Psyche
alle pijlers
Dé oplossing om van eetprobleem af te komen
vrijdag 2 maart 2012 om 22:11
Hallo,
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
Zoals de titel al aangeeft; hier ben ik dus naar opzoek....heb al diverse hulpverleners bezocht maar ben nog steeds opzoek naar dé oplossing...
elke avond weer vreselijk balen en schuldig voelen over het teveel eten en het gevoel dat dit écht de laatste dag was. Volgende dag begint het feest opnieuw. Ik móet naar een winkel om eten te kopen en dit móet vervolgens ook dezelfde dag weer op omdat het immers m'n laatste dag is? want morgen wordt alles beter.......
deze 'morgen' laat heeeeeeeeeeeeel erg lang op zich wachten en ik ben radeloos....hoe kan ik de cirkel doorbreken...
iemand dé oplossing?
bvd!!!
maandag 5 maart 2012 om 19:54
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 19:44:
Daarnaast lijkt me dat, en ik hoop dat je dit niet verkeerd oppakt, therapie nooit voldoende werkt op het moment dat de cliënt/patiënt zich niet 100% blootgeeft.
HE-LE-MAAL mee eens.
En dat was dus ook mijn fout.
Ik gaf me niet bloot, speelde toneel, en niemand had het door. Ik werd omringd door professionals, en níemand zag dat het helemaal niet goed met me ging.
Maar ik denk dat ik gewoon een hele goeie actrice ben.
Daarnaast lijkt me dat, en ik hoop dat je dit niet verkeerd oppakt, therapie nooit voldoende werkt op het moment dat de cliënt/patiënt zich niet 100% blootgeeft.
HE-LE-MAAL mee eens.
En dat was dus ook mijn fout.
Ik gaf me niet bloot, speelde toneel, en niemand had het door. Ik werd omringd door professionals, en níemand zag dat het helemaal niet goed met me ging.
Maar ik denk dat ik gewoon een hele goeie actrice ben.
maandag 5 maart 2012 om 20:07
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 19:54:
[...]
HE-LE-MAAL mee eens.
En dat was dus ook mijn fout.
Ik gaf me niet bloot, speelde toneel, en niemand had het door. Ik werd omringd door professionals, en níemand zag dat het helemaal niet goed met me ging.
Maar ik denk dat ik gewoon een hele goeie actrice ben.
Ik verbaas me erover hoe makkelijk hulpverleners om de tuin te leiden zijn. Of, hoe goed sommige patiënten kunnen toneelspelen. Je zou toch denken dat de hulpverlening daar beter op ingesteld is. Helaas heb ik het ook om me heen gezien. Ik vind dat die verantwoordelijkheid bij de hulpverleners ligt. Natuurlijk is het de bedoeling dat jij eerlijk bent, maar je hebt niet voor niets een "stoornis".
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 19:57:
[...]
En dat klinkt goed!
Heel erg veel succes daarmee.
Ik vind je inbreng in dit topic in ieder geval zeer waardevol.
Dankjewel
. Lief van je. Jouw posts ook .
Ben je eigenlijk nog van plan om ooit nog therapie op te pakken voor de andere dingen? Of ben je het nu dusdanig aan het verwerken dat je het zelf aan pakt?
[...]
HE-LE-MAAL mee eens.
En dat was dus ook mijn fout.
Ik gaf me niet bloot, speelde toneel, en niemand had het door. Ik werd omringd door professionals, en níemand zag dat het helemaal niet goed met me ging.
Maar ik denk dat ik gewoon een hele goeie actrice ben.
Ik verbaas me erover hoe makkelijk hulpverleners om de tuin te leiden zijn. Of, hoe goed sommige patiënten kunnen toneelspelen. Je zou toch denken dat de hulpverlening daar beter op ingesteld is. Helaas heb ik het ook om me heen gezien. Ik vind dat die verantwoordelijkheid bij de hulpverleners ligt. Natuurlijk is het de bedoeling dat jij eerlijk bent, maar je hebt niet voor niets een "stoornis".
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 19:57:
[...]
En dat klinkt goed!
Heel erg veel succes daarmee.
Ik vind je inbreng in dit topic in ieder geval zeer waardevol.
Dankjewel
. Lief van je. Jouw posts ook .Ben je eigenlijk nog van plan om ooit nog therapie op te pakken voor de andere dingen? Of ben je het nu dusdanig aan het verwerken dat je het zelf aan pakt?
maandag 5 maart 2012 om 20:09
Eleine, die redenatie klinkt wel leuk, maar vind je het zelf niet tegenstrijdig? Want hoe kun je nu je eetstoornis compleet oplossen, voordat je ook de dieperliggende problematiek hebt aangepakt? Het één beinvloedt toch het ander?
Wat zijn voor jou die dieperliggende problemen, of wil je daar niet over vertellen? Hoeft natuurlijk helemaal niet.
Wat zijn voor jou die dieperliggende problemen, of wil je daar niet over vertellen? Hoeft natuurlijk helemaal niet.
maandag 5 maart 2012 om 20:15
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 20:07:
Ben je eigenlijk nog van plan om ooit nog therapie op te pakken voor de andere dingen? Of ben je het nu dusdanig aan het verwerken dat je het zelf aan pakt?
Ik weet het nog niet.
Als het doorgaat zoals nu, denk ik dat ik een heel eind kom.
'Het gewone leven' is voor mij de beste therapie, merk ik nu.
Ik ben een nieuw vak aan het leren, terwijl ik onwijze faalangst heb. In het begin was dat één drama. Panisch om fouten te maken, en als dat toch gebeurde kwam ik thuis met een knoop in m'n maag en at niet.
Maar gaandeweg merk ik, dat mensen me tóch wel mogen. OOK als ik fouten maak. Ik hoef niet perfect te zijn! Wat een bevrijding (want een extreme vorm van perfectionisme vergalde mijn leven).
Helemaal zorgeloos met eten omgaan zal me nooit lukken.
Denk ik.
Maar ieder z'n zwakke plek, en dit is de mijne.
Ben je eigenlijk nog van plan om ooit nog therapie op te pakken voor de andere dingen? Of ben je het nu dusdanig aan het verwerken dat je het zelf aan pakt?
Ik weet het nog niet.
Als het doorgaat zoals nu, denk ik dat ik een heel eind kom.
'Het gewone leven' is voor mij de beste therapie, merk ik nu.
Ik ben een nieuw vak aan het leren, terwijl ik onwijze faalangst heb. In het begin was dat één drama. Panisch om fouten te maken, en als dat toch gebeurde kwam ik thuis met een knoop in m'n maag en at niet.
Maar gaandeweg merk ik, dat mensen me tóch wel mogen. OOK als ik fouten maak. Ik hoef niet perfect te zijn! Wat een bevrijding (want een extreme vorm van perfectionisme vergalde mijn leven).
Helemaal zorgeloos met eten omgaan zal me nooit lukken.
Denk ik.
Maar ieder z'n zwakke plek, en dit is de mijne.
maandag 5 maart 2012 om 20:17
quote:jigglez schreef op 05 maart 2012 @ 20:09:
Eleine, die redenatie klinkt wel leuk, maar vind je het zelf niet tegenstrijdig? Want hoe kun je nu je eetstoornis compleet oplossen, voordat je ook de dieperliggende problematiek hebt aangepakt? Het één beinvloedt toch het ander?
Wat zijn voor jou die dieperliggende problemen, of wil je daar niet over vertellen? Hoeft natuurlijk helemaal niet.
Mijn eetstoornis is begonnen door een enorm laag zelfvertrouwen.. Zelfhaat eigenlijk meer. Het was nooit nooit nooit goed genoeg. Mijn vader wil(de) mij niet. En ik heb altijd gestreden om zijn liefde te mogen krijgen. Maar helaas. En als 1 van je ouders je neit eens wilt.. Wie dan wel? Ik mocht er niet zijn van mezelf. Daar kon ik niet voor behandeld worden als ik elke dag alsnog op de weegschaal stond, mezelf uithongerde, en mezelf uitschold voor de spiegel.
Alle vooruitgang die ik zou boeken, zou op die weegschaal of voor de spiegel weer de grond in gestampt worden.
Met het aanpakken van mijn eetstoornis, leer ik eerst naar mijn lichaam te luisteren waardoor (tegen mijn eigen verwachting in!) mijn visie helderder wordt. Ik vind mezelf niet meer zo walgelijk als ik vroeger had gevonden, bij dit gewicht.
Eleine, die redenatie klinkt wel leuk, maar vind je het zelf niet tegenstrijdig? Want hoe kun je nu je eetstoornis compleet oplossen, voordat je ook de dieperliggende problematiek hebt aangepakt? Het één beinvloedt toch het ander?
Wat zijn voor jou die dieperliggende problemen, of wil je daar niet over vertellen? Hoeft natuurlijk helemaal niet.
Mijn eetstoornis is begonnen door een enorm laag zelfvertrouwen.. Zelfhaat eigenlijk meer. Het was nooit nooit nooit goed genoeg. Mijn vader wil(de) mij niet. En ik heb altijd gestreden om zijn liefde te mogen krijgen. Maar helaas. En als 1 van je ouders je neit eens wilt.. Wie dan wel? Ik mocht er niet zijn van mezelf. Daar kon ik niet voor behandeld worden als ik elke dag alsnog op de weegschaal stond, mezelf uithongerde, en mezelf uitschold voor de spiegel.
Alle vooruitgang die ik zou boeken, zou op die weegschaal of voor de spiegel weer de grond in gestampt worden.
Met het aanpakken van mijn eetstoornis, leer ik eerst naar mijn lichaam te luisteren waardoor (tegen mijn eigen verwachting in!) mijn visie helderder wordt. Ik vind mezelf niet meer zo walgelijk als ik vroeger had gevonden, bij dit gewicht.
maandag 5 maart 2012 om 20:19
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 20:07:
Ik verbaas me erover hoe makkelijk hulpverleners om de tuin te leiden zijn.
In het begin dacht ik: 'Ze nemen me in de maling, ze geloven me niet echt.....'
Uitgemergeld kwam ik destijds in therapie. Bij uitzondering, want ik was eigenlijk rijp voor opname. Maar dat weigerde ik pertinent.
En daar stond ik dan, elke week op de weegschaal. Elke week kwam ik aan, en zei ik dat ik blij was.
En ze pikten het......
Van iemand die liever doodging dan dat ze zich liet opnemen.
Na al die jaren nog steeds niet te geloven.
Ik verbaas me erover hoe makkelijk hulpverleners om de tuin te leiden zijn.
In het begin dacht ik: 'Ze nemen me in de maling, ze geloven me niet echt.....'
Uitgemergeld kwam ik destijds in therapie. Bij uitzondering, want ik was eigenlijk rijp voor opname. Maar dat weigerde ik pertinent.
En daar stond ik dan, elke week op de weegschaal. Elke week kwam ik aan, en zei ik dat ik blij was.
En ze pikten het......
Van iemand die liever doodging dan dat ze zich liet opnemen.
Na al die jaren nog steeds niet te geloven.
maandag 5 maart 2012 om 20:20
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 20:15:
[...]
Maar gaandeweg merk ik, dat mensen me tóch wel mogen. OOK als ik fouten maak. Ik hoef niet perfect te zijn! Wat een bevrijding (want een extreme vorm van perfectionisme vergalde mijn leven).
Helemaal zorgeloos met eten omgaan zal me nooit lukken.
Denk ik.
Maar ieder z'n zwakke plek, en dit is de mijne.
Het klinkt inderdaad alsof je dit misschien wel zelf kan redden . Wat fijn dat je je vrijer voelt! Perfectionisme is een gevangenis.
Ik denk dat niemand die hersteld is van een eetstoornis 100% genezen zal. Er is altijd dat stemmetje.. Maar het verschil is dat we sterker zullen zijn dat dat stemmetje.
[...]
Maar gaandeweg merk ik, dat mensen me tóch wel mogen. OOK als ik fouten maak. Ik hoef niet perfect te zijn! Wat een bevrijding (want een extreme vorm van perfectionisme vergalde mijn leven).
Helemaal zorgeloos met eten omgaan zal me nooit lukken.
Denk ik.
Maar ieder z'n zwakke plek, en dit is de mijne.
Het klinkt inderdaad alsof je dit misschien wel zelf kan redden
. Wat fijn dat je je vrijer voelt! Perfectionisme is een gevangenis.Ik denk dat niemand die hersteld is van een eetstoornis 100% genezen zal. Er is altijd dat stemmetje.. Maar het verschil is dat we sterker zullen zijn dat dat stemmetje.
maandag 5 maart 2012 om 20:22
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 20:19:
[...]
In het begin dacht ik: 'Ze nemen me in de maling, ze geloven me niet echt.....'
Uitgemergeld kwam ik destijds in therapie. Bij uitzondering, want ik was eigenlijk rijp voor opname. Maar dat weigerde ik pertinent.
En daar stond ik dan, elke week op de weegschaal. Elke week kwam ik aan, en zei ik dat ik blij was.
En ze pikten het......
Van iemand die liever doodging dan dat ze zich liet opnemen.
Na al die jaren nog steeds niet te geloven.
Bizar... Wat dat betreft kun je beter ervaringsdeskundigen hebben. Die kijken daar echt wel doorheen.
Ik heb me ooit aangemeld bij Ursula maar ben terug gekrabbeld. Kan me herinneren dat daar toen een wachtlijst was. Wellicht willen ze je graag geloven :-S . Maarja, er zijn niet voor niets zo veel terugvallers..
[...]
In het begin dacht ik: 'Ze nemen me in de maling, ze geloven me niet echt.....'
Uitgemergeld kwam ik destijds in therapie. Bij uitzondering, want ik was eigenlijk rijp voor opname. Maar dat weigerde ik pertinent.
En daar stond ik dan, elke week op de weegschaal. Elke week kwam ik aan, en zei ik dat ik blij was.
En ze pikten het......
Van iemand die liever doodging dan dat ze zich liet opnemen.
Na al die jaren nog steeds niet te geloven.
Bizar... Wat dat betreft kun je beter ervaringsdeskundigen hebben. Die kijken daar echt wel doorheen.
Ik heb me ooit aangemeld bij Ursula maar ben terug gekrabbeld. Kan me herinneren dat daar toen een wachtlijst was. Wellicht willen ze je graag geloven :-S . Maarja, er zijn niet voor niets zo veel terugvallers..
maandag 5 maart 2012 om 20:24
Het is overigens niet zo dat alleen mijn eetgedrag aangepakt wordt.. Ook de mechanismen daarachter (die dus in verband staan met mijn diepere problemen) worden af en toe besproken.
Ijdelheid, strenge regels voor jezelf etc. En als ik een keer ergens anders over wil praten (bijvoorbeeld mijn faalangst bij tentamens etc.) dan is daar ook ruimte voor. Ik hoef het alleen maar te zeggen. Dan hebben we het 10 minuten over het eten en 35 min over dat andere. De eetstoornis therapie gaat ondertussen gewoon door.
Ijdelheid, strenge regels voor jezelf etc. En als ik een keer ergens anders over wil praten (bijvoorbeeld mijn faalangst bij tentamens etc.) dan is daar ook ruimte voor. Ik hoef het alleen maar te zeggen. Dan hebben we het 10 minuten over het eten en 35 min over dat andere. De eetstoornis therapie gaat ondertussen gewoon door.
maandag 5 maart 2012 om 20:28
maandag 5 maart 2012 om 20:33
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 20:30:
[...]
Jajajaja!
Sláán wil je ze dan
Welke Scarlett bedoel je?Scarlet Hemkes. Zogenaamd exanorexia patiënte. Heeft nog steeds geen gram vet op d'r botten maar roept wel keihard dat ze genezen is.
En zoekt een heleboel publiciteit op.
Maar de manier waarop zij dat doet (bv een foto van scarlet met een truitje: zero en een voller mooi meisje: HERO) werkt in mijn opinie alleen maar tegen. Vooral bij die hele jonge meisjes. Die voelen zich door haar "veraden" ipv gesteund in hun herstel. Moeilijk om zo 1,2,3 uit teleggen.
[...]
Jajajaja!
Sláán wil je ze dan
Welke Scarlett bedoel je?Scarlet Hemkes. Zogenaamd exanorexia patiënte. Heeft nog steeds geen gram vet op d'r botten maar roept wel keihard dat ze genezen is.
En zoekt een heleboel publiciteit op.
Maar de manier waarop zij dat doet (bv een foto van scarlet met een truitje: zero en een voller mooi meisje: HERO) werkt in mijn opinie alleen maar tegen. Vooral bij die hele jonge meisjes. Die voelen zich door haar "veraden" ipv gesteund in hun herstel. Moeilijk om zo 1,2,3 uit teleggen.
maandag 5 maart 2012 om 20:38
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 20:33:
Scarlet Hemkes. Zogenaamd exanorexia patiënte. Heeft nog steeds geen gram vet op d'r botten maar roept wel keihard dat ze genezen is.
En zoekt een heleboel publiciteit op.
Maar de manier waarop zij dat doet (bv een foto van scarlet met een truitje: zero en een voller mooi meisje: HERO) werkt in mijn opinie alleen maar tegen. Vooral bij die hele jonge meisjes. Die voelen zich door haar "veraden" ipv gesteund in hun herstel. Moeilijk om zo 1,2,3 uit teleggen.
Je hoeft het niet uit te leggen (hier een anorect, you know... )
Ik dacht al dat je haar bedoelde, maar wilde er niet meteen vanuit gaan.
Ik ben het wel met je eens.
Hoewel ik niet weet wat ze dagelijks eet, dus het blijft lastig oordelen.
Scarlet Hemkes. Zogenaamd exanorexia patiënte. Heeft nog steeds geen gram vet op d'r botten maar roept wel keihard dat ze genezen is.
En zoekt een heleboel publiciteit op.
Maar de manier waarop zij dat doet (bv een foto van scarlet met een truitje: zero en een voller mooi meisje: HERO) werkt in mijn opinie alleen maar tegen. Vooral bij die hele jonge meisjes. Die voelen zich door haar "veraden" ipv gesteund in hun herstel. Moeilijk om zo 1,2,3 uit teleggen.
Je hoeft het niet uit te leggen (hier een anorect, you know... )
Ik dacht al dat je haar bedoelde, maar wilde er niet meteen vanuit gaan.
Ik ben het wel met je eens.
Hoewel ik niet weet wat ze dagelijks eet, dus het blijft lastig oordelen.
maandag 5 maart 2012 om 20:40
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 20:38:
[...]
Je hoeft het niet uit te leggen (hier een anorect, you know... )
Ik dacht al dat je haar bedoelde, maar wilde er niet meteen vanuit gaan.
Ik ben het wel met je eens.
Hoewel ik niet weet wat ze dagelijks eet, dus het blijft lastig oordelen.Could've known . Tjah weetje, ik zie (of nouja, dat denk ik dan te zien) dat dat kind gewoon écht nog niet genezen is. Net zoals de andere "ervaringsdeskundigen" dat kunnen zien. Maar de rest van de "wereld" denkt "Ah gut, t'kind is genezen en nu helpt ze de rest.. Wat lief!" .. Meh ...
[...]
Je hoeft het niet uit te leggen (hier een anorect, you know... )
Ik dacht al dat je haar bedoelde, maar wilde er niet meteen vanuit gaan.
Ik ben het wel met je eens.
Hoewel ik niet weet wat ze dagelijks eet, dus het blijft lastig oordelen.Could've known . Tjah weetje, ik zie (of nouja, dat denk ik dan te zien) dat dat kind gewoon écht nog niet genezen is. Net zoals de andere "ervaringsdeskundigen" dat kunnen zien. Maar de rest van de "wereld" denkt "Ah gut, t'kind is genezen en nu helpt ze de rest.. Wat lief!" .. Meh ...
maandag 5 maart 2012 om 20:42
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 20:40:
Tjah weetje, ik zie (of nouja, dat denk ik dan te zien) dat dat kind gewoon écht nog niet genezen is. Net zoals de andere "ervaringsdeskundigen" dat kunnen zien.
Ben ik met je eens, maar aan de andere kant; waar haalt ze dan in gódesnaam de energie vandaan om zo'n druk leven te leiden (want die indruk kreeg ik, toen ik haar nog een beetje volgde).
Op een gegeven moment zegt dat dunne lijf toch: HO?
Tjah weetje, ik zie (of nouja, dat denk ik dan te zien) dat dat kind gewoon écht nog niet genezen is. Net zoals de andere "ervaringsdeskundigen" dat kunnen zien.
Ben ik met je eens, maar aan de andere kant; waar haalt ze dan in gódesnaam de energie vandaan om zo'n druk leven te leiden (want die indruk kreeg ik, toen ik haar nog een beetje volgde).
Op een gegeven moment zegt dat dunne lijf toch: HO?
maandag 5 maart 2012 om 20:42
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 19:19:
[...]
Bedoel je reacties van mij in andere topics??
Want volgens mij reageer ik altijd oprecht hoor, in ieder geval op serieuze onderwerpen.
Oh, sorry sorry sorry, laat ik dat als eerste uit de wereld helpen, nee het was absoluut niet op jou gericht!!!! Ik bedoel het gewoon in het algemeen. Soms verbaas ik me erover hoe bruut mensen kunnen reageren. Was dus he-le-maal niet gericht op andere topics waar jij reageert!!!!!
Maar goed, ik begrijp je verhaal over wel of niet gelukkig zijn.
Ik hoop dat je snel de hulp zult vinden die bij je past.
Succes.Bedankt!!!
[...]
Bedoel je reacties van mij in andere topics??
Want volgens mij reageer ik altijd oprecht hoor, in ieder geval op serieuze onderwerpen.
Oh, sorry sorry sorry, laat ik dat als eerste uit de wereld helpen, nee het was absoluut niet op jou gericht!!!! Ik bedoel het gewoon in het algemeen. Soms verbaas ik me erover hoe bruut mensen kunnen reageren. Was dus he-le-maal niet gericht op andere topics waar jij reageert!!!!!
Maar goed, ik begrijp je verhaal over wel of niet gelukkig zijn.
Ik hoop dat je snel de hulp zult vinden die bij je past.
Succes.Bedankt!!!
maandag 5 maart 2012 om 20:44
quote:Lotte35 schreef op 05 maart 2012 @ 20:42:
[...]
Ben ik met je eens, maar aan de andere kant; waar haalt ze dan in gódesnaam de energie vandaan om zo'n druk leven te leiden (want die indruk kreeg ik, toen ik haar nog een beetje volgde).
Op een gegeven moment zegt dat dunne lijf toch: HO?
Toen ik heel dun was heb ik mijn HO momenten altijd kunnen verbergen. Instorten bovenaan een trap bijvoorbeeld. Ik liep dus geen trappen waar andere mensen bij waren ..
(Ik ben nu trouwens weer behoorlijk zwaar 76kg bij 1.75m .. en loop nu constant tegen de neiging om te gaan diëten aan. Pff wat is het verleidelijk zeg.. Ben mezelf echt mentaal aan het tegenhouden. Zag zonet op FB een foto van een meisje dat bij ons op de vereniging als "erg mooi" beschouwd wordt.. Ik ben jaloerssss! )
[...]
Ben ik met je eens, maar aan de andere kant; waar haalt ze dan in gódesnaam de energie vandaan om zo'n druk leven te leiden (want die indruk kreeg ik, toen ik haar nog een beetje volgde).
Op een gegeven moment zegt dat dunne lijf toch: HO?
Toen ik heel dun was heb ik mijn HO momenten altijd kunnen verbergen. Instorten bovenaan een trap bijvoorbeeld. Ik liep dus geen trappen waar andere mensen bij waren ..
(Ik ben nu trouwens weer behoorlijk zwaar 76kg bij 1.75m .. en loop nu constant tegen de neiging om te gaan diëten aan. Pff wat is het verleidelijk zeg.. Ben mezelf echt mentaal aan het tegenhouden. Zag zonet op FB een foto van een meisje dat bij ons op de vereniging als "erg mooi" beschouwd wordt.. Ik ben jaloerssss! )
maandag 5 maart 2012 om 20:50
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 20:24:
Het is overigens niet zo dat alleen mijn eetgedrag aangepakt wordt.. Ook de mechanismen daarachter (die dus in verband staan met mijn diepere problemen) worden af en toe besproken.
Ijdelheid, strenge regels voor jezelf etc. En als ik een keer ergens anders over wil praten (bijvoorbeeld mijn faalangst bij tentamens etc.) dan is daar ook ruimte voor. Ik hoef het alleen maar te zeggen. Dan hebben we het 10 minuten over het eten en 35 min over dat andere. De eetstoornis therapie gaat ondertussen gewoon door.
Klinkt goed, fijn dat er voor beide de ruimte is!
Hebben jullie ook een doel gesteld? Of kunnen deze gesprekken alsmaar doorgaan?
(ook vanwege het verzekeringstechnische gedeelte natuurlijk.....)
Op een gegeven moment is het natuurlijk de kunst om het zelf uit te gaan voeren.....en pas dan zul je ook echt weten of het je geholpen heeft?
(is mijn ervaring althans, had het gevoel er te zijn maar toen ik alleen moest bleek het toch een stuk moeilijker!!)
Het is overigens niet zo dat alleen mijn eetgedrag aangepakt wordt.. Ook de mechanismen daarachter (die dus in verband staan met mijn diepere problemen) worden af en toe besproken.
Ijdelheid, strenge regels voor jezelf etc. En als ik een keer ergens anders over wil praten (bijvoorbeeld mijn faalangst bij tentamens etc.) dan is daar ook ruimte voor. Ik hoef het alleen maar te zeggen. Dan hebben we het 10 minuten over het eten en 35 min over dat andere. De eetstoornis therapie gaat ondertussen gewoon door.
Klinkt goed, fijn dat er voor beide de ruimte is!
Hebben jullie ook een doel gesteld? Of kunnen deze gesprekken alsmaar doorgaan?
(ook vanwege het verzekeringstechnische gedeelte natuurlijk.....)
Op een gegeven moment is het natuurlijk de kunst om het zelf uit te gaan voeren.....en pas dan zul je ook echt weten of het je geholpen heeft?
(is mijn ervaring althans, had het gevoel er te zijn maar toen ik alleen moest bleek het toch een stuk moeilijker!!)
maandag 5 maart 2012 om 20:55
quote:eleine schreef op 05 maart 2012 @ 20:44:
Toen ik heel dun was heb ik mijn HO momenten altijd kunnen verbergen. Instorten bovenaan een trap bijvoorbeeld. Ik liep dus geen trappen waar andere mensen bij waren ..
Tja, eigenlijk heel herkenbaar.
Toen ik op mijn dunst was (vlak voor de therapie) stond ik fulltime voor de klas..... Een lichaam kan zo veel hebben.
Gek genoeg kwam de klap pas, toen ik ging aankomen. Alsof m'n lijf toen pas voelde wat ik het eigenlijk allemaal had aangedaan door het zo weinig te geven. En nog altijd ben ik er lichamelijk niet bovenop. Zo kan ik momenteel bijvoorbeeld alleen nog maar de middagen werken, omdat ik de ochtenden nodig heb om mezelf op te laden (lees: vol te laden met eten, want daar komt het wel op neer).
En eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, ben ik gewoon jaloers op die Scarlett. Want als zij écht nog niet genezen is, kun je haar conditie denk ik wel vergelijken met die van mij. En zij doet verdorie wél alles, en krijgt er ook nog eens onwijs veel aandacht voor.
Ik ben dus, als je het goed bekijkt, een jaloers kreng
quote:(Ik ben nu trouwens weer behoorlijk zwaar 76kg bij 1.75m .. en loop nu constant tegen de neiging om te gaan diëten aan. Pff wat is het verleidelijk zeg.. Ben mezelf echt mentaal aan het tegenhouden. Zag zonet op FB een foto van een meisje dat bij ons op de vereniging als "erg mooi" beschouwd wordt.. Ik ben jaloerssss! )
Weet je?
Ik beschouw jou als 'erg mooi'. Puur als mens, want ik weet niet hoe je eruit ziet. De energie die je steekt in dit topic, om voor jou volslagen onbekenden een hart onder de riem te steken, is mooier dan honderd slanke stoten bij elkaar.
Wil je dat even goed onthouden?
Dank u.
Toen ik heel dun was heb ik mijn HO momenten altijd kunnen verbergen. Instorten bovenaan een trap bijvoorbeeld. Ik liep dus geen trappen waar andere mensen bij waren ..
Tja, eigenlijk heel herkenbaar.
Toen ik op mijn dunst was (vlak voor de therapie) stond ik fulltime voor de klas..... Een lichaam kan zo veel hebben.
Gek genoeg kwam de klap pas, toen ik ging aankomen. Alsof m'n lijf toen pas voelde wat ik het eigenlijk allemaal had aangedaan door het zo weinig te geven. En nog altijd ben ik er lichamelijk niet bovenop. Zo kan ik momenteel bijvoorbeeld alleen nog maar de middagen werken, omdat ik de ochtenden nodig heb om mezelf op te laden (lees: vol te laden met eten, want daar komt het wel op neer).
En eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, ben ik gewoon jaloers op die Scarlett. Want als zij écht nog niet genezen is, kun je haar conditie denk ik wel vergelijken met die van mij. En zij doet verdorie wél alles, en krijgt er ook nog eens onwijs veel aandacht voor.
Ik ben dus, als je het goed bekijkt, een jaloers kreng
quote:(Ik ben nu trouwens weer behoorlijk zwaar 76kg bij 1.75m .. en loop nu constant tegen de neiging om te gaan diëten aan. Pff wat is het verleidelijk zeg.. Ben mezelf echt mentaal aan het tegenhouden. Zag zonet op FB een foto van een meisje dat bij ons op de vereniging als "erg mooi" beschouwd wordt.. Ik ben jaloerssss! )
Weet je?
Ik beschouw jou als 'erg mooi'. Puur als mens, want ik weet niet hoe je eruit ziet. De energie die je steekt in dit topic, om voor jou volslagen onbekenden een hart onder de riem te steken, is mooier dan honderd slanke stoten bij elkaar.
Wil je dat even goed onthouden?
Dank u.
maandag 5 maart 2012 om 20:56
quote:vraagmaarraak schreef op 05 maart 2012 @ 20:50:
[...]
Klinkt goed, fijn dat er voor beide de ruimte is!
Hebben jullie ook een doel gesteld? Of kunnen deze gesprekken alsmaar doorgaan?
Het uiteindelijke doet is natuurlijk van de eetstoornis en de andere problemen af komen. Gelukkig kunnen zijn. Per zelfgekozen periode heb ik kleine doeltjes. Zoals nu 1 bord avondeten per keer. Mijn eerste doel was ontbijten. Het 2e was ontbijten en lunchen het derde doel was tussendoortjes eten. Soms lukt iets niet of ben ik er nog niet klaar voor. Dan bespreken we of het gewoon nog niet haalbaar is of dat ik iets harder mijn best moet doen. Afhankelijk daarvan gaan we door of gaan we een tandje langzamer.
(ook vanwege het verzekeringstechnische gedeelte natuurlijk.....)
Ik betaal geen eigen bijdrage voor mijn therapie. Ik zit bij Menzis en betaal ¤117 per maand. Ik kan in principe oneindig doorgaan . Maar ik heb geen einddata gesteld ofzo. Eerst de eetstoornis, daarna de rest van de crap en dan zien we het wel. Ik ben al een jaar in therapie. (Maar pas een half jaar voor het eten.. Ik vond dat eerst niet nodig om te bespreken. Het ging immers om mijn eigenwaarde. Niet mijn eetprobleem).
Op een gegeven moment is het natuurlijk de kunst om het zelf uit te gaan voeren.....en pas dan zul je ook echt weten of het je geholpen heeft?
Dat klopt. Maar dat gaat niet van 2keer in de week naar helemaal niets. Dat bouw je langzaam af. En daarna is er ook een periode dat je in principe geen therapie meer krijgt, maar altijd kunt bellen of mailen/afspraak maken.
(is mijn ervaring althans, had het gevoel er te zijn maar toen ik alleen moest bleek het toch een stuk moeilijker!!)
[...]
Klinkt goed, fijn dat er voor beide de ruimte is!
Hebben jullie ook een doel gesteld? Of kunnen deze gesprekken alsmaar doorgaan?
Het uiteindelijke doet is natuurlijk van de eetstoornis en de andere problemen af komen. Gelukkig kunnen zijn. Per zelfgekozen periode heb ik kleine doeltjes. Zoals nu 1 bord avondeten per keer. Mijn eerste doel was ontbijten. Het 2e was ontbijten en lunchen het derde doel was tussendoortjes eten. Soms lukt iets niet of ben ik er nog niet klaar voor. Dan bespreken we of het gewoon nog niet haalbaar is of dat ik iets harder mijn best moet doen. Afhankelijk daarvan gaan we door of gaan we een tandje langzamer.
(ook vanwege het verzekeringstechnische gedeelte natuurlijk.....)
Ik betaal geen eigen bijdrage voor mijn therapie. Ik zit bij Menzis en betaal ¤117 per maand. Ik kan in principe oneindig doorgaan . Maar ik heb geen einddata gesteld ofzo. Eerst de eetstoornis, daarna de rest van de crap en dan zien we het wel. Ik ben al een jaar in therapie. (Maar pas een half jaar voor het eten.. Ik vond dat eerst niet nodig om te bespreken. Het ging immers om mijn eigenwaarde. Niet mijn eetprobleem).
Op een gegeven moment is het natuurlijk de kunst om het zelf uit te gaan voeren.....en pas dan zul je ook echt weten of het je geholpen heeft?
Dat klopt. Maar dat gaat niet van 2keer in de week naar helemaal niets. Dat bouw je langzaam af. En daarna is er ook een periode dat je in principe geen therapie meer krijgt, maar altijd kunt bellen of mailen/afspraak maken.
(is mijn ervaring althans, had het gevoel er te zijn maar toen ik alleen moest bleek het toch een stuk moeilijker!!)
