Single & eenzaam

@ Rasa: Ja, dat zijn inderdaad die momenten waarin je je echt alleen voelt. Ik vind dat ook altijd bij een personeelsfeest met aanhang, iedereen een partner mee en jij staat daar in je eentje. Van de andere kant denk ik ook wel eens: er zijn zat stellen waar ik voor geen goud mee zou willen ruilen. En er zijn genoeg vrouwen en mannen die harstikke jaloers op me zijn. Ik kan uitslapen wanneer ik wil, eten wanneer en wat ik wil, kijken op tv wat ik wil...tja het is inderdaad een emotionele achtbaan zoals llauw zegt. Mijn moeder zegt altijd, je moet kijken wat je hebt en niet naar wat je niet hebt...ja daar zit ook wel wat in. Maar ik heb ook het idee dat het bij iedereen maar aangewaaid komt, behalve bij mij...ach ja...we geven de moed niet op!

@ alle 'one of the guys'-vrouwen: was niet mijn bedoeling om mensen hier te veroordelen; ik zei er ook bij dat ik niet wist of jullie zo waren; heb zelf mss mijn eigen vervelende ervaringen. Zo te lezen, zitten jullie ook niet zo in elkaar. Vind 't mooi hoe iedereen de positieve kanten ziet, maar ook de mindere kanten (van zichzelf / het singles-leven) accepteert en hiermee probeert om te gaan.



Dat met die fases en ups en downs herken ik ook wel. Soms meen ik zelfs dat ik wel altijd alleen wil blijven. Gewoon af en toe 's een scharrel en daarnaast vrienden/familie bevalt me dan ook wel. Geen gedoe verder. Maar een andere keer mis ik toch die intimiteit/geborgenheid die je alleen met een partner hebt... een steun die er onvoorwaardelijk en altijd is... Soms denk ik dan juist weer dat ik mss niet geschikt zou zijn om alleen te zijn... maar daar heb ik ook niks aan natuurlijk om dat te denken. Want de situatie is nu toch zo... dus ja acceptatie en doorgaan...



Maar goed, ik heb wel vaak het gevoel dat ik door nu in deze fase alleen te leven, steeds wat sterker word. Of iig meer leer en ontwikkel. Ik kan niet meer al mijn emoties uiten of met iemand mijn problemen bespreken, waardoor ik hier zelf mee om leer gaan. Dat 'echt' zelfstandig worden is voor mij persoonlijk wel belangrijk, maar ik heb eerder dan ook (helaas) nooit alleen geleefd waardoor ik die fase mss gemist heb.

Chocokat, misschien niet de manier waarop je erachter had willen komen maar uiteindelijk toch misschien de positieve kant aan het hele gebeuren, dat doordat je nooit alleen geleefd hebt, en nu wel (noodgedwongen) het gevoel hebt dat je sterker wordt, probeer je daar aan vast te houden, hoe moeilijk ook en hoe vaak je misschien ook een onvoorwaardelijke steun in de vorm van een partner mist, toch wel iets om trots op te zijn dat je merkt dat je het ook alleen kan en dat je het zelf ook als belangrijk ervaart het echt zelfstandig worden.



Ik merk dat ik fases heb van verdriet en boosheid en momenteel is het laatste het geval. Ik zit het e.e.a. allemaal nog eens te overdenken en merk dat ik eigenlijk ook erg boos ben om het feit dat ik voor mijn gevoel geen antwoord heb gehad waar ik iets mee kan, het eindigt altijd in antwoorden als ik weet het niet, ik kan het niet etc, vind het allemaal zo onbevredigend, denk dat ik misschien nog liever had gehoord dat ik niet het type ben (als dat zo zou zijn, misschien wel/ misschien niet) waar hij een toekomst mee ziet, ook niet leuk om te horen maar is in ieder geval een wat bevredigender antwoord dan wat ik tot nu toe heb gehad na 3 jaar. Stom he, het zit me eigenlijk op dit moment erg dwars, de laatste paar dagen had ik het gevoel van ik verdien meer (overheerst nog steeds) maar die vage antwoorden daar kan ik weinig mee. Nou ja, morgen zie ik het weer anders denk ik, zal er wel bij horen de afwisselende stemmingen. Merk momenteel ook de behoefte om hem te bellen/sms'en maar doe het niet anders zou ik mijzelf en wat ik wil niet serieus nemen maar het blijft moeilijk.

@chocokat: ik zag het ook niet op die manier, ik ben voor mijn gevoel een van de (weinige?) vrouwen die eigenlijk bijna niet jaloers is, zelf graag een eigen leven heeft en eigenlijk een beetje verwacht van mijn partner dat hij dat ook heeft en blijft doen!



de positieve kanten plus de negatieve kanten blijven zien is eigenlijk heel natuurlijk, en daarmee bedoel ik mee is dat de 'eenzaamheid' die we voelen een gevoel is die je alleen kunt tegengaan of verminderen door puur te kijken naar alle voordelen van het alleen zijn.

IK herken heel veel in je verhaal trouwens! Ik mis dat onvoorwaardelijke, een maatje, een steun en toeverlaat en een persoon die oprecht van je houdt. Maar hoeveel mensen zitten tegenwoordig daadwerkelijk in die positie? Hoeveel vrouwen (of mannen) zien hun partner inderdaad als het bovenstaande? Ik denk dat heel veel vrouwen de stap niet durven te nemen om bij hun partner weg te gaan omdat ze niet in onze schoenen willen staan. Niet willen ervaren hoe het is om alleen te zijn.. Ik denk dat je je dan nog eenzamer kunt voelen dan als daadwerkelijke single.



Gek genoeg heb ik er alleen moeite mee als ik erover nadenk, en niet wanneer ik de avonden ervaar. IK vind het overdag moeilijk om te beseffen dat ik 's avonds alleen op de bank zit, en niemand heb om tegenaan te praten (behalve vriendinnen) en mee te kroelen maar nu ik hier zit, uitgebreid gedoucht, cremetje op, verwarming hoog en een film op de achtergrond vind ik het eigenlijk niet zo erg... momenteel geniet ik er juist van. Terwijl ik vanmiddag er nog tegenop zat. Dat is die emotionele achtbaan..



Maar ook ik geloof erin dat ik deze fase nodig heb om mezelf te kunnen ontwikkelen. Ik heb ook (HELAAS!) nooit alleen gewoon, vanuit huis uit meteen gaan samenwonen en nu leer ik pas echt voor mezelf zorgen. IK denk dat doordat ik dat stukje 'mis' ik er af en toe ook veel moeite mee heb, misschien ook omdat mijn vriendinnen juist nu allemaal gaat settelen, zwanger worden etc en ik het andersom heb gedaan (behalve het zwanger worden)

@cappicat: volhouden! niet smsen en bellen! hoe moeilijk dat ook is! Doordat je een onbevredigd antwoord hebt gekregen is het lastiger om te accepteren dat het over is. Morgen is de behoefte weer een stuk minder en hoe langer je geen contact hebt, hoe sneller het zal slaten. Helaas is dat wel de waarheid.



Komop! zodra je weer de behoefte hebt, ga even wat anders doen, bel een vriendin of ga hier lezen. Dat kan heel goed helpen

Cappi, kan me voorstellen dat je in een moeilijke situatie zit... Sowieso is de eerste tijd na een verbroken relatie al zo moeilijk. Maar als ik 't goed begrijp, zit je met veel twijfels. In principe hou je van hem en wil jij wel met hem verder. Maar omdat hij geen keuze maakt om al dan niet voor jou te gaan, moet jíj (alleen) de keuze maken om er dan maar mee stoppen. Lijkt mij een verstandig besluit, want zo kun je nooit eens echt iets opbouwen en je wilt niet steeds in onzekerheid leven. Ik heb veel respect voor je keus... lang niet iedereen zou zo'n stap durven zetten.

Maar nu moet je je keuze vol zien te houden. Wat in het begin nog het moeilijkste is. En je twijfelt zelf mss nog aan je keus. Ik begrijp dat je van hem ook graag de bevestiging wil dat 't tussen jullie niet werkt? Is dat 't antwoord wat je graag wilt horen? Mss zit ik ernaast, maar kan me voorstellen dat 't dan makkelijker is om daadwerkelijk een punt achter de relatie te zetten.

Pff, ik weet ook nog wel hoeveel twijfels ik had bij het beeindigen van mijn 1e lange relatie... Waar ik toen veel aan had, was 't (her)lezen van de tips (onder liefdesverdriet) op deze site. Ziet er wat knullig uit, maar de inhoud is wel ok.



Ilauw: die rollercoaster herken ik ook en ja je vergelijkt jezelf toch met anderen van je eigen leeftijd... en dan lijk je de enige te zijn die alleen is. Maar zo te lezen, zijn we niet alleen

Chocokat, probeer het vol te houden en gaat op zich best goed maar er zijn momenten dat ik 'm mis, en komt weekend eraan en dan voel ik me ondanks dat ik dingen plan me soms zo verloren. Ik twijfel niet zozeer aan mijn keus maar voor mijn gevoel gaat hij er soms zo laconiek en onverschillig mee om. Het lijkt wel naarmate ik ouder wordt ik het steeds moeilijker vind om mensen / relaties los te laten ook al is het soms beter. Heeft denk ik ook met mijn kinderwens te maken, toch blijven hopen op meer terwijl dat er niet in zit.

Mensen, we zijn het allemaal waard! Echt wel. We zijn geen hopeloze gevallen en we mogen ons hoofd echt niet laten hangen.



Ik herken echt wel alles wat hier omschreven is en hoe moeilijk ik er zelf soms mee heb, we mogen onze hoop niet laten varen.



Nee, het is niet simpel en ja we hebben misschie kansen laten liggen in het verleden, maar er is niks verloren. Wat niet is kan nog komen en ik blijf daar nog altijd in geloven.



God, ik moet mijzelf ook vaak oppeppen om mijzelf niet op te sluiten! Geloof me vrij, als single man heb je het even zwaar als single vrouw. Ik weet wat ik wil en ik zal blijven knokken tot ik mijn doel bereik. Ik weet dat je die dingen niet in de hand hebt en ik heb me al héél vaak geërgerd, aan datingsites en ik heb me al héél vaak de vraag gesteld van "hoe ga ik hier in godsnaam eruit geraken".



Ikzelf probeer af te slanken, terwijl ik er al 10 kg kwijt ben, en ik probeer me wat meer socialer te gedragen. Nogmaals het is niet gemakkelijk en het is soms héél complex en uitzichtloos,..maar je bent niet alleen hierin, en je bent het echt wel waard! Wat de andere ook mag zeggen of denken!

Ooooooh erkenning en herkenning! Fijn dat dit topic nog actueel is. Heb nog nooit meegedaan met zoiets maar het zit me zó hoog!! Het jammere alleen is dat er herkenning is en daar houdt het mee op: "Heb jij dat ook? Ja, ik heb dat ook..." en dan is het weer zondag en het enige wat je wijzer bent geworden is 'dat je niet alleen bent hierin', alleen zit ik mooi wel alleen.... Dus voor ik 'mijn verhaal' vertel: zijn er meiden die er wat voor voelen om elkaar eens in levende lijve te 'supporten' ? Gewoon je netwerk en je horizon wat verbreden? Het cirkeltje een klein beetje doorbreken?



Ik ben 31 en single of moet ik zeggen 'eenzaam'. Ja, vriendinnen genoeg (zoals iedereen hier) maar een onbevredigd gevoel en moe van het feit dat ik elke week weer actief moet vullen om niet alleen te hoeven zijn. Afspraken kosten ook energie. Ik hoef niet altijd 'leuk' te zijn... Ik wil ook weleens lekker passief aan iemand hangen, niks moeten, niet altijd praten of lachen maar gewoon iemand om je heen, iemand die er is... Ik kan twee afspraken op een dag hebben, maar op het moment van thuiskomen me weer zo alleen voelen! En zielig, vooral ook zielig! Zelfmedelijden ten top! Mijn 31e verjaardag voelde als een tijdbom! En hoewel ik weet dat er onder een aantal single-vriendinnen ook deze gevoelens leven, 'lijken' zij het beter te handelen. Of is dat schijn?



En dan hebben we het hele riedeltje cliché's nog die anderen ook al noemden. We kunnen er een boek over schrijven:

-je moet eerst zelf gelukkig zijn

-je bent te kritisch

-je moet het positieve van het leven in zien

-wees blij dat je alle vrijheid nog hebt. Je kan en mag alles!

-"meid, je bent hartstikke knap, genoeg mannen toch?"



JA! Tuurlijk! Nou, ik heb er hard genoeg aan gewerkt om alleen gelukkig te zijn. Passief kunnen ze me niet noemen. En nee, volgens mij ben ik niet te kritisch, wil alleen van binnen ook warm worden van een man anders kan ik wel een relatie beginnen met één van mijn vrienden. Die vrijheid, fijn zeg...wat moet ik ermee als ik gewoon wil 'delen'?? Oh en ja, genoeg mannen, ook genoeg die me op date vragen.. Maar als ik er niks bij voel, moet ik dan maar 'ja' zeggen in de hoop dat er misschien per ongeluk toch een vlammetje in me ontwaakt??



Wat ik mis, is een doel in mijn leven. Mijn doel is schijnbaar toch echt een leuke man en een gezin stichten. En zonder dat, heb ik in mijn eentje geen doel. Alles lijkt nutteloos en ik vraag me dan ook vaak af: waar doe ik het voor? En dat terwijl ik een gewoon psychisch gezond persoon ben... Misschien idealiseer ik het, maar aan de andere kant: ik denk het niet. Maar goed, ik besef me wel dat ik dit doel an sich te groot maak, maar hoe kom ik daar vanaf?? Ik kan alle onredelijke gedachten plat rationaliseren (dat is notabene mijn beroep, als psycholoog zijnde) maar het gevoel blijft.



Mijn laatste lange relatie was 2 jaar terug. Na 4 jaar heb ik er zelf een punt achter gezet en daar heb ik lang over getwijfeld. Ik was 29, samen een huis gekocht en ik wilde kindjes. Maar ik besef me ook dat je niet moet blijven in een relatie waarin je niet gelukkig bent, puur voor de kindjes en het niet alleen willen zijn. Dus conclusie: juiste keuze!



Maar toch, met die wijsheid kom ik niet verder. Als ik heel eerlijk ben, voel ik me een beetje mislukt... Alsof ik in die restgroep zit, waar ik absoluut niet in wil zitten. Gisteren een date gehad en wéér no feelings at all... En ik wil het zo graag. Oh ja, nog een cliché: je moet niet teveel op zoek zijn..



Nou, heb alles eruit gegooid... alvast bedankt voor het lezen! Misschien heb ik nog een tip voor anderen: ga sporten op zondag. Zondag is mijn ultieme K-dag! Bij het opstaan, begint het al: goed, wat gaan we vandaag weer eens doen?? En sporten is dan per definitie ook niet het eerste waar ik zin in heb, maar weet dat ik me er achteraf goed bij voel en de dag is een beetje (nuttig) gevuld... Maar nog, kan me voorstellen dat anderen hier niks mee kunnen...



Nou meiden, ik kom uit Haarlem, mocht je uit de buurt komen...een lotgenootje is altijd prettig ..

Hoi Bente, wat heb je het mooi beschreven allemaal...en ik weet het is cliche maar heel herkenbaar haha. Ik heb het geluk dat er nog mensen mee gaan stappen dus meestal heb ik de weekenden wel vol..zondags alleen zijn is dan niet zo erg omdat ik dan toch lui ben. Volgende week ga ik voor het eerst in m'n leven naar een paranormale beurs, gewoon omdat ik benieuwd ben of er iemand iets over m'n leven/toekomst kan vertellen. Ik ben op zich vrij nuchter dus ik ben erg benieuwd.

Nou, ik kom uit de buurt van Eindhoven dus niet echt in de buurt om effe bij elkaar op de koffie te gaan maar via dit forum is het ook leuk om met elkaar te praten...

Ook ik herken bovenstaande verhalen. Het is prima dat het uit is. Alleen in het begin staat je leven dan op zn kop. En ik moet eerlijk zeggen, nu alweer een tijd verder ben ik nog steeds een beetje uit mn doen. Alleen zijn is gewoon niet leuk, hoeveel leuke dingen je ook doet.

Ik voel me ook zo onrustig. Herkent iemand dit?

Ik vind het erg lastig. Dus als iemand wil mailen, hoor ik het graag!



Groetjes!

die onrust herken ik ook heel erg. Ik heb heel erg mijn ups en downs, het ene moment denk ik dat ik de wereld wel aan kan zonder vent maar nog geen 10 minuten kan dat juist zo aan me knagen..

Gisteravond een date gehad, en hoewel hij het voor herhaling vatbaar vond, vond ik het wat minder eigenlijk.. In principe heb ik wel een leuke avond gehad maar zodra ik thuiskom voel me dan zo klote! weer 'mislukt' ...





Vrouwke, ik ben heel erg benieuwd wat er voor je uitkomt! ook ik ben eigenlijk heel erg nuchter daarin maar toch blijft het interessant!

Waar halen julle toch al die dates? Via internet ? Ik snap r helemaal niks meer van. Het lijkt wel of alle leuke mannen bezet zijn of zich verstoppen ergens.

Begrijp ik ook niet, maar goed sta er momenteel ook niet voor open waarschijnlijk en ik zie ook maar erg weinig leuke mannen op straat maar verbaast me ook waar iedereen de dates vandaan halen.

de date van gisteravond heb ik een hele tijd terug in een kroeg leren kennen, maar blijkt minder leuk te zijn dan ik in gedachte had..



maar zoveel dates heb ik niet hoor!

llauw, had niet specifiek op jou betrekking maar ik vraag het me ook weleens af. Maar wat vond je minder aan de date? geen aantrekkingskracht of lag het aan wat anders?

geen aantrekkingskracht.... Hij vond het voor herhaling vatbaar en ik weet t niet. Ik voelde me zo rot toen ik thuis kwam van toch wel een gezellige date.



Zucht..!

Rot omdat je toch wel verwachtingen had dat eventueel meer zou kunnen worden?

ja precies, nouja een date is altijd leuker alstie echt geslaagd is, en toen ik thuiskwam en ik t gevoel nou niet echt had van nou, dit is echt een leuke kerel voelde ik me een beetje down.



Ik weet niet, klinkt dat heel erg stom?

Tuurlijk niet, is toch normaal dat je hoopt dat het een leuke date wordt met een leuke man, ook al moeten de verwachtingen niet te hoog zijn kan me de teleurstelling wel een beetje voorstellen.

Ja, ik weet ook niet waar iedereen dates vandaan haalt. Heb wel eens het gevoel dat ik die afslag gemist heb...



Volgens mij heeft iedereen wel de hoop dat een date helemaal leuk is. En wil iedereen swept of his/her feet raken bij iemand. Dus ja, de verwachtingen zijn best hoog. De kunst is ook dat niet zo te hebben.

Je moet de hoop blijven houden dat het echt wel goed komt. Alleen wat doe je in de tussentijd

Ik weet het echt niet. Want hoe leuk je leven ook is, een mens is niet gemaakt alleen te zijn en het leukste is het leven te delen.

En dat is jammer als dat niet zo is. Dat is echt zo.



En ga qua dates op je gevoel af...

Ik begrijp je zo goed, ik heb hetzelfde...het enige verschil is dat ik wel moeder ben van een zoon, daarom kan ik je zeggen dat het wat eenzaamheid niet uitmaakt.Je hebt namelijk ook nog een zorgplicht dan, wat je minder ruimte geeft voor jezelf, laat dat geen reden zijn om kinderen te willen!

@SexNJazZ (is een goeie cd trouwens ...): die dates zijn idd via uitgaan en laatst heb ik mezelf toch maar eens 'tentoongesteld' op e-matching. Één datetje gehad, op de rest niet ingegaan. Date was overigens a big bummer, maar dat terzijde..



@Justme030 en llauw: die onrust is bij mij ook zo herkenbaar. Weet niet of het te maken heeft met 'onze' biologische klok of dat het het najagen van nog onvervulde dromen is, waarbij je geduld een beetje op begint te raken??? Las onder een ander topic op dit forum nog zo'n mooi herkenbaar bericht: ik wil van alles maar het lukt maar niet. Dat is bij mij ook zo.

@Vrouwke76: grappig, ik geloof absoluut dat je nuchter bent. Maar het is gewoon lekker als zo'n paranormaal figuur je vertelt dat het allemaal best goed komt. Dan kan je erin berusten en grappig genog heeft dat een soort selffulfilling effect! Dus you go girl!



Mijn eerste stap is btw aangeven aan mijn baas dat ik het niet meer naar mijn zin heb. Denk nl. dat een leuke baan ook kan bijdragen aan een voldaan gevoel. In mijn geval geeft mijn werk me een onvoldaan gevoel (ik werk overwegend alleen als psycholoog en heb maar 2 collega's die hun ding doen, ook alleen). Dus bye bye psych, welkom nieuwe carrière. Iemand nog ideëen???

Dag dames,



Allereerst herken ik ook vrijwel alles. Ben 28 en zit al 7 jaar zonder relatie. Af en toe een scharrel maar ik ben vaak teleurgesteld door mannen. Dus ben een lange tijd heel terughoudend geweest.

Hetgeen waar ik me het meest druk om maak is dat ik kinderen wil, maar geen vader weet te regelen.

Ik had altijd gedacht dat ik als ik afgestudeerd zou zijn wel een vent zou hebben. Maar toen ik mijn diploma kreeg, was er in geen velden of wegen een kandidaat te bekennen.



Het single zijn zelf vind ik niet zo'n issue. Het is lekker rustig, geen drama, zelf bepalen wat je doet.



Maar het idee dat ik ergens een boot heb gemist, dat het leven zoals het mij leuk lijkt niet voor mij is weggelegd, of in ieder geval niet komt zoals het je altijd is voorgehouden.

En dat ik de beste jaren van mn leven geen sex heb gehad... (dit is natuurlijk het meest dramatische ).



Maar eigenlijk is het bij mij dus zover dat ik me er niets meer bij kan voorstellen. De geborgenheid, het "soulmate" idee en liefde in zijn geheel, klinken mij als sprookjes in mijn oren. Hoewel ik veel vriendinnen heb met een vaste relatie en mn ouders zijn nog bij elkaar dus er is liefde om me heen. En dat ziet er ook leuk en gezellig uit enzo. Maar voor mij niet iets wat werkelijkheid gaat worden in mijn leven. Ofzo.



Ik moet wel zeggen, dat ik ervan uit ga dat ik wel weer eens verliefd word, of iemand leuk vind.

Ik heb de hoop nog niet opgegeven (maar het lijkt hopen op een paard met vleugels zegmaar ). Dare to dream toch?

quote:delphi schreef op 13 april 2011 @ 17:00:



Maar het idee dat ik ergens een boot heb gemist, dat het leven zoals het mij leuk lijkt niet voor mij is weggelegd, of in ieder geval niet komt zoals het je altijd is voorgehouden.



? zo herkenbaar dit...