Psyche
alle pijlers
Single & eenzaam
zondag 26 september 2010 om 00:37
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
donderdag 21 april 2011 om 08:07
quote:blauwwolkje schreef op 20 april 2011 @ 21:08:
Een dikke knuffel voor jullie allemaal.
Morgen een strijd tegen mijn eenzaamheid. Ik ga een terrasje pakken met dit geweldige weer. ALLEEN! Doodeng!En een voor jou. Het wordt heerlijk weer vandaag dus er neem er de tijd voor met een lunch of hapje en drankje. En ga niet in een boek zitten turen maar kijk om je heen en steek je toet in de zon.
Een dikke knuffel voor jullie allemaal.
Morgen een strijd tegen mijn eenzaamheid. Ik ga een terrasje pakken met dit geweldige weer. ALLEEN! Doodeng!En een voor jou. Het wordt heerlijk weer vandaag dus er neem er de tijd voor met een lunch of hapje en drankje. En ga niet in een boek zitten turen maar kijk om je heen en steek je toet in de zon.
donderdag 21 april 2011 om 08:40
quote:Lady_90 schreef op 26 september 2010 @ 00:37:
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Wat een herkenbare situatie! Lees dit topic nu voor het eerst, maar ik ga wel vaker meeschrijven denk ik!
Allemaal veel sterkte etc....
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Wat een herkenbare situatie! Lees dit topic nu voor het eerst, maar ik ga wel vaker meeschrijven denk ik!
Allemaal veel sterkte etc....
donderdag 21 april 2011 om 15:05
Jeeetje, heel herkenbaar dit topic!
Ben 30 en alleen wonen vind ik echt geen bal aan.
Heb al eerder samengewoond en daarvoor woonde ik in n studentenhuis of samen met n vriendin en daarvoor nog samen met ouders en zusjes.
Nu woon ik dus bijna 3 jaar alleen en dat vond ik in het begin heel erg fijn! Je eigen dingen doen, van niemand commentaar ergens op krijgen. Mijn flat helemaal ingericht met oude rommel en goedkoop nieuw spul maar helemaal naar mn smaak.
Maar langzamerhand gaat het me steeds meer tegenstaan om alleen te wonen. Ik vind het gewoon saai. Wil mn verhaal ook kwijt als ik ergens geweest ben of heb gewerkt.
Ben niet echt op zoek naar een relatie maar ga wel gericht actie ondernemen de kans groter te maken. Zo ga ik binnenkort met een vriendin speeddaten. Dat lijkt me wel grappig en miss zit er nog wel n leuke vent bij ook
Iedereen bedankt voor zijn verhalen!!! En een dikke knuffel voor de momenten waarop single zijn helemaal niet zo leuk is!
Ben 30 en alleen wonen vind ik echt geen bal aan.
Heb al eerder samengewoond en daarvoor woonde ik in n studentenhuis of samen met n vriendin en daarvoor nog samen met ouders en zusjes.
Nu woon ik dus bijna 3 jaar alleen en dat vond ik in het begin heel erg fijn! Je eigen dingen doen, van niemand commentaar ergens op krijgen. Mijn flat helemaal ingericht met oude rommel en goedkoop nieuw spul maar helemaal naar mn smaak.
Maar langzamerhand gaat het me steeds meer tegenstaan om alleen te wonen. Ik vind het gewoon saai. Wil mn verhaal ook kwijt als ik ergens geweest ben of heb gewerkt.
Ben niet echt op zoek naar een relatie maar ga wel gericht actie ondernemen de kans groter te maken. Zo ga ik binnenkort met een vriendin speeddaten. Dat lijkt me wel grappig en miss zit er nog wel n leuke vent bij ook
Iedereen bedankt voor zijn verhalen!!! En een dikke knuffel voor de momenten waarop single zijn helemaal niet zo leuk is!
vrijdag 22 april 2011 om 21:17
hoi allemaal,
blauwwolkje hoe was je terrasje? Heb er zelf vandaag ook op gezeten, was onverwacht, met een kennis van een kennis en bleek heel gezellig. Ik vind het top dat je alleen bent gegaan hoor, heb zat mensen ook alleen gezien vandaag, het is gewoon het idee dat je erbij hebt, voor een groot deel zelf aangepraat, dat iedereen zo'n geweldig spannend leven heeft. Ook ben ik naar de kapper geweest, met een heel mooi resultaat en kreeg allemaal complimentjes van collega's. Dat was heel fijn. Het weer helpt ook mee! Dus het waren een paar leuke dagen. Maar onderhuids sluimert het gemis. Zo sterk dat ik toch de knoop maar heb doorgehakt, ik ga gesprekken voeren met de psycholoog. Ik wil weten wat me nou precies dwarszit, hoe dat komt en ik wil er mee leren omgaan. Wil niet straks een relatie starten waar ik me afhankelijk voel omdat ik niet alleen verder zou willen. Door alles wat ik heb meegemaakt op relationeel gebied behoorlijke verlatingsangst, onzekerheid, in combinatie met eenzaamheid lijkt me gewoon geen goede basis voor een eventuele nieuwe relatie. Af en toe een opleving, gezellig op een terrasje doet er niets aan af, want die pijn die voel ik elke dag zitten en komt op de meest gekke momenten ineens naar boven, zo erg dat ik soms bijna loop te huilen... Dus eerst stevig aan me zelf gaan werken. Zijn er hier nog meer mensen die dat doen in de vorm van hulp?
Iedereen een zonnig paasweekend toegewenst!
blauwwolkje hoe was je terrasje? Heb er zelf vandaag ook op gezeten, was onverwacht, met een kennis van een kennis en bleek heel gezellig. Ik vind het top dat je alleen bent gegaan hoor, heb zat mensen ook alleen gezien vandaag, het is gewoon het idee dat je erbij hebt, voor een groot deel zelf aangepraat, dat iedereen zo'n geweldig spannend leven heeft. Ook ben ik naar de kapper geweest, met een heel mooi resultaat en kreeg allemaal complimentjes van collega's. Dat was heel fijn. Het weer helpt ook mee! Dus het waren een paar leuke dagen. Maar onderhuids sluimert het gemis. Zo sterk dat ik toch de knoop maar heb doorgehakt, ik ga gesprekken voeren met de psycholoog. Ik wil weten wat me nou precies dwarszit, hoe dat komt en ik wil er mee leren omgaan. Wil niet straks een relatie starten waar ik me afhankelijk voel omdat ik niet alleen verder zou willen. Door alles wat ik heb meegemaakt op relationeel gebied behoorlijke verlatingsangst, onzekerheid, in combinatie met eenzaamheid lijkt me gewoon geen goede basis voor een eventuele nieuwe relatie. Af en toe een opleving, gezellig op een terrasje doet er niets aan af, want die pijn die voel ik elke dag zitten en komt op de meest gekke momenten ineens naar boven, zo erg dat ik soms bijna loop te huilen... Dus eerst stevig aan me zelf gaan werken. Zijn er hier nog meer mensen die dat doen in de vorm van hulp?
Iedereen een zonnig paasweekend toegewenst!
zaterdag 23 april 2011 om 11:36
hey Ivlas,
Het was heerlijk. Zonnetje scheen en was s'ochtends ook nog even naar de kapper geweest. Mijn half lange lokken helemaal kort gewiekt. Heel fijn. De reacties daarop waren net zoals bij jou heel erg leuk. Wat goed van je dat je de stap hebt genomen om naar de psycholoog te gaan. Het blijft toch altijd best eng om al je issues onder ogen te zien. Maar de eerste stap heb je gezet en de rest zal waarschijnlijk snel volgen.
Jij ook een super fijn weekend toegewenst.
Het was heerlijk. Zonnetje scheen en was s'ochtends ook nog even naar de kapper geweest. Mijn half lange lokken helemaal kort gewiekt. Heel fijn. De reacties daarop waren net zoals bij jou heel erg leuk. Wat goed van je dat je de stap hebt genomen om naar de psycholoog te gaan. Het blijft toch altijd best eng om al je issues onder ogen te zien. Maar de eerste stap heb je gezet en de rest zal waarschijnlijk snel volgen.
Jij ook een super fijn weekend toegewenst.
zaterdag 23 april 2011 om 22:11
Lees mee met brok in mijn keel.. Wat superherkenbaar! Dank voor hey delen van al jullie verhalen, voel ik me minder alleen..
Zelf pas half jaar alleen na lange relatie&samenwonen, 29, en ik geniet super van mijn nieuwe huisje, veel steun van vriendinnen, maar allemaal getrouwd/relatie/kinderen. Heb nul single vriendinnen, niemand om mee op vakantie te gaan in de zomer en niemand die op zaterdag mee gaat stappen. Kan wel leuke dingen doen met vriendinnen, maar mis soms wel een soort vast iemand on spontaan dingen mee te doen.
Nee, helemaal niet zielig, maar voel me soms wel zo.
Zelf pas half jaar alleen na lange relatie&samenwonen, 29, en ik geniet super van mijn nieuwe huisje, veel steun van vriendinnen, maar allemaal getrouwd/relatie/kinderen. Heb nul single vriendinnen, niemand om mee op vakantie te gaan in de zomer en niemand die op zaterdag mee gaat stappen. Kan wel leuke dingen doen met vriendinnen, maar mis soms wel een soort vast iemand on spontaan dingen mee te doen.
Nee, helemaal niet zielig, maar voel me soms wel zo.
zondag 24 april 2011 om 00:21
Afgelopen week en dus ook dit weekend zo alleenig op een kleed liggen boeken te lezen bij mij om de hoek in het park...ook zoiets.
En dan overal vrouwen en mannen alleen zien zitten...ik vind het eigenlijk wel armoe als ik erover denk, maar kop op!
Ik denk maar zo: het is een periode in je leven en ergens ook nog heel gezond voor je mentaliteit ofzo
En dan overal vrouwen en mannen alleen zien zitten...ik vind het eigenlijk wel armoe als ik erover denk, maar kop op!
Ik denk maar zo: het is een periode in je leven en ergens ook nog heel gezond voor je mentaliteit ofzo
zondag 24 april 2011 om 10:32
Ging afgelopen tijd wel goed, positief gestemd, maar met deze dagen voel ik me toch weer beetje verloren. Probeer er niet te lang bij stil te staan en geniet ook van het lekkere weer en andere dingen maar is soms weleens lastig. Met dit soort dagen is iedereen toch in de weer met partner en kinderen en dan voel ik me wel even aan de zijlijn staan, is morgen weer anders maar het gevoel komt en gaat.
zondag 24 april 2011 om 12:28
Net kreeg ik eigenlijk ook wel een gelukszalig gevoel,uitgeslapen tot 11 uur lekker broodje gezond gemaakt, glaasje jus en een eitje erbij in m'n tuintje onder de parasol en ik dacht "wat ben ik eigenlijk toch rijk" en moest effe denken aan moeders die dat waarschijnlijk niet zo kunnen doen en die al vroeg wakker zijn vanwege de kinderen en ze vervolgens de hele tijd moet bezig houden. Ik mag helemaal zelf weten wat ik doe, bezoek ik vrienden of ga ik lekker op m'n ligbedje liggen te lezen....das toch ook wel fijn hoor!
zondag 24 april 2011 om 13:29
Nou,
Het is meer ook dat ik gisteren met een krant/boek langs al die groepjes mensen loop, met partners etc. Die zitten dan met 6-12 mensen leuk te bbq'en en zijn dus sociaal verbonden. In zo'n groepje zal dan ook wel een single iemand rondlopen hoor, maar die hoort dan daar dus bij. Afijn, we zijn kuddedieren als mensen, dat is mij wel duidelijk ja.
Ik zie dan vervolgens de plukjes eenlingen waarbij soms een ander komt aanfietsen en een kleedje uitrolt, maar ook de solo mensen die ongestoord in zichzelf zitten te zijn. Ik 'weet' dat we allemaal dezelfde behoefte hebben, maar het oog bedriegt, lijkt het.
Fijne Paasch!
Het is meer ook dat ik gisteren met een krant/boek langs al die groepjes mensen loop, met partners etc. Die zitten dan met 6-12 mensen leuk te bbq'en en zijn dus sociaal verbonden. In zo'n groepje zal dan ook wel een single iemand rondlopen hoor, maar die hoort dan daar dus bij. Afijn, we zijn kuddedieren als mensen, dat is mij wel duidelijk ja.
Ik zie dan vervolgens de plukjes eenlingen waarbij soms een ander komt aanfietsen en een kleedje uitrolt, maar ook de solo mensen die ongestoord in zichzelf zitten te zijn. Ik 'weet' dat we allemaal dezelfde behoefte hebben, maar het oog bedriegt, lijkt het.
Fijne Paasch!
