Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
dinsdag 27 januari 2015 om 16:45
Het was vandaag weer zo'n dag... Het leek echt gewoon donkere dagen op mijn werk.. En soms moest ik echt moeite doen mijn tranen in te slikken... Op het werk werd ik gebeld door die psycholoog en daar heb ik mee gepraat ze vroeg ook wat mijn klachten waar en of ik eerder hulp had gehad etc.. Wel aangegeven dat ik medicijnen slik, maar mij gewoon echt kut voel.. Ze zei mocht het echt niet gaan of het is zo erg, kun je altijd de dokterswacht of de huisarts bellen... ze zei dit is wel een spoedafspraak en zou overleggen en zou mij deze week terug bellen voor een afspraak.. en zou kijken hoelang de wachtlijsten waren en anders maar naar de spoed ggz..
Mijn werkdag was bijna om toen ik te horen kreeg dat ik morgen op een andere locatie moest gaan invallen ik kon wel janken... Want ik had net als plan dat ik morgen met mijn andere leidinggevende wou praten.. Maar ik zei toen het is goed, ik ga daar wel heen. maar toen kwam ze later bij mij en zei ik zou wel vragen of ze jouw wil bellen en toen heb ik wel aangegeven dat het niet goed gaat.. dat ik naar psycholoog moest etc en medicijnen had ingenomen. Ze zei daar houden wij wel rekening mee en wij als leidinggevende overleggen altijd alles met elkaar.. Ik dacht bij die andere leidinggevende voel ik iets meer op mijn gemak en dat deed mij wel goed..
Maar toen moest ik met een collega even naar iemand toe om iets te vragen en toen was daar nog andere collega, waar ik het goed kon vinden en die vroeg nog hoe het ging, ik zei niet zo goed, en gezegd wat klein dingetjes. Die andere collega ging even weg en toen heb ik toch maar wat verteld, wat kleine dingetjes dat het niet goed gaat en naar de huisarts ben geweest en door ben verwezen en alles.. En hij reageerde gelukkig goed en wist wat ik voelde want had ook zoiets meegemaakt.. En toen zei hij je mag mij altijd bellen, als er wat is bel mij gewoon, je hebt mijn prive nummer ook... maar ik heb niet verteld over die verkrachting en lichamelijk en geestelijke mishandeling.. Ik weet niet of dat zo verstandi is.. Maar aan mijn leidinggevende doe ik dat wel En ik kom morgen nog wel even op jouw invallocatie kijken hoe het met je gaat en toen kwam die andere collega weer binnen..
Eenmaal buiten vroeg die jij zit niet zo lekker in je vel hea? En toen heb ik hem maar eerlijk antwoord gegeven. En daar heb ik ook goed mee gepraat. Hij zei goed dat je hulp heb gezocht en ook over mijn medicatie. Hij heeft ook in therapie gezeten en medicatie geslikt.. en dat als er echt was gewoon met mensen er over praten als is het alleen maar dat je alles er uit gooit.. Het is misschien moeilijk, maar dat had ik in het begin ook...zit je iets dwars vertel het maar en dat deed mij goed om te horen dat er toch nog mensen zijn die het beste met mij voor hebben...
Op het werk valt het nog mee, maar als ik eenmaal thuis ben heb ik het gevoel dat de muren op mij afkomen dat ik gek wordt.. en hou ik het niet meer droog bang om mezelf iets aan te doen..
maar momenteel doe ik ook vrijwillgerswerk. Dat ik met kinderen, clubactiviteiten geven dit doe ik samen met nog 2 anderen en dan 1 keer in de 3 weken. Aankomende donderdag heb ik dat weer. En ik zit heel erg te twijfelen. Zal ik dat gaan afzeggen alleen maar zodat ik een beetje tot rust kan komen want weet ook niet hoe die medicijnen aanslaan of zal ik er toch heen gaan zodat ik afleiding heb...
Mijn werkdag was bijna om toen ik te horen kreeg dat ik morgen op een andere locatie moest gaan invallen ik kon wel janken... Want ik had net als plan dat ik morgen met mijn andere leidinggevende wou praten.. Maar ik zei toen het is goed, ik ga daar wel heen. maar toen kwam ze later bij mij en zei ik zou wel vragen of ze jouw wil bellen en toen heb ik wel aangegeven dat het niet goed gaat.. dat ik naar psycholoog moest etc en medicijnen had ingenomen. Ze zei daar houden wij wel rekening mee en wij als leidinggevende overleggen altijd alles met elkaar.. Ik dacht bij die andere leidinggevende voel ik iets meer op mijn gemak en dat deed mij wel goed..
Maar toen moest ik met een collega even naar iemand toe om iets te vragen en toen was daar nog andere collega, waar ik het goed kon vinden en die vroeg nog hoe het ging, ik zei niet zo goed, en gezegd wat klein dingetjes. Die andere collega ging even weg en toen heb ik toch maar wat verteld, wat kleine dingetjes dat het niet goed gaat en naar de huisarts ben geweest en door ben verwezen en alles.. En hij reageerde gelukkig goed en wist wat ik voelde want had ook zoiets meegemaakt.. En toen zei hij je mag mij altijd bellen, als er wat is bel mij gewoon, je hebt mijn prive nummer ook... maar ik heb niet verteld over die verkrachting en lichamelijk en geestelijke mishandeling.. Ik weet niet of dat zo verstandi is.. Maar aan mijn leidinggevende doe ik dat wel En ik kom morgen nog wel even op jouw invallocatie kijken hoe het met je gaat en toen kwam die andere collega weer binnen..
Eenmaal buiten vroeg die jij zit niet zo lekker in je vel hea? En toen heb ik hem maar eerlijk antwoord gegeven. En daar heb ik ook goed mee gepraat. Hij zei goed dat je hulp heb gezocht en ook over mijn medicatie. Hij heeft ook in therapie gezeten en medicatie geslikt.. en dat als er echt was gewoon met mensen er over praten als is het alleen maar dat je alles er uit gooit.. Het is misschien moeilijk, maar dat had ik in het begin ook...zit je iets dwars vertel het maar en dat deed mij goed om te horen dat er toch nog mensen zijn die het beste met mij voor hebben...
Op het werk valt het nog mee, maar als ik eenmaal thuis ben heb ik het gevoel dat de muren op mij afkomen dat ik gek wordt.. en hou ik het niet meer droog bang om mezelf iets aan te doen..
maar momenteel doe ik ook vrijwillgerswerk. Dat ik met kinderen, clubactiviteiten geven dit doe ik samen met nog 2 anderen en dan 1 keer in de 3 weken. Aankomende donderdag heb ik dat weer. En ik zit heel erg te twijfelen. Zal ik dat gaan afzeggen alleen maar zodat ik een beetje tot rust kan komen want weet ook niet hoe die medicijnen aanslaan of zal ik er toch heen gaan zodat ik afleiding heb...
dinsdag 27 januari 2015 om 17:21
Lieve taccowoman, JE DOET HET HARTSTIKKE GOED!!!
Wat je voelt is niet raar. Dit IS ook ingrijpend! Ik ben zo blij dat je open en eerlijk bent geweest naar je huisarts en ik vind dat de psycholoog ook goed reageert door te zeggen dat dit dringend is. Laat dit jou moed geven dat goede hulp onderweg is! Ook het bespreken met je collega's en hun feedback dat zij ook hulp en medicijnen hebben gehad, moet jou ook sterken in het feit dat je hier niet alleen in staat.
Ook ik wil voor je klaarstaan als je daar behoefte aan hebt. Ik ga mezelf niet opdringen dus doe alsjeblieft wat voor nu goed voelt. Mensen schieten je te hulp op het moment dat jij het echt niet meer alleen kunt. En nu is dit het geval. Toen je het alleen op wilde lossen, kwam de verkeerde hulp op je pad en nu zie je dat het niet meer alleen kunt, je weliswaar tijdelijk angstig maakt, maar je ook datgene brengt wat je nu nodig hebt.
Ik ben precies door hetzelfde gegaan als jij met net zulke heftige traumatische ervaringen. Ook voor mij kwam het moment dat ik het niet meer alleen kon. Familie, vrienden, werkgever, huisarts, bedrijfsarts, therapeuten etc. iedereen nam mij serieus en hielp me zo goed mogelijk verder. Ik twijfel er geen seconde aan dat dit ook voor jou geldt.
Houd moed, houd vol en als de muren op je afkomen mag je me bellen. Ik zal alleen op jouw verzoek mijn nummer pb'en. Verder wil ik je nogmaals op het hart drukken dat alles wat er nu door je heen gaat TIJDELIJK is en ook NODIG om de controle los te laten en echt aan je herstel te werken. Wat je ook voelt, denk aan mijn woorden: Sensy en andere forummers, ach zelfs collega's, voelden precies hetzelfde en ook zij zijn er bovenop gekomen.
Eén van de rotste dingen is dat je vertrouwen in je basis beschadigd is en dan lijkt alles bedreigend, maar je gaat heel gauw merken dat er echt mensen zijn die JOUW belang voorop stellen. Met je huisarts heb je die ervaring al opgedaan, put daar ook moed en kracht uit!
Wat je voelt is niet raar. Dit IS ook ingrijpend! Ik ben zo blij dat je open en eerlijk bent geweest naar je huisarts en ik vind dat de psycholoog ook goed reageert door te zeggen dat dit dringend is. Laat dit jou moed geven dat goede hulp onderweg is! Ook het bespreken met je collega's en hun feedback dat zij ook hulp en medicijnen hebben gehad, moet jou ook sterken in het feit dat je hier niet alleen in staat.
Ook ik wil voor je klaarstaan als je daar behoefte aan hebt. Ik ga mezelf niet opdringen dus doe alsjeblieft wat voor nu goed voelt. Mensen schieten je te hulp op het moment dat jij het echt niet meer alleen kunt. En nu is dit het geval. Toen je het alleen op wilde lossen, kwam de verkeerde hulp op je pad en nu zie je dat het niet meer alleen kunt, je weliswaar tijdelijk angstig maakt, maar je ook datgene brengt wat je nu nodig hebt.
Ik ben precies door hetzelfde gegaan als jij met net zulke heftige traumatische ervaringen. Ook voor mij kwam het moment dat ik het niet meer alleen kon. Familie, vrienden, werkgever, huisarts, bedrijfsarts, therapeuten etc. iedereen nam mij serieus en hielp me zo goed mogelijk verder. Ik twijfel er geen seconde aan dat dit ook voor jou geldt.
Houd moed, houd vol en als de muren op je afkomen mag je me bellen. Ik zal alleen op jouw verzoek mijn nummer pb'en. Verder wil ik je nogmaals op het hart drukken dat alles wat er nu door je heen gaat TIJDELIJK is en ook NODIG om de controle los te laten en echt aan je herstel te werken. Wat je ook voelt, denk aan mijn woorden: Sensy en andere forummers, ach zelfs collega's, voelden precies hetzelfde en ook zij zijn er bovenop gekomen.
Eén van de rotste dingen is dat je vertrouwen in je basis beschadigd is en dan lijkt alles bedreigend, maar je gaat heel gauw merken dat er echt mensen zijn die JOUW belang voorop stellen. Met je huisarts heb je die ervaring al opgedaan, put daar ook moed en kracht uit!
dinsdag 27 januari 2015 om 17:48
ik heb met mijn 1e dosis medicatie gehad... en zit ik te wachten tot ik de bijwerkingen ga voelen.. En wat doe ik juist? googlen, en kom de meeste enge verhalen tegen, allemaal negatief over dat medicijn.. Heb mezelf weer bang gemaakt... Maar ben ook bang dat het straks zo erg wordt.. door die medicijn dat ik mezelf niet kan inhouden en rare dingen ga doen.. Ik ben zo bang opeens... en bedenk weer alle scenario's in mijn hoofd
dinsdag 27 januari 2015 om 17:58
dinsdag 27 januari 2015 om 19:03
dinsdag 27 januari 2015 om 20:00
dinsdag 27 januari 2015 om 20:20
Ik vind het een aangrijpend verhaal van taccowoman. Ik voel me geroepen om mijn excuses aan te bieden voor wat haar overkomen is.
Toen ze geboren werd had ze alle rechten. Mensenrechten, rechten van het kind, alles is ondertekend door Nederland. Ze had op ons moeten kunnen rekenen, maar dat kon ze niet. Haar rechten zijn overtreden, haar integriteit is geschonden. Wat een ravage! Sorry dat we zo naar tegen jou gedaan hebben.
Ik lees dat je ontzettend moe bent, dat je soms voelt dat je te moe bent om te leven. Dat kan ik helemaal begrijpen. Als je beschadigd als je bent, je staande moet houden in deze vaak kille wereld. Met je masker op, omdat je geleerd is dat je je gezicht voor de buitenwereld in de plooi moet houden. Allemachtig, hoe onvoorstelbaar vermoeiend moet dat zijn.
Ik hoop van harte dat je rust kan vinden. Echte diepe slaap. Langdurig. Dat je in je slaap bij kunt komen, kunt herstellen. Opdat je uitgerust weer aan een nieuwe periode in je leven kunt beginnen.
Toen ze geboren werd had ze alle rechten. Mensenrechten, rechten van het kind, alles is ondertekend door Nederland. Ze had op ons moeten kunnen rekenen, maar dat kon ze niet. Haar rechten zijn overtreden, haar integriteit is geschonden. Wat een ravage! Sorry dat we zo naar tegen jou gedaan hebben.
Ik lees dat je ontzettend moe bent, dat je soms voelt dat je te moe bent om te leven. Dat kan ik helemaal begrijpen. Als je beschadigd als je bent, je staande moet houden in deze vaak kille wereld. Met je masker op, omdat je geleerd is dat je je gezicht voor de buitenwereld in de plooi moet houden. Allemachtig, hoe onvoorstelbaar vermoeiend moet dat zijn.
Ik hoop van harte dat je rust kan vinden. Echte diepe slaap. Langdurig. Dat je in je slaap bij kunt komen, kunt herstellen. Opdat je uitgerust weer aan een nieuwe periode in je leven kunt beginnen.
dinsdag 27 januari 2015 om 22:12
Net wel even geslapen... Maar echt voel mij nu nog beroerder dan toen ik nog aan die medicijnen moest beginnen... En hoofdpijn... Nu denk ik waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen... Dit is echt geen pretje... Mijn hele maag gaat tekeer.. En voel me raar... Weet dat ik door moet zetten maar ben ik gewoon bang nu dat dit nooit meer overgaat
Hoelang zou dit aanhouden?
Hoelang zou dit aanhouden?
dinsdag 27 januari 2015 om 22:26
Dit vindt ik eng... Opeens krijg ik een heel raar tintelend gevoel in mijn lichaam... Soort verdoofd gevoel... Heb mij nog nooit zo slecht gevoeld... En gelijk weer alles in mijn hoofd halen en scenario's... Dat ik gek wordt en met een ambu wrdt opgehaald... Ben nog nooit zo bang geweest... Ik mag hopen dat dit erbij hoort? Ik maak mij zorgen... Ik denk dat ik de dokterswacht bel om mij gerust te stellen... Heb ook verder niemand waar ik terecht kam
dinsdag 27 januari 2015 om 22:32
Ja lieverd, dat heb je wel! Je hebt collega's die je kan bellen, Sensy heeft je een aanbod gedaan, je kan bij de hap terecht. Je bent niet alleen en je staat niet alleen. Bel de hap als je je daar beter door voelt maar ga nu niet bij de pakken neer zitten.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
dinsdag 27 januari 2015 om 22:55
Ik heb net de dokterswacht gebeld en die zei het kan een uitwerking hebben op je lichaam... Is een bijwerking
Zou een melding maken bij de huisarts en kon ik er morgen heen bellen
Ik merk hoe drukker ik er mij om maak hoe erger in het voel.. Moet nu proberen te ontspannen.. Want slapen kan ik toch niet
Zou een melding maken bij de huisarts en kon ik er morgen heen bellen
Ik merk hoe drukker ik er mij om maak hoe erger in het voel.. Moet nu proberen te ontspannen.. Want slapen kan ik toch niet
dinsdag 27 januari 2015 om 22:56
Dat is vervelend taccowoman. wil je rust en krijg je juist het tegenovergestelde: onrust.
Toch zal de rust wel gaan komen, want ik heb er wel vertrouwen in dat het medicijn wat je gebruikt getest is bij talloze echte patiënten.
Of reageer jij niet goed op dit medicijn, dat je beter iets anders of helemaal niets kunt slikken?
Ik ben een beetje tegen medicijnen, maar dat is een onderbuikgevoel. Ik ben een totale leek op medicijngebied.
Toch zal de rust wel gaan komen, want ik heb er wel vertrouwen in dat het medicijn wat je gebruikt getest is bij talloze echte patiënten.
Of reageer jij niet goed op dit medicijn, dat je beter iets anders of helemaal niets kunt slikken?
Ik ben een beetje tegen medicijnen, maar dat is een onderbuikgevoel. Ik ben een totale leek op medicijngebied.
dinsdag 27 januari 2015 om 23:05
dinsdag 27 januari 2015 om 23:17
Hey taccowoman,
Goed dat je dingen gedeelt hebt. Dat moet opluchten en je wat rust geven.
Fijn dat de psycholoog zich voor je gaat inzetten, geeft vast wel een beetje vertrouwen.
Ga niet teveel op je lijf letten! Dan ga je de dingen voelen die je lijf altijd doet en dat wordt zo versterkt dat het eng kan zijn. Als je je leeg voelt of misselijk wordt is het een optie om proberen iets te eten. Doordat je zo'n dag hebt gehad is het logisch dat je minder hebt gegeten en dat je honger hebt.
En soms als je goed gegeten hebt kun je nog honger hebben hoor.
Zet hem op je kunt het!
Goed dat je dingen gedeelt hebt. Dat moet opluchten en je wat rust geven.
Fijn dat de psycholoog zich voor je gaat inzetten, geeft vast wel een beetje vertrouwen.
Ga niet teveel op je lijf letten! Dan ga je de dingen voelen die je lijf altijd doet en dat wordt zo versterkt dat het eng kan zijn. Als je je leeg voelt of misselijk wordt is het een optie om proberen iets te eten. Doordat je zo'n dag hebt gehad is het logisch dat je minder hebt gegeten en dat je honger hebt.
En soms als je goed gegeten hebt kun je nog honger hebben hoor.
Zet hem op je kunt het!
dinsdag 27 januari 2015 om 23:29
Dat is het idd het probleem dat ik er teveel op Let en hoe meer ik er op Let hoe meer dingen ik voel...
Ben idd al bezig wat lichts te eten... Kan mij in geen tijden meer herinneren dat ik me ooit zo beroerd heb gevoeld... Ben nu soms bang dat ik mezelf wat aan zou doen mr dan spreek ik moed in van rustig maar dit hoort er bij is voor jouw lichaam ook nieuw.. Lekker ontspannen
Ben idd al bezig wat lichts te eten... Kan mij in geen tijden meer herinneren dat ik me ooit zo beroerd heb gevoeld... Ben nu soms bang dat ik mezelf wat aan zou doen mr dan spreek ik moed in van rustig maar dit hoort er bij is voor jouw lichaam ook nieuw.. Lekker ontspannen
dinsdag 27 januari 2015 om 23:37
Het is juist goed om goed na te gaan wat je voelt. Is het stekende pijn, onrust in je maag (hoe voelt dat precies?), is het angst?
Door alles goed te voelen kun je er ook beter achter komen wat er aan de hand is.
Je lichaam wil je van alles vertellen het enige wat je hoeft te doen is goed te luisteren.
Door alles goed te voelen kun je er ook beter achter komen wat er aan de hand is.
Je lichaam wil je van alles vertellen het enige wat je hoeft te doen is goed te luisteren.