Psyche
alle pijlers
Single & eenzaam
zondag 26 september 2010 om 00:37
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
donderdag 14 april 2011 om 18:31
@Bente: De paranormale beurs was eigenlijk heel grappig, er zit vanalles, mediums, schrijvend mediums (die communceren via hun gids en schrijven op wat die ze influisteren) kaartenlegsters, handlezers. Nou ik heb kaarten laten leggen of eigenlijk ik moest schudden en dan legde zij ze neer. En raad es...het waren bijna allemaal positieve kaarten maar ook hele herkenbare bv. dat ik nog wat onstabiel ben in m'n emoties, dat ik nog een muurtje om me heen heb mbt relaties doordat ik veel ben teleurgesteld, schommelingen in energie. Maar als ik het muurtje afbreek, vooruit kijk en wat geweest is achter me laat ga ik me als een vis in het water voelen, gaat de zon schijnen en komt alles goed...haha...das mooi of nie??
Zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, je moet je focussen op wat je wil in de toekomst en niet terug kijken naar wat geweest is en die neiging heb ik heel sterk.
Maar goed, klinkt allemaal mooi...maar je moet dat ook volhouden natuurlijk!
@Delphi: Goh, en ik denk ooooh die is pas 28. Nog heel veel jaren voor de boeg hoor, om goede sex te hebben al snap ik wel wat je bedoeld...dat gevoel heb ik ook heel sterk dat de beste jaren vergooid zijn, maar dat is natuurlijk niet.En kinderen krijgen kun je nog tot zeker je 40ste...positief denken meid, al is dat soms erg moeilijk!
Zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, je moet je focussen op wat je wil in de toekomst en niet terug kijken naar wat geweest is en die neiging heb ik heel sterk.
Maar goed, klinkt allemaal mooi...maar je moet dat ook volhouden natuurlijk!
@Delphi: Goh, en ik denk ooooh die is pas 28. Nog heel veel jaren voor de boeg hoor, om goede sex te hebben al snap ik wel wat je bedoeld...dat gevoel heb ik ook heel sterk dat de beste jaren vergooid zijn, maar dat is natuurlijk niet.En kinderen krijgen kun je nog tot zeker je 40ste...positief denken meid, al is dat soms erg moeilijk!
vrijdag 15 april 2011 om 06:26
Wat fijn om te weten dat dit topic bestaat en dat er meer mensen zijn die in hetzelfde schuitje zitten. Heb hier en daar al lezend een traantje weg gepinkt, omdat het allemaal zo herkenbaar klinkt. Ben zelf 26, en heb maar een aantal oppervlakkige contacten na een aantal keren flink door vriendinnen in de kou te zijn gezet. Na een tijdje ga je toch echt twijfelen aan jezelf. En nu eindelijk na lang uitstellen ook een afspraak gemaakt met de psycholoog. De doorverwijsbrief ligt ondertussen al bijna een jaar ergens in een kast.
vrijdag 15 april 2011 om 20:59
Heel herkenbaar allemaal zeg! Heb het "gevecht" maar even opgegeven en accepteer hoe het is, gek genoeg helpt dat wel maar goed de ene keer lukt dat natuurlijk beter dan de andere keer. Het "zoeken" naar relatie of vriendschappen zorgt voor onrust en dat is denk ik niet goed, dan maar beter zelf lekker in je vel raken door te genieten van de dingen die je wel hebt en te zoeken naar de dingen die je blij maken (die je jezelf kunt geven). En je goed te realiseren dat het jouw leven is en je toch wel zelf in de hand hebt hoe je je voelt. En dat het dus niet aan jou ligt dat je nog alleen bent, je bent goed zoals je bent. De een heeft nu eenmaal een partner en de ander niet. Soms gewoon een stukje geluk of domme pech. En natuurlijk heb ik wensen voor een relatie en hopelijk zelfs een gezin maar goed als ik daar de hele dag de nadruk op ga leggen krijg ik dat gezin ook niet en word ik er niet gelukkig van. Misschien heel cliché maar wat er vorige week gebeurd is in Alphen zet me ook even met beide benen op de grond, dan zie je alles weer even in een groter geheel en dank ik god op mn blote knietjes dat er zoveel dingen wel goed gaan.. En als ik die dingen voldoende door mijn gedachten laat gaan ipv de dingen die ik nog niet heb, voel ik me al een stuk gelukkiger. Maar nogmaals, dit lukt me ook niet elke dag hoor! dus helemaal niet gek als je je af en toe eenzaam voelt en daar flink de balen van hebt. Jullie zijn in ieder geval niet de enige dat is duidelijk 
zaterdag 16 april 2011 om 12:43
Ik vind het ook fijn om te lezen dat veel meer dit hebben en dus het gevoel herkennen. Ik word namelijk soms echt gek van die onrust! Maar inderdaad, kijken naar wat je wel hebt. Alleen valt me dat niet altijd mee. En je word er ergens toch onzeker van. Die nuchterheid dat je soms pech hebt etc, die ontbreekt soms bij mij.
Ja, die goedbedoelde adviezen zijn heel irritant. Het lastige is ook, als je ouder wordt dat iedereen om jeheen gaat settelen en je er dus meer meer geconfronteerd wordt. Dan wordt de uitdaging je er oke onder voelen wel wat groter.
Eenzaamheid is gewoon een heel moeilijk gevoel. Heb er vandaag ook weer onwijs last van....
Ja, die goedbedoelde adviezen zijn heel irritant. Het lastige is ook, als je ouder wordt dat iedereen om jeheen gaat settelen en je er dus meer meer geconfronteerd wordt. Dan wordt de uitdaging je er oke onder voelen wel wat groter.
Eenzaamheid is gewoon een heel moeilijk gevoel. Heb er vandaag ook weer onwijs last van....
zaterdag 16 april 2011 om 12:54
zaterdag 16 april 2011 om 19:40
hoi hoi dames, hier nog eentje hoor... in januari 30 geworden, jaja de magische leeftijd.... Ik heb zelf al een aantal relaties achter de rug waarvan de laatste twee op een pijnlijke manier uitgegaan zijn. Ik weet dus helaas juist wel wat het kan betekenen, heel close te zijn met iemand, maar dat dat dan ineens hup weg kan zijn heeft me ook niet bepaald vrolijk gemaakt. Ik heb er een flinke knauw van gekregen.
Na het uit elkaar gaan ben ik alleen op een zolderetage beland, met ouders 2,5 uur treinreizen ver weg en door steeds verhuizen heb ik ook weinig echt hechte vriendschappen opgebouwd. Ik woon hier nu een jaar. De eerste maanden waren keihard overleven, weer tot mezelf komen. Hoewel het nu beter gaat, blijft de eenzaamheid soms nog behoorlijk knagen... heb heel vaak het gevoel: hoe ben ik hier beland, ik hoor hier niet, het lijkt of het leven aan me voorbijgaat zonder dat ik er zelf grip op heb. Al doe ik er echt alles aan om niet passief te zitten wachten: heb een leuke baan, doe vrijwilligerswerk, kookclubje, ga lekker veel de deur uit. Maar het haalt het bij lange na niet bij het heerlijk vertrouwde dat ik had toen ik samenwoonde, toen voelde alles als goed, kloppend, passend terwijl het nu heel vreemd voelt en doelloos. Steeds maar weer zoeken om je zelf bezig te houden. Zelfs voor de vakantie zou ik het echt niet weten, al heb ik heel veel zin om op vakantie te gaan... Hoop dat iemand zich hierin herkent
Om me heen hoor ik mensen praten over huizen kopen met vriendjes, terwijl ik alleen moeilijk een leuke woning kan betalen, nu de regels behoorlijk aangescherpt zijn.Val overal net tussenin: teveel inkomen voor een sociale huurwoning, veels te weinig voor de vrije sector, kopen in mijn eentje vind ik eng, wil ik eigenlijk niet en als ik dan de stap waag, wil ik gewoon een echt leuke woning, en die zitten eigenlijk ook boven mijn budget. Ik heb zoveel dromen en zie dat ook bij anderen om me heen: een leuk klein huisje, hoeft geen villa te zijn. Een klein balkonnetje met wat plantjes waar ik lekker buiten kan zitten. Mijn liefde en creativiteit en gekke buien delen met iemand.
Op je 30e ga je toch je leven een beetje evalueren, en ik herken me precies in wat Delphi schrijft: "Maar het idee dat ik ergens een boot heb gemist, dat het leven zoals het mij leuk lijkt niet voor mij is weggelegd, of in ieder geval niet komt zoals het je altijd is voorgehouden." Vandaag ben ik in mijn uppie naar Rotterdam geweest, bibliotheek voor wat leuke boeken, beetje gewinkeld en vermaak me prima, dat wel, maar er hangt toch vaak een gevoel van onrust en gemis op de achtergrond. Het heeft lang geduurd voor ik durfde te erkennen dat ik soms gewoon eenzaam ben, en dat ik gewoon het gevoel heb geen richting te hebben in mijn leven.
Hoop hier mijn gevoel een beetje te kunnen delen, ik herken zowat alles wat jullie schrijven!!! Liefs,
Na het uit elkaar gaan ben ik alleen op een zolderetage beland, met ouders 2,5 uur treinreizen ver weg en door steeds verhuizen heb ik ook weinig echt hechte vriendschappen opgebouwd. Ik woon hier nu een jaar. De eerste maanden waren keihard overleven, weer tot mezelf komen. Hoewel het nu beter gaat, blijft de eenzaamheid soms nog behoorlijk knagen... heb heel vaak het gevoel: hoe ben ik hier beland, ik hoor hier niet, het lijkt of het leven aan me voorbijgaat zonder dat ik er zelf grip op heb. Al doe ik er echt alles aan om niet passief te zitten wachten: heb een leuke baan, doe vrijwilligerswerk, kookclubje, ga lekker veel de deur uit. Maar het haalt het bij lange na niet bij het heerlijk vertrouwde dat ik had toen ik samenwoonde, toen voelde alles als goed, kloppend, passend terwijl het nu heel vreemd voelt en doelloos. Steeds maar weer zoeken om je zelf bezig te houden. Zelfs voor de vakantie zou ik het echt niet weten, al heb ik heel veel zin om op vakantie te gaan... Hoop dat iemand zich hierin herkent
Om me heen hoor ik mensen praten over huizen kopen met vriendjes, terwijl ik alleen moeilijk een leuke woning kan betalen, nu de regels behoorlijk aangescherpt zijn.Val overal net tussenin: teveel inkomen voor een sociale huurwoning, veels te weinig voor de vrije sector, kopen in mijn eentje vind ik eng, wil ik eigenlijk niet en als ik dan de stap waag, wil ik gewoon een echt leuke woning, en die zitten eigenlijk ook boven mijn budget. Ik heb zoveel dromen en zie dat ook bij anderen om me heen: een leuk klein huisje, hoeft geen villa te zijn. Een klein balkonnetje met wat plantjes waar ik lekker buiten kan zitten. Mijn liefde en creativiteit en gekke buien delen met iemand.
Op je 30e ga je toch je leven een beetje evalueren, en ik herken me precies in wat Delphi schrijft: "Maar het idee dat ik ergens een boot heb gemist, dat het leven zoals het mij leuk lijkt niet voor mij is weggelegd, of in ieder geval niet komt zoals het je altijd is voorgehouden." Vandaag ben ik in mijn uppie naar Rotterdam geweest, bibliotheek voor wat leuke boeken, beetje gewinkeld en vermaak me prima, dat wel, maar er hangt toch vaak een gevoel van onrust en gemis op de achtergrond. Het heeft lang geduurd voor ik durfde te erkennen dat ik soms gewoon eenzaam ben, en dat ik gewoon het gevoel heb geen richting te hebben in mijn leven.
Hoop hier mijn gevoel een beetje te kunnen delen, ik herken zowat alles wat jullie schrijven!!! Liefs,
zaterdag 16 april 2011 om 20:27
Ja, ik heb ook samengewoond en dat voelde fijn. Ik mis het ook echt. Niet mn ex, maar het gevoel samen te leven. Alleen heb ik dat nu niet en moet ik daar mee dealen. Dat lukt me niet altijd even goed.
Het finste is ook wel, mensen om je heen hebben die het herkennen en waar je dus je gevoel mee kan delen. Dat maakt minder onrustig en doelloos.
Het gevoel alsof iedereen doorleeft en ik stil sta, dat heb ik soms heel erg. Iedereen trouwt, krijgt kids etc. De raakvlakken worden soms wat kleiner.
En ja, ik heb een leuke baan, woon prima en geniet ook zeker van mn vrijheid. Maar zou het een gerusttellende gedachte vinden dat het goed komt binnen een bepaalde periode. Als dat zo is, kan ik er wel van genieten nu. Alleen weet je niet voor hoelang dit gaat duren. En daar moet je toch mee dealen. Iemand tips?
Het finste is ook wel, mensen om je heen hebben die het herkennen en waar je dus je gevoel mee kan delen. Dat maakt minder onrustig en doelloos.
Het gevoel alsof iedereen doorleeft en ik stil sta, dat heb ik soms heel erg. Iedereen trouwt, krijgt kids etc. De raakvlakken worden soms wat kleiner.
En ja, ik heb een leuke baan, woon prima en geniet ook zeker van mn vrijheid. Maar zou het een gerusttellende gedachte vinden dat het goed komt binnen een bepaalde periode. Als dat zo is, kan ik er wel van genieten nu. Alleen weet je niet voor hoelang dit gaat duren. En daar moet je toch mee dealen. Iemand tips?
zaterdag 16 april 2011 om 20:39
quote:justme030 schreef op 16 april 2011 @ 20:27:Iemand tips?
De Herberg
Dit mens-zijn is een soort een herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
Een flits van inzicht komt
Als een onverwachte gast.
Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
Die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
Om plaats te maken voor extase…
De donkere gedachte, de schaamte, het venijn,
Ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
En vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
Ze zijn stuk voor stuk gestuurd
Om jou als raadgever te dienen.
De Herberg
Dit mens-zijn is een soort een herberg
Elke ochtend weer nieuw bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
Een flits van inzicht komt
Als een onverwachte gast.
Verwelkom ze; ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
Die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
Om plaats te maken voor extase…
De donkere gedachte, de schaamte, het venijn,
Ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
En vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
Ze zijn stuk voor stuk gestuurd
Om jou als raadgever te dienen.
zaterdag 16 april 2011 om 20:54
Dit was trouwens geen tip maar "een hulpmiddel" om je angsten onder ogen te zien en rekening te houden dat het misschien nooit goed zal komen. Want wat is "goed komen"? Is eenzaamheid het gemis aan een partner of überhaupt een constante (wat dan ook) factor in je leven met wie je je vreugde en verdriet kan delen?
zaterdag 16 april 2011 om 21:00
Ja, klopt, het gaat om de emoties. Die er laten zijn, doe je dat niet, voel je je onrustig. Tenminste zo dennk ik dat het bij mij werkt. Ik ben niet zo'n ster met mn emoties. Ik weet niet wat ik ermee moet doen en gewoon laten is heel vreemd voor mij.
Maar een leven alleen, dat is niet goed voor een mens, tenminste niet voor mij. Het gaat er om jezelf durven te zijn. Ik durf deze moeilijke emoties niet echt te delen en heb ook weinig mensen in mn omgeving die single zijn.
Maar de tekst is wel heel mooi en waar.
Maar een leven alleen, dat is niet goed voor een mens, tenminste niet voor mij. Het gaat er om jezelf durven te zijn. Ik durf deze moeilijke emoties niet echt te delen en heb ook weinig mensen in mn omgeving die single zijn.
Maar de tekst is wel heel mooi en waar.
zaterdag 16 april 2011 om 21:12
Niets is zo donker en koud als de bodem van de put. Niets is zo vermoeiend en kost je alle energie die je hebt, als de tranen die uit je tenen lijken te komen. Niets is zo eng wanneer je adem stokt als de hysterie door je lijf heenstroomt. Maar niets niets niets, maar dan ook echt helemaal niets, is meer een opluchting dan alle emoties eruit te laten komen. Net zo vaak en net zoveel als het maar moet. En voor dit heb je in principe niemand anders nodig. Behalve de comfort van je eigen plekje. Je kunt dit alleen met jezelf. En wees niet bang om bang te zijn. Want je bent echt waar niet alleen in hoe jij je voelt. Voel je gesteund; daar kun je zeker van zijn.
zaterdag 16 april 2011 om 21:23
zaterdag 16 april 2011 om 21:44
Zo'n notitieblokje is inderdaad een heel mooi naslagwerk .
Ik las op de voorkant van de Psychologie Magazine een mooie quote van Paulo Coelho "ik accepteer dat ik bang ben".
Justme, er zijn inderdaad veel verschillende hulpmiddelen voorhanden. Gewoon je rustig oriënteren waar jij je het prettigst bij voelt. Ik zag bijvoorbeeld ook dit ...
http://www.psychologiemag ... kunt-u-beter-loslaten.htm
Ik las op de voorkant van de Psychologie Magazine een mooie quote van Paulo Coelho "ik accepteer dat ik bang ben".
Justme, er zijn inderdaad veel verschillende hulpmiddelen voorhanden. Gewoon je rustig oriënteren waar jij je het prettigst bij voelt. Ik zag bijvoorbeeld ook dit ...
http://www.psychologiemag ... kunt-u-beter-loslaten.htm
zondag 17 april 2011 om 01:11
Heel herkenbaar ja en confronterend ook dat er alleen maar meer singles bijkomen de aankomende tijd. We willen het eigenlijk allemaal niet op deze manier, hebben hulp nodig om onszelf te begrijpen.
Bijna iedere dag kijk ik, als ik naar mijn ramen loop, op twee overbuurvrouwen die in hun werkritme zitten, thuiskomen, eten en televisie gaan kijken. 's Avonds zie ik dan het flakkerende tv-licht, bij de een met wat kaarsjes, bij de ander donker en rond een uurtje of elf is het tijd voor het bed en dat avond aan avond. Soms is het een avond donker en zijn ze de hort op en wat ik er bij denk, is dat zij ook zo naar mij kijken...hemelsbreed zit er een straat+2 stoepen tussen ons huis...best afschuwelijk eigenlijk.
Akelig dichtbij en toch bizar mijlenver of zoiets?!
Ik las dit erover, ook wel interessant:
http://www.cafedeliefde.nl/forum/topics ... opic:41854
Bijna iedere dag kijk ik, als ik naar mijn ramen loop, op twee overbuurvrouwen die in hun werkritme zitten, thuiskomen, eten en televisie gaan kijken. 's Avonds zie ik dan het flakkerende tv-licht, bij de een met wat kaarsjes, bij de ander donker en rond een uurtje of elf is het tijd voor het bed en dat avond aan avond. Soms is het een avond donker en zijn ze de hort op en wat ik er bij denk, is dat zij ook zo naar mij kijken...hemelsbreed zit er een straat+2 stoepen tussen ons huis...best afschuwelijk eigenlijk.
Akelig dichtbij en toch bizar mijlenver of zoiets?!
Ik las dit erover, ook wel interessant:
http://www.cafedeliefde.nl/forum/topics ... opic:41854
zondag 17 april 2011 om 09:42
hey Circular, waarom niet een keer gewoon naar die overbuurvrouwen toe? En samen eten of tv kijken? Ik denk dat ze het heel leuk zouden vinden. Eigenlijk is het een krankzinnige maatschappij waarin we leven... ieder in zijn eigen huisje, veel mensen toch wel eenzaam. Ik zat een hele tijd geleden in het vliegtuig terug van een reis, dan kan je van die leuke documentaires en films kijken. Ik kwam op een documentaire van de BBC over een Brits meisje van ook een jaar of 30, die een tijd mee mocht lopen met een stam uit de rimboe. Sommige van die docu's vind ik een beetje respectloos, aapjes kijken zeg maar... sorry voor de bewoording maar deze was echt met aandacht voor hun gebruiken en manier van doen.
Dat meisje werd daar echt ongelofelijk geconfronteerd met haar eenzaamheid. Die mensen leefden gewoon elke dag samen, in familieverband, niemand zou het ooit in zijn hoofd halen om alleen te gaan wonen. Als er iemand ziek was had die automatisch de hele groep om zich heen, verzorging, aandacht, liefde. Ze ging haar eigen samenleving in Engeland heel kritisch bekijken en ineens kon ze de vinger op de zere plek leggen waar bij haar de pijn lag, waarom ze zich altijd zo onrustig voelde, alsof er iets ontbrak maar dat het vooral not done is om dat aan te kaarten want het is toch tegenwoordig hier heel normaal om de sterke, zelfstandige happy single vrouw te zijn!
Ik zeg niet dat het altijd ideaal is, maar ik herkende het gevoel van dat meisje heel erg. Bij ons lijkt het soms zo te zijn, dat als je relatie wegvalt, je zelf keihard moet werken om dat 'vangnet' in orde te hebben. En dan moet je ook weer een nieuwe relatie vinden, tenminste zo voelt het, en hoe ga je dat dan weer doen want je hebt het al zo druk. Het is misschien een wat aangedikte versie maar het zit er wel in. Dingen die vroeger gewoon zo waren, zijn nu niet meer aanwezig.
Terwijl het verdorie toch gewoon bij het menselijke bestaan hoort, samenleven. Zeker in de steden is het heel anoniem en kil geworden, je maakt wel praatjes hebt ook wel kennissen maar echt samenleven, diepe verbondenheid, dat is heel wat anders. Of zoals circular het zegt: akelig dichtbij en toch mijlenver.
Dat meisje werd daar echt ongelofelijk geconfronteerd met haar eenzaamheid. Die mensen leefden gewoon elke dag samen, in familieverband, niemand zou het ooit in zijn hoofd halen om alleen te gaan wonen. Als er iemand ziek was had die automatisch de hele groep om zich heen, verzorging, aandacht, liefde. Ze ging haar eigen samenleving in Engeland heel kritisch bekijken en ineens kon ze de vinger op de zere plek leggen waar bij haar de pijn lag, waarom ze zich altijd zo onrustig voelde, alsof er iets ontbrak maar dat het vooral not done is om dat aan te kaarten want het is toch tegenwoordig hier heel normaal om de sterke, zelfstandige happy single vrouw te zijn!
Ik zeg niet dat het altijd ideaal is, maar ik herkende het gevoel van dat meisje heel erg. Bij ons lijkt het soms zo te zijn, dat als je relatie wegvalt, je zelf keihard moet werken om dat 'vangnet' in orde te hebben. En dan moet je ook weer een nieuwe relatie vinden, tenminste zo voelt het, en hoe ga je dat dan weer doen want je hebt het al zo druk. Het is misschien een wat aangedikte versie maar het zit er wel in. Dingen die vroeger gewoon zo waren, zijn nu niet meer aanwezig.
Terwijl het verdorie toch gewoon bij het menselijke bestaan hoort, samenleven. Zeker in de steden is het heel anoniem en kil geworden, je maakt wel praatjes hebt ook wel kennissen maar echt samenleven, diepe verbondenheid, dat is heel wat anders. Of zoals circular het zegt: akelig dichtbij en toch mijlenver.
zondag 17 april 2011 om 18:49
Haha,
Heb ik mij ook weleens bedacht en tot op heden niet de stoute schoenen aangetrokken. Alhoewel, niet helemaal waar. Ik heb bij eentje eens een valentijnskaart in de bus gegooid met mijn complimenten dat ze haar huis altijd zo gezellig maakt. Ze heeft de kaart achter haar raam gedaan als teken van ontvangst. Heb ik vervolgens een zelfde soort kaart achter mijn venster geplakt als tegensignaal. Ik dacht: anders weet ze nooit welke buurman de actie heeft gemaakt, voelt ze zich vervolgens erg bekeken, maar niet wetend door wie. Ook zo wat
Afijn, wat je zegt ivlas, we komen steeds verder van elkaar af te staan ondanks/dankzij alle andere communicatiemiddelen ook.
Eigenlijk is het gewoon bespottelijk! En ehh, de overbuurvrouw gaf geen gevolg aan mijn actie, dus tsja.
Heb ik mij ook weleens bedacht en tot op heden niet de stoute schoenen aangetrokken. Alhoewel, niet helemaal waar. Ik heb bij eentje eens een valentijnskaart in de bus gegooid met mijn complimenten dat ze haar huis altijd zo gezellig maakt. Ze heeft de kaart achter haar raam gedaan als teken van ontvangst. Heb ik vervolgens een zelfde soort kaart achter mijn venster geplakt als tegensignaal. Ik dacht: anders weet ze nooit welke buurman de actie heeft gemaakt, voelt ze zich vervolgens erg bekeken, maar niet wetend door wie. Ook zo wat
Afijn, wat je zegt ivlas, we komen steeds verder van elkaar af te staan ondanks/dankzij alle andere communicatiemiddelen ook.
Eigenlijk is het gewoon bespottelijk! En ehh, de overbuurvrouw gaf geen gevolg aan mijn actie, dus tsja.
