Hoe kom ik verder?

Goh, hij lag dus niet alleen te huilen in bed, maar maakte ook een lijstje op de pc met jouw minpunten? Dat je dat niet gemerkt hebt! Al die signalen die hij afgaf!

Zelfs als ex komt hij dus in een gespreid bedje en jij bivakkeert weer verder op je opklapbed, om hem te ontlasten.

quote:hova schreef op 08 december 2012 @ 13:12:



* Idd heeft hij de neiging niet te overleggen ...........



* hij gaat ervan uit.................



* dus laat ik het dan maar zo.



* ik heb gewoon niet heel veel ruimte meer om zelf.............



* In principe hebben we afgesproken.....maar in de praktijk kan hij vaak ook niet.



Ik denk idd dat ik ......genoegen heb genomen met te weinig tijd en ruimte voor mij en de kinderen, maar we hadden wel vaker zo'n periode waarin hij gewoon heel veel tijd in de zaak moest steken ...... dus ik heb dat niet als een alarmteken oid gezien....



* hij op de bank bleef zitten (wachtend tot ik hem een drankje zou aanbieden denk ik)



* Hij was heel verbaasd en een soort van beledigd leek wel,



* Hij heeft idd niet met mij gepraat, maar signalen afgegeven die ik niet echt echt niet kon oppikken.



* Zo'n lijstje achter je partners rug om met dingen die zij moet veranderen....



* Ik zie dat heus wel, dat dat niet ok was van hem, maar tegelijkertijd is er dan een klein stemmetje dat denkt; was ik dan zo ontoegankelijk voor hem dat hij die dingen niet met mij kon bespreken?

O ja, hoe gaat het met (dagboek)schrijven?

BB heeft gelijk, en die tijden dat hij kon kiezen voor zoveel tijd werken zijn voorbij, hoor. Hij weet het nog niet, en jij blijkbaar ook niet, maar dat is nu allemaal niet meer vanzelfsprekend. En resultaten uit het verleden (vanuit de lieve vrede en liefde) geven geen garanties (of rechten) voor de toekomst.



Maw: nu hoef je niet meer te pikken dat ie zoveel werkt, hoe we ook in een crisis zitten.. Wat ie zich niet gerealiseerd heeft, is hoe hiij in een gespreid bedje lag bij jou.. en dat dat over is nu. Hij zal toch die zorgtaken voor een deel voor zijn rekening moeten gaan nemen..



En je ziet het goed: nu vind je het nog heel fijn, dat je die dagen niet alleen bent, en je kinderen zoveel mogelijk lekker om je heen wil en hun liefde en gezelschap gewoon heel erg fijn is, je helemaal niet zit te wachten op meer "vrije" (kindvrije) tijd voor jezelf. Maar bedenk dat dat moment wel gaat komen, en je dan vast zit aan afspraken die je maakt vanuit dit gevoel van nu en je behoefte van nu. Straks kan je dat heel hard nodig hebben, alleen al om het in je eentje vol te houden, dan wil je misschien wel heel erg "onder de mensen zijn" of hoe dan ook "bijtanken" met zelfgekozen aktiviteiten of een vriendje oid.



Daar moet je nu al rekening mee houden, want wat straks vastligt in eoa ouderschapsplan, is de ruimte die je krijgt, ook bij veranderende behoeften, die je nu nog niet kan inschatten.. Goed over nadenken dus, je kan altijd nog afzien van overeengekomen afspraken in de zin van de kinderen minder vaak bij hem (dan ontlast je hem) als meer is afgesproken, dan andersom (dat lukt niet: hem tot meer bewegen dan afgesproken, dat zie je nu al, dat dat niet werkt!).



Het is dus niet alleen dat hij "voordelen" en meer vrijheid krijgt door te gaan scheiden, he. (al zien wij dat niet als voordelen, dat je je kinderen minder ziet en niet dagelijks meemaakt, eerder als een straf)..

Ik ben mijn kinderen nooit zat (en ook nooit geweest, ken die momenten niet van achter het behang plakken), maar de dagelijkse verantwoordelijkheid en beschikbaarheid als moeder kan weleens zwaar worden, soms. En dan moet je niet hoeven vragen of hij ze ff extra "neemt", die drempel kan nog hoger worden dan nu al is, of hij plant zich vol en kan nooit, enz.



Straks wil je zo min mogelijk hoeven te vragen aan hem, of ie meewerkt ergens aan..

Denk trouwens niet te moeilijk over af en toe oppas, doen ouders die bij elkaar zijn ook en je hoeft echt niet elke avond thuis te zijn om een "goede" moeder te zijn. Ik dacht net zo als jij in het begin, maar kinderen vinden het zelf vaak geen probleem, hoor. (tenzij je misschien voor je werk er al vaak niet bent, dan kan ik me voorstellen dat ze je nodig hebben en niet ook nog eens prive de hort op bent).



Je moet nu wel goed ("gezond egoistisch") aan jezelf denken en eea op een rijtje zetten, zodat je niet je hele leven werkt en opoffert, jouw leven is net zo belangrijk als van ieder van je kinderen en van je ex!

Hoe is het met je Hova?

Even uppen!

Vergis je niet in je zonnige middelste, Hova. Zij is misschien ook wel heel gevoelig voor stemmingen. Kinderen van gescheiden ouders krijgen te maken met verscheurde loyaliteit. Het kan zijn dat ze aanvoelt dat jij niet gelukkig bent en dat je je schuldig voelt tegenover hen, over wat je hen hebt aangedaan.



Ik wil maar zeggen, een scheiding doet pijn en blijft pijn doen. Tot de kinderen volwassen zijn zullen ze die pijn waarschijnlijk ergens blijven voelen. Wij hebben echt een superleuk leven en het gaat heel goed met mijn meiden. Maar die pijn kan ik niet wegnemen. Daar kan ik gewoon niets aan doen. En dat vind ik erg.

Tja, die onbezorgde jeugd hebben ze niet meer, Hova, hoe verdrietig dat ook is. Ze krijgen te maken met grotemensenproblemen en grotemensenverdriet. Dat is gewoon hoe het is.



Natuurlijk hadden we ze dit leed liever bespaard. Ik zou ze het liefste alle leed van de wereld besparen tot ze volwassen zijn en daarna het liefst ook nog. Maar dat kan ik niet. Het leven serveert je de nodige ellende, pijn en verdriet. Mijn kinderen, onze kinderen, krijgen hun portie misschien wat vroeg, maar ze krijgen ook waardevolle levenslessen. Zij zullen niet op hun achttiende naïef de grote wijde wereld in stappen.



Ik ken je dochter natuurlijk niet en ze zal het misschien best gemeend hebben. Maar dat doet niets af aan het verdriet. Dat is wat ik wilde zeggen.

Fijn dat je even een update geeft Hova.



Ik vind het niet verwonderlijk dat het schrijven moeizaam gaat. Je doet immers, al schrijvend, het luik van al die pijnlijke gevoelens en emoties (waar je het liefst voor wegblijft) een stukje open en het kan je overweldigen wat je dan tegenkomt.

Vraag (eis) niet teveel van jezelf en onderzoek je innerlijke wereld stapje voor stapje. Zo hou je wat meer controle over je proces.



Een toepasselijk en inspirerend boek om je te begeleiden in dat proces is: Schrijven vanuit je hart van Natalie Goldberg.

Misschien een prettig steuntje in je rug om te beginnen...



Sterkte vrouw!

Lieve Hova,



Ik heb je topic toen je net achter het bedrog van je man gekomen was gevolgd (ooit nog een deel van een boek, iets met muren en ramen, voor je overgeschreven) en lees dit topic nu pas.



Bij het doorlezen van dit topic zou ik je wel door elkaar willen rammelen (O, en ik slaakte een vreugdegil bij de woorden 'laffe tekkel'), heel frustrerend.



Verantwoordelijkheid nemen is een mooi ding, maar ik kan werkelijk met de beste wil van de wereld niet ontdekken waarom jij in hemelsnaam je schuldig zou moeten voelen. Jíj denkt verantwoordelijk te zijn voor het falen van jullie huwelijk omdat jij hem uiteindelijk de deur wees? Parrrdon? Jij was verantwoordelijk voor een enorm geduldige en liefdevolle poging, met enorm veel uithoudings- en incasseringsvermogen, om ondanks alle tegenwerking jullie huwelijk tóch nog een kans te geven.



Hou op met schuldgevoel. Jij hebt geen schuld. Noem het spijt.



Jij bent juf. Ik ook. Nou heb ik een donkerzwart vermoeden dat mijn leerlingen een heel andere achtergrond hebben dan de leerlingen die jij hebt (ik werk met extreem beschadigde kinderen), maar toch zal jij ook kinderen kennen in minder wenselijke situaties.

Bekijk de situatie van je kinderen eens als juf. Wat zou jij, als je vanaf een afstand toekeek, willen voor kinderen van ouders die niet meer samen verder willen/kunnen. (...ik stem voor liefde, eerlijkheid en duidelijkheid)



Jij vindt het verschrikkelijk dat je zoon iets van het respect voor zijn vader verloren heeft. Ik niet. Ik vind het heel goed dat je zoon het gedrag van zijn vader afkeurt, wat een slimme jongen! Hij schat de situatie in en reageert. En oordeelt. En volgens mij is hij in de positie dat hij mág oordelen. Zijn vader heeft het gezin opgeblazen en verraden (iets met laffe tekkel en pubers die sommige dingen haarfijn aanvoelen)

De vader zal zijn stinkende best moeten doen om weer respect van zijn zoon te verdienen!



Tot zover de eerste helft van mijn tirade.



Lieve Hova,

Print af en toe eens wat delen van het vivaforum uit.

Als je er minder 'vers' (helaas, dat duurt langer dan je dacht... maar jeetje, wat ben jij streng voor jezelf) instaat moet je het eens teruglezen: dan kun je beretrots worden op jezelf!

En als je dan ook nog een flintertje van de liefde die je voor je kinderen laat blijken aan jezelf schenkt...

Hova, doen eens gek en maak een heel groot knuffelbed voor, ja inderdaad helemaal voor...jou! Waar je dankbaar instapt elke avond/nacht/ochtend

ook!

Bij mij slaapt regelmatig een kind (en anders wel een kat) in bed. Maar ik vind het ook ongezellig om alleen in bed te klimmen. Ik ga binnenkort mijn slaapkamer oppimpen, gezellig een theehoekje aanleggen met waterkoker, kopjes en theepot, een stapel tijdschriften en boeken, misschien wat bloemen, een muziekinstallatie. Het idee is om wat minder tv te kijken en vroeger naar bed te gaan om daar even lekker te ontspannen.

Ik zie dat ik een posting van 5 dagen terug heb gemist. Je zet jezelf klem, Hova, en daarmee ook de kinderen.



- jij wil de kinderen graag om je heen zodat je niet hoeft te denken aan je eigen verdriet

- kinderen gaan niet graag naar vader

- vader heeft nog steeds luchtbedden en zit de hele dag achter de pc

- jij wil liever niet dat ze een extra nacht bij hem gaan slapen

- hij werkt veel en jij vangt dat op voor hem

- hij doet dat andersom niet en jij kan daardoor amper weg

- jij wil de kinderen met de feestdagen graag om je heen en doet dus geen moeite om te regelen dat de kinderen dan ook deels bij hun vader zijn

- de scheiding blijft liggen tot januari

- er is nog steeds geen formeel ouderschapsplan



Zie je wat je doet? Je gebruikt de kinderen om je eigen pijn niet te voelen. Daardoor zet jij je niet in om het contact tussen vader en kinderen te faciliteren. Ex toont zelf niet veel initiatief en laat het regelmatig afweten bij de afspraken en jij laat het gaan. Zogenaamd voor de kinderen, maar eigenlijk omdat je zelf niet alleen wil zijn.



Daardoor kan je "bijna-ex" steeds onder afspraken uitkomen en brengen de kinderen minder tijd met hem door. Met de feestdagen, juist dagen die de band kunnen versterken, zijn ze bij jou. Zelfs op kerstavond ben jij erbij.



Zolang er geen ouderschapsplan ligt en jij akkoord gaat met maar één nachtje per twee weken (?) logeren, maakt bijna-ex geen haast met de aanschaf van echte bedden en het inrichten van gezellige kamertjes. Hij brengt niet genoeg tijd met ze door om een band met ze op te bouwen, terwijl hij daar juist nu na al die jaren hard werken de gelegenheid toe krijgt zonder dat jij erbij bent en dingen vanzelfsprekend op je neemt. Een van de weinige voordelen van een scheiding. Dus blijft hij de kinderen voor de tv zetten en zelf achter de pc zitten. Er is geen enkele druk om meer verantwoording op zich te nemen en zich meer als vader te gedragen. Jij speelt vader en moeder tegelijk. Jij regelt alles, vangt alles op, accepteert alles, past je aan. Waar is hij eigenlijk nog voor nodig?



Het verbaast me niet dat het niet lukt om in je dagboek te schrijven. Ik denk dat je helemaal niet met jezelf bezig wilt zijn. Je richt je veel liever op de kinderen en op Hem. Vooral op hem. Lees je eigen postings eens terug. Je vertelt over je schuldgevoel dat het nemen van stappen in de weg staat. Als we daar uitgebreid op ingaan, reageer je kort en hoppa, het gaat alweer over bijna-ex.



Je wil niet over jezelf schrijven. Alleen zijn wil je ook niet. Je gevoel voelen vind je verschrikkelijk. Je wilt eigenlijk helemaal niet met jezelf bezig zijn. Want hoe leuk is jouw leven nou? En hoe gaat het ook nog leuk worden? Hoe leuk ben jij na jezelf jarenlang in het teken van anderen te hebben gesteld? Wat vind jij leuk, wat inspireert jou, wat geeft je energie? Hoe wil jij zo'n leeg weekend het liefst invullen?



Ik heb het idee dat je helemaal niet na wil denken over die dingen. Liever hou je je bezig met de kinderen, je bijna-ex en zijn zaak en zijn moeder en zijn eventuele maar het-zal-toch-niet-vriendin. Liever hou je vast aan dat schuldgevoel, zodat je niet verder hoeft met je leven en je kan blijven richten op je verleden. Waar ben je bang voor, Hova? Wat kan er gebeuren als je verder gaat met je leven?

Ik ben hier niet ingegaan op wat bovenstaande voor de kinderen betekent. Dat kun je misschien zelf wel invullen.

Eens met Dubiootje.

Je moet gaan eisen dat je ex hier werk van maakt, echt gaat zorgen voor de kinderen als ze daar zijn.



Niet accepteren dat ze daar op luchtbedden moeten slapen, 3 in 1 kamer. Zorgen dat ze zich daar ook vermaken en opgevoed en gekoesterd worden, dat er spullen zijn waarmee ze zich kunnen vermaken, ook dat een "thuis" wordt. En dat hij zich niet verschuilt achter de pc maar zijn taken als vader (oa liefde, aandacht, tijd) sereieus gaat nemen.



Want nogmaals: wat je ooit om de liefde en lieve vrede hebt getolereeerd, of genoegen mee hebt genomen (en niet alleen voor jezelf, maar ook voor de kinderen, aan tijd/aandacht), dat is nu afgelopen. Jij zal het niet (meer) krijgen, maar als je de kinderen echt wil helpen, dan moet je voor ze opkomen tegenover hem.



MIjn kinderen vonden het in het begin ook niet leuk bij hun vader: geen eigen plek, deelden ook een kamertje met matrassen op de grond, hadden hun spullen niet, afhankelijk van brengen en halen, leeftijdsverschil zoon en dochter,, dus verschillende interesses, enz. Maar ex deed wel zijn stinkende best om iets met ze te ondernemen, te wandelen in het park, iets te doen wat ze allebei leuk vonden, voor ze koken, strandwandeling, whatever.



Heel lang bleef het bij mij hun "thuis" en daar meer "logeren" (ja, ook 1 nachtje per 14 dagen). Ex was 30 km verderop in de stad gaan wonen, maar kwam in het begin doordeweeks 2 avonden naar hier (dan ging ik de deur uit) om voor ze te koken of naar de pizzeria te gaan oid. In elk geval wel aandacht. Dat werd al snel teveel gedoe voor allemaal, dus werd 1 vaste avond doordeweeks. En tot op heden neemt ie dat nog steeds heel serieus.



Wel is het zo gebleven dat ex zich helemaal vol plande, en regelmatig van weekend wou ruilen of iets had op de afgesproken avond. Dat voelden de kinderen wel als afwijzing, immers zij waren wel "verplicht" om vaste weekenden naar hem te gaan, maar als het hem niet uitkwam werd het zomaar een weekend later, of 2 achter elkaar. Met name dat zij daar geen invloed op hadden/hebben, steekt dan. En ook wel te maken gehad dat ex zich afgewezen voelde als de kinderen geen zin hadden of liever iets van hun eigen leven/vrienden hier in de buurt wilden doen.



Nu achteraf gezien vinden de kinderen het per saldo een verrijking van hun leven, kennen de stad, zijn veel zelfstandiger geworden, namen zelf fiets en trein en daar weer een fiets, bouwden ook eigen dingen op bij hun vader. Vooral nam dat een positieve wending toen hij verhuisde en zij eigen kamers kregen, en meer hun eigen gang konden gaan, maw ook dat huis hun "thuis" werd. Nu vinden ze het heerlijk om 2 thuizen te hebben. Bezoekregelingen doen we niet meer aan, zijn ze te oud voor.



Zoon heeft enorm goed geleerd om assertief voor zichzelf op te staan, zijn vader kon nogal stellig en dominant zijn (eigen baas, gewend om de leiding en het voor het zeggen te hebben). Liet zich niet manipuleren, maakte goed kenbaar wat hij wel en niet wou (of pikte). Jammer dat dat nodig was, maar moet zeggen dat er een enorme persoonlijke groei uit is voortgekomen bij de kinderen.



Het is heel erg als jij of je kinderen moeten opkomen bij ex, om gezien te worden in wat ze zelf zo hard nodig hebben van een vader, alleen al op hem kunnen rekenen, dat moet de vader wel ff heeeeeeeeeeel goed begrijpen (en dat moet jij hem duidelijk maken als ie dat niet begrijpt). Hij moet zich bewijzen, want hij heeft niet alleen jou, maar OOK de kinderen verlaten.



En als hij wil dat ze toch evenwichtige volwassenen gaan worden, zal hij moeten beseffen dat de veilige hechting van voorheen is aangetast daardoor, OOK bij de kinderen! Hij zal dus zijn best moeten gaan doen, om toch aan hun te bewijzen dat ze ook op hem kunnen blijven rekenen, veel meer nog dan vroeger toen hij daar niks voor hoefde te doen, want hij was er iig (op de achtergrond, en een vd belangrijkste taken was dan iig financiele zorgzaamheid: mede mogelijk maken hoe ze leefden, dak boven hun hoofd, materiele welvaart).



Je zal hem dus echt aan zijn jasje moeten trekken, en tot hem laten doordringen dat de kinderen door zijn vertrek nu onzeker (of zelfs onveilig) gehecht raken. En dat hij zich zal moeten inzetten voor alsnog zo veilig mogelijke hechting aan beide ouders. Het is cruciaal voor hun (vertrouwen in) toekomst, voor het vertrouwen van andere mensen, voor hoe zij later in relaties staan.



Dat hoeft niet "kapot", je kan ook los van elkaar zorgen dat ze met beide ouders een zo veilig mogelijke hechting opbouwen, ook bij scheiding en niet in 1 huis wonen. Je moet dit echt niet pikken, hem aansporen het voor de kinderen een thuis te maken, dwz investeren in ruimte, bedden, spullen daar, maar nog veel belangrijker: dat ze het daar ook fijn vinden, gezien worden, aandacht is voor ze. Dit kan zo niet, hoor! Echt niet!



Het is echt niet zo dat je ex volledig kan doen waar hij wel en geen behoefte aan heeft. Jammer dat jij degene moet zijn die hem op zijn (grote!!) aandeel en verantwoordelijkheid voor hun geluk en welzijn moet wijzen, maar als hij het niet ziet of vertikt, moet jij als moeder voor ze opkomen. Triest, tegenover hun vader, maar tis niet anders. Mannen hebben soms geen idee, zeker niet als ze nooit gezorgd hebben, maar altijd bezig met geld verdienen en werken. Jij moet hem dat bijbrengen, als jij daar al die jaren wel ervaring in hebt. Of hij wil of niet.



En simpelweg afdwingen, zo nodig. Heel jammer voor hem, maar hij IS geen vrijgezel en zal dat nooit meer worden. Hij kan nooit meer "geen-vader" zijn. Of alleen maar met zichzelf bezig zijn. Ook hij moet zich bij elkaar pakken omwille van zijn kinderen. Jij kan ook niet de hele dag zitten huilen en stuk zitten, hij ook niet. Daar heeft ie die 12 dagen al voor. En jij krap 2.. (1 nachtje per 14 dagen is heel weinig, heb ik zelf ook gehad, maar dat geeft wel erg weinig lucht voor jou en is voor de kinderen erg weinig, hebben hun vader nodig, alleen al voor je zoon als rolmodel ook heel belangrijk, en voor dochters als voorbeeld voor toekomstige geliefden en hun betrouwbaarheid, en wat ze zichzelf waard voelen (graag gezien voelen, geliefd, dat hij zich met ze verbonden voelt, niet alleen maar rekening met ze houdt, maar ook belangrijk zijn voor zijn geluk (hij niet alleen voor hun, maar ook omgekeerd voelen dat zij ertoe doen in zijn leven)..



En verder ook eens met Dubiootje: zolang jij je voornamelijk kan richten op ex en de kinderen, hoef je niet met jezelf bezig te zijn.. Dat je zegt: dan word ik verdrietig en dan stop ik er maar mee (schrijven)..: dat is nou juist de bedoeling, helaas maar waar, dat je dat verdriet volop wel gaat voelen! Juist nu het speelt, en niet uitstelt tot "later een keer". Het verdriet en alle andere emoties voelen is juist voorwaarde voor verwerken en door kunnen met je leven.



Terecht zegt Dubiootje dat je daarmee je leven stilzet. Ik snap heel goed dat je dat liever bewaart voor als je alleen bent, en vrijelijk urenlang aan kan toegeven. Wees niet bang dat als de kinderen geen stok achter de deur zijn om je weer "op te vrolijken" dat dat dan niet zou stoppen. Het stopt vanzelf en zo leer je je eigen veerkracht juist kennen, als je dat ervaart. Wees niet bang voor die lading verdriet, laat maar komen. Daarna troost je jezelf namelijk ook weer en is die brok weg. En zo kan je per keer een stuk verwerken (want is natuurlijk niet weg na 1 huilbui, dat kost tijden!).



Juist in die pijn zal je je kracht hervinden! Vertrouw erop dat je dat kan hebben, zeg tegen jezelf (komend weekend): kom maar op, ik kan het allemaal hebben! Ga maar eens een weekend wel zwelgen in het verdriet. Als je dat negeert, raak je verbitterd ipv strijdlustig. En dat is niet sterk, mocht je dat denken.



sterk is durven voelen wat je voelt, en merken dat je daar overheen kan komen, het steeds minder invloed krijgt als je het aankijkt en laat komen. Dat het toelaten (gedoseerd) je juist kracht geeft en op nieuwe ideeen en inzchten brengt. Analyseren brengt misschien ook een hoop (inzichten), maar het enige wat uiteindelijk de lading eraf haalt, is voelen, eruit huilen, vanuit je tenen, je binnenste zuiveren daarmee. We hebben dat vermogen niet voor niks he. En het maakt ruimte in je hart, het "ruimt op", maakt weer plaats voor (leukere) andere emoties. Je moet dit echt niet proberen te ontlopen, hoor, het is een belangrijke fase, je moet daar doorheen, om er overheen te komen.

En ik dacht dat ik lange lappen schreef



Eens met Suzy op veel punten. Ik wil wel even een aantekening maken over het bijbrengen van de verantwoordelijkheden van het vaderschap. Ik denk dat je daar erg mee op moet passen. Je kan praten over hoe jíj de plichten en verantwoordelijkheden van het ouderschap ziet. Maar hij heeft het recht het vaderschap op zijn eigen manier in te vullen. Hij heeft ook het recht ervoor te kiezen niet veel moeite te doen om een band met zijn kinderen op te bouwen, ze niet veel aandacht te geven enz.



Dat is natuurlijk niet in het belang van de kinderen, maar die verantwoordelijkheid ligt bij hém. Je bent uit elkaar en daarmee worden die verantwoordelijkheden ook gescheiden. Als moeder is het je taak het contact tussen vader en kinderen te faciliteren. Bevorderen is niet je taak, laat staan eisen of afdwingen.



Ik denk dat je best een gesprek kan voeren met je ex om te vertellen hoe jij hiertegen aankijkt en waarom een grotere investering van zijn kant goed voor de kinderen zou zijn. Maar je kan het niet eisen.



Wat je daarentegen wel kan eisen, zijn goede afspraken voor/over de kinderen en als die er eenmaal liggen, dat hij zich daaraan houdt. Dus geen afzeggingen wegens werk en dergelijke, geen andere afspraken. Het lijkt me ook verstandig om daar zeker in het begin niet te flexibel mee om te gaan, zodat de afspraken goed beklijven.



Ik zou overigens niet zeggen dat hij niet alleen jou maar ook de kinderen heeft verlaten. Dan kun je weer zo'n flauwe discussie krijgen over wie er nou wou scheiden, en bovendien is het niet waar. Als hij voor de kinderen zorgt, heeft hij ze niet verlaten. Waar het om gaat is a) duidelijke afspraken maken en b) je daaraan houden.