en ik hoor jullie al denken; niet zonde voor je lichaam dan?.....is ook zo.... zo krom gaat het dus soms.....)
Allemaal bedankt voor het meedenken en delen. Dit geeft echt eyeopeners!!
zaterdag 3 maart 2012 om 21:57
quote:eleine schreef op 03 maart 2012 @ 21:46:
Vraagmaarraak, zie je het eigenlijk zitten om specifiek hulp te vragen voor je eetprobleem? Of geloof je eigenlijk dat je het zelf nog op kunt lossen?
Ik zie mezelf als een zielig figuur die zichzelf niet bijelkaar durft te rapen. Die zichzelf maar schoppen onder haar kont blijft geven maar dit eigenlijk met een veertje doet, het komt niet.
Een persoon die alle kennis in huis heeft maar die in de slachtofferrol blijft zitten (zo voel ik het niet maar ik kan niet anders dan die conclusie trekken).
Ik denk dat ik niet meer verder te helpen ben omdat ik alles al weet.....
maar ik doe het niet....
en ik weet dus niet wat ze me in de hulpverlening nog bij kunnen brengen...?....
Vraagmaarraak, zie je het eigenlijk zitten om specifiek hulp te vragen voor je eetprobleem? Of geloof je eigenlijk dat je het zelf nog op kunt lossen?
Ik zie mezelf als een zielig figuur die zichzelf niet bijelkaar durft te rapen. Die zichzelf maar schoppen onder haar kont blijft geven maar dit eigenlijk met een veertje doet, het komt niet.
Een persoon die alle kennis in huis heeft maar die in de slachtofferrol blijft zitten (zo voel ik het niet maar ik kan niet anders dan die conclusie trekken).
Ik denk dat ik niet meer verder te helpen ben omdat ik alles al weet.....
maar ik doe het niet....
en ik weet dus niet wat ze me in de hulpverlening nog bij kunnen brengen...?....
zaterdag 3 maart 2012 om 22:43
quote:vraagmaarraak schreef op 03 maart 2012 @ 21:57:
[...]
Ik zie mezelf als een zielig figuur die zichzelf niet bijelkaar durft te rapen. Die zichzelf maar schoppen onder haar kont blijft geven maar dit eigenlijk met een veertje doet, het komt niet.
Een persoon die alle kennis in huis heeft maar die in de slachtofferrol blijft zitten (zo voel ik het niet maar ik kan niet anders dan die conclusie trekken).
Ik denk dat ik niet meer verder te helpen ben omdat ik alles al weet.....
maar ik doe het niet....
en ik weet dus niet wat ze me in de hulpverlening nog bij kunnen brengen...?....
Meid, je doet niet anders dan jezelf enorme schoppen onder je hol geven.. Niks niet veertje. Je straft jezelf af met slechte gedachten over jezelf. Harder schoppen gaat echt niet helpen. Je schopt jezelf van de wal af in de sloot. Sterker nog, je vindt volgens mij eigenlijk dat je die sloot van ellende verdiend.
Het gaat niet om wat je weet. Ik weet ook heus wel dat mijn lijf niet kan teren op 400kcal per dag, en dat mijn lijf dik wordt als ik een week lang alleen maar vette troep eet.. Ik ken alle mechanismen tot in de puntjes. Ik studeer geneeskunde en heb al mijn boeken er op nageplozen. Ik zou beter moeten weten maar zit vast in het patroon.
Wat je zult leren in therapie is omgaan met je gedachten, omgaan met de dwang en je patronen te doorbreken.
En dat is niet zwak. Sterker nog, in therapie gaan is de grootste (goede en werkzame!) schop onder je kont die je jezelf kunt geven. Het is namelijk een stuk moeilijker dan aanmodderen met waar je mee bezig bent.
Vind je dat je het verdient om hier vanaf te komen? Of vind je eigenlijk dat je het verdient om je zo kut te voelen?
[...]
Ik zie mezelf als een zielig figuur die zichzelf niet bijelkaar durft te rapen. Die zichzelf maar schoppen onder haar kont blijft geven maar dit eigenlijk met een veertje doet, het komt niet.
Een persoon die alle kennis in huis heeft maar die in de slachtofferrol blijft zitten (zo voel ik het niet maar ik kan niet anders dan die conclusie trekken).
Ik denk dat ik niet meer verder te helpen ben omdat ik alles al weet.....
maar ik doe het niet....
en ik weet dus niet wat ze me in de hulpverlening nog bij kunnen brengen...?....
Meid, je doet niet anders dan jezelf enorme schoppen onder je hol geven.. Niks niet veertje. Je straft jezelf af met slechte gedachten over jezelf. Harder schoppen gaat echt niet helpen. Je schopt jezelf van de wal af in de sloot. Sterker nog, je vindt volgens mij eigenlijk dat je die sloot van ellende verdiend.
Het gaat niet om wat je weet. Ik weet ook heus wel dat mijn lijf niet kan teren op 400kcal per dag, en dat mijn lijf dik wordt als ik een week lang alleen maar vette troep eet.. Ik ken alle mechanismen tot in de puntjes. Ik studeer geneeskunde en heb al mijn boeken er op nageplozen. Ik zou beter moeten weten maar zit vast in het patroon.
Wat je zult leren in therapie is omgaan met je gedachten, omgaan met de dwang en je patronen te doorbreken.
En dat is niet zwak. Sterker nog, in therapie gaan is de grootste (goede en werkzame!) schop onder je kont die je jezelf kunt geven. Het is namelijk een stuk moeilijker dan aanmodderen met waar je mee bezig bent.
Vind je dat je het verdient om hier vanaf te komen? Of vind je eigenlijk dat je het verdient om je zo kut te voelen?
zondag 4 maart 2012 om 02:03
Het is inzicht én discipline. En daarnaast goed voor jezelf zorgen, zowel fysiek als emotioneel (moet je natuurlijk eerst ontdekken wat dat inhoudt...)
Eleine heeft gelijk, het gaat niet om discipline. Maar een valkuil van een verslaving overwinnen is dat je denkt dat het niks met discipline te maken heeft en dat het dus geen discipline kost. Niets is minder waar. Je moet eerst inzicht hebben in je eetgedrag en alles wat daarbij komt kijken. Daarna moet je toch echt wel de discipline opbrengen om inzicht om te zetten in handelen. Dat je het inzicht hebt betekent niet dat het voortaan vanzelf gaat, die verwachting is juist een valkuil waardoor je te snel het gevoel van falen zal hebben. (je weet hoe het komt dat je eet en toch blijf je het doen, overkomt het je weer, je voelt je dus slecht omdat het niet lukt en machteloos omdat het ondanks je inzichten ook niet lukt)
Ga eens bijhouden wat je denkt en voelt rondom eetmomenten. Als je drang krijgt om te eten dwing jezelf (discipline!) om eerst een moment te nemen om bij jezelf te onderzoeken en op te schrijven waarom je nu per se dat moet eten. Verwacht niet meteen dat het lukt om dan toch niet te eten, maar als dat wel lukt is het mooi meegenomen. Ga eerst maar eens in kaart brengen hoe je eetgedrag eruit ziet en hoe je je daarbij voelt.
Verwijt jezelf niks als het weer eens misgaat. Stop met het schuldgevoel, daarvan ga je alleen meer eten. Besef dat je eet om een reden, een reden die je nog niet weet en dus ook nog niet zoveel aan kan doen. Maar je bent bezig hier zicht op te krijgen, gun jezelf die tijd.
Zorg dat je ook voldoende eet en mag eten van jezelf. Goede maaltijden en regelmatig eten.bstreng zijn voor jezelf en proberen af te vallen op dit moment zal eerder tot eetbuien leiden. Creëer rust en regelmaat in je eetpatroon, neem ook echt de tijd om te eten.
Daarna, als je meer weet over het hoe en waarom van je eetbuien kan je strategieën bedenken om deze tegen te gaan. Daar heb je ook weer je discipline nodig, inzicht maakt het makkelijker en duidelijker, maar de momenten waarop je de drang voelt om eten zullen er nog steeds zijn, het vraagt dan naast kennis en inzicht ook echt discipline om je aan je afspraken met jezelf te houden en niet toe te geven aan de drang. Het gaat om het afleren van een hardnekkige gewoonte, een verslaving, dat kost tijd. Je moet nieuwe gewoontes vormen en dat kost veel tijd en moeite; inzicht én discipline.
Gun jezelf vooral de tijd hiervoor, dat is al een schuldgevoel minder. Het zal nu eenmaal niet van de een op de andere dag lukken. Helaas.
Veel succes!
Eleine heeft gelijk, het gaat niet om discipline. Maar een valkuil van een verslaving overwinnen is dat je denkt dat het niks met discipline te maken heeft en dat het dus geen discipline kost. Niets is minder waar. Je moet eerst inzicht hebben in je eetgedrag en alles wat daarbij komt kijken. Daarna moet je toch echt wel de discipline opbrengen om inzicht om te zetten in handelen. Dat je het inzicht hebt betekent niet dat het voortaan vanzelf gaat, die verwachting is juist een valkuil waardoor je te snel het gevoel van falen zal hebben. (je weet hoe het komt dat je eet en toch blijf je het doen, overkomt het je weer, je voelt je dus slecht omdat het niet lukt en machteloos omdat het ondanks je inzichten ook niet lukt)
Ga eens bijhouden wat je denkt en voelt rondom eetmomenten. Als je drang krijgt om te eten dwing jezelf (discipline!) om eerst een moment te nemen om bij jezelf te onderzoeken en op te schrijven waarom je nu per se dat moet eten. Verwacht niet meteen dat het lukt om dan toch niet te eten, maar als dat wel lukt is het mooi meegenomen. Ga eerst maar eens in kaart brengen hoe je eetgedrag eruit ziet en hoe je je daarbij voelt.
Verwijt jezelf niks als het weer eens misgaat. Stop met het schuldgevoel, daarvan ga je alleen meer eten. Besef dat je eet om een reden, een reden die je nog niet weet en dus ook nog niet zoveel aan kan doen. Maar je bent bezig hier zicht op te krijgen, gun jezelf die tijd.
Zorg dat je ook voldoende eet en mag eten van jezelf. Goede maaltijden en regelmatig eten.bstreng zijn voor jezelf en proberen af te vallen op dit moment zal eerder tot eetbuien leiden. Creëer rust en regelmaat in je eetpatroon, neem ook echt de tijd om te eten.
Daarna, als je meer weet over het hoe en waarom van je eetbuien kan je strategieën bedenken om deze tegen te gaan. Daar heb je ook weer je discipline nodig, inzicht maakt het makkelijker en duidelijker, maar de momenten waarop je de drang voelt om eten zullen er nog steeds zijn, het vraagt dan naast kennis en inzicht ook echt discipline om je aan je afspraken met jezelf te houden en niet toe te geven aan de drang. Het gaat om het afleren van een hardnekkige gewoonte, een verslaving, dat kost tijd. Je moet nieuwe gewoontes vormen en dat kost veel tijd en moeite; inzicht én discipline.
Gun jezelf vooral de tijd hiervoor, dat is al een schuldgevoel minder. Het zal nu eenmaal niet van de een op de andere dag lukken. Helaas.
Veel succes!
zondag 4 maart 2012 om 02:11
quote:vraagmaarraak schreef op 03 maart 2012 @ 21:57:
[...]
Ik zie mezelf als een zielig figuur die zichzelf niet bijelkaar durft te rapen. Die zichzelf maar schoppen onder haar kont blijft geven maar dit eigenlijk met een veertje doet, het komt niet.
Een persoon die alle kennis in huis heeft maar die in de slachtofferrol blijft zitten (zo voel ik het niet maar ik kan niet anders dan die conclusie trekken).
Ik denk dat ik niet meer verder te helpen ben omdat ik alles al weet.....
maar ik doe het niet....
en ik weet dus niet wat ze me in de hulpverlening nog bij kunnen brengen...?....Dit dus. Met deze gedachten help je jezelf richting nog een eetbui. Spreek met jezelf af dat je liever over jezelf gaat denken.je hebt een eetprobleem waardoor je blijft eten. Je weet nog niet hoe dat komt, maar gaat je best doen daar meer inzicht in te krijgen. Je gaat dus niet meer boos op jezelf zijn hierover, maar helpend en steunend. Het is juist heel vervelend voor jou dat je zo gevangen zit, alleen knokken en vechten ertegen gaat nooit helpen, eerst inzicht en kennis opdoen. En dat heeft tijd nodig.
[...]
Ik zie mezelf als een zielig figuur die zichzelf niet bijelkaar durft te rapen. Die zichzelf maar schoppen onder haar kont blijft geven maar dit eigenlijk met een veertje doet, het komt niet.
Een persoon die alle kennis in huis heeft maar die in de slachtofferrol blijft zitten (zo voel ik het niet maar ik kan niet anders dan die conclusie trekken).
Ik denk dat ik niet meer verder te helpen ben omdat ik alles al weet.....
maar ik doe het niet....
en ik weet dus niet wat ze me in de hulpverlening nog bij kunnen brengen...?....Dit dus. Met deze gedachten help je jezelf richting nog een eetbui. Spreek met jezelf af dat je liever over jezelf gaat denken.je hebt een eetprobleem waardoor je blijft eten. Je weet nog niet hoe dat komt, maar gaat je best doen daar meer inzicht in te krijgen. Je gaat dus niet meer boos op jezelf zijn hierover, maar helpend en steunend. Het is juist heel vervelend voor jou dat je zo gevangen zit, alleen knokken en vechten ertegen gaat nooit helpen, eerst inzicht en kennis opdoen. En dat heeft tijd nodig.
zondag 4 maart 2012 om 09:18
quote:indigoblue schreef op 04 maart 2012 @ 02:11:
[...]
Het is juist heel vervelend voor jou dat je zo gevangen zit, alleen knokken en vechten ertegen gaat nooit helpen, eerst inzicht en kennis opdoen. En dat heeft tijd nodig.Mooie posts Indigo. Je hebt gelijk, puur op discipline komen mensen niet van eetstoornissen af. Maar uiteindelijk is het wel nodig om je aan je afspraken te houden. Ik wil richting TO nogmaals benadrukken hoe veel "makkelijker" dit is met prof. hulp.
[...]
Het is juist heel vervelend voor jou dat je zo gevangen zit, alleen knokken en vechten ertegen gaat nooit helpen, eerst inzicht en kennis opdoen. En dat heeft tijd nodig.Mooie posts Indigo. Je hebt gelijk, puur op discipline komen mensen niet van eetstoornissen af. Maar uiteindelijk is het wel nodig om je aan je afspraken te houden. Ik wil richting TO nogmaals benadrukken hoe veel "makkelijker" dit is met prof. hulp.
zondag 4 maart 2012 om 16:55
quote:indigoblue schreef op 04 maart 2012 @ 02:11:
[...]
Dit dus. Met deze gedachten help je jezelf richting nog een eetbui. Spreek met jezelf af dat je liever over jezelf gaat denken.je hebt een eetprobleem waardoor je blijft eten. Je weet nog niet hoe dat komt, maar gaat je best doen daar meer inzicht in te krijgen. Je gaat dus niet meer boos op jezelf zijn hierover, maar helpend en steunend. Het is juist heel vervelend voor jou dat je zo gevangen zit, alleen knokken en vechten ertegen gaat nooit helpen, eerst inzicht en kennis opdoen. En dat heeft tijd nodig.
Bedankt voor jouw posts!! Heel duidelijke, zinvolle informatie en heel goed voor mij om dit te lezen. In grote lijnen is dit ook wat ik wel besproken heb met een psycholoog en ook hier werd opgemerkt dat ik de streng ben voor mezelf, dat kwaad worden enz niet helpt maar het juist erger maakt.
Ik moet milder worden.
Toch vind ik dit heel moeilijk. Ik heb al heel veel inzichten, maar het stukje discipline om inzichten tot daden om te zetten dat mist blijkbaar.
En bij het ontbreken van discipline zegt men (in het algemeen); een schop onder je kont heb je nodig.....
dus tja, daarom blijf ik kwaad op mezelf.....het omzetten in daden is het enige wat me te doen staat......
Nogmaals reuze bedankt dat je de moeite hebt genomen om dit allemaal te posten, heel waardevol!!!
[...]
Dit dus. Met deze gedachten help je jezelf richting nog een eetbui. Spreek met jezelf af dat je liever over jezelf gaat denken.je hebt een eetprobleem waardoor je blijft eten. Je weet nog niet hoe dat komt, maar gaat je best doen daar meer inzicht in te krijgen. Je gaat dus niet meer boos op jezelf zijn hierover, maar helpend en steunend. Het is juist heel vervelend voor jou dat je zo gevangen zit, alleen knokken en vechten ertegen gaat nooit helpen, eerst inzicht en kennis opdoen. En dat heeft tijd nodig.
Bedankt voor jouw posts!! Heel duidelijke, zinvolle informatie en heel goed voor mij om dit te lezen. In grote lijnen is dit ook wat ik wel besproken heb met een psycholoog en ook hier werd opgemerkt dat ik de streng ben voor mezelf, dat kwaad worden enz niet helpt maar het juist erger maakt.
Ik moet milder worden.
Toch vind ik dit heel moeilijk. Ik heb al heel veel inzichten, maar het stukje discipline om inzichten tot daden om te zetten dat mist blijkbaar.
En bij het ontbreken van discipline zegt men (in het algemeen); een schop onder je kont heb je nodig.....
dus tja, daarom blijf ik kwaad op mezelf.....het omzetten in daden is het enige wat me te doen staat......
Nogmaals reuze bedankt dat je de moeite hebt genomen om dit allemaal te posten, heel waardevol!!!
zondag 4 maart 2012 om 17:00
quote:eleine schreef op 04 maart 2012 @ 09:18:
[...]
@Eleine, ik ben eigenlijk heel benieuwd naar jouw ervaringen. Jij hebt hulp begrijp ik uit jouw posts.
HEt stuk wat Indigo schrijft is volgens mij de basis die je moet weten voordat je verder kunt met je probleem.
Is dit ook jouw mening?
Ik bedoel eigenlijk; leer jij in je therapie iets waar je echt iets aan hebt buiten het stuk om van Indigo?
Ik vraag dit omdat ik dus voor mijn gevoel alles al weet en ik niet weet wat iemand mij nog kan leren....(ben niet eigenwijs hoor
maar ik bedoel; tja, als ik eet omdat ik mij alleen voel, dan moet ik of afleiding zoeken zodat ik me niet alleen voel of ik moet het gevoel van alleen zijn accepteren. Door het te accepteren verdwijnt te onrust...
Dit zijn de twee soorten van benaderen die ik verwacht....of zijn er nog andere volgens jullie?
[...]
@Eleine, ik ben eigenlijk heel benieuwd naar jouw ervaringen. Jij hebt hulp begrijp ik uit jouw posts.
HEt stuk wat Indigo schrijft is volgens mij de basis die je moet weten voordat je verder kunt met je probleem.
Is dit ook jouw mening?
Ik bedoel eigenlijk; leer jij in je therapie iets waar je echt iets aan hebt buiten het stuk om van Indigo?
Ik vraag dit omdat ik dus voor mijn gevoel alles al weet en ik niet weet wat iemand mij nog kan leren....(ben niet eigenwijs hoor
maar ik bedoel; tja, als ik eet omdat ik mij alleen voel, dan moet ik of afleiding zoeken zodat ik me niet alleen voel of ik moet het gevoel van alleen zijn accepteren. Door het te accepteren verdwijnt te onrust...
Dit zijn de twee soorten van benaderen die ik verwacht....of zijn er nog andere volgens jullie?
zondag 4 maart 2012 om 17:20
quote:vraagmaarraak schreef op 04 maart 2012 @ 17:00:
[...]
@Eleine, ik ben eigenlijk heel benieuwd naar jouw ervaringen. Jij hebt hulp begrijp ik uit jouw posts.
HEt stuk wat Indigo schrijft is volgens mij de basis die je moet weten voordat je verder kunt met je probleem.
Is dit ook jouw mening?
Ik bedoel eigenlijk; leer jij in je therapie iets waar je echt iets aan hebt buiten het stuk om van Indigo?
Wat Indigo zegt is inderdaad de basis. Maar die had ik zelf ook allang bedacht. Het punt van professionele hulp is bij mij meer dat ik deze dingen stapje voor stapje aanpak (ik ben geneigd om alles in 1x te doen en dan gaat het dus mis). Met een prof kunnen bespreken welke stappen voor mij haalbaar zijn en dát uitbouwen. Ook omgaan met de tegenslagen die het afbreken van je eetstoornis met zich mee brengt. Zorgen dat ik dan niet weer doorsla omdat ik "gefaald" heb.
Als ik de weg eventjes helemaal kwijt ben, zet mijn psych mij weer met beide benen op de grond en geeft nieuwe handvatten om alsnog mijn doelen te bereiken. Of ze, indien nodig, aan te passen.
Ze pushed me waar ik dat nodig heb. Remt me waar ik te hard ga en zorgt er op die manier voornamelijk voor dat ik mijn doelen ook echt háál en dat ik niet opgeef.
Voorbeeldje: De afgelopen 2 weken heb ik mezelf weer een aantal keren goed volgevreten. Daarvoor ging het zó goed.. En toen ineens BAM.. Een paar eetbuien, een paar kg's er aan, dikke paniek (letterlijk).
Vrijdag had ik een afspraak bij de psych staan. Ik ging er heen met lood in mijn schoenen. Ik had mijn eetdagboek niet bijgehouden (had de energie er niet voor en kon de confrontatie niet aan), had weer last van paniekaanvallen, voelde me down. Ik ging er weg met een nieuwe afspraak. "Slechts 1 bord avondeten par avond" (mijn eetbuien bestonden uit meerdere porties van wat voor maaltijd dan ook. Ontbijt, lunch, avond)..
Het klinkt een beetje belachelijk, alsof ik een klein kind ben, maar een afspraak met haar is anders dan een afspraak met jezelf. Als ik een afspraak met mezelf had gemaakt dan was het geweest "Je mag 2 crackers bij het ontbijt, 2 broodjes bij de lunch, 1 bord avondeten en niets tussendoor." Dat was me sowieso niet gelukt--> falen-->down-->meer eetbuien.
En vooral ook: baat het niet dan schaadt het niet!
Ik neem aan dat je zelf, met je eigen kennis, al vaak genoeg geprobeerd hebt om normaal om te leren gaan met eten? Is dat gelukt? Nee.. Volgende optie
.
[...]
@Eleine, ik ben eigenlijk heel benieuwd naar jouw ervaringen. Jij hebt hulp begrijp ik uit jouw posts.
HEt stuk wat Indigo schrijft is volgens mij de basis die je moet weten voordat je verder kunt met je probleem.
Is dit ook jouw mening?
Ik bedoel eigenlijk; leer jij in je therapie iets waar je echt iets aan hebt buiten het stuk om van Indigo?
Wat Indigo zegt is inderdaad de basis. Maar die had ik zelf ook allang bedacht. Het punt van professionele hulp is bij mij meer dat ik deze dingen stapje voor stapje aanpak (ik ben geneigd om alles in 1x te doen en dan gaat het dus mis). Met een prof kunnen bespreken welke stappen voor mij haalbaar zijn en dát uitbouwen. Ook omgaan met de tegenslagen die het afbreken van je eetstoornis met zich mee brengt. Zorgen dat ik dan niet weer doorsla omdat ik "gefaald" heb.
Als ik de weg eventjes helemaal kwijt ben, zet mijn psych mij weer met beide benen op de grond en geeft nieuwe handvatten om alsnog mijn doelen te bereiken. Of ze, indien nodig, aan te passen.
Ze pushed me waar ik dat nodig heb. Remt me waar ik te hard ga en zorgt er op die manier voornamelijk voor dat ik mijn doelen ook echt háál en dat ik niet opgeef.
Voorbeeldje: De afgelopen 2 weken heb ik mezelf weer een aantal keren goed volgevreten. Daarvoor ging het zó goed.. En toen ineens BAM.. Een paar eetbuien, een paar kg's er aan, dikke paniek (letterlijk).
Vrijdag had ik een afspraak bij de psych staan. Ik ging er heen met lood in mijn schoenen. Ik had mijn eetdagboek niet bijgehouden (had de energie er niet voor en kon de confrontatie niet aan), had weer last van paniekaanvallen, voelde me down. Ik ging er weg met een nieuwe afspraak. "Slechts 1 bord avondeten par avond" (mijn eetbuien bestonden uit meerdere porties van wat voor maaltijd dan ook. Ontbijt, lunch, avond)..
Het klinkt een beetje belachelijk, alsof ik een klein kind ben, maar een afspraak met haar is anders dan een afspraak met jezelf. Als ik een afspraak met mezelf had gemaakt dan was het geweest "Je mag 2 crackers bij het ontbijt, 2 broodjes bij de lunch, 1 bord avondeten en niets tussendoor." Dat was me sowieso niet gelukt--> falen-->down-->meer eetbuien.
En vooral ook: baat het niet dan schaadt het niet!
Ik neem aan dat je zelf, met je eigen kennis, al vaak genoeg geprobeerd hebt om normaal om te leren gaan met eten? Is dat gelukt? Nee.. Volgende optie
.
zondag 4 maart 2012 om 17:32
quote:vraagmaarraak schreef op 04 maart 2012 @ 17:00:
[...]
maar ik bedoel; tja, als ik eet omdat ik mij alleen voel, dan moet ik of afleiding zoeken zodat ik me niet alleen voel of ik moet het gevoel van alleen zijn accepteren. Door het te accepteren verdwijnt te onrust...
Dit zijn de twee soorten van benaderen die ik verwacht....of zijn er nog andere volgens jullie?
En hoe accepteer je dat dan? (Om maar iets te noemen waar je handvatten voor kunt krijgen dmv een psych).
Ik bewonder het hoor! Dat je vind dat je het zelf af zou moeten kunnen. Ik vind het alleen een soort van zelfkastijding ..
Wat voor mij het aller belangrijkste is van onder begeleiding zijn bij een psycholoog, is dat zij een objectief beeld heeft van mijn doelen, de grootte van de stappen die ik maak en mijn progressie.
Zij zorgt dat ik geen "domme" dingen doe terwijl ik mezelf richting mijn doelen klauter..
Stel jezelf voor dat je een berg aan het beklimmen bent. Je hebt wel 100 boeken over bergbeklimmen gelezen en je kent de theorie tot in de puntjes. Je bent halverwege op die berg. Je ziet een kei waar je je aan vast kunt houden. Hij is wel vrij hoog, maar JIJ moet dat heus wel kunnen.. Je grijpt de steen, maar hij is toch te ver weg en je dondert het hele eind naar beneden.. Beneden moet je weer opnieuw beginnen..
Stel je nu eens voor dat er een goed opgeleide instructeur was geweest. Een die al vaker klimmers zoals jij heeft geholpen. Hij/zij ziet je reiken naar die steen en zegt "Stop! Die is de hoog, pak die daar maar! Links van je..".. Je doet wat je gezegd wordt en komt op een gegeven moment langs die "hoge" steen die je eerst wilde pakken. Het duurde nu iets langer, maar je gaat die steen voorbij. Gestaag richting de top. En zelfs als je wel valt, dan hang je altijd nog aan het koord van je instructeur. Hij/zij zorgt ervoor dat je niet zo diep valt en leert je hoe je jezelf weer kunt herpakken.
Snap je nu wat ik bedoel? Jij doet het werk, jij doet de moeite.. Maar met een beetje sturing van een prof. donder je niet zo vaak van die berg af en hoef je niet steeds opnieuw te beginnen. En dat opnieuw beginnen... Dat is het "morgen doe ik het beter" moment....
[...]
maar ik bedoel; tja, als ik eet omdat ik mij alleen voel, dan moet ik of afleiding zoeken zodat ik me niet alleen voel of ik moet het gevoel van alleen zijn accepteren. Door het te accepteren verdwijnt te onrust...
Dit zijn de twee soorten van benaderen die ik verwacht....of zijn er nog andere volgens jullie?
En hoe accepteer je dat dan? (Om maar iets te noemen waar je handvatten voor kunt krijgen dmv een psych).
Ik bewonder het hoor! Dat je vind dat je het zelf af zou moeten kunnen. Ik vind het alleen een soort van zelfkastijding ..
Wat voor mij het aller belangrijkste is van onder begeleiding zijn bij een psycholoog, is dat zij een objectief beeld heeft van mijn doelen, de grootte van de stappen die ik maak en mijn progressie.
Zij zorgt dat ik geen "domme" dingen doe terwijl ik mezelf richting mijn doelen klauter..
Stel jezelf voor dat je een berg aan het beklimmen bent. Je hebt wel 100 boeken over bergbeklimmen gelezen en je kent de theorie tot in de puntjes. Je bent halverwege op die berg. Je ziet een kei waar je je aan vast kunt houden. Hij is wel vrij hoog, maar JIJ moet dat heus wel kunnen.. Je grijpt de steen, maar hij is toch te ver weg en je dondert het hele eind naar beneden.. Beneden moet je weer opnieuw beginnen..
Stel je nu eens voor dat er een goed opgeleide instructeur was geweest. Een die al vaker klimmers zoals jij heeft geholpen. Hij/zij ziet je reiken naar die steen en zegt "Stop! Die is de hoog, pak die daar maar! Links van je..".. Je doet wat je gezegd wordt en komt op een gegeven moment langs die "hoge" steen die je eerst wilde pakken. Het duurde nu iets langer, maar je gaat die steen voorbij. Gestaag richting de top. En zelfs als je wel valt, dan hang je altijd nog aan het koord van je instructeur. Hij/zij zorgt ervoor dat je niet zo diep valt en leert je hoe je jezelf weer kunt herpakken.
Snap je nu wat ik bedoel? Jij doet het werk, jij doet de moeite.. Maar met een beetje sturing van een prof. donder je niet zo vaak van die berg af en hoef je niet steeds opnieuw te beginnen. En dat opnieuw beginnen... Dat is het "morgen doe ik het beter" moment....
zondag 4 maart 2012 om 17:56
Mooie posts, Eleine.
Ik kan me daar helemaal bij aansluiten.
Ook ik wist alles van calorieën en dacht dat ik mezelf maar gewoon een schop onder mijn kont moest geven.
Dan zou alles immers beter worden?
Zo makkelijk gaat het dus niet.
En dat 'knop omzetten' verhaal vind ik eigenlijk zelfs demotiverend, want het impliceert dat je daarna nooit meer de fout in zal gaan.
Als je daar in gelooft, zul je nog van een koude kermis thuis komen..
Je kunt wel weten dat je milder moet worden, maar het is ook nodig dat iemand je daaraan houdt en inderdaad afremt waar nodig. Ik ben nog steeds geneigd om doelen te hoog te stellen en dat doe ik soms ook, en heb feedback vanuit mijn omgeving nodig om te begrijpen dat ik niet faal maar toch nog vooruit ga.
Zonder psychologische hulp was ik hier nooit gekomen, en het is nu nog een gevecht!
Ik kan me daar helemaal bij aansluiten.
Ook ik wist alles van calorieën en dacht dat ik mezelf maar gewoon een schop onder mijn kont moest geven.
Dan zou alles immers beter worden?
Zo makkelijk gaat het dus niet.
En dat 'knop omzetten' verhaal vind ik eigenlijk zelfs demotiverend, want het impliceert dat je daarna nooit meer de fout in zal gaan.
Als je daar in gelooft, zul je nog van een koude kermis thuis komen..
Je kunt wel weten dat je milder moet worden, maar het is ook nodig dat iemand je daaraan houdt en inderdaad afremt waar nodig. Ik ben nog steeds geneigd om doelen te hoog te stellen en dat doe ik soms ook, en heb feedback vanuit mijn omgeving nodig om te begrijpen dat ik niet faal maar toch nog vooruit ga.
Zonder psychologische hulp was ik hier nooit gekomen, en het is nu nog een gevecht!
zondag 4 maart 2012 om 20:51
quote:eleine schreef op 04 maart 2012 @ 17:20:
[...]
Het klinkt een beetje belachelijk, alsof ik een klein kind ben, maar een afspraak met haar is anders dan een afspraak met jezelf.
Bedankt voor het delen van jouw ervaringen, heel fijn! Je omschrijft het ook heel erg mooi, wat het beklimmen van de berg betreft enzo....
Jouw zin die ik gequote heb, is voor mij misschien wel de grootste reden waarom ik mezelf tegenhoudt.
Ik wil niet als een 'mindere' op de bank zitten knikken 'ja psych, nee psych, helemaal gelijk in, moet ik niet meer doen, inderdaad...
Oke, ik ga er deze week weer tegenaan....
en dan het gevoel hebben dat ik het indirect voor haar doe....
Ik word een beetje afhankelijk als ik hulp heb, heb dan ook het gevoel dat ik het alleen kan mét hulp en zodra ik hjet zelf moet doen, dat het dan niet meer 'hoeft' omdat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen ofzo...\
klinkt misschien een beetje vaag?......
Ik ben teveel met de buitenwereld en anderen bezig, mijn intrinsieke motivatie lijkt niet heel groot (alhoewel....ik wil DOLgraag van mijn eetgedoe af....)
ik ben 'volwassen' en vind dus dat ik het eindelijk zelf moet kunnen, daarnaast denk ik dat de psych niet op me zit te wachten, ik kan nl. voor anderen denken...hahaha....
komtie:
'oh nee.....komt ze daar nou alweer over zeuren? ik heb het haar al zovaak gezegd; ze moet gewoon leren loslaten, dan komt het vanzelf...... luister naar je lichaam, leer voelen enz enz.... moet ik het haar nou nog 100x gaan vertellen?...zucht...'
zoeits zal ze dus denken
[...]
Het klinkt een beetje belachelijk, alsof ik een klein kind ben, maar een afspraak met haar is anders dan een afspraak met jezelf.
Bedankt voor het delen van jouw ervaringen, heel fijn! Je omschrijft het ook heel erg mooi, wat het beklimmen van de berg betreft enzo....
Jouw zin die ik gequote heb, is voor mij misschien wel de grootste reden waarom ik mezelf tegenhoudt.
Ik wil niet als een 'mindere' op de bank zitten knikken 'ja psych, nee psych, helemaal gelijk in, moet ik niet meer doen, inderdaad...
Oke, ik ga er deze week weer tegenaan....
en dan het gevoel hebben dat ik het indirect voor haar doe....
Ik word een beetje afhankelijk als ik hulp heb, heb dan ook het gevoel dat ik het alleen kan mét hulp en zodra ik hjet zelf moet doen, dat het dan niet meer 'hoeft' omdat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen ofzo...\
klinkt misschien een beetje vaag?......
Ik ben teveel met de buitenwereld en anderen bezig, mijn intrinsieke motivatie lijkt niet heel groot (alhoewel....ik wil DOLgraag van mijn eetgedoe af....)
ik ben 'volwassen' en vind dus dat ik het eindelijk zelf moet kunnen, daarnaast denk ik dat de psych niet op me zit te wachten, ik kan nl. voor anderen denken...hahaha....
komtie:
'oh nee.....komt ze daar nou alweer over zeuren? ik heb het haar al zovaak gezegd; ze moet gewoon leren loslaten, dan komt het vanzelf...... luister naar je lichaam, leer voelen enz enz.... moet ik het haar nou nog 100x gaan vertellen?...zucht...'
zoeits zal ze dus denken
zondag 4 maart 2012 om 21:00
quote:vraagmaarraak schreef op 04 maart 2012 @ 20:51:
[...]
Bedankt voor het delen van jouw ervaringen, heel fijn! Je omschrijft het ook heel erg mooi, wat het beklimmen van de berg betreft enzo....
Jouw zin die ik gequote heb, is voor mij misschien wel de grootste reden waarom ik mezelf tegenhoudt.
Ik wil niet als een 'mindere' op de bank zitten knikken 'ja psych, nee psych, helemaal gelijk in, moet ik niet meer doen, inderdaad...
Geen idee wat voor psych jij (gehad) hebt, maar dat is écht niet hoe het bij mijn sessies er aan toe gaat. Als ik een kleuterjuf zoek dan ga ik wel naar een basisschool . Overigens vind ik het niet raar dat ik dingen leer van mijn psych. Zij heeft er voor gestudeerd. Ik niet. Als ik straks arts ben en zij heeft medische hulp nodig zal ze ook dingen van mij aan moeten nemen. Accepteren dat een ander meer kennis heeft over bepaalde psychologische mechanismen is toch niet zo vreemd?
Oke, ik ga er deze week weer tegenaan....
en dan het gevoel hebben dat ik het indirect voor haar doe....
Tjah, ik zit daar héél sterk met het idee dat ik dit voor mezelf doe. Ik ben ook eerlijk over alles, heb geen schaamte naar haar (ook niet als ze mij confronteert met nare eigenschappen die ik naar mezelf uit (ik ben bijvoorbeeld vrij ijdel)) Zij zit daar voor mij, en mijn zorgverzekering betaalt haar om mij te helpen. Ik betaal zorgverzekering, dus...... je snapt het riedeltje wel ..
Ik word een beetje afhankelijk als ik hulp heb, heb dan ook het gevoel dat ik het alleen kan mét hulp en zodra ik hjet zelf moet doen, dat het dan niet meer 'hoeft' omdat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen ofzo...
klinkt misschien een beetje vaag?......
Je bent bang dat je straks alleen maar "beter" bent omdat je het voor haar gedaan hebt, en dat je, zodra de therapie weer stopt, compleet terug valt?
Ik ben teveel met de buitenwereld en anderen bezig, mijn intrinsieke motivatie lijkt niet heel groot (alhoewel....ik wil DOLgraag van mijn eetgedoe af....)
Je wilt zelf dolgraag. Maar je bent bang dat je het voor je psych doet ipv voor jezelf.. Zie je dat dit eigenlijk een beetje met elkaar botst?
ik ben 'volwassen' en vind dus dat ik het eindelijk zelf moet kunnen, daarnaast denk ik dat de psych niet op me zit te wachten, ik kan nl. voor anderen denken...hahaha....
Nah, ze moet toch werken . Ongeacht welke cliënt op de bank voor ze zit.. En je hebt overduidelijk een probleem, anders was je al van je stoornis af geweest .
komtie:
'oh nee.....komt ze daar nou alweer over zeuren? ik heb het haar al zovaak gezegd; ze moet gewoon leren loslaten, dan komt het vanzelf...... luister naar je lichaam, leer voelen enz enz.... moet ik het haar nou nog 100x gaan vertellen?...zucht...'
zoeits zal ze dus denken :PJa, ze gaat het je 100x vertellen als jij het 100x moet horen. Je psych is objectief he! En nee, daar zal ze niet bij zuchten .
[...]
Bedankt voor het delen van jouw ervaringen, heel fijn! Je omschrijft het ook heel erg mooi, wat het beklimmen van de berg betreft enzo....
Jouw zin die ik gequote heb, is voor mij misschien wel de grootste reden waarom ik mezelf tegenhoudt.
Ik wil niet als een 'mindere' op de bank zitten knikken 'ja psych, nee psych, helemaal gelijk in, moet ik niet meer doen, inderdaad...
Geen idee wat voor psych jij (gehad) hebt, maar dat is écht niet hoe het bij mijn sessies er aan toe gaat. Als ik een kleuterjuf zoek dan ga ik wel naar een basisschool . Overigens vind ik het niet raar dat ik dingen leer van mijn psych. Zij heeft er voor gestudeerd. Ik niet. Als ik straks arts ben en zij heeft medische hulp nodig zal ze ook dingen van mij aan moeten nemen. Accepteren dat een ander meer kennis heeft over bepaalde psychologische mechanismen is toch niet zo vreemd?
Oke, ik ga er deze week weer tegenaan....
en dan het gevoel hebben dat ik het indirect voor haar doe....
Tjah, ik zit daar héél sterk met het idee dat ik dit voor mezelf doe. Ik ben ook eerlijk over alles, heb geen schaamte naar haar (ook niet als ze mij confronteert met nare eigenschappen die ik naar mezelf uit (ik ben bijvoorbeeld vrij ijdel)) Zij zit daar voor mij, en mijn zorgverzekering betaalt haar om mij te helpen. Ik betaal zorgverzekering, dus...... je snapt het riedeltje wel
..Ik word een beetje afhankelijk als ik hulp heb, heb dan ook het gevoel dat ik het alleen kan mét hulp en zodra ik hjet zelf moet doen, dat het dan niet meer 'hoeft' omdat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen ofzo...
klinkt misschien een beetje vaag?......
Je bent bang dat je straks alleen maar "beter" bent omdat je het voor haar gedaan hebt, en dat je, zodra de therapie weer stopt, compleet terug valt?
Ik ben teveel met de buitenwereld en anderen bezig, mijn intrinsieke motivatie lijkt niet heel groot (alhoewel....ik wil DOLgraag van mijn eetgedoe af....)
Je wilt zelf dolgraag. Maar je bent bang dat je het voor je psych doet ipv voor jezelf.. Zie je dat dit eigenlijk een beetje met elkaar botst?
ik ben 'volwassen' en vind dus dat ik het eindelijk zelf moet kunnen, daarnaast denk ik dat de psych niet op me zit te wachten, ik kan nl. voor anderen denken...hahaha....
Nah, ze moet toch werken . Ongeacht welke cliënt op de bank voor ze zit.. En je hebt overduidelijk een probleem, anders was je al van je stoornis af geweest
.komtie:
'oh nee.....komt ze daar nou alweer over zeuren? ik heb het haar al zovaak gezegd; ze moet gewoon leren loslaten, dan komt het vanzelf...... luister naar je lichaam, leer voelen enz enz.... moet ik het haar nou nog 100x gaan vertellen?...zucht...'
zoeits zal ze dus denken :PJa, ze gaat het je 100x vertellen als jij het 100x moet horen. Je psych is objectief he! En nee, daar zal ze niet bij zuchten .
zondag 4 maart 2012 om 21:03
Wat lief zeg, dat je steeds weer reageert op mijn berichten (ik was al lang gestopt als ik jou was...hahah)
ik begrijp nl. zelf niet waar ik mee bezig ben, nu, hier, steeds met mijn reacties.
Wat wil ik bewijzen? naar mezelf toe?
Dat ik het zelf kan? ik heb al bewezen dat ik het niet zelf kan..... dus tja, misschien heb jij gewoon gelijk.....
en misschien moet ik het maar zo nuchter bekijken dat zij inderdaad cliënten nodig heeft
(maar ze heeft vast liever anderen dan mij....)
ik begrijp nl. zelf niet waar ik mee bezig ben, nu, hier, steeds met mijn reacties.
Wat wil ik bewijzen? naar mezelf toe?
Dat ik het zelf kan? ik heb al bewezen dat ik het niet zelf kan..... dus tja, misschien heb jij gewoon gelijk.....
en misschien moet ik het maar zo nuchter bekijken dat zij inderdaad cliënten nodig heeft
(maar ze heeft vast liever anderen dan mij....)
zondag 4 maart 2012 om 21:05
