Psyche
alle pijlers
Single & eenzaam
zondag 26 september 2010 om 00:37
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
donderdag 17 februari 2011 om 15:27
Nee zwelgen km je problemen, daar word je niet beter van nee. Tenminste, niet voor zover ik weet.
Ik voel me idd minder eenzaam als ik met anderen kan forummen die (ogeveer) hetzelfde voelen.
Wat je zegt over niemand tegenkomen met wederzijdse aantrekking en daarom alleen zijn, vind ik overigens een veel plausibeler reden dan te kritisch/ te lang alleen of al die andere dingen die je noemt.
Er zelf niet voor openstaan ook.
Omgekeerd zijn veel vrouwen bij een 'goed genoeg' man omdat ze niet alleen kunnen/durven te zijn. Daar pas ik voor, mede daarom is mijn laatste relatie (anderhalf jaar geleden) ook gestopt. En sindsdien settel ik niet meer voor een 'goed genoeg' man.
Ik voel me idd minder eenzaam als ik met anderen kan forummen die (ogeveer) hetzelfde voelen.
Wat je zegt over niemand tegenkomen met wederzijdse aantrekking en daarom alleen zijn, vind ik overigens een veel plausibeler reden dan te kritisch/ te lang alleen of al die andere dingen die je noemt.
Er zelf niet voor openstaan ook.
Omgekeerd zijn veel vrouwen bij een 'goed genoeg' man omdat ze niet alleen kunnen/durven te zijn. Daar pas ik voor, mede daarom is mijn laatste relatie (anderhalf jaar geleden) ook gestopt. En sindsdien settel ik niet meer voor een 'goed genoeg' man.
zondag 20 februari 2011 om 01:09
Debora, ben superblij voor je dat je een 'happy single' bent en vind het ook fijn dat je de moeite hebt genomen om tips te geven om 'ons' te helpen, ook al denk ik dat de meesten hier inderdaad zijn voor herkenning (zoals ik ook in mijn OP paar keer heb gezet: herkent iemand dit?). Denk dat de manier waarop je het brengt wat minder goed is overgekomen, omdat het wat overkomt van: stel jullie niet zo aan. Ik weet zeker dat je het niet zo bedoeld hebt en dat je het alleen maar goed hebt bedoeld. Super dat je het dus zelf niet zo voelt, alleen de deelnemers aan dit forum voelen het wel zo en het kan goed dat jij er anders naar kijkt, maar dit forum heet 'Single & Eenzaam' en trekt dus mensen die dit ook zo voelen. Als je het niet zo voelt, ben je denk ik meer op je plaats bij een ander topic. Bij sommige topics op dit forum heb ik ook geen herkenning en kan ik gaan zeggen bij dat betreffende topic dat ik er nooit last van heb, maar denk dat de forummers van dat topic daar zeer weinig aan hebben. Grote kans dat er toch dingen anders zijn in hun leven, waardoor ik het geluk heb hun probleem niet te delen.
Eenzaamheid is inderdaad een gevoel en denk dat de meesten (zo niet iedereen) hier ook echt hun uiterste best doen om ervan af te komen. Het is namelijk totaal geen fijn gevoel en dan ga je als vanzelf zoeken naar oplossingen. Alleen...die zijn niet altijd te vinden of niet snel voor handen en voor deze 'tussentijd' is dit forum een uitkomst: om herkenning te vinden en elkaar te steunen.
Eenzaamheid is inderdaad een gevoel en denk dat de meesten (zo niet iedereen) hier ook echt hun uiterste best doen om ervan af te komen. Het is namelijk totaal geen fijn gevoel en dan ga je als vanzelf zoeken naar oplossingen. Alleen...die zijn niet altijd te vinden of niet snel voor handen en voor deze 'tussentijd' is dit forum een uitkomst: om herkenning te vinden en elkaar te steunen.
maandag 28 februari 2011 om 20:52
quote:ladybass schreef op 16 februari 2011 @ 11:53:
Ik denk eerlijk gezegd dat de term Happy Single gewoon een Viva-verzinsel is. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.
Dat is dus Jouw Verzinsel.
Een mens is een sociaal wezen ja (Maslow etc) maar dat betekent nog niet dat een relatie per definitie gelukkiger maakt dan single zijn, zou wat wezen. Ooit bij stilgestaan dat het een keuze is, single zijn? Omdat dat gelukkig maakt, die vrijheid en onafhankelijkheid?
Ik denk eerlijk gezegd dat de term Happy Single gewoon een Viva-verzinsel is. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn.
Dat is dus Jouw Verzinsel.
Een mens is een sociaal wezen ja (Maslow etc) maar dat betekent nog niet dat een relatie per definitie gelukkiger maakt dan single zijn, zou wat wezen. Ooit bij stilgestaan dat het een keuze is, single zijn? Omdat dat gelukkig maakt, die vrijheid en onafhankelijkheid?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
maandag 28 februari 2011 om 23:36
Ik denk dat wanneer je (om en nabij) het leven leidt, wat je zou willen, dat dat gelukkig maakt. Vrijheid, onafhankelijkheid, maar ook eenzaamheid zijn aspecten die je zou kunnen ervaren als je geen relatie hebt, maar net zo goed wanneer je wel een relatie hebt. Ik heb het zelf heel lang prima gevonden om single te zijn. maar op het moment dat het niet meer is wat je wilt, en dat blijft aanhouden en zoals bij mij ook de hoop lichtelijk aan het vervliegen is,dan is de lol er vanaf.
Om nog even terug te komen op de reactie van Deborah, ik en denk dat dit voor iedereen geldt, vind het niet leuk als ik mijn single-zijn moet verdedigen. Heb ook vaak genoeg meegemaakt dat mensen de behoefte voelen om hardop te gaan analyseren wat er dan zo mis is met mij ( "oh hoe kan dat nou? je ziet er toch leuk uit, je bent zeker te kritisch...") . Dat heeft niets te maken met of ik nu wel of niet single wil zijn. Ik snap die frustratie, maar ik denk niet dat het helpt om je frustratie af te reageren op mensen die wel een behoefte hebben aan een relatie. Dan doe je eigenlijk hetzelfde, jouw "ideaalbeeld" opdringen aan een ander. Er is niks mis met happy-single zijn, maar er is ook niks mis met wel behoefte hebben aan een relatie.
make sense?
Om nog even terug te komen op de reactie van Deborah, ik en denk dat dit voor iedereen geldt, vind het niet leuk als ik mijn single-zijn moet verdedigen. Heb ook vaak genoeg meegemaakt dat mensen de behoefte voelen om hardop te gaan analyseren wat er dan zo mis is met mij ( "oh hoe kan dat nou? je ziet er toch leuk uit, je bent zeker te kritisch...") . Dat heeft niets te maken met of ik nu wel of niet single wil zijn. Ik snap die frustratie, maar ik denk niet dat het helpt om je frustratie af te reageren op mensen die wel een behoefte hebben aan een relatie. Dan doe je eigenlijk hetzelfde, jouw "ideaalbeeld" opdringen aan een ander. Er is niks mis met happy-single zijn, maar er is ook niks mis met wel behoefte hebben aan een relatie.
make sense?
zondag 6 maart 2011 om 21:25
quote:Very Cherry schreef op 28 februari 2011 @ 20:52:
[...]
Dat is dus Jouw Verzinsel.
Een mens is een sociaal wezen ja (Maslow etc) maar dat betekent nog niet dat een relatie per definitie gelukkiger maakt dan single zijn, zou wat wezen. Ooit bij stilgestaan dat het een keuze is, single zijn? Omdat dat gelukkig maakt, die vrijheid en onafhankelijkheid?Een relatie maakt zeker niet per definitie gelukkiger. Maar toch is uit allerlei onderzoeken gebleken dat mensen met een relatie gelukkiger zijn dan zonder. Ook zonder onderzoeken had ik dat geloofd, omdat, inderdaad, een mens een sociaal wezen is dat behoefte heeft intieme banden en aan iemand die naast ze staat.
Single zijn is geen keuze. Tuurlijk, ik kan ook met de eerste beste jongen een relatie beginnen, maar dan kan ik mijzelf niet meer recht in de spiegel kijken, omdat ik dan iemand bewust dus voor de gek aan het houden ben (en dus aan het kwetsen ben). Dat kan je niet maken.
Gelukkig zijn er ook nog een aantal voordelen aan single-zijn en dat is inderdaad de vrijheid en onafhankelijkheid. Maar die wegen uiteindelijk niet op tegen de mindere kanten...
[...]
Dat is dus Jouw Verzinsel.
Een mens is een sociaal wezen ja (Maslow etc) maar dat betekent nog niet dat een relatie per definitie gelukkiger maakt dan single zijn, zou wat wezen. Ooit bij stilgestaan dat het een keuze is, single zijn? Omdat dat gelukkig maakt, die vrijheid en onafhankelijkheid?Een relatie maakt zeker niet per definitie gelukkiger. Maar toch is uit allerlei onderzoeken gebleken dat mensen met een relatie gelukkiger zijn dan zonder. Ook zonder onderzoeken had ik dat geloofd, omdat, inderdaad, een mens een sociaal wezen is dat behoefte heeft intieme banden en aan iemand die naast ze staat.
Single zijn is geen keuze. Tuurlijk, ik kan ook met de eerste beste jongen een relatie beginnen, maar dan kan ik mijzelf niet meer recht in de spiegel kijken, omdat ik dan iemand bewust dus voor de gek aan het houden ben (en dus aan het kwetsen ben). Dat kan je niet maken.
Gelukkig zijn er ook nog een aantal voordelen aan single-zijn en dat is inderdaad de vrijheid en onafhankelijkheid. Maar die wegen uiteindelijk niet op tegen de mindere kanten...
maandag 7 maart 2011 om 02:13
Ik ben 27. Mijn eerste echte relatie, om het zo te noemen, heeft 6,5 jaar geduurd. Hij was mijn eerste, in alles. Hoogtepunten mee beleefd, maar ook dieptepunten. Zo heeft hij de hele periode mee gemaakt dat mijn vader ziek werd, en daarna overleed.
Ongeveer 3 jaar nadat mijn vader overleden was, ben ik zelf in de problemen gekomen. Vanaf dat mijn vader ziek werd, tot een paar jaar na zijn dood, zijn er veel dingen gebeurd die op mij zon invloed hebben gehad dat ik op een gegeven moment letterlijk overspannen was, en paniekaanvallen kreeg, waardoor ik op een gegeven moment letterlijk niet meer naar buiten durfde. Hij was altijd mijn steun en toeverlaat. Op een gegeven moment was er door mijn problemen, die de overhand hadden, ook van onze relatie weinig meer over. Er kwam niks leuks meer, eigelijk alleen een hoop negativiteit. Hij maakte het op een gegeven moment uit.
Nu snap ik dat. Nu zie ik in dat leunen op, en afhankelijk zijn, te ver kunnen gaan. Hij is een jaar ouder als ik, en we waren gewoon te jong om met zon relatie om te kunnen gaan.
Nadat die relatie uit was, had ik binnen 4 maanden een ander. Niet omdat ik verliefd was, maar zo graag verliefd wilde zijn op een ander. Om hem te vergeten. Maar ook om dat gevoel van elkaar zo goed kennen, zon verbondenheid, en zon natuurlijk gevoel van met elkaar om gaan, zo miste en weer wilde hebben. Toen besefte ik dat niet zo goed, nu ik jaren later eindelijk een therapeut heb gevonden waar ik het gevoel heb dat het me echt helpt, leer ik mezelf steeds beter kennen. En besef ik steeds meer dingen van mezelf.
Die eerste "relatie" na hem, heeft ongeveer 1,5 maand geduurd. Via internet leren kennen. De volgende 2 ook. Niks elkaar echt leren kennen, nee gewoon direct wat beginnen. Want ik was zo verliefd. Mijn laatste relatie met een jongen die ik leerde kennen via een datingsite heeft 9 maanden geduurd. Toen wilde ik pas echt in zien dat het totaal mn type niet was, en dat ik beter af was alleen.
Daarna, toen was het inmiddels 2007, sprak ik wat af met een vriend van vroeger. En gebeurde het spontaan. Ik wilde niet weer zo maar wat met iemand beginnen zonder er echte gevoelens voor te hebben, bij hem sloeg de vonk spontaan over. Al met al geen leuke relatie, na een jaar samen wonen woonde ik weer thuis, elkaar daarna nog wel 2 jaar blijven zien, en vorig jaar voor de kerst er een punt achter gezet.
In veel dingen is hij mijn type, in veel dingen ook niet. Maar ik hou wel van hem, en als ik zie dat ik een smsje van hem heb maakt mn hart nog steeds een sprongetje. MAAR.. zoals ik hier al eerder las.. ik doe het niet meer voor minder! Goed genoeg, is niet wat ik wil. Ik wil hem wel, maar een relatie met hem, op dit moment niet. Misschien later. Eerst wil ik zelf weer zo goed in mijn vel zitten dat ik gewoon helemaal blij ben met mezelf. Niet afhankelijk hoef te zijn van zijn liefde voor mij om me goed te voelen over mezelf. Veel vriendschappen zijn verwaterd, en ik heb er weekenden bij dat ik weinig te doen heb. Daar baal ik op zijn zachtst gezegd van. Vandaag voelde ik me eenzaam. Echt eenzaam. Zo rot. Net alsof je alleen nog je familie hebt, en een paar vriendinnen, die ook hun eigen leven hebben. Stappen doe ik niet meer echt, vind t niet meer zo leuk als vroeger. Vroeger zei ik altijd ja, overal tegen. Des te meer zelfvertrouwen ik krijg, des te meer ik nee durf te zeggen.
Maar een dag als vandaag, dat super rotte gevoel van eenzaamheid, wat rot.
In alle relaties die ik tot nu toe heb gehad na mijn jeugdliefde, was ik zo op zoek naar weer "dat" gevoel. Dat gevoel van toen, tussen hem en mij. Waardoor ik toen niet de gevoelens van eenzaamheid kende. Ik voelde me zo verbonden met hem, altijd, waar ik ook was. Ook als ik zonder hem was.
Het gekke is dat hij nu allang mijn type niet meer is. Als je 16 bent ken je jezelf niet goed, moet je allemaal nog ontdekken wat je type is, wie je zelf bent. Nu is dat anders. Mensen zeggen wel eens ik wilde dat ik weer 16 was. Ik denk dan je moet blij zijn met wie je nu bent. Maar nu ik weer single ben, begrijp ik dat steeds beter. Nu zoek ik iets, waar ik op mijn 16e niet naar op zoek was. Door mijn therapie leer ik mezelf steeds beter kennen, zie ik hoe ik gevlucht heb. En dat wil ik niet meer doen, ik wil gewoon gelukkig zijn met mezelf. Alleen. Maar soms is het gewoon heel erg moeilijk, als je iets hebt gehad waardoor je die gevoelens helemaal niet kende.
Sorry voor het lange verhaal, kon het anders niet goed verwoorden. Volgende posts zijn minder lang;p.
Ongeveer 3 jaar nadat mijn vader overleden was, ben ik zelf in de problemen gekomen. Vanaf dat mijn vader ziek werd, tot een paar jaar na zijn dood, zijn er veel dingen gebeurd die op mij zon invloed hebben gehad dat ik op een gegeven moment letterlijk overspannen was, en paniekaanvallen kreeg, waardoor ik op een gegeven moment letterlijk niet meer naar buiten durfde. Hij was altijd mijn steun en toeverlaat. Op een gegeven moment was er door mijn problemen, die de overhand hadden, ook van onze relatie weinig meer over. Er kwam niks leuks meer, eigelijk alleen een hoop negativiteit. Hij maakte het op een gegeven moment uit.
Nu snap ik dat. Nu zie ik in dat leunen op, en afhankelijk zijn, te ver kunnen gaan. Hij is een jaar ouder als ik, en we waren gewoon te jong om met zon relatie om te kunnen gaan.
Nadat die relatie uit was, had ik binnen 4 maanden een ander. Niet omdat ik verliefd was, maar zo graag verliefd wilde zijn op een ander. Om hem te vergeten. Maar ook om dat gevoel van elkaar zo goed kennen, zon verbondenheid, en zon natuurlijk gevoel van met elkaar om gaan, zo miste en weer wilde hebben. Toen besefte ik dat niet zo goed, nu ik jaren later eindelijk een therapeut heb gevonden waar ik het gevoel heb dat het me echt helpt, leer ik mezelf steeds beter kennen. En besef ik steeds meer dingen van mezelf.
Die eerste "relatie" na hem, heeft ongeveer 1,5 maand geduurd. Via internet leren kennen. De volgende 2 ook. Niks elkaar echt leren kennen, nee gewoon direct wat beginnen. Want ik was zo verliefd. Mijn laatste relatie met een jongen die ik leerde kennen via een datingsite heeft 9 maanden geduurd. Toen wilde ik pas echt in zien dat het totaal mn type niet was, en dat ik beter af was alleen.
Daarna, toen was het inmiddels 2007, sprak ik wat af met een vriend van vroeger. En gebeurde het spontaan. Ik wilde niet weer zo maar wat met iemand beginnen zonder er echte gevoelens voor te hebben, bij hem sloeg de vonk spontaan over. Al met al geen leuke relatie, na een jaar samen wonen woonde ik weer thuis, elkaar daarna nog wel 2 jaar blijven zien, en vorig jaar voor de kerst er een punt achter gezet.
In veel dingen is hij mijn type, in veel dingen ook niet. Maar ik hou wel van hem, en als ik zie dat ik een smsje van hem heb maakt mn hart nog steeds een sprongetje. MAAR.. zoals ik hier al eerder las.. ik doe het niet meer voor minder! Goed genoeg, is niet wat ik wil. Ik wil hem wel, maar een relatie met hem, op dit moment niet. Misschien later. Eerst wil ik zelf weer zo goed in mijn vel zitten dat ik gewoon helemaal blij ben met mezelf. Niet afhankelijk hoef te zijn van zijn liefde voor mij om me goed te voelen over mezelf. Veel vriendschappen zijn verwaterd, en ik heb er weekenden bij dat ik weinig te doen heb. Daar baal ik op zijn zachtst gezegd van. Vandaag voelde ik me eenzaam. Echt eenzaam. Zo rot. Net alsof je alleen nog je familie hebt, en een paar vriendinnen, die ook hun eigen leven hebben. Stappen doe ik niet meer echt, vind t niet meer zo leuk als vroeger. Vroeger zei ik altijd ja, overal tegen. Des te meer zelfvertrouwen ik krijg, des te meer ik nee durf te zeggen.
Maar een dag als vandaag, dat super rotte gevoel van eenzaamheid, wat rot.
In alle relaties die ik tot nu toe heb gehad na mijn jeugdliefde, was ik zo op zoek naar weer "dat" gevoel. Dat gevoel van toen, tussen hem en mij. Waardoor ik toen niet de gevoelens van eenzaamheid kende. Ik voelde me zo verbonden met hem, altijd, waar ik ook was. Ook als ik zonder hem was.
Het gekke is dat hij nu allang mijn type niet meer is. Als je 16 bent ken je jezelf niet goed, moet je allemaal nog ontdekken wat je type is, wie je zelf bent. Nu is dat anders. Mensen zeggen wel eens ik wilde dat ik weer 16 was. Ik denk dan je moet blij zijn met wie je nu bent. Maar nu ik weer single ben, begrijp ik dat steeds beter. Nu zoek ik iets, waar ik op mijn 16e niet naar op zoek was. Door mijn therapie leer ik mezelf steeds beter kennen, zie ik hoe ik gevlucht heb. En dat wil ik niet meer doen, ik wil gewoon gelukkig zijn met mezelf. Alleen. Maar soms is het gewoon heel erg moeilijk, als je iets hebt gehad waardoor je die gevoelens helemaal niet kende.
Sorry voor het lange verhaal, kon het anders niet goed verwoorden. Volgende posts zijn minder lang;p.
maandag 7 maart 2011 om 08:05
quote:Lady_90 schreef op 06 maart 2011 @ 21:25:
[...]
Een relatie maakt zeker niet per definitie gelukkiger. Maar toch is uit allerlei onderzoeken gebleken dat mensen met een relatie gelukkiger zijn dan zonder. Ook zonder onderzoeken had ik dat geloofd, omdat, inderdaad, een mens een sociaal wezen is dat behoefte heeft intieme banden en aan iemand die naast ze staat.
Single zijn is geen keuze.Voor mij zeer zeker wel Tuurlijk, ik kan ook met de eerste beste jongen een relatie beginnen, maar dan kan ik mijzelf niet meer recht in de spiegel kijken, omdat ik dan iemand bewust dus voor de gek aan het houden ben (en dus aan het kwetsen ben). Dat kan je niet maken.
Gelukkig zijn er ook nog een aantal voordelen aan single-zijn en dat is inderdaad de vrijheid en onafhankelijkheid. Maar die wegen uiteindelijk niet op tegen de mindere kanten..Ik kan je vertellen dat de jaren dat ik single ben de gelukkigste van mijn leven zijn.
Ik zie de nadelen van single zijn niet,ik ben al een aantal jaren single en er is niets wat ik mis.
Ik ben in mijn relaties eenzamer geweest dan ik nu ben.
Ik voel me absoluut niet eenzaam en kan prima alleen zijn.
Ik moet er op dit moment niet aan denken om ooit weer een relatie te beginnen.
Ik kan niet in de toekomst kijken en dus ook niet zeggen dat ik helemaal nooit meer een relatie begin maar ik denk wel dat die kans bijzonder klein is en dan nog zal zo'n relatie niet meer dan latten worden.
[...]
Een relatie maakt zeker niet per definitie gelukkiger. Maar toch is uit allerlei onderzoeken gebleken dat mensen met een relatie gelukkiger zijn dan zonder. Ook zonder onderzoeken had ik dat geloofd, omdat, inderdaad, een mens een sociaal wezen is dat behoefte heeft intieme banden en aan iemand die naast ze staat.
Single zijn is geen keuze.Voor mij zeer zeker wel Tuurlijk, ik kan ook met de eerste beste jongen een relatie beginnen, maar dan kan ik mijzelf niet meer recht in de spiegel kijken, omdat ik dan iemand bewust dus voor de gek aan het houden ben (en dus aan het kwetsen ben). Dat kan je niet maken.
Gelukkig zijn er ook nog een aantal voordelen aan single-zijn en dat is inderdaad de vrijheid en onafhankelijkheid. Maar die wegen uiteindelijk niet op tegen de mindere kanten..Ik kan je vertellen dat de jaren dat ik single ben de gelukkigste van mijn leven zijn.
Ik zie de nadelen van single zijn niet,ik ben al een aantal jaren single en er is niets wat ik mis.
Ik ben in mijn relaties eenzamer geweest dan ik nu ben.
Ik voel me absoluut niet eenzaam en kan prima alleen zijn.
Ik moet er op dit moment niet aan denken om ooit weer een relatie te beginnen.
Ik kan niet in de toekomst kijken en dus ook niet zeggen dat ik helemaal nooit meer een relatie begin maar ik denk wel dat die kans bijzonder klein is en dan nog zal zo'n relatie niet meer dan latten worden.
vrijdag 11 maart 2011 om 12:08
Pff, wat herkenbaar allemaal...
Ik ben 28, nu ruim 1,5 jaar single (in die tijd 2 flings gehad van een aantal maandjes). Woonde samen, relatie verbroken op een rotmanier. Halsoverkop mijn huis verlaten. In die tijd 3 keer verhuisd en sinds 2 maandjes EINDELIJK een eigen stekkie, waar ik me fijn voel en waar ik echt thuis kom.
Qua werk loopt het ook niet lekker. Zit alleen op kantoor, niks te doen en dan savonds thuiskomen en er is niemand. Zo stil.
Ik herken het vluchten heel erg. Alsmaar bezig zijn met het opvullen van de dagen. Met name de weekenden. De dagen duren soms zooo lang in het weekend. Vriendinnen met relatie en kids, niemand die nog gaat stappen. Soms het gevoel dat ik me teveel vastklamp aan mensen. Me bezig houdt met dingen die niet goed voor me zijn (een ex, vage vrienden of whatever).
Ik was altijd een reislustig type, tijd in Spanje gewerkt en gewoond en als ik terug denk aan die tijd, dan is dat de meest fijne periode geweest van de afgelopen tien jaar. En nu, soms, jank ik me de ogen uit de kop, op zaterdagavond of zondagochtend als ik alleen zit. Loop ook bij een psychotherapeut. Helpt zeker wel, maar dat neemt af en toe dat rot gevoel niet weg. Merk de laatste tijd steeds meer dat ik echt toe ben aan een relatie, maar vraag me wel eens af waar ik die leukerd moet tegenkomen als ik nergens meer kom. Probeer steeds meer te genieten van het leven. Vrijwilligerswerk, heb me aangesloten bij een politieke partij, dus doe er vanalles aan. Hou voor me dat met de tijd alles vanzelf komt! Fijn alle verhalen te lezen, ben ik toch niet de enige
Ik ben 28, nu ruim 1,5 jaar single (in die tijd 2 flings gehad van een aantal maandjes). Woonde samen, relatie verbroken op een rotmanier. Halsoverkop mijn huis verlaten. In die tijd 3 keer verhuisd en sinds 2 maandjes EINDELIJK een eigen stekkie, waar ik me fijn voel en waar ik echt thuis kom.
Qua werk loopt het ook niet lekker. Zit alleen op kantoor, niks te doen en dan savonds thuiskomen en er is niemand. Zo stil.
Ik herken het vluchten heel erg. Alsmaar bezig zijn met het opvullen van de dagen. Met name de weekenden. De dagen duren soms zooo lang in het weekend. Vriendinnen met relatie en kids, niemand die nog gaat stappen. Soms het gevoel dat ik me teveel vastklamp aan mensen. Me bezig houdt met dingen die niet goed voor me zijn (een ex, vage vrienden of whatever).
Ik was altijd een reislustig type, tijd in Spanje gewerkt en gewoond en als ik terug denk aan die tijd, dan is dat de meest fijne periode geweest van de afgelopen tien jaar. En nu, soms, jank ik me de ogen uit de kop, op zaterdagavond of zondagochtend als ik alleen zit. Loop ook bij een psychotherapeut. Helpt zeker wel, maar dat neemt af en toe dat rot gevoel niet weg. Merk de laatste tijd steeds meer dat ik echt toe ben aan een relatie, maar vraag me wel eens af waar ik die leukerd moet tegenkomen als ik nergens meer kom. Probeer steeds meer te genieten van het leven. Vrijwilligerswerk, heb me aangesloten bij een politieke partij, dus doe er vanalles aan. Hou voor me dat met de tijd alles vanzelf komt! Fijn alle verhalen te lezen, ben ik toch niet de enige
vrijdag 11 maart 2011 om 19:49
Ik lees een aantal reacties en krijg bij sommige het gevoel dat het hebben van een vriend zaligmakend is. Tuurlijk wil iedereen die speciale persoon in zijn leven hebben maar het is wel goed om je eigen leven ook invulling te geven middels eigen vrienden, hobbies etc. Stel dat je een leuke man tegenkomt met een actief sociaal leven, die het ook fijn vindt om dingen met vrienden te doen, dan zullen er ook dagen / avonden zijn dat je alleen bent en dat zal je eenzame gevoel alleen maar versterken omdat je partner de hort op is en leuke dingen doet en jij alleen thuis zit.
zaterdag 12 maart 2011 om 00:26
quote:suus28 schreef op 11 maart 2011 @ 12:08:
Pff, wat herkenbaar allemaal...
Ik ben 28, nu ruim 1,5 jaar single (in die tijd 2 flings gehad van een aantal maandjes). Woonde samen, relatie verbroken op een rotmanier. Halsoverkop mijn huis verlaten. In die tijd 3 keer verhuisd en sinds 2 maandjes EINDELIJK een eigen stekkie, waar ik me fijn voel en waar ik echt thuis kom.
Qua werk loopt het ook niet lekker. Zit alleen op kantoor, niks te doen en dan savonds thuiskomen en er is niemand. Zo stil.
Ik herken het vluchten heel erg. Alsmaar bezig zijn met het opvullen van de dagen. Met name de weekenden. De dagen duren soms zooo lang in het weekend. Vriendinnen met relatie en kids, niemand die nog gaat stappen. Soms het gevoel dat ik me teveel vastklamp aan mensen. Me bezig houdt met dingen die niet goed voor me zijn (een ex, vage vrienden of whatever).
Ik was altijd een reislustig type, tijd in Spanje gewerkt en gewoond en als ik terug denk aan die tijd, dan is dat de meest fijne periode geweest van de afgelopen tien jaar. En nu, soms, jank ik me de ogen uit de kop, op zaterdagavond of zondagochtend als ik alleen zit. Loop ook bij een psychotherapeut. Helpt zeker wel, maar dat neemt af en toe dat rot gevoel niet weg. Merk de laatste tijd steeds meer dat ik echt toe ben aan een relatie, maar vraag me wel eens af waar ik die leukerd moet tegenkomen als ik nergens meer kom. Probeer steeds meer te genieten van het leven. Vrijwilligerswerk, heb me aangesloten bij een politieke partij, dus doe er vanalles aan. Hou voor me dat met de tijd alles vanzelf komt! Fijn alle verhalen te lezen, ben ik toch niet de enige Je bent zeker niet de enige. Maar dat maakt het er niet makkelijker op, i know. Toch ben ik er wel van overtuigd dat dit periodes zijn. Je doet er nu wat aan! Met therapie, en andere bezigheden. Maar soms overvalt het je dan weer. En relatieliefde is gewoon heel anders, en ook op een andere, vaak diepere manier, "voldoening" gevend dan liefde van familie en vrienden. In een relatie voel je je als het een goede relatie is gewild en speciaal. Ik heb dat gehad. Jaren geleden. In de relaties daarna niet, of niet genoeg. Misschien moet je er daarom ook niet naar op zoek zijn. Het overkomt je vanzelf weer! Lastig zo denken, en te blijven denken. Maar als je zo kunt denken, en tot die tijd je leven zelf leuk kunt leven, ben je al veel beter af! Maar ik snap je goed hoor, zie mijn post.
Pff, wat herkenbaar allemaal...
Ik ben 28, nu ruim 1,5 jaar single (in die tijd 2 flings gehad van een aantal maandjes). Woonde samen, relatie verbroken op een rotmanier. Halsoverkop mijn huis verlaten. In die tijd 3 keer verhuisd en sinds 2 maandjes EINDELIJK een eigen stekkie, waar ik me fijn voel en waar ik echt thuis kom.
Qua werk loopt het ook niet lekker. Zit alleen op kantoor, niks te doen en dan savonds thuiskomen en er is niemand. Zo stil.
Ik herken het vluchten heel erg. Alsmaar bezig zijn met het opvullen van de dagen. Met name de weekenden. De dagen duren soms zooo lang in het weekend. Vriendinnen met relatie en kids, niemand die nog gaat stappen. Soms het gevoel dat ik me teveel vastklamp aan mensen. Me bezig houdt met dingen die niet goed voor me zijn (een ex, vage vrienden of whatever).
Ik was altijd een reislustig type, tijd in Spanje gewerkt en gewoond en als ik terug denk aan die tijd, dan is dat de meest fijne periode geweest van de afgelopen tien jaar. En nu, soms, jank ik me de ogen uit de kop, op zaterdagavond of zondagochtend als ik alleen zit. Loop ook bij een psychotherapeut. Helpt zeker wel, maar dat neemt af en toe dat rot gevoel niet weg. Merk de laatste tijd steeds meer dat ik echt toe ben aan een relatie, maar vraag me wel eens af waar ik die leukerd moet tegenkomen als ik nergens meer kom. Probeer steeds meer te genieten van het leven. Vrijwilligerswerk, heb me aangesloten bij een politieke partij, dus doe er vanalles aan. Hou voor me dat met de tijd alles vanzelf komt! Fijn alle verhalen te lezen, ben ik toch niet de enige
Je bent zeker niet de enige. Maar dat maakt het er niet makkelijker op, i know. Toch ben ik er wel van overtuigd dat dit periodes zijn. Je doet er nu wat aan! Met therapie, en andere bezigheden. Maar soms overvalt het je dan weer. En relatieliefde is gewoon heel anders, en ook op een andere, vaak diepere manier, "voldoening" gevend dan liefde van familie en vrienden. In een relatie voel je je als het een goede relatie is gewild en speciaal. Ik heb dat gehad. Jaren geleden. In de relaties daarna niet, of niet genoeg. Misschien moet je er daarom ook niet naar op zoek zijn. Het overkomt je vanzelf weer! Lastig zo denken, en te blijven denken. Maar als je zo kunt denken, en tot die tijd je leven zelf leuk kunt leven, ben je al veel beter af! Maar ik snap je goed hoor, zie mijn post.
zaterdag 12 maart 2011 om 00:29
quote:cappi schreef op 11 maart 2011 @ 19:49:
Ik lees een aantal reacties en krijg bij sommige het gevoel dat het hebben van een vriend zaligmakend is. Tuurlijk wil iedereen die speciale persoon in zijn leven hebben maar het is wel goed om je eigen leven ook invulling te geven middels eigen vrienden, hobbies etc. Stel dat je een leuke man tegenkomt met een actief sociaal leven, die het ook fijn vindt om dingen met vrienden te doen, dan zullen er ook dagen / avonden zijn dat je alleen bent en dat zal je eenzame gevoel alleen maar versterken omdat je partner de hort op is en leuke dingen doet en jij alleen thuis zit.Nou als het een goede relatie is kan het ook zaligmakend zijn. Maar je hebt er gelijk in dat je ook gelukkig moet kunnen zijn met jezelf en je leven. Anders ga je ook om de verkeerde redenen een relatie in. Maar ook dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Eenzaamheid is gewoon heel vervelend, waardoor het ook komt. En daar wil je dan heel graag uit, vandaar ook een sterkere behoefte aan iemand waarbij je je speciaal en niet eenzaam voelt.
Ik lees een aantal reacties en krijg bij sommige het gevoel dat het hebben van een vriend zaligmakend is. Tuurlijk wil iedereen die speciale persoon in zijn leven hebben maar het is wel goed om je eigen leven ook invulling te geven middels eigen vrienden, hobbies etc. Stel dat je een leuke man tegenkomt met een actief sociaal leven, die het ook fijn vindt om dingen met vrienden te doen, dan zullen er ook dagen / avonden zijn dat je alleen bent en dat zal je eenzame gevoel alleen maar versterken omdat je partner de hort op is en leuke dingen doet en jij alleen thuis zit.Nou als het een goede relatie is kan het ook zaligmakend zijn. Maar je hebt er gelijk in dat je ook gelukkig moet kunnen zijn met jezelf en je leven. Anders ga je ook om de verkeerde redenen een relatie in. Maar ook dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Eenzaamheid is gewoon heel vervelend, waardoor het ook komt. En daar wil je dan heel graag uit, vandaar ook een sterkere behoefte aan iemand waarbij je je speciaal en niet eenzaam voelt.
zaterdag 12 maart 2011 om 11:43
Het heeft allebei zijn voor- en nadelen.
Ik heb eigenlijk altijd (met korte onderbrekingen) relaties gehad. Sinds ongeveer een half jaar ben ik single. Ik keek er heel erg naar uit omdat ik niet gelukkig was in mijn vorige relatie, ik zat ook niet lekker in mijn vel. Ik probeer de tijd nu te benutten om mezelf in positieve zin te veranderen. Er zijn namelijk een paar dingen van mezelf waar ik niet gelukkig mee ben en ik weet dat het in vorige relatie meegespeeld heeft. Het is cliché maar zo waar, je moet eerst gelukkig zijn met jezelf voor je dat met een ander kunt zijn.
Ik vind het dus wel prima om vrijgezel te zijn. Bovendien heb ik van mijn laatste ex heel veel liefdesverdriet gehad. Het voelt op dit moment ook niet goed om al een relatie te beginnen. Maar het "eenzaam" zijn herken ik wel. Ook ik heb een aantal goede vriendinnen maar de één heeft een relatie, de andere kinderen, de ander heeft het weer druk, druk, druk.
Eerlijk gezegd weet ik niet of ik een happy single ben. Ik zou niet mijn hele leven vrijgezel willen zijn. Een relatie vind ik toch ook wel erg fijn maar dan moet het wel een goede relatie zijn en een relatie zijn die iets toevoegt en waarin je jezelf kunt zijn. Anders hoeft het voor mij niet.
Ik heb eigenlijk altijd (met korte onderbrekingen) relaties gehad. Sinds ongeveer een half jaar ben ik single. Ik keek er heel erg naar uit omdat ik niet gelukkig was in mijn vorige relatie, ik zat ook niet lekker in mijn vel. Ik probeer de tijd nu te benutten om mezelf in positieve zin te veranderen. Er zijn namelijk een paar dingen van mezelf waar ik niet gelukkig mee ben en ik weet dat het in vorige relatie meegespeeld heeft. Het is cliché maar zo waar, je moet eerst gelukkig zijn met jezelf voor je dat met een ander kunt zijn.
Ik vind het dus wel prima om vrijgezel te zijn. Bovendien heb ik van mijn laatste ex heel veel liefdesverdriet gehad. Het voelt op dit moment ook niet goed om al een relatie te beginnen. Maar het "eenzaam" zijn herken ik wel. Ook ik heb een aantal goede vriendinnen maar de één heeft een relatie, de andere kinderen, de ander heeft het weer druk, druk, druk.
Eerlijk gezegd weet ik niet of ik een happy single ben. Ik zou niet mijn hele leven vrijgezel willen zijn. Een relatie vind ik toch ook wel erg fijn maar dan moet het wel een goede relatie zijn en een relatie zijn die iets toevoegt en waarin je jezelf kunt zijn. Anders hoeft het voor mij niet.
zaterdag 12 maart 2011 om 15:08
quote:Kate1980 schreef op 12 maart 2011 @ 11:43:
Het heeft allebei zijn voor- en nadelen.
Ik heb eigenlijk altijd (met korte onderbrekingen) relaties gehad. Sinds ongeveer een half jaar ben ik single. Ik keek er heel erg naar uit omdat ik niet gelukkig was in mijn vorige relatie, ik zat ook niet lekker in mijn vel. Ik probeer de tijd nu te benutten om mezelf in positieve zin te veranderen. Er zijn namelijk een paar dingen van mezelf waar ik niet gelukkig mee ben en ik weet dat het in vorige relatie meegespeeld heeft. Het is cliché maar zo waar, je moet eerst gelukkig zijn met jezelf voor je dat met een ander kunt zijn.
Ik vind het dus wel prima om vrijgezel te zijn. Bovendien heb ik van mijn laatste ex heel veel liefdesverdriet gehad. Het voelt op dit moment ook niet goed om al een relatie te beginnen. Maar het "eenzaam" zijn herken ik wel. Ook ik heb een aantal goede vriendinnen maar de één heeft een relatie, de andere kinderen, de ander heeft het weer druk, druk, druk.
Eerlijk gezegd weet ik niet of ik een happy single ben. Ik zou niet mijn hele leven vrijgezel willen zijn. Een relatie vind ik toch ook wel erg fijn maar dan moet het wel een goede relatie zijn en een relatie zijn die iets toevoegt en waarin je jezelf kunt zijn. Anders hoeft het voor mij niet.Eens!
Het heeft allebei zijn voor- en nadelen.
Ik heb eigenlijk altijd (met korte onderbrekingen) relaties gehad. Sinds ongeveer een half jaar ben ik single. Ik keek er heel erg naar uit omdat ik niet gelukkig was in mijn vorige relatie, ik zat ook niet lekker in mijn vel. Ik probeer de tijd nu te benutten om mezelf in positieve zin te veranderen. Er zijn namelijk een paar dingen van mezelf waar ik niet gelukkig mee ben en ik weet dat het in vorige relatie meegespeeld heeft. Het is cliché maar zo waar, je moet eerst gelukkig zijn met jezelf voor je dat met een ander kunt zijn.
Ik vind het dus wel prima om vrijgezel te zijn. Bovendien heb ik van mijn laatste ex heel veel liefdesverdriet gehad. Het voelt op dit moment ook niet goed om al een relatie te beginnen. Maar het "eenzaam" zijn herken ik wel. Ook ik heb een aantal goede vriendinnen maar de één heeft een relatie, de andere kinderen, de ander heeft het weer druk, druk, druk.
Eerlijk gezegd weet ik niet of ik een happy single ben. Ik zou niet mijn hele leven vrijgezel willen zijn. Een relatie vind ik toch ook wel erg fijn maar dan moet het wel een goede relatie zijn en een relatie zijn die iets toevoegt en waarin je jezelf kunt zijn. Anders hoeft het voor mij niet.Eens!
zondag 13 maart 2011 om 10:30
Eenzaamheid na een relatie is erg vervelend.
Maar net zoals hier een hoop vrouwen zich eenzaam voelen, zijn er ook best veel mannen die zich eenzaam voelen. Ik vraag mij weleens af wat ervoor zorgt dat die mensen elkaar niet leren kennen.
Anyways.. ik heb als man wat relatieproblemen met mijn vriendin momenteel en dan schrik je wel als je 30 bent en ineens alleen een weekend thuis zit.
Dan komen alle muren op je af. Zelf ben ik geen uitgaanstype en veel vrienden heb ik ook niet (en die ik wel heb zijn helemaal gesetteld).
Je gaat je dan ook afvragen "wat moet ik nu met mijn leven?" .. Wil of ga ik nog wel kinderen met iemand nemen? Zal het wel oprecht zijn? Of eindig je straks met iemand die het te graag wil en ben je samen niet echt happy?
Hobbies en vrienden zoeken helpt wel tijdelijk. Afleiding helpt. Maar ik herken inderdaad dat knagende gevoel dat dingen niet helemaal lopen zoals ik verwacht had en ik word er niet jonger op.
Nu is mijn relatie nog niet 100% overleden, maar ik weet ook niet of ik op mijn leeftijd nog van dag tot dag wil leven met het idee van "ik zie wel".
Nou ja, sterkte aan iedereen die zich eenzaam voelt iig.
Maar net zoals hier een hoop vrouwen zich eenzaam voelen, zijn er ook best veel mannen die zich eenzaam voelen. Ik vraag mij weleens af wat ervoor zorgt dat die mensen elkaar niet leren kennen.
Anyways.. ik heb als man wat relatieproblemen met mijn vriendin momenteel en dan schrik je wel als je 30 bent en ineens alleen een weekend thuis zit.
Dan komen alle muren op je af. Zelf ben ik geen uitgaanstype en veel vrienden heb ik ook niet (en die ik wel heb zijn helemaal gesetteld).
Je gaat je dan ook afvragen "wat moet ik nu met mijn leven?" .. Wil of ga ik nog wel kinderen met iemand nemen? Zal het wel oprecht zijn? Of eindig je straks met iemand die het te graag wil en ben je samen niet echt happy?
Hobbies en vrienden zoeken helpt wel tijdelijk. Afleiding helpt. Maar ik herken inderdaad dat knagende gevoel dat dingen niet helemaal lopen zoals ik verwacht had en ik word er niet jonger op.
Nu is mijn relatie nog niet 100% overleden, maar ik weet ook niet of ik op mijn leeftijd nog van dag tot dag wil leven met het idee van "ik zie wel".
Nou ja, sterkte aan iedereen die zich eenzaam voelt iig.
zondag 13 maart 2011 om 10:50
quote:lost1981 schreef op 13 maart 2011 @ 10:30:
Anyways.. ik heb als man wat relatieproblemen met mijn vriendin momenteel en dan schrik je wel als je 30 bent en ineens alleen een weekend thuis zit.
Je gaat je dan ook afvragen "wat moet ik nu met mijn leven?" .. Wil of ga ik nog wel kinderen met iemand nemen? Zal het wel oprecht zijn? Of eindig je straks met iemand die het te graag wil en ben je samen niet echt happy?
Dan moet je zelf ook te graag willen...
Maar ik herken inderdaad dat knagende gevoel dat dingen niet helemaal lopen zoals ik verwacht had en ik word er niet jonger op.
Nu is mijn relatie nog niet 100% overleden, maar ik weet ook niet of ik op mijn leeftijd nog van dag tot dag wil leven met het idee van "ik zie wel".
Dan is de kans groot dat je zelf te graag gaat willen...Is wel logisch dat je je nu zo voelt nu je voor het eerst (weer) alleen komt te staan. En ik snap dat je jezelf zulke vragen stelt nu je leven mss wel staat te veranderen. Maar je bent nog maar 30!! Wie weet, kom je binnen 2 jaar alweer een ander leuke vrouw tegen waar t super mee klikt. Dan ben je ook nog maar 32...
Anyways.. ik heb als man wat relatieproblemen met mijn vriendin momenteel en dan schrik je wel als je 30 bent en ineens alleen een weekend thuis zit.
Je gaat je dan ook afvragen "wat moet ik nu met mijn leven?" .. Wil of ga ik nog wel kinderen met iemand nemen? Zal het wel oprecht zijn? Of eindig je straks met iemand die het te graag wil en ben je samen niet echt happy?
Dan moet je zelf ook te graag willen...
Maar ik herken inderdaad dat knagende gevoel dat dingen niet helemaal lopen zoals ik verwacht had en ik word er niet jonger op.
Nu is mijn relatie nog niet 100% overleden, maar ik weet ook niet of ik op mijn leeftijd nog van dag tot dag wil leven met het idee van "ik zie wel".
Dan is de kans groot dat je zelf te graag gaat willen...Is wel logisch dat je je nu zo voelt nu je voor het eerst (weer) alleen komt te staan. En ik snap dat je jezelf zulke vragen stelt nu je leven mss wel staat te veranderen. Maar je bent nog maar 30!! Wie weet, kom je binnen 2 jaar alweer een ander leuke vrouw tegen waar t super mee klikt. Dan ben je ook nog maar 32...
wat je water geeft, groeit
zondag 13 maart 2011 om 11:07
Ik denk idd wel dat een relatie niet zaligmakend is, maar dat de combinatie met of je gesettelde vrienden hebt of single vrienden heel veel uitmaakt! Ik merk dat als je ouder wordt het moeilijker wordt om nieuwe vrienden te maken. Iedereen heeft vaak zijn eigen vriendengroep al, of is gesetteld, heeft zijn eigen leven.
Op sport, vrijwilligerswerk of whatever kom ik ze iig niet tegen.
Op sport, vrijwilligerswerk of whatever kom ik ze iig niet tegen.
zondag 20 maart 2011 om 11:16
Het is nu zondagochtend en ik lees alle verhalen en ze zijn heel herkenbaar. Alleen voel ik me er niet beter door.
Ik ben 42 en heb drie weken geleden een punt gezet achter een relatie die ruim 6 jaar heeft geduurd met een getrouwde man. De gevoelens van eenzaamheid worden weer heftiger dan ooit tevoren. Ondanks dat ik nog steeds heel veel om hem geef moest ik er wel mee stoppen. Ik wist dat hij niet voor mij zou kiezen, maar toch hoop je altijd op meer. Ik moest onder ogen komen dat ik ook met hem alleen was, want ik werd er steeds maar mee geconfronteerd dat hij een gezin had, een familie en ik moest het maar doen met de kruimels en het eind van het liedje was dat ik weer alleen was en me rot voelde. Hij komt thuis en hij heeft een klankbord en kinderen die aandacht vragen en ik moet alles maar in mijn eentje verwerken. Toch was hij ook wel vaak een klankbord voor mij want we belden elkaar bijna iedere dag wel even. Nu dat ook weg is voel ik me nog slechter dan eerst. Ik mag het weer opknappen. Mijn moeder heeft dementie en zit in een verzorgingshuis, mijn broer helpt me nergens mee. Ik heb een hele goede job maar dat vind ik helemaal niet belangrijk, wel blijf ik langer op kantoor omdat ik toch niemand heb die op me zit te wachten. Ik zou zo graag weer eens gelukkig zijn. Me niet zo klote voelen. Al datgene wat ik zo graag had gewild: een partner, kinderen dat is er nog steeds niet en dat zal ook wel niet meer komen.
Ik herken dat vluchtgedrag ook zo. Ik doe aan toneel, ik rij paard. Ik ga volgende week zondag een weekje naar Saba om te duiken, maar overal waar je naar toe gaat neem je jezelf mee.
Mijn beste vriendin steunt me wel maar zij heeft al jaren een partner en weet dus niet wat het is om je zo te voelen.
Kortom single, heel verdrietig en eenzaam.
Ik ben 42 en heb drie weken geleden een punt gezet achter een relatie die ruim 6 jaar heeft geduurd met een getrouwde man. De gevoelens van eenzaamheid worden weer heftiger dan ooit tevoren. Ondanks dat ik nog steeds heel veel om hem geef moest ik er wel mee stoppen. Ik wist dat hij niet voor mij zou kiezen, maar toch hoop je altijd op meer. Ik moest onder ogen komen dat ik ook met hem alleen was, want ik werd er steeds maar mee geconfronteerd dat hij een gezin had, een familie en ik moest het maar doen met de kruimels en het eind van het liedje was dat ik weer alleen was en me rot voelde. Hij komt thuis en hij heeft een klankbord en kinderen die aandacht vragen en ik moet alles maar in mijn eentje verwerken. Toch was hij ook wel vaak een klankbord voor mij want we belden elkaar bijna iedere dag wel even. Nu dat ook weg is voel ik me nog slechter dan eerst. Ik mag het weer opknappen. Mijn moeder heeft dementie en zit in een verzorgingshuis, mijn broer helpt me nergens mee. Ik heb een hele goede job maar dat vind ik helemaal niet belangrijk, wel blijf ik langer op kantoor omdat ik toch niemand heb die op me zit te wachten. Ik zou zo graag weer eens gelukkig zijn. Me niet zo klote voelen. Al datgene wat ik zo graag had gewild: een partner, kinderen dat is er nog steeds niet en dat zal ook wel niet meer komen.
Ik herken dat vluchtgedrag ook zo. Ik doe aan toneel, ik rij paard. Ik ga volgende week zondag een weekje naar Saba om te duiken, maar overal waar je naar toe gaat neem je jezelf mee.
Mijn beste vriendin steunt me wel maar zij heeft al jaren een partner en weet dus niet wat het is om je zo te voelen.
Kortom single, heel verdrietig en eenzaam.
zondag 20 maart 2011 om 12:10
Jij bent al 6 jaar single zo te lezen, Anny. Het eenzame gevoel werd wss alleen maar versterkt doordat die man er noot 100% voor jou wilde zijn.
Waarschijnlijk ga je je vast beter voelen als je dat beseft en sta je binnenkort eindelijk weer open voor 'echte' contacten, zonder geheim gedoe en taboes en het idee hebben een 'soort van' relatie te hebben.
Leer maar eens echt single zijn dan komt er vast een leuke, wel beschikbare man in je leven.
En wees blij dat je idd een beste vriendin hebt die jou steunt ondanks dat ze niet kan voelen wat jij voelt. Zo heb je toch een fijn klankbord voor de moeilijke momenten met je moeder en de gevoelens van er alleen voor te staan.
Waarschijnlijk ga je je vast beter voelen als je dat beseft en sta je binnenkort eindelijk weer open voor 'echte' contacten, zonder geheim gedoe en taboes en het idee hebben een 'soort van' relatie te hebben.
Leer maar eens echt single zijn dan komt er vast een leuke, wel beschikbare man in je leven.
En wees blij dat je idd een beste vriendin hebt die jou steunt ondanks dat ze niet kan voelen wat jij voelt. Zo heb je toch een fijn klankbord voor de moeilijke momenten met je moeder en de gevoelens van er alleen voor te staan.
