Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
woensdag 28 november 2012 om 10:23
quote:hova schreef op 26 november 2012 @ 05:54:
Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Dit lijkt mij, een jaar later, iets verder te gaan dan liefdesverdriet en rouw om het einde van je huwelijk.
Je schrijft dat je klaar wilt zijn met je ex en verder wilt. Maar je postings gaan nog steeds grotendeels over hem. Ik weet niet of je therapeut goed was, ik was er niet bij, maar het kan best eens zijn dat ze gelijk had. Misschien wil jij er alleen niet aan. Misschien wíl je wel verder zonder hem, maar wil je hem onbewust niet loslaten. Er zijn nog steeds lijntjes die jou met hem verbinden. Wat wil je daarmee?
Het hoeft niet te betekenen dat je het contact met zijn moeder helemaal verbreekt. Maar je zou het contact wel kunnen heroverwegen en nadenken over wat het met jou doet om haar te zien en spreken, om te horen wat hij doet. Contact vanwege de kinderen moet er sowieso zijn, maar ook dat kun je anders invullen om jezelf te beschermen en afstand te nemen. De scheidingsprocedure zelf verbindt jullie ook nog. Wat kan en wil je doen om die sneller af te handelen?
Ik zou eens met de huisarts gaan praten over hoe je je voelt. Je hoeft zelf niet te bepalen of je depressief bent, dat kan de huisarts doen. Dan kun je met hem/haar kijken wat zou kunnen helpen.
Sport je ook? Dat is een goed natuurlijk antidepressivum.
Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Dit lijkt mij, een jaar later, iets verder te gaan dan liefdesverdriet en rouw om het einde van je huwelijk.
Je schrijft dat je klaar wilt zijn met je ex en verder wilt. Maar je postings gaan nog steeds grotendeels over hem. Ik weet niet of je therapeut goed was, ik was er niet bij, maar het kan best eens zijn dat ze gelijk had. Misschien wil jij er alleen niet aan. Misschien wíl je wel verder zonder hem, maar wil je hem onbewust niet loslaten. Er zijn nog steeds lijntjes die jou met hem verbinden. Wat wil je daarmee?
Het hoeft niet te betekenen dat je het contact met zijn moeder helemaal verbreekt. Maar je zou het contact wel kunnen heroverwegen en nadenken over wat het met jou doet om haar te zien en spreken, om te horen wat hij doet. Contact vanwege de kinderen moet er sowieso zijn, maar ook dat kun je anders invullen om jezelf te beschermen en afstand te nemen. De scheidingsprocedure zelf verbindt jullie ook nog. Wat kan en wil je doen om die sneller af te handelen?
Ik zou eens met de huisarts gaan praten over hoe je je voelt. Je hoeft zelf niet te bepalen of je depressief bent, dat kan de huisarts doen. Dan kun je met hem/haar kijken wat zou kunnen helpen.
Sport je ook? Dat is een goed natuurlijk antidepressivum.
Ga in therapie!
woensdag 28 november 2012 om 16:17
quote:dubiootje schreef op 28 november 2012 @ 10:28:
En uit eigen ervaring en die uit mijn omgeving: het papiertje maakt wel degelijk een groot verschil.
Eens,ik ben zelf nooit getrouwd geweest maar ik heb wel bij anderen gezien en van ze gehoord dat ze pas écht verder konden met hun leven toen de scheiding officieel was uitgesproken en alle zaken afgehandeld waren.
Tot die tijd bestond het huwelijk op papier nog gewoon en was dat (onbewust) en drempel om echt een nieuw leven in te richten én te accepteren dat het echt definitief voorbij was.
En uit eigen ervaring en die uit mijn omgeving: het papiertje maakt wel degelijk een groot verschil.
Eens,ik ben zelf nooit getrouwd geweest maar ik heb wel bij anderen gezien en van ze gehoord dat ze pas écht verder konden met hun leven toen de scheiding officieel was uitgesproken en alle zaken afgehandeld waren.
Tot die tijd bestond het huwelijk op papier nog gewoon en was dat (onbewust) en drempel om echt een nieuw leven in te richten én te accepteren dat het echt definitief voorbij was.
woensdag 28 november 2012 om 16:46
Hova, ik lees mee en ik snap je gevoelens. Iemand (en niet zomaar iemand) heeft je iets heel ergs aangedaan en het heeft nou eenmaal tijd nodig, om dat te verwerken.
Een jaar is dan nog te kort om te verwachten dat je er helemaal klaar mee bent. Dat jij nog contact met hem hebt, maakt het ook niet makkelijker. Enige wat ik je kan meegeven, is dat het mij echt vooruit geholpen heeft om geen contact met ex te hebben. Als je contact hebt, krijg je niet te horen wat je misschien zou willen, of je hoort dingen die je niet wil horen. Het is iig nooit datgene waarnaar je misschien nog verlangt. Misschien wacht je nog onbewust op hem, hoop je dat hij ooit weer terugkomt? Die evt. hoop verlamd, het zorgt ervoor dat je niet verder kunt. Je wil het ergens misschien ook nog niet echt, want loslaten is doodeng..
Jouw ex neemt jou m.i. in bescherming door jou emotioneel niet toe te laten, anders zou hij valse hoop geven en dat wil hij niet. Het zou ronduit schofterig zijn als hij dat wel zou doen, dus dat siert hem nog. Maar telkens als je hem ziet en spreekt, wacht je misschien toch onbewust op een signaal of woord waaruit blijkt, dat hij jou mist, je terug wil. Kan dat?
Een jaar is dan nog te kort om te verwachten dat je er helemaal klaar mee bent. Dat jij nog contact met hem hebt, maakt het ook niet makkelijker. Enige wat ik je kan meegeven, is dat het mij echt vooruit geholpen heeft om geen contact met ex te hebben. Als je contact hebt, krijg je niet te horen wat je misschien zou willen, of je hoort dingen die je niet wil horen. Het is iig nooit datgene waarnaar je misschien nog verlangt. Misschien wacht je nog onbewust op hem, hoop je dat hij ooit weer terugkomt? Die evt. hoop verlamd, het zorgt ervoor dat je niet verder kunt. Je wil het ergens misschien ook nog niet echt, want loslaten is doodeng..
Jouw ex neemt jou m.i. in bescherming door jou emotioneel niet toe te laten, anders zou hij valse hoop geven en dat wil hij niet. Het zou ronduit schofterig zijn als hij dat wel zou doen, dus dat siert hem nog. Maar telkens als je hem ziet en spreekt, wacht je misschien toch onbewust op een signaal of woord waaruit blijkt, dat hij jou mist, je terug wil. Kan dat?
woensdag 28 november 2012 om 23:13
Lieve Hova, ik hoop dat ik je niet verdrietig heb gemaakt. Ik ga puur af op wat je schrijft. Wat vind je zelf als je je dikgedrukte woorden terugleest en je voorstelt dat een ander ze heeft geschreven?
Ik heb tijdens mijn scheiding zelf dicht tegen een depressie aan gezeten. Een "exogene depressie", maw een depressie veroorzaakt door omstandigheden. Ik kan me voorstellen dat een depressie voor jou een beangstigende gedachte is, maar het hoeft niet te betekenen dat je "erfelijk belast" bent. Soms worden mensen somber en verdrietig door de dingen die hun overkomen.
Wat je beschrijft over die vonk die overslaat, doet me denken aan die avond midden in je huwelijkscrisis dat jullie zoenend op de bank zaten en jij daar hoop uit putte dat het goed zou komen tussen jullie. Ik denk dat je het jezelf erg moeilijk maakt door zo veel contact te houden. Sinterklaas én Kerst? Weet je zeker dat de kinderen dit fijn vinden als het jou zo veel pijn doet om bij hem te zijn?
En die scheiding... die zul jij moeten doorzetten. Ga naar een advocaat om een echtscheidingsverzoek in te dienen. Stel een ouderschapsplan op en mail het naar hem voor akkoord. Neem het heft in eigen handen en maak je los.
Ik heb tijdens mijn scheiding zelf dicht tegen een depressie aan gezeten. Een "exogene depressie", maw een depressie veroorzaakt door omstandigheden. Ik kan me voorstellen dat een depressie voor jou een beangstigende gedachte is, maar het hoeft niet te betekenen dat je "erfelijk belast" bent. Soms worden mensen somber en verdrietig door de dingen die hun overkomen.
Wat je beschrijft over die vonk die overslaat, doet me denken aan die avond midden in je huwelijkscrisis dat jullie zoenend op de bank zaten en jij daar hoop uit putte dat het goed zou komen tussen jullie. Ik denk dat je het jezelf erg moeilijk maakt door zo veel contact te houden. Sinterklaas én Kerst? Weet je zeker dat de kinderen dit fijn vinden als het jou zo veel pijn doet om bij hem te zijn?
En die scheiding... die zul jij moeten doorzetten. Ga naar een advocaat om een echtscheidingsverzoek in te dienen. Stel een ouderschapsplan op en mail het naar hem voor akkoord. Neem het heft in eigen handen en maak je los.
Ga in therapie!
woensdag 28 november 2012 om 23:52
Adnama, ik heb een slaapmiddel hoor, wat ik af en toe een paar nachtjes neem. En het slapen gaat al een stuk beter dan paar maanden terug, ik heb zeker een half jaar lang geen nacht doorgeslapen. Nu zijn het meestal nog maar een of twee nachtjes per week dat ik echt slecht slaap. Is al een hele verbetering
donderdag 29 november 2012 om 00:08
quote:hova schreef op 28 november 2012 @ 23:50: ik weet nu al dat als ik nu dus die scheiding erdoor druk (wat ik wel moet doen want ik wil niet meer getrouwd met hem zijn), dat ik me dan ook later daarover af ga vragen of ik daar wel goed aan gedaan heb voor de kinderen, of ik hun vader niet beter nog een kans had kunnen geven enzovoort.
Hoe onvermijdelijk die beslissing op dit moment ook voelt, ik weet dat ik me daar dan later weer schuldig over ga voelen naar de kinderen toe. Dat doe ik ook over de beslissing destijds om hem
eruit te zetten, ook al kon ik toen voor mijn gevoel niet anders... Weet niet of jullie snappen wat ik
bedoel, ben niet erg duidelijk geloof ik haha.
Ik snap je heel goed Hova en het zegt mij dat jij jezelf helemaal klem hebt gezet. Welke stap je ook wel of juist niet doet, je zal je schuldig voelen. Je doet altijd iemand tekort: je kinderen, je (ex)man, jezelf en dat wil je niet. En dus doe je niks. Je wacht af en gaat 'schijnbaar' verder met je leven. Ik zeg 'schijnbaar', omdat op een dieper niveau (het meer onbewuste, je gevoelslaag) er van alles gaande is. En dat is waar je last van hebt.
Je kan niet verder, want je dwaalt rond in je impasse. Met één been in een huwelijk dat niet meer bestaat en met één been in de toekomst. Niet meer vooruit en niet meer achteruit. En in dit niemandsland jezelf staande zien te houden. Daar zou ieder mens last van krijgen vrouw!
Ik ben het met de anderen eens dat je werk moet maken om je huwelijk te ontbinden. Deze knoop moet doorgehakt om verder te kunnen. Het zal zwaarwegender zijn dan je nu vermoedt.
Verder denk ik ook dat je depressieve symptomen hebt. Ik kan natuurlijk niet beoordelen of je depressief bent, maar wel dat het erop lijkt dat je bezig het te worden. Neem dat serieus Hova.
Maar bovenal zal je met jezelf in conclaaf moeten. Met je schuldgevoel, je keuzes en je toekomst. Je zal de waarheid in het felle licht moeten gaan bekijken en de confrontatie aan moeten gaan met de feiten.
Ik zou je aan willen raden om in deze fase een dagboek bij te houden waarin je je gevoel onderzoekt en beschrijft. Zo ontrafel je makkelijker wat je voor jezelf verborgen wilt houden. Waar je liever niet aan wilt, waar je je ogen voor sluit en waarin je creatief aan het vermijden bent.
Eventueel kan een therapeut je in dit proces bijstaan.
Tijd om wakker te worden lieve Hova. De toekomst roept...
Sterkte!
Hoe onvermijdelijk die beslissing op dit moment ook voelt, ik weet dat ik me daar dan later weer schuldig over ga voelen naar de kinderen toe. Dat doe ik ook over de beslissing destijds om hem
eruit te zetten, ook al kon ik toen voor mijn gevoel niet anders... Weet niet of jullie snappen wat ik
bedoel, ben niet erg duidelijk geloof ik haha.
Ik snap je heel goed Hova en het zegt mij dat jij jezelf helemaal klem hebt gezet. Welke stap je ook wel of juist niet doet, je zal je schuldig voelen. Je doet altijd iemand tekort: je kinderen, je (ex)man, jezelf en dat wil je niet. En dus doe je niks. Je wacht af en gaat 'schijnbaar' verder met je leven. Ik zeg 'schijnbaar', omdat op een dieper niveau (het meer onbewuste, je gevoelslaag) er van alles gaande is. En dat is waar je last van hebt.
Je kan niet verder, want je dwaalt rond in je impasse. Met één been in een huwelijk dat niet meer bestaat en met één been in de toekomst. Niet meer vooruit en niet meer achteruit. En in dit niemandsland jezelf staande zien te houden. Daar zou ieder mens last van krijgen vrouw!
Ik ben het met de anderen eens dat je werk moet maken om je huwelijk te ontbinden. Deze knoop moet doorgehakt om verder te kunnen. Het zal zwaarwegender zijn dan je nu vermoedt.
Verder denk ik ook dat je depressieve symptomen hebt. Ik kan natuurlijk niet beoordelen of je depressief bent, maar wel dat het erop lijkt dat je bezig het te worden. Neem dat serieus Hova.
Maar bovenal zal je met jezelf in conclaaf moeten. Met je schuldgevoel, je keuzes en je toekomst. Je zal de waarheid in het felle licht moeten gaan bekijken en de confrontatie aan moeten gaan met de feiten.
Ik zou je aan willen raden om in deze fase een dagboek bij te houden waarin je je gevoel onderzoekt en beschrijft. Zo ontrafel je makkelijker wat je voor jezelf verborgen wilt houden. Waar je liever niet aan wilt, waar je je ogen voor sluit en waarin je creatief aan het vermijden bent.
Eventueel kan een therapeut je in dit proces bijstaan.
Tijd om wakker te worden lieve Hova. De toekomst roept...
Sterkte!
donderdag 29 november 2012 om 00:24
Hey kanjer, even een dikke
Vind dat je wel degelijk stappen maakt, niet snel maar je doet het wel..kijk eens terug naar vorig jaar om deze tijd waar je toen stond...in het afgelopen jaar heb je het niet altijd even makkelijk gehad, maar je hebt je daar vaak toch sterk door heen geslagen.
Ook wel degelijk keuze's voor jezelf en de kids gemaakt, hoe moeilijk soms ook..
Vind dat je wel degelijk stappen maakt, niet snel maar je doet het wel..kijk eens terug naar vorig jaar om deze tijd waar je toen stond...in het afgelopen jaar heb je het niet altijd even makkelijk gehad, maar je hebt je daar vaak toch sterk door heen geslagen.
Ook wel degelijk keuze's voor jezelf en de kids gemaakt, hoe moeilijk soms ook..
donderdag 29 november 2012 om 07:17
Dubio, vannacht heb ik zomaar goed geslapen! Ging er express pas laat in maar sliep zomaar door tot de wekker zojuist ging
Dit is mijn vrije dag, dus ga nu even naar mijn paard. Weet niet meer wie het vroeg, maar sporten (paardrijden) deed ik altijd vier keer per week. Nu ik meer ben gaan werken heb ik daar geen tijd meer voor, ik ga nog een à twee keer per week.
Dit is mijn vrije dag, dus ga nu even naar mijn paard. Weet niet meer wie het vroeg, maar sporten (paardrijden) deed ik altijd vier keer per week. Nu ik meer ben gaan werken heb ik daar geen tijd meer voor, ik ga nog een à twee keer per week.
donderdag 29 november 2012 om 12:26
Ik vroeg dat, ik kon me inderdaad herinneren dat je paard reed Jammer dat het nu niet meer zo vaak lukt. Kun je op een andere manier toch aan je beweging komen? Thuis als de kinderen op bed liggen bijvoorbeeld, of elke dag een wandeling?
Jouw Hovaman is er niet meer, maar hij is nog wel steeds de vader van je kinderen. Zou het voor hen zo veel uitmaken dat jij hem als een vreemde ziet als het gezin weer intact is? Je bent blijkbaar een afweging aan het maken tussen jouw en geluk en dat van hen. Maar dit is ook niets, voor jou niet maar ook voor de kinderen niet. Die leven in limboland, dat is echt niet fijn. Vandaar mijn vraag. Hoe erg zou het zijn om hem weer terug te nemen? Moet het doel van een intact gezin niet bovenaan staan?
Jouw Hovaman is er niet meer, maar hij is nog wel steeds de vader van je kinderen. Zou het voor hen zo veel uitmaken dat jij hem als een vreemde ziet als het gezin weer intact is? Je bent blijkbaar een afweging aan het maken tussen jouw en geluk en dat van hen. Maar dit is ook niets, voor jou niet maar ook voor de kinderen niet. Die leven in limboland, dat is echt niet fijn. Vandaar mijn vraag. Hoe erg zou het zijn om hem weer terug te nemen? Moet het doel van een intact gezin niet bovenaan staan?
Ga in therapie!
donderdag 29 november 2012 om 13:50
Edit; heb de bovenstaande post, het antwoord op dubio's vraag of ik niet zou moeten gaan voor het 'intacte gezin' dus ondertussen 3 x aangepast... De eerste keer was mijn antwoord nog twijfelachtig, maar naarmate ik hem aanpaste werd hij steeds duidelijker....
Ik wil deze man niet terug. Ik zou 'mijn Hovaman' terug willen ja, maar die bestaat allang niet meer....
Ik wil deze man niet terug. Ik zou 'mijn Hovaman' terug willen ja, maar die bestaat allang niet meer....
donderdag 29 november 2012 om 16:40
Mooi, Hova, daarom vroeg ik het ook. Die twijfel komt sterk in je postings naar voren en weerhoudt je er waarschijnlijk van om stappen voorwaarts te nemen. Je schuldgevoel werkt verlammend en dat merk je ook in je psychische gesteldheid.
Nu is je posting wat tegenstrijdig: eerst twijfel je of hij wel wil, dan of jij wel wil. Dat tweede gedeelte is de enige vraag die jij hoeft te beantwoorden. Het kan voor hem trouwens ook gelden dat het antwoord op die vraag afhangt van wat jij wilt. Voor jou is dus vooral belangrijk wat JIJ wilt.
Wat je ook besluit, jij kan daar actie op ondernemen. Als je hem toch nog eens kans wil geven, kun je hem vragen of hij dat wil. Als jij hem niet terugwil, dan kun je hem loslaten en de scheiding doorzetten. In beide gevallen kom je uit je huidige twijfelmodus. Hoe zie je dat? Kan en wil je hem opgeven als partner, vriend en maatje? Kan en wil je het gezin opbreken en een eigen leven opbouwen met de kinderen?
Fijn dat je een hondje hebt Dat werkt zeker weten therapeutisch!
Nu is je posting wat tegenstrijdig: eerst twijfel je of hij wel wil, dan of jij wel wil. Dat tweede gedeelte is de enige vraag die jij hoeft te beantwoorden. Het kan voor hem trouwens ook gelden dat het antwoord op die vraag afhangt van wat jij wilt. Voor jou is dus vooral belangrijk wat JIJ wilt.
Wat je ook besluit, jij kan daar actie op ondernemen. Als je hem toch nog eens kans wil geven, kun je hem vragen of hij dat wil. Als jij hem niet terugwil, dan kun je hem loslaten en de scheiding doorzetten. In beide gevallen kom je uit je huidige twijfelmodus. Hoe zie je dat? Kan en wil je hem opgeven als partner, vriend en maatje? Kan en wil je het gezin opbreken en een eigen leven opbouwen met de kinderen?
Fijn dat je een hondje hebt Dat werkt zeker weten therapeutisch!
Ga in therapie!
vrijdag 30 november 2012 om 01:48
quote:hova schreef op 29 november 2012 @ 07:14:Ik heb wel een tijdje een dagboek bijgehouden maar wist niet zo goed meer wat ik erin moest schrijven.
Als je niet weet wat je in een dagboek moet schrijven, dan ben je dus vooral met je ratio bezig en dat is nou nèt niet wat je met (dagboek)schrijven moet doen.
Zie het schrijven als zelfreflectie, als introspectie. Een spiegel. Een beetje wat je hier ook doet (maar hier heb je interactie en feedback op wat je schrijft). In een (dag)boek kun je een stap verder gaan en je jezelf tot op het diepst en intiemst blootleggen.
Leg jezelf bijvoorbeeld een vraag voor. Of een dilemma. Of een keuze.
En ga dan gewoon schrijven en zie maar wat eruit komt. Niet over nadenken, geen mooie zinnen of diepgaande inzichten willen beschrijven, maar gewoon doorpennen. Kromme zinnen, gekke gedachten, beschamende ideeën, alles opschrijven. Daarmee bereik je je meer intuitieve lagen, dat waar je onderbewuste zich afspeelt. Dat, wat voorbij gaat aan 'hoort zo', 'moet zo' en 'zou zo moeten zijn'. Voorbij daar waar je jezelf voor je gek kan houden met excuses en smoesjes.
Op deze manier schrijven is therapeutisch en heel verhelderend. Hoeft echt niet elke dag, maar is zo'n goed medium om jezelf uit dilemma's te halen, om een schuldgevoel te onderzoeken, om onbestemde gevoelens te duiden en grijpbaar te maken. Jezelf en je drijfveren te leren kennen.
Ik heb het idee (heb jouw topics zo'n beetje gevolgd) dat er van alles speelt in jouw 'diepere' lagen, dat getriggerd wordt door de situatie (bedrog, scheiding, schuld, keuzes) waarin jij je nu geplaatst ziet. Dingen die altijd al bij jou hoorden, maar die nu een rol gaan spelen in je handelen. Dingen waar je tegenaan loopt, of juist voor weg wilt lopen. Juist nu is de tijd om dat te onderzoeken, zodat je heldere, weloverwogen keuzes kunt maken. Bewuste keuzes, waarvan je weet waaròm je ze maakt en waarom ze goed zijn.
Voorkom spijt, voorkom halfslachtigheid. Weet wat Hova Hova maakt en wat essentieel voor haar is. Wat ze nodig heeft en wat haar leven zin geeft. Zoek dat maar uit vrouw. Da's levensinvestering!
Als je niet weet wat je in een dagboek moet schrijven, dan ben je dus vooral met je ratio bezig en dat is nou nèt niet wat je met (dagboek)schrijven moet doen.
Zie het schrijven als zelfreflectie, als introspectie. Een spiegel. Een beetje wat je hier ook doet (maar hier heb je interactie en feedback op wat je schrijft). In een (dag)boek kun je een stap verder gaan en je jezelf tot op het diepst en intiemst blootleggen.
Leg jezelf bijvoorbeeld een vraag voor. Of een dilemma. Of een keuze.
En ga dan gewoon schrijven en zie maar wat eruit komt. Niet over nadenken, geen mooie zinnen of diepgaande inzichten willen beschrijven, maar gewoon doorpennen. Kromme zinnen, gekke gedachten, beschamende ideeën, alles opschrijven. Daarmee bereik je je meer intuitieve lagen, dat waar je onderbewuste zich afspeelt. Dat, wat voorbij gaat aan 'hoort zo', 'moet zo' en 'zou zo moeten zijn'. Voorbij daar waar je jezelf voor je gek kan houden met excuses en smoesjes.
Op deze manier schrijven is therapeutisch en heel verhelderend. Hoeft echt niet elke dag, maar is zo'n goed medium om jezelf uit dilemma's te halen, om een schuldgevoel te onderzoeken, om onbestemde gevoelens te duiden en grijpbaar te maken. Jezelf en je drijfveren te leren kennen.
Ik heb het idee (heb jouw topics zo'n beetje gevolgd) dat er van alles speelt in jouw 'diepere' lagen, dat getriggerd wordt door de situatie (bedrog, scheiding, schuld, keuzes) waarin jij je nu geplaatst ziet. Dingen die altijd al bij jou hoorden, maar die nu een rol gaan spelen in je handelen. Dingen waar je tegenaan loopt, of juist voor weg wilt lopen. Juist nu is de tijd om dat te onderzoeken, zodat je heldere, weloverwogen keuzes kunt maken. Bewuste keuzes, waarvan je weet waaròm je ze maakt en waarom ze goed zijn.
Voorkom spijt, voorkom halfslachtigheid. Weet wat Hova Hova maakt en wat essentieel voor haar is. Wat ze nodig heeft en wat haar leven zin geeft. Zoek dat maar uit vrouw. Da's levensinvestering!
vrijdag 30 november 2012 om 07:11
Weer mooi geschreven. Hova, misschien kun je beginnen met de vraag waarom je niets te schrijven weet terwijl je zo in de knoop zit.
De vraag wat er met jou en de kinderen zou gebeuren als je ex terug zou komen, lijkt me ook een interessante. Werk het eens helemaal uit. Zo kom je vanzelf bij die diepere lagen en ga je je gevoelens beter begrijpen.
De vraag wat er met jou en de kinderen zou gebeuren als je ex terug zou komen, lijkt me ook een interessante. Werk het eens helemaal uit. Zo kom je vanzelf bij die diepere lagen en ga je je gevoelens beter begrijpen.
Ga in therapie!
