Psyche
alle pijlers
Je grootste teleurstelling...
zaterdag 14 november 2015 om 23:15
Ik zit alleen thuis, niks leuks op tv en dus open ik dit topic uit verveling.
Wat is jouw grootste teleurstelling tot nu toe geweest in het leven?
TO traps af: het besef dat ook mensen die het prima voor elkaar hebben diep ongelukkig kunnen zijn omdat ze psychisch niet in orde zijn. Gelukkig bij mij zelf niet aan de orde. Maar ik ben (en nu nog eigenlijk) altijd iemand geweest die rationeel naar dingen probeert te kijken en probeert te relativeren. En ik vind het dus lastig dat geliefden van mij in mijn ogen een mooi leven hebben, en daar totaal niet van kunnen genieten. En ergens de angst dat ik die rationaliteit van mezelf op een dag zou kunnen verliezen.
Wat is jouw grootste teleurstelling tot nu toe geweest in het leven?
TO traps af: het besef dat ook mensen die het prima voor elkaar hebben diep ongelukkig kunnen zijn omdat ze psychisch niet in orde zijn. Gelukkig bij mij zelf niet aan de orde. Maar ik ben (en nu nog eigenlijk) altijd iemand geweest die rationeel naar dingen probeert te kijken en probeert te relativeren. En ik vind het dus lastig dat geliefden van mij in mijn ogen een mooi leven hebben, en daar totaal niet van kunnen genieten. En ergens de angst dat ik die rationaliteit van mezelf op een dag zou kunnen verliezen.
maandag 16 november 2015 om 10:55
Mijn grootste teleurstelling tot nu toe is dat mijn vriend (nu ex natuurlijk) en mijn zus achter mijn rug om wat met elkaar begonnen en ik dit helaas zelf heb moeten ontdekken. En dat zij ondanks dat hij haar precies hetzelfde heeft geflikt door er met een ander vandoor te gaan, zij nog steeds geen sorry kan zeggen.
maandag 16 november 2015 om 13:53
quote:Sjaantje37 schreef op 16 november 2015 @ 10:55:
Mijn grootste teleurstelling tot nu toe is dat mijn vriend (nu ex natuurlijk) en mijn zus achter mijn rug om wat met elkaar begonnen en ik dit helaas zelf heb moeten ontdekken. En dat zij ondanks dat hij haar precies hetzelfde heeft geflikt door er met een ander vandoor te gaan, zij nog steeds geen sorry kan zeggen.Zo, daar ben ik even stil van. Wat een naaistreek.
Mijn grootste teleurstelling tot nu toe is dat mijn vriend (nu ex natuurlijk) en mijn zus achter mijn rug om wat met elkaar begonnen en ik dit helaas zelf heb moeten ontdekken. En dat zij ondanks dat hij haar precies hetzelfde heeft geflikt door er met een ander vandoor te gaan, zij nog steeds geen sorry kan zeggen.Zo, daar ben ik even stil van. Wat een naaistreek.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 16 november 2015 om 14:24
quote:Sjaantje37 schreef op 16 november 2015 @ 10:55:
Mijn grootste teleurstelling tot nu toe is dat mijn vriend (nu ex natuurlijk) en mijn zus achter mijn rug om wat met elkaar begonnen en ik dit helaas zelf heb moeten ontdekken. En dat zij ondanks dat hij haar precies hetzelfde heeft geflikt door er met een ander vandoor te gaan, zij nog steeds geen sorry kan zeggen.Wow. Wat erg
Mijn grootste teleurstelling tot nu toe is dat mijn vriend (nu ex natuurlijk) en mijn zus achter mijn rug om wat met elkaar begonnen en ik dit helaas zelf heb moeten ontdekken. En dat zij ondanks dat hij haar precies hetzelfde heeft geflikt door er met een ander vandoor te gaan, zij nog steeds geen sorry kan zeggen.Wow. Wat erg
maandag 16 november 2015 om 14:38
Het besef gaandeweg in de loop van puberteit naar adolescentie dat er nooit vrede zal zijn op aarde. Ik was daar als kind namelijk heilig van overtuigd, dacht dat het een kwestie van wachten was tot mijn generatie, 'de kinderen', maar volwassen waren want alle kinderen waren immers tegen oorlog en haatzaaierij. Ik vind dat nog steeds een moeilijk besef, dat dat een utopie is.
maandag 16 november 2015 om 14:44
quote:clemance schreef op 15 november 2015 @ 19:07:
Een recente grote teleurstelling van mij, is dat vrienden niet op kraamvisite zijn geweest. Ik weet dat ze zelf geen kinderwens hebben, en dat respecteer ik. Maar dat ze helemaal geen interesse tonen in deze voor ons belangrijke gebeurtenis, kwetst mij heel erg.Heb ik ook gehad met mijn beste vriendin. Is ook niet op kraamvisite geweest. Heb jij t besproken met je vriendinnen?
Een recente grote teleurstelling van mij, is dat vrienden niet op kraamvisite zijn geweest. Ik weet dat ze zelf geen kinderwens hebben, en dat respecteer ik. Maar dat ze helemaal geen interesse tonen in deze voor ons belangrijke gebeurtenis, kwetst mij heel erg.Heb ik ook gehad met mijn beste vriendin. Is ook niet op kraamvisite geweest. Heb jij t besproken met je vriendinnen?
maandag 16 november 2015 om 16:24
quote:clemance schreef op 16 november 2015 @ 14:29:
Sjezus wat een slechte aflevering van the Bold & the Beautiful.....
Wat zeggen je ouders ervan?Mijn moeder was/is kapot van de actie van mijn zus. Het heeft ons gezin (ik heb 3 broers en 2 zussen) uit elkaar gereten...hij is allang verder gegaan met een nieuwe vriendin - mijn zus moest dat notabene via fb vernemen - en wij zitten nog met de open wond die maar niet wil genezen...
Sjezus wat een slechte aflevering van the Bold & the Beautiful.....
Wat zeggen je ouders ervan?Mijn moeder was/is kapot van de actie van mijn zus. Het heeft ons gezin (ik heb 3 broers en 2 zussen) uit elkaar gereten...hij is allang verder gegaan met een nieuwe vriendin - mijn zus moest dat notabene via fb vernemen - en wij zitten nog met de open wond die maar niet wil genezen...
maandag 16 november 2015 om 17:34
quote:GateKeeper schreef op 16 november 2015 @ 14:44:
[...]
Heb ik ook gehad met mijn beste vriendin. Is ook niet op kraamvisite geweest. Heb jij t besproken met je vriendinnen?
Het is 1 vriendin.. nee ik heb het niet besproken. Ik vind het nog steeds zo pijnlijk.
Jij wel? Of hoe heb jij het aangepakt? Nog wel contact met elkaar?
[...]
Heb ik ook gehad met mijn beste vriendin. Is ook niet op kraamvisite geweest. Heb jij t besproken met je vriendinnen?
Het is 1 vriendin.. nee ik heb het niet besproken. Ik vind het nog steeds zo pijnlijk.
Jij wel? Of hoe heb jij het aangepakt? Nog wel contact met elkaar?
maandag 16 november 2015 om 17:39
quote:Sjaantje37 schreef op 16 november 2015 @ 16:24:
[...]
Mijn moeder was/is kapot van de actie van mijn zus. Het heeft ons gezin (ik heb 3 broers en 2 zussen) uit elkaar gereten...hij is allang verder gegaan met een nieuwe vriendin - mijn zus moest dat notabene via fb vernemen - en wij zitten nog met de open wond die maar niet wil genezen...
Wat rot zeg. 'Zoals je eraan komt, kom je er ook vanaf', wijze les voor je zus.
Wie weet kunnen jullie met kerst in het vooruitzicht elkaar weer vinden?
'The stupid neither forgive nor forget; the naive forgive and forget; the wise forgive but do not forget.'
[...]
Mijn moeder was/is kapot van de actie van mijn zus. Het heeft ons gezin (ik heb 3 broers en 2 zussen) uit elkaar gereten...hij is allang verder gegaan met een nieuwe vriendin - mijn zus moest dat notabene via fb vernemen - en wij zitten nog met de open wond die maar niet wil genezen...
Wat rot zeg. 'Zoals je eraan komt, kom je er ook vanaf', wijze les voor je zus.
Wie weet kunnen jullie met kerst in het vooruitzicht elkaar weer vinden?
'The stupid neither forgive nor forget; the naive forgive and forget; the wise forgive but do not forget.'
maandag 16 november 2015 om 17:43
Ik herken me ook in het verhaal van Blue Lagoon. Het gevoel van gefaald hebben. Ook ik ben bewust kinderloos. Door o.a. gauw overprikkeld en niet stabiel zijn, niks met baby's en peuters hebben en mijn vrijheid niet kwijt willen. Toch kijk ik op tegen (oude) bekenden dat zij dat maar allemaal aankunnen en zoveel energie hebben.
Het zelfde heb ik wat betreft werken. Ik vind het jammer dat ik nooit heb kunnen doen wat ik wilde. Bekenden die vroeger flierefluiters waren hebben nu wel hun droombaan. Ik heb hard moeten knokken zonder resultaat. Nu doe ik werk onder mijn niveau bij de Sociale Werkplaats. Een stuk rustiger in mijn hoofd, dat wel. En ik heb een paar nieuwe vriendschappen opgedaan. Maar ik hoef maar iets te lezen van anderen en dat minderwaardige gevoel steekt weer de kop op.
Het zelfde heb ik wat betreft werken. Ik vind het jammer dat ik nooit heb kunnen doen wat ik wilde. Bekenden die vroeger flierefluiters waren hebben nu wel hun droombaan. Ik heb hard moeten knokken zonder resultaat. Nu doe ik werk onder mijn niveau bij de Sociale Werkplaats. Een stuk rustiger in mijn hoofd, dat wel. En ik heb een paar nieuwe vriendschappen opgedaan. Maar ik hoef maar iets te lezen van anderen en dat minderwaardige gevoel steekt weer de kop op.
maandag 16 november 2015 om 17:57
quote:clemance schreef op 16 november 2015 @ 17:34:
[...]
Het is 1 vriendin.. nee ik heb het niet besproken. Ik vind het nog steeds zo pijnlijk.
Jij wel? Of hoe heb jij het aangepakt? Nog wel contact met elkaar?Nee ik ook niet. Contact tja niet echt van mijn kant meer, als ze wat stuurt reageer ik maar daar is ook alles meegezegd.
[...]
Het is 1 vriendin.. nee ik heb het niet besproken. Ik vind het nog steeds zo pijnlijk.
Jij wel? Of hoe heb jij het aangepakt? Nog wel contact met elkaar?Nee ik ook niet. Contact tja niet echt van mijn kant meer, als ze wat stuurt reageer ik maar daar is ook alles meegezegd.
maandag 16 november 2015 om 18:29
Grootste teleurstelling cq verdriet zijn eigenlijk veel dingen wat me tot op de dag van vandaag in meer of mindere mate blijft achtervolgen. Opgegroeid in een gezin waar mijn vader zeer dominant was, een tiran was het eigenlijk vroeger, mijn moeder emotioneel waardeloos behandeld nog zacht uitgedrukt, nooit naar mij omgekeken en ik trok mij terug, voelde mij onzichtbaar en niet belangrijk. Ook depressief, soms wat meer en soms wat minder aanwezig en vorig jaar is chronische depressiviteit vastgesteld, zit in genen maar moeder was ook depressief toen ze zwanger van mij was. Neem het haar niet kwalijk maar soms denk ik was eerder weggegaan bij mijn vader, met name voor haarzelf maar ook voor ons.
Op de een of andere manier beschadigd, therapieën gevolgd, slik AD door therapieën bepaalde inzichten gekregen maar blijkbaar kan ik het toch niet goed in de praktijk brengen want tot nu toe kan ik eigenlijk niet op een relatie terugkijken met het gevoel van dat was gelijkwaardig. De 1 ging vreemd, de ander had bindingsangst en de laatste was een narcist, stuk voor stuk, dat inzicht heb ik dan wel, mannen die emotioneel onbereikbaar zijn net zoals mijn vader. En ik ben nooit van de een in andere relatie gedoken maar als ik dan iemand tegenkwam dan bleef ik er maar voor gaan ook al had ik er eerder een punt achter moeten zetten. Ik ben zelfstandig, ben financieel onafhankelijk, tussen relaties in alleen geweest, geen man nodig maar zoals ik aangaf als ik dan iemand tegenkwam terwijl ik dan eigenlijk in het begin zoiets had van dit is het niet, toch maar blijven plakken. Heel dubbel eigenlijk allemaal.
Bepaalde dingen zitten er gezien mijn leeftijd niet meer in, bijv kinderen, misschien ook wel goed want gezien bovenstaand had ik wellicht geen goed rolmodel geweest maar toch het blijft pijn doen. Altijd blij moeten zijn en ben ik voor anderen die dat geluk wel hebben maar diep van binnen doet het pijn dat het niet voor mij weggelegd is. Doen voorkomen alsof trouwen voor mij geen toegevoegde waarde heeft en dat ik daarom niet getrouwd ben maar tegelijkertijd het besef hebben dat ik blijkbaar voor geen enkele man de moeite ben geweest om mij een aanzoek te doen. Klinkt allemaal heel zwaar en slachtofferachtig en zo wil ik niet overkomen want bepaalde patronen heb ik zelf, bewust of onbewust in stand gehouden maar toch voelt het rot.
En nu zit ik in het buitenland, kans gepakt die op mijn pad kwam en alle zekerheden waar ik altijd zo van was heb ik los gelaten onder het mom van als ik het niet probeer dan blijft het altijd knagen. Of het de goede beslissing is geweest weet ik niet, soms denk ik wat doe ik hier maar vaak genoeg overheerst het gevoel van de tijd die ik voor mezelf gesteld heb dat ik hier wil bijven wil ik er wat van maken en gaat me goed af ook al heb ik soms mindere dagen en mis ik vrienden in Nederland en wat de toekomst brengt, ik probeer er met open vizier in te staan maar soms moeilijk.
Op de een of andere manier beschadigd, therapieën gevolgd, slik AD door therapieën bepaalde inzichten gekregen maar blijkbaar kan ik het toch niet goed in de praktijk brengen want tot nu toe kan ik eigenlijk niet op een relatie terugkijken met het gevoel van dat was gelijkwaardig. De 1 ging vreemd, de ander had bindingsangst en de laatste was een narcist, stuk voor stuk, dat inzicht heb ik dan wel, mannen die emotioneel onbereikbaar zijn net zoals mijn vader. En ik ben nooit van de een in andere relatie gedoken maar als ik dan iemand tegenkwam dan bleef ik er maar voor gaan ook al had ik er eerder een punt achter moeten zetten. Ik ben zelfstandig, ben financieel onafhankelijk, tussen relaties in alleen geweest, geen man nodig maar zoals ik aangaf als ik dan iemand tegenkwam terwijl ik dan eigenlijk in het begin zoiets had van dit is het niet, toch maar blijven plakken. Heel dubbel eigenlijk allemaal.
Bepaalde dingen zitten er gezien mijn leeftijd niet meer in, bijv kinderen, misschien ook wel goed want gezien bovenstaand had ik wellicht geen goed rolmodel geweest maar toch het blijft pijn doen. Altijd blij moeten zijn en ben ik voor anderen die dat geluk wel hebben maar diep van binnen doet het pijn dat het niet voor mij weggelegd is. Doen voorkomen alsof trouwen voor mij geen toegevoegde waarde heeft en dat ik daarom niet getrouwd ben maar tegelijkertijd het besef hebben dat ik blijkbaar voor geen enkele man de moeite ben geweest om mij een aanzoek te doen. Klinkt allemaal heel zwaar en slachtofferachtig en zo wil ik niet overkomen want bepaalde patronen heb ik zelf, bewust of onbewust in stand gehouden maar toch voelt het rot.
En nu zit ik in het buitenland, kans gepakt die op mijn pad kwam en alle zekerheden waar ik altijd zo van was heb ik los gelaten onder het mom van als ik het niet probeer dan blijft het altijd knagen. Of het de goede beslissing is geweest weet ik niet, soms denk ik wat doe ik hier maar vaak genoeg overheerst het gevoel van de tijd die ik voor mezelf gesteld heb dat ik hier wil bijven wil ik er wat van maken en gaat me goed af ook al heb ik soms mindere dagen en mis ik vrienden in Nederland en wat de toekomst brengt, ik probeer er met open vizier in te staan maar soms moeilijk.
zaterdag 21 november 2015 om 09:26
Ik heb er meerdere, maar deze staat op 1:
ik ben opgevoed met het idee voor anderen klaar te staan en dat je ditzelfde dan ook terigkrijgt.
mijn vader was erg sociaal. Hielp mensen waar hij kon met zijn beroep. Mensen deden dan andersom ook iets voor hem terug. Dit idee had ik van de wereld dat het zo werkt. Hij ging bij mensen op bezoek, ik ging vaak mee. Mensen kwamen toen ik ouder werd ook weleens bij mij thuis. Er vanzelfsprekend voor elkaar zijn, zo zag ik de wereld.
Totdat mijn vader overleed en ik alleen kwam te staan. Een moeder had ik niet want zij was al jaren uit beeld en ben enig kind.
de meeste mensen van familie die ik wel had keken niet naar me om. Op bepaalde dagen bv sterfdag liet niemand iets horen. Toen ik vroeg of mensen naar het crematorium wilde gaan met me omdat er met alle zielen iets speciaals gingen doen wilde niemand mee.
als ik zelf contact zocht reageerden mensen niet eens. Het heeft mij diep gekwetst.
het ergste vind ik de kerst en dan 1e kerstdag. Om je heen hoor je dat mensen met familie zijn die dag. Maar de familie die ik heb vraagt mij niet. Ik ben elk jaar thuid die dag.
het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben.
hierop volgend is ook een grote teleurstelling dat het leven niet is hoe mijn vader het me leerde nl voor elkaar klaarstaan en op elkaar kunnen terugvallen. Het leven nu is dat ieder met zichzelf bezig is. Je moet alles alleen doen en niets van een ander verwachten. Iets wat ik niet begrijp en iets waardoor mensen mij andersom ook niet begrijpen.
ik ben opgevoed met het idee voor anderen klaar te staan en dat je ditzelfde dan ook terigkrijgt.
mijn vader was erg sociaal. Hielp mensen waar hij kon met zijn beroep. Mensen deden dan andersom ook iets voor hem terug. Dit idee had ik van de wereld dat het zo werkt. Hij ging bij mensen op bezoek, ik ging vaak mee. Mensen kwamen toen ik ouder werd ook weleens bij mij thuis. Er vanzelfsprekend voor elkaar zijn, zo zag ik de wereld.
Totdat mijn vader overleed en ik alleen kwam te staan. Een moeder had ik niet want zij was al jaren uit beeld en ben enig kind.
de meeste mensen van familie die ik wel had keken niet naar me om. Op bepaalde dagen bv sterfdag liet niemand iets horen. Toen ik vroeg of mensen naar het crematorium wilde gaan met me omdat er met alle zielen iets speciaals gingen doen wilde niemand mee.
als ik zelf contact zocht reageerden mensen niet eens. Het heeft mij diep gekwetst.
het ergste vind ik de kerst en dan 1e kerstdag. Om je heen hoor je dat mensen met familie zijn die dag. Maar de familie die ik heb vraagt mij niet. Ik ben elk jaar thuid die dag.
het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben.
hierop volgend is ook een grote teleurstelling dat het leven niet is hoe mijn vader het me leerde nl voor elkaar klaarstaan en op elkaar kunnen terugvallen. Het leven nu is dat ieder met zichzelf bezig is. Je moet alles alleen doen en niets van een ander verwachten. Iets wat ik niet begrijp en iets waardoor mensen mij andersom ook niet begrijpen.
zaterdag 21 november 2015 om 14:54
quote:mila81 schreef op 21 november 2015 @ 09:26:
Ik heb er meerdere, maar deze staat op 1:
ik ben opgevoed met het idee voor anderen klaar te staan en dat je ditzelfde dan ook terigkrijgt.
mijn vader was erg sociaal. Hielp mensen waar hij kon met zijn beroep. Mensen deden dan andersom ook iets voor hem terug. Dit idee had ik van de wereld dat het zo werkt. Hij ging bij mensen op bezoek, ik ging vaak mee. Mensen kwamen toen ik ouder werd ook weleens bij mij thuis. Er vanzelfsprekend voor elkaar zijn, zo zag ik de wereld.
Totdat mijn vader overleed en ik alleen kwam te staan. Een moeder had ik niet want zij was al jaren uit beeld en ben enig kind.
de meeste mensen van familie die ik wel had keken niet naar me om. Op bepaalde dagen bv sterfdag liet niemand iets horen. Toen ik vroeg of mensen naar het crematorium wilde gaan met me omdat er met alle zielen iets speciaals gingen doen wilde niemand mee.
als ik zelf contact zocht reageerden mensen niet eens. Het heeft mij diep gekwetst.
het ergste vind ik de kerst en dan 1e kerstdag. Om je heen hoor je dat mensen met familie zijn die dag. Maar de familie die ik heb vraagt mij niet. Ik ben elk jaar thuid die dag.
het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben.
hierop volgend is ook een grote teleurstelling dat het leven niet is hoe mijn vader het me leerde nl voor elkaar klaarstaan en op elkaar kunnen terugvallen. Het leven nu is dat ieder met zichzelf bezig is. Je moet alles alleen doen en niets van een ander verwachten. Iets wat ik niet begrijp en iets waardoor mensen mij andersom ook niet begrijpen.
Och lieverd. Het is bij mij inmiddels 4 jaar geleden en toch was ik verdrietig toen dit jaar niemand me belde op m'n vaders sterfdag. En toen, om half 11 's avonds kreeg ik een berichtje van een heel dierbare vriendin, die zei: lieverd, ik heb vandaag al vaak aan je gedacht hoor, we vergeten je papa echt niet!
En dat ene appje deed me meer goed dan naar de begraafplaats gaan, of een filmpje van m'n vader kijken. Gewoon, dat iemand eraan dacht dat dat een rotdag is voor mij.
Dus ik snap een beetje hoe je je voelt. Dat mensen aan dat soort dingen denken is zo belangrijk. En wat vreselijk dat je niet wordt uitgenodigd met de kerst door je eigen familie!
Maar wat was je vader een lieverd als ik het zo hoor. Ik zou zeggen: raak wat hij je heeft geleerd niet kwijt, zo waardevol juist!
Ik heb er meerdere, maar deze staat op 1:
ik ben opgevoed met het idee voor anderen klaar te staan en dat je ditzelfde dan ook terigkrijgt.
mijn vader was erg sociaal. Hielp mensen waar hij kon met zijn beroep. Mensen deden dan andersom ook iets voor hem terug. Dit idee had ik van de wereld dat het zo werkt. Hij ging bij mensen op bezoek, ik ging vaak mee. Mensen kwamen toen ik ouder werd ook weleens bij mij thuis. Er vanzelfsprekend voor elkaar zijn, zo zag ik de wereld.
Totdat mijn vader overleed en ik alleen kwam te staan. Een moeder had ik niet want zij was al jaren uit beeld en ben enig kind.
de meeste mensen van familie die ik wel had keken niet naar me om. Op bepaalde dagen bv sterfdag liet niemand iets horen. Toen ik vroeg of mensen naar het crematorium wilde gaan met me omdat er met alle zielen iets speciaals gingen doen wilde niemand mee.
als ik zelf contact zocht reageerden mensen niet eens. Het heeft mij diep gekwetst.
het ergste vind ik de kerst en dan 1e kerstdag. Om je heen hoor je dat mensen met familie zijn die dag. Maar de familie die ik heb vraagt mij niet. Ik ben elk jaar thuid die dag.
het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben.
hierop volgend is ook een grote teleurstelling dat het leven niet is hoe mijn vader het me leerde nl voor elkaar klaarstaan en op elkaar kunnen terugvallen. Het leven nu is dat ieder met zichzelf bezig is. Je moet alles alleen doen en niets van een ander verwachten. Iets wat ik niet begrijp en iets waardoor mensen mij andersom ook niet begrijpen.
Och lieverd. Het is bij mij inmiddels 4 jaar geleden en toch was ik verdrietig toen dit jaar niemand me belde op m'n vaders sterfdag. En toen, om half 11 's avonds kreeg ik een berichtje van een heel dierbare vriendin, die zei: lieverd, ik heb vandaag al vaak aan je gedacht hoor, we vergeten je papa echt niet!
En dat ene appje deed me meer goed dan naar de begraafplaats gaan, of een filmpje van m'n vader kijken. Gewoon, dat iemand eraan dacht dat dat een rotdag is voor mij.
Dus ik snap een beetje hoe je je voelt. Dat mensen aan dat soort dingen denken is zo belangrijk. En wat vreselijk dat je niet wordt uitgenodigd met de kerst door je eigen familie!
Maar wat was je vader een lieverd als ik het zo hoor. Ik zou zeggen: raak wat hij je heeft geleerd niet kwijt, zo waardevol juist!
zaterdag 21 november 2015 om 16:06
Mijn grootste teleurstelling tot nu toe is dat mijn vriendschappen, waarvan ik écht dacht dat ze uniek waren omdat we ons hele leven elkaar al kennen, uiteindelijk niet veel meer bleek te zijn dan een soort sociale competitie waarin men bewust rivaliteit, afgunst en jaloezie verkoos boven échte vriendschap..
Dit bleek vooral tussen mijn 23e en 26e, de periode waarin men gaat werken en gaat afstuderen. Vooral het gedrag van één specifieke vriendin die was afgestudeerd terwijl ik nog studeerde, al samenwoonde met haar vriend terwijl ik nog alleen was, geen moment onbenut heeft gelaten om mij te wijzen op mijn (in haar ogen) inferieure leven en haar superieure leven en mij in die periode ook glashard heeft genegeerd en gekleineerd.
Mooiste is nog dat nu ik zelf ook ben afgestudeerd, een vriend heb en samenwoon, ze opeens weer wil afspreken, en dan ook met droge ogen zegt: ''Ja, ik was in die periode toch al een stuk verder dan jij, dus jij kon toen niet echt veel toevoegen aan mijn leven...Dat begrijp je toch wel??!!''.. Ik kan me nog die blik in haar ogen herinneren toen ik aangaf aangenomen te zijn als advocaat-stagiair bij een goed kantoor, ik zag gewoon in haar blik dat dit de grootste schrik van haar leven was: Ik met succes in mijn leven, misschien nog wel meer dan van haar ; Dat was toch echt niet de bedoeling. Ook nooit een felicitatie ofzo voor gehad.
Mijn hemel, wat zitten sommige mensen toch verrot in elkaar...
Dit bleek vooral tussen mijn 23e en 26e, de periode waarin men gaat werken en gaat afstuderen. Vooral het gedrag van één specifieke vriendin die was afgestudeerd terwijl ik nog studeerde, al samenwoonde met haar vriend terwijl ik nog alleen was, geen moment onbenut heeft gelaten om mij te wijzen op mijn (in haar ogen) inferieure leven en haar superieure leven en mij in die periode ook glashard heeft genegeerd en gekleineerd.
Mooiste is nog dat nu ik zelf ook ben afgestudeerd, een vriend heb en samenwoon, ze opeens weer wil afspreken, en dan ook met droge ogen zegt: ''Ja, ik was in die periode toch al een stuk verder dan jij, dus jij kon toen niet echt veel toevoegen aan mijn leven...Dat begrijp je toch wel??!!''.. Ik kan me nog die blik in haar ogen herinneren toen ik aangaf aangenomen te zijn als advocaat-stagiair bij een goed kantoor, ik zag gewoon in haar blik dat dit de grootste schrik van haar leven was: Ik met succes in mijn leven, misschien nog wel meer dan van haar ; Dat was toch echt niet de bedoeling. Ook nooit een felicitatie ofzo voor gehad.
Mijn hemel, wat zitten sommige mensen toch verrot in elkaar...
zaterdag 21 november 2015 om 16:53
Teleurstelling komt bij mij voort uit een bepaald verwachtingspatroon.
Mijn verwachtingspatroon was dat ik gelukkig oud zou worden met een mooi huisje, gezinnetje, goede baan en een hond. Ouders om me heen die dolgelukkig zijn met de kleinkinderen, one big happy familie. Helaas is dat alles niet zo gelopen. Mijn ma is eind vorig jaar overleden, veel te jong nog, ze was ondanks der beperkingen mijn grote vriendin.. een vent is er ook al niet... dus daar gaat men toekomst perspectief.
Heb het laatste jaar wel geleerd om mijn eigen verwachtingspatroon bij te stellen, want het leven loopt nooit zoals je wilt. Hoe minder verwachtingen ik heb, hoe minder teleurstellingen.
Mijn verwachtingspatroon was dat ik gelukkig oud zou worden met een mooi huisje, gezinnetje, goede baan en een hond. Ouders om me heen die dolgelukkig zijn met de kleinkinderen, one big happy familie. Helaas is dat alles niet zo gelopen. Mijn ma is eind vorig jaar overleden, veel te jong nog, ze was ondanks der beperkingen mijn grote vriendin.. een vent is er ook al niet... dus daar gaat men toekomst perspectief.
Heb het laatste jaar wel geleerd om mijn eigen verwachtingspatroon bij te stellen, want het leven loopt nooit zoals je wilt. Hoe minder verwachtingen ik heb, hoe minder teleurstellingen.
zaterdag 21 november 2015 om 16:57
quote:mila81 schreef op 21 november 2015 @ 09:26:
Ik heb er meerdere, maar deze staat op 1:
ik ben opgevoed met het idee voor anderen klaar te staan en dat je ditzelfde dan ook terigkrijgt.
mijn vader was erg sociaal. Hielp mensen waar hij kon met zijn beroep. Mensen deden dan andersom ook iets voor hem terug. Dit idee had ik van de wereld dat het zo werkt. Hij ging bij mensen op bezoek, ik ging vaak mee. Mensen kwamen toen ik ouder werd ook weleens bij mij thuis. Er vanzelfsprekend voor elkaar zijn, zo zag ik de wereld.
Totdat mijn vader overleed en ik alleen kwam te staan. Een moeder had ik niet want zij was al jaren uit beeld en ben enig kind.
de meeste mensen van familie die ik wel had keken niet naar me om. Op bepaalde dagen bv sterfdag liet niemand iets horen. Toen ik vroeg of mensen naar het crematorium wilde gaan met me omdat er met alle zielen iets speciaals gingen doen wilde niemand mee.
als ik zelf contact zocht reageerden mensen niet eens. Het heeft mij diep gekwetst.
het ergste vind ik de kerst en dan 1e kerstdag. Om je heen hoor je dat mensen met familie zijn die dag. Maar de familie die ik heb vraagt mij niet. Ik ben elk jaar thuid die dag.
het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben.
hierop volgend is ook een grote teleurstelling dat het leven niet is hoe mijn vader het me leerde nl voor elkaar klaarstaan en op elkaar kunnen terugvallen. Het leven nu is dat ieder met zichzelf bezig is. Je moet alles alleen doen en niets van een ander verwachten. Iets wat ik niet begrijp en iets waardoor mensen mij andersom ook niet begrijpen.
Je haalt de woorden serieus uit mijn mond.
'Het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben'.
Ik weet precies hoe je je voelt.
Knuffel..
Ik heb er meerdere, maar deze staat op 1:
ik ben opgevoed met het idee voor anderen klaar te staan en dat je ditzelfde dan ook terigkrijgt.
mijn vader was erg sociaal. Hielp mensen waar hij kon met zijn beroep. Mensen deden dan andersom ook iets voor hem terug. Dit idee had ik van de wereld dat het zo werkt. Hij ging bij mensen op bezoek, ik ging vaak mee. Mensen kwamen toen ik ouder werd ook weleens bij mij thuis. Er vanzelfsprekend voor elkaar zijn, zo zag ik de wereld.
Totdat mijn vader overleed en ik alleen kwam te staan. Een moeder had ik niet want zij was al jaren uit beeld en ben enig kind.
de meeste mensen van familie die ik wel had keken niet naar me om. Op bepaalde dagen bv sterfdag liet niemand iets horen. Toen ik vroeg of mensen naar het crematorium wilde gaan met me omdat er met alle zielen iets speciaals gingen doen wilde niemand mee.
als ik zelf contact zocht reageerden mensen niet eens. Het heeft mij diep gekwetst.
het ergste vind ik de kerst en dan 1e kerstdag. Om je heen hoor je dat mensen met familie zijn die dag. Maar de familie die ik heb vraagt mij niet. Ik ben elk jaar thuid die dag.
het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben.
hierop volgend is ook een grote teleurstelling dat het leven niet is hoe mijn vader het me leerde nl voor elkaar klaarstaan en op elkaar kunnen terugvallen. Het leven nu is dat ieder met zichzelf bezig is. Je moet alles alleen doen en niets van een ander verwachten. Iets wat ik niet begrijp en iets waardoor mensen mij andersom ook niet begrijpen.
Je haalt de woorden serieus uit mijn mond.
'Het heeft mij het gevoel gegeven dat ik niemand zijn prioriteit ben'.
Ik weet precies hoe je je voelt.
Knuffel..
