Milde borderline, wie ook?

Heb zo eens de verhalen op dit forum gelezen. Zelf heb ik ook bps, al meer dan 15 jaar. Van die 15 jaar heb ik 10 jaar gewoon gewerkt, ik merkte wel dat wanneer ik stress had dat ik begon te dissocieren en ook automutileren. Helaas heb ik ook erge verlatingsangst, maar ook daar valt mee te leven. Op dit moment zit ik door omstandigheden in de ziektewet, maar ben ondertussen wel op zoek naar passend werk voor mij. Ik vind het echt heel jammer dat er regelmatig negatief gedaan wordt over bps, bps-er hebben ook veel kwaliteiten, dat wordt vaak vergeten. En oja ik beheer ook nog met een aantal andere een chatroom voor mensen met bps.

Een schopje..



Hoi,

Gisteren heb ik de uitslag gekregen van een onderzoek wat het afgelopen half jaar is uitgevoerd, van Rorschachtest, vragenlijsten tot gesprekken. Daaruit is gekomen dat ik NAO ben met lichte trekjes borderline. Deze test is uitgevoerd in de periode dat ik was verlaten door mijn partner, vader van mijn inmiddels 1 jarige zoon, daarnaast een abortus had plaatsgevonden en mijn partner mij bedroog met een andere vrouw. Op basis van die emotionele status heb ik de onderzoeken uitgevoerd.



Enerzijds ben ik best wel geschrokken van de uitslag anderzijds herken ik mij wel in een aantal eigenschappen. Zoals verlatingsangst, gevoelig van afwijzing, in emotionele tijden in paniek raken en het niet objectief bekijken van de situatie ( de emoties maken dit voor mij onmogelijk) vooral mijn ex was de boeman en ie mening heb ik niet onder stoelen of banken gestopt. Ook leun ik dan erg op mijn omgeving, bevestiging zoeken en herhaaldelijk erover praten. Een goede vriendin heeft mij hier recentelijk op aan gesproken en een 'vriendin' die ik nog niet zolang kende, en tevens ook vriendin van mijn ex heeft het contact zelfs afgebroken omdat ze het vervelend vond dat ik niet discreet was over mijn relatie. Daarnaast heb ik het gevoel dat verstand en gevoel niet in contact staat met elkaar. Een laag zelfbeeld, moeilijk grenzen stellen, dissociëren ( moeilijk intieme relatie aangaan) gevoelig voor eten..zwart wit denken.



Zelfverwonding doe ik niet en ik ben niet gevoelig voor verslavingen. Impulsief gedrag valt ook reuze mee bij mij. De paniek/woede aanvallen die ik een keer of drie heb gehad kunnen ook de grote mate van stress zijn geweest.



Uiteindelijk kan ik mij niet in alles vinden. Maar het stukje niet goed met emoties omgaan, moeite hebben met intieme contacten ( waarbij angst voor afwijzing, afkeuring, verlating speelt) herken ik wel heel goed.

Ik ben overigens 30 jaar. Mijn nichtje van 25 is vorig jaar gediagnosticeerd maar heeft een zwaardere variant. Ik kan me ook totaal niet voorstellen dat ik in mezelf zou gaan snijden....

Ik denk dat ieder het op zijn eigen manier beleeft, de bps en ik denk ook het er mee te maken heeft hoe de buitenwereld hierop reageert. Ondertussen heb ik al wel gemerkt dat wanneer je zelf er vrij nuchter over doet, dat de buitenwereld dat ook doet. Maar dat is mijn ervaring, dus dat kan bij ieder anders zijn. En ja er zijn idd verschillende niveaus in de bps, ik heb een aantal therapieën gehad, waaronder de vers, die zorgt voor de emoties te reguleren. Daar heb ik veel aan gehad en ik weet ook dat de ggz voor omstanders ook cursussen heeft om er mee om te kunnen gaan. Op eieren lopen heet die cursus geloof ik. Maar al met al merk ik ook naar mate ik ouder word, dat de klachten ook minder worden. Helaas niet in een stress situatie dan niet, maar dat is voor niemand goed!!

Up.



Die hele DSM vertrouw ik voor geen meter, volgens mij is pas in 1980 ofzo homoseksualiteit weggehaald uit het boek. De farmaceutische industrie heeft er ook belang bij dat werkelijk iedere kronkel die je als mens maar kunt hebben onder een bepaalde aandoening wordt geschaard. Alsof alle geestelijk gezonde mensen op elkaar lijken met hun gebalanceerdheid en nergens last van (of men heeft er zelf geen last van maar de omgeving wel, of men ziet gewoon niet in dat waar men voortdurend tegenaan loopt door hun eigen gedrag komt, legt de schuld buiten zich neer, leeft met een houding van "zo ben ik nou eenmaal, deal with it".



Anyway als ik stukken lees over hoe DSM deel 5 tot stand is gekomen, dan vind ik de pipo's die dat boek samenstellen maar een raar zootje bij mekaar. Heb je een kritische noot dan word je eruit geflikkerd, zoals een NL psychiater die in de commissie zat maar omdat hij het niet eens was met de gang van zaken werd hij en zn expertise aan de kant geschoven) het is erg vanuit Amerika (en dat voor een wereldwijd gebruikte gids! Het is het zogenaamde "standaardwerk"!) en een nieuw medicijn uitvinden tegen seksverslaving/koopverslaving weet ik wat is een miljardenindustrie.



Dit neemt niet weg dat er zaken zijn waar je zodanig last van kunt hebben dat het je leven zeer negatief beinvloedt, grote lijdensdruk, en omdat het om je persoonlijkheid gaat krijg je al het idee dat het iets ongeneeslijks is. Je persoonlijkheid is wat het is, dat ben jezelf, en daar een kronkel in gediagnostiseerd krijgen, plus het verschrikkelijk ongenuanceerde imago wat nagenoeg neerkomt op "heeft gewoon een kutkarakter", ja dan denk ik dat psychische stoornissen een van de laatste sociale taboes zijn.



Verberg je de boel dan begrijpt niemand ene hout van dat je niet normaal kunt functioneren, je komt immers zo sterk over, echter de schaamte is groot, en het imago verschrikkelijk, dus je kijkt wel link uit om het B woord te noemen. Nee dan liever angst, depressie, sociale fobie maar alles behalve dat B woord!



Past deze diagnose je als een handschoen, en ben je er open over, lach je theatraal al je uitgehaalde fratsen weg (want wat kun je anders doen dan om er af en toe maar keihard om blijven lachen? Al is het om te janken. JUIST omdat het om te janken is!) dan "loop je ermee te koop", of "leef je naar de diagnose".



Er zijn vast mensen die een zucht van verlichting slaken en denken HA dus DAT ben ik, het B zijn is hun identiteit, ze gaan er niet mee aan de slag maar leggen zich er bij neer en blijven in zeven sloten tegelijk lopen. Klote voor de omgeving, echter wat een leven is DAT, is dat niet te betreuren?



Net zoals automutilatie of zelfmoordgedachten afdoen als aandacht vragen, ben je dan niet verschrikkelijk ver heen als je je daartoe wendt? Was het maar zo'n feest dat een paar welgemikte schoppen onder de kont iemands fundamenten opschudt en herordent.



Het is net als met de Gay Pride: De flamboyante types staan met hun glimmende spierbundels in een knalroze string op een boot een beetje te droogneuken, en de meerderheid van de homo's staat als doorsnee kantoorklerk, al 15 jaar samen met een zelfde soort vriend, aan de kant te kijken.



Ten eerste: De mensen die je ontmoet hebt en met wie je slechte ervaringen hebt: Hoe ver in het proces van leren omgaan met zijn/waren zij? Hoeveel mensen zijn dat geweest? Hoe was hun ziekte inzicht? Hoe reageerde hun omgeving? Enabling? Hoe is/was hun gewetensfunctie?

Wat waren hun overige etiketjes (fijn om alles in compartimentjes te stoppen, de meeste mensen zijn echter mengvormen van het een en het ander, zo is een theatrale B heel anders dan een stille, ontwijkende B.)



En dan nog de vele life happenings, de stress gevoeligheid, als de zaken een beetje lopen, je hebt werk waar je op je plaats bent, je hebt een relatie die stabiel is, dat werkt ontzettend stabiliserend op B klachten. Rolt er een belangrijker pijler onder je vandaan huppekee instant dikke stress en van mild of trekken van of weet ik hoe je het noemt als de B beheersbaar is/lijkt, donder je weer vele gemaakte stappen (en dat is hard knokken om je niet alleen staande te houden in het leven met B maar ook om er echt wat van te maken, doelen bereiken, dromen verwezenlijken, omdat het allemaal zo grillig en wankel is) kun je zo weer aan al die 9 symptomen (ook maar door een groepje hoge dames en heren bijmekaar om hun moverende redenen bedacht) voldoen.



Iemands persoonlijkheid in een mal gooien waar meteen 2 procent van NL in past vind ik van de zotte, als iets maatwerk is dan is het wel je persoonlijkheid.



En is het wel iets in de persoonlijkheid? Is het wel chronisch en ongeneeslijk? Er werd gesproken over het voortaan emotionele regulatie stoornis te noemen, of het hele As I en As II verhaal eigenlijk wel klopt, dus het is geen statisch gegeven, die psychiatrie. Constant in beweging en nog ontzettend veel trial and error en heel erg veel verschillende opvattingen over wat er nou wel en niet klopt aan diagnoses en behandelingen.



Een uitsplitsing in subtypen bijvoorbeeld, hoor je nooit iemand over, het is altijd "die en die heeft B, argh run forest run",



Zie een na laatste blok op deze pagina



En zo zijn er nog veel meer perspectieven/invalshoeken te vinden over het fenomeen psychiatrie, borderline, diagnoses, behandelingen. Het is wel zo makkelijk als alles overzichtelijk in een boekje gezet kan worden en je streept af: check check check, ow trekken van/mild (terwijl je leven een teringzooi is en je doodongelukkig bent) of check x 9 et voila het complete setje bij mekaar en je bent een hoge pief in het Britse parlement, hebt een bak centen, en ja je leidt een wat ongewoon bestaan en mensen vinden je wel een aparte maar verder lijk je te functioneren in de maatschappij, sterker nog, heb je een hoge sociaal-maatschappelijke status.



Het ongenuanceerde geblaat over borderline en mensen met borderline komt me mijlenver de strot uit.

Ja dat vraag ik me ook wel eens af, is behandeling noodzakelijk of wordt dat noodzakelijk geacht om beter in te passen in de maatschappij zoals ie is (zie energieke jongetjes aan de Ritalin, en nee ik bedoel niet dat ADHD niet bestaat en geen hel kan zijn voor de ouders! Ik vraag me gewoon af of er inmiddels niet een tikje doorgeslagen is naar de kant van een enorm scala aan zoal voorkomend menselijk gedrag te patholgiseren.



Overal medicatie en behandelingen en programma's voor om binnen een bepaald kader te vallen zodat je beter mee kunt komen met de massa, zoiets.

Dat jij je er niet in herkent en zij bij hoog en bij laag beweren dat het wel zo is geeft al aan hoe bizar het hele GGZ systeem in elkaar zit.



Doet me denken aan een huisarts die mij niet onderzocht toen ik met hevige buikpijnklachten kwam maar me meteen slappe thee en beschuitjes voorschreef want ik zou wel buikgriep hebben (ze vroeg niet eens hoe mn ontlasting was, en ik was nog heel jong, was net het huis uit, later realiseerde ik me pas hoe verschrikkelijk kort door de bocht geredeneerd het was van die huisarts, heeft mijn vertrouwen in de artsen geen goed gedaan (dit en nog meer van dit soort kluitje riet ervaringen)

Het etiket BPS of ERS zorgt voor veel vooroordelen en door dat etiket ben ik mijn werk kwijtgeraakt. Ik zit nu in de twijfelfase, heeft de ggz gelijk of is het toch iets anders. Ik heb lang geloofd dat het bij me hoorde, maar ik heb me er nooit achter verscholen, nee ik heb altijd gedaan alsof er niets met me aan de hand was. Door eerlijk te zijn over mijn etiketje ben ik dus een belangrijk deel van mijn leven kwijt geraakt en de kans is groot dat ik nu dus in de wia terecht kan komen, iets wat ik helemaal niet wil. Daar ben ik ten eerste te jong voor en ten tweede wil ik weer deel uitgaan maken van de maatschappij. Maar BPS werkt stigmatiserend en zodra je op internet gaat kijken dan zie je alleen maar de erge gevallen van de BPS. Ik ben en blijf van mening dat je met deze 'beperking' toch deel kan uitmaken in de maatschappij. Maar helaas heeft het nu voor mij niet zo mogen lopen. Nu geeft mijn psycholoog toe dat ik alleen maar trekken van BPS heb, alleen de arbo arts denkt daar anders over. Ik word het vooroordelen en stigmatiseren helemaal zat. Ik heb net gehoord dat ik met 'mijn beperking' moet leren leven, nou dat doe ik ondertussen al meer dan 15 jaar op dit moment maar door de negatieve verhalen over BPS loopt het verkeerd nu. Goh, er zijn zoveel kwaliteiten die BPS-ers hebben, maar daar wordt nooit nagekeken, want ze zijn gevaarlijk en onvoorspelbaar. Nou geloof mij maar, ik ben echt niet gevaarlijk en onvoorspelbaar!!! Dat word ik helemaal zat het negatieve gezeur over BPS-ers.

@intiem: ik kan niet uit je verhaal halen waarom je uberhaupt bij de GGZ terecht bent gekomen. Wat zijn voor jou je problemen?

Of heeft je omgeving aangegeven dat er iets niet goed gaat?

quote:mosdef schreef op 17 januari 2013 @ 16:04:

Je hebt borderline of niet. Je bent ook niet een beetje zwanger.... dit zou iemand met borderline ook kunnen zeggen (er zijn ook grijstinten;-)

Als je in behandeling gaat dan word je gedwongen om kritisch naar jezelf te kijken, dus ook het zwart wit denken. Het kost moeite om grijstinten aan te brengen want het alles of niets denken is in ieder geval wel lekker duidelijk.



Ik verbaas mij in ieder geval nog steeds over de grote hoeveelheid hijgerige kort door de bocht zeer ongenuanceerde aannames die ik gebezigd hoor door mensen die zogenaamd "normaal" zijn.



De vergelijking een beetje zwanger gaat in deze niet op, omdat je inderdaad gradaties hebt, daarbij hangt het, zeker met deze diagnose, soms van minuut tot minuut af hoe de zaken ervoor staan. Het is een achtbaan van emoties, heftiger dan gemiddeld, sneller wisselend dan gemiddeld. Een bepaalde score op de schaal van licht tot zware klachten is dus vaak een momentopname.



Dit kun je van zwanger zijn niet zeggen, de Predictor test zegt ja of nee en dat blijft zo (uitzonderingen daargelaten)



Je kunt dus heen en weer gaan tussen NAO, trekken van, en de diagnose in zn geheel, al naar gelang de situatie op dat moment is qua hoeveelheid stress.



Een paar uitdrukkingen van blogs die ik mooi vind verworden hoe het kan voelen: "Jij loopt op eieren? Ik loop op landmijnen!"

En: Het is net alsof je op blote voeten over glas loopt, het doet pijn, andere mensen lopen je zo voorbij want zij hebben schoenen aan en kunnen niet zien dat jij geen schoenen aanhebt, en snappen niet dat je steeds au zegt.



intiem wat ik niet snap is als jij geen lijdensdruk ervaart van borderline klachten, je instemt met een op borderline gerichte behandeling? Ik bedoel: Het is toch op vrijwillige basis? Of menen zij werkelijk dat ze je niets passenders kunnen aanbieden?



Ook weer een grijstint: Je kan nog zo voldoen aan een diagnose, als je er zelf geen last van hebt dan zoek je natuurlijk ook geen hulp (bijv. een narcist zal niet gauw uit eigen beweging hulp gaan zoeken omdat zij/hij zo'n last van narcisme heeft)



Als het verder je leven niet negatief beinvloedt, je functioneert op werk, prive, relatie, familie, enz dan kun je volgens die DSM wel een of andere diagnose hebben, het ziektebeeld staat of valt met of je er ook last van hebt (of dat je omgeving er last van heeft)



Vaak functioneren mensen op een bepaald terrein wel en op andere weer niet, en zo kan het dat iemand die de diagnose heeft op meer terreinen functioneert dan iemand die trekken van heeft maar toch op diverse gebieden vastgelopen is (vaak ook door co-morbiditeit denk ik, ik heb nog nooit iemand met BPS ontmoet die naast die diagnose niet ook nog iets anders had, meestal een eetstoornis en/of een verslaving)

Quote krisie76 Door eerlijk te zijn over mijn etiketje ben ik dus een belangrijk deel van mijn leven kwijt geraakt en de kans is groot dat ik nu dus in de wia terecht kan komen, iets wat ik helemaal niet wil.



krisie wat ontzettend klote dat je door openheid van zaken te geven tegenwerking ondervindt!

Het is lullig maar waar, psychische klachten en de werkvloer zijn geen goede combinatie, en zeker bij B is men al snel huiverig.

Misschien dan ook maar in het vervolg met andere termen komen, ze hoeven toch niet van de hoed en de rand te weten op je werk? Als je zegt dat je onder behandeling bent voor een trauma uit het verleden/angst/paniek/somberheid/eetstoornis/koopverslaving/algemene privé shit enz dan vind je nou eenmaal makkelijker begrip dan met dat B woord, heel lullig en heel oneerlijk maar het is niet anders. En ik zie dat voorlopig ook niet veranderen.



De positieve kanten, de gevoeligheid, de creativiteit, de spontaniteit, die zijn er zeker ook maar halen nooit de krant, daar lees je eerder over bijv. een TBS-er met BPS.

Hoe dramatischer het verhaal hoe meer kans dat er een tijdschriftartikel/boek/film/forumtopic over is.

En daarbij zijn niet over alle mensen met B makkelijk een rits positieve eigenschappen op te noemen, negatieve vind je veel makkelijker (niet zo gek, want het is ook niet makkelijk omgaan met iemand die moeilijk in elkaar zit, wat alleen niet vergeten moet worden is dat het voor de persoon zelf, die 24 uur per dag met zichzelf moet omgaan, altijd nog het zwaarst is, die kan niet kiezen om zichzelf maar uit de weg te gaan, wat anderen wel bij iemand met B kunnen doen)

@ intiem: Nou dat zou ik niet durven zeggen, of je dat zou moeten voelen. Instabiliteit, alles of niets, zwart of wit, goed of slecht, dat lijkt me de kern van de zaak.

Maar als je verder een dikke huid hebt, dan vraag ik me inderdaad wel af hoe ze aan die diagnose zijn gekomen.



Nog een mooie vond ik: B is spanning opzoeken om te voelen dat je leeft en vervolgens totaal niet om kunnen gaan met die spanning.



Zelf vaak gehoord dat ik een dikkere huid moest kweken, en dan dacht ik altijd, dikkere huid? Ik heb helemaal geen huid! Alles kwam zo keihard binnen, net emotionele hemofilie.

Je kunt het altijd aangaan en kijken waar het schip strandt, als jij totaal niets herkent in de verhalen van de mensen met wie je straks therapie hebt dan zit je daar gewoon niet op de juiste plaats.



Ik kreeg de diagnose toen ik begin 20 was, en heb me er enorm tegen verzet: Dat was een hype, een vuilnisbakdiagnose voor mensen waar ze het verder ook niet mee wisten, en de mensen die ik kende met B waren veelal van het theatrale soort (als een cabaretvoorstelling vertellen over de vele gangen naar de eerste hulp om de snijwonden weer te laten hechten) ZO was ik niet en ZO wilde ik niet zijn ook!



Jaren later (ook Wajong, ook onafgemaakte studies, diverse mislukte baantjes, korte en hevige relaties verder) zag ik een programma op televisie waar een tafel vol mensen met B vertelde over wat het inhield om daarmee te leven. En ik kreeg een acute heftige jankbui want het was net of ze mijn verhaal aan het vertellen waren, zo bizar die herkenning. En toen ben ik specifiekere hulp gaan zoeken. Maar nog steeds accepteer ik het niet, en hoop ik nog steeds dat ik een keertje echt "beter" zal zijn, genezen, alle issues opgeruimd en gewoon een leven zoals ieder ander, jezelf bedruipen, een sociaal netwerk, een hobby. Maar het blijft hollen of stilstaan, gaat het goed dan gaat het fantastisch, en gaat het minder goed dan gaat het ronduit beroerd. En daar is de arbeidsmarkt niet op ingesteld, je kunt wel een gebruiksaanwijzing hebben, als die maar duidelijk en consequent is (alle dagen druk of alle dagen stilletjes of weet ik wat, maar niet dat continu sterk wisselende)



Wat jij schrijft over je coconnetje herken ik wel, daarom vraag ik me ook wel eens af waar die cijfers over het over B heengroeien vandaan komen: Hebben mensen hun levens zo ingericht dat ze de grootste stressoren hebben uitgebannen, of is er werkelijk vooruitgang geboekt en is het niet alleen maar symptomen bestreden, leren omgaan met, terwijl het onder de oppervlakte nog net zo hard aanwezig is (en dus weer de kop opsteekt als er iets in het kabbelende leven voorvalt wat voor een normaal mens al uit evenwicht brengend is, maar voor iemand met B kan dat iets heel kleins zijn of veel kleine dingen bij elkaar die je compleet uit het veld kunnen slaan)

quote:intiem schreef op 25 februari 2013 @ 23:01:

GGZ is zeker van het B cluster. Maar ook behoorlijk zeker -tot het tegendeel bewezen is- van BPS.



Maar hoe ervaart iemand met BPS dan het leven? Voel je je dagelijks leeg? Kwetsbaar? Is alles wat iemand tegen je zegt voer voor emotioneel drama? Heb je ook het idee dat je gewoon net als iedereen bent? En hoe vaak is dat dan of komt dat bijna niet voor? Kun je dagen hebben waarop je het idee hebt dat jouw leven net als ieder ander is? Is elke opmerking over je uiterlijk, al is het positief bedoelt, een reden om negatief over jezelf te denken?



Ik kan uiteraard alleen voor mezelf spreken: De leegte is iets van vroeger, toen liep ik in 7 sloten tegelijk, leefde als een kip zonder kop, en nu ben ik een ingekakte bijna veertiger met partner, samenwonend met kat en hond (bewust geen kind, durf ik niet aan, partner wil wel maar ik heb die behoefte niet en het idee wat ik over zou kunnen dragen als niet altijd even stabiele moeder beangstigt me, mn eigen kindertijd was ook niet veilig wat betreft het gevoel van je ouders op aan te kunnen)



Nu voel ik me met name vaak eenzaam, en zeer vertwijfeld over mn identiteit, wie ben ik wat wil ik wat kan ik. Ik pas qua emotionele ontwikkeling nog steeds niet bij mn kalenderleeftijd, er zit nog steeds een 4 jarig kind in mij, maar dankzij vriend die onvoorwaardelijk van me houdt (nou ja er zijn grenzen natuurlijk ) gaat het beter dan ooit. We wonen nu 3 jaar samen en dat is een wereld van verschil met mijn leven daarvoor, qua klachten.



Kwetsbaar, ontzettend. Omdat ik me schaam doe ik heel hard mijn best dat niemand iets aan mij merkt, en men denkt dan vaak ook dat ik wel tegen een stootje kan. Niets is minder waar. Ik ben nog steeds een kruidje roer me niet, maar de scherpe kantjes zijn er wel iets van af, het komt minder vaak voor, het is minder hevig en het duurt minder lang. Toch ben ik nog steeds veel sneller en heviger geraakt dan anderen (mooie dingen zowel als nare dingen)



Of alles wat iemand tegen me zegt voer voor emotioneel drama is, mwah, ik slik het in, uit het niet zo snel, wil me niet laten kennen, en het is ook maar wie het zegt en wanneer, als ik me al niet zo goed voel en ik vang iets op bij het boodschappen doen (moeder tegen andere moeder waar zoontje en dochter bijstaan: " Ja was ie maar wat meer als zn zusje", nou dan vul ik mn mandje en reken ik af met de woede door mn lijf razend, zware steen in maag, knoop in buik, en als ik dan thuiskom jank ik en denk ik wat een kutwereld zal ik dan niet toch maar van het dak springen... Maar ja als je dat inmiddels duizenden keren hebt meegemaakt weet je wel dat na regen zonneschijn komt en vice versa. Neemt niet weg dat het, ook na duizenden keren, nog steeds pijnlijk is, en soms lijkt er geen vooruitgang in te zitten en denk ik dat het werkelijk nooit wat wordt met mij, mn weerbaarheid, stabieler zijn, koers uitzetten en vasthouden, rode draad volgen, enz.



Ik weet niet of ik net als iedereen ben, ik heb geen idee, dat is dat identiteitsgedoe, ik heb gewoon geen vastomlijnd beeld van mezelf, dat wisselt continu van het ene extreme naar het andere.

Vroeger dacht ik dat iedereen normaal was en ik gek, en nu kom ik er wel achter dat er heel veel rare mensen rondlopen, en ik verbaas me er dan over dat die wel gewoon functioneren, ik kan er niet bij hoe zij dat dan doen, werk, gezin, vrienden enz.



Misschien dat die ook in een veilig kringetje van ons kent ons verkeren, geen idee.



Hoe vaak komt wat bijna niet voor?



Nee ik heb geen dagen dat ik denk dat mijn leven net als ieder ander is, want ik heb altijd het gevoel dat hoe ik mij presenteer aan de buitenwereld en hoe het er in mijn binnenwereld aan toe gaat 180 graden anders is. Als dat niet zo zou zijn dan was ik dus een type B waar mensen liever een straatje voor omgaan haha. Ik heb mij dus aangepast om geen overlast te veroorzaken, ik heb nu alleen nog overlast in mn hoofd, van mn eigen kronkels.



Opmerking over uiterlijk, hm dat varieert, ook daar heb ik geen vastomlijnd beeld van, ik kan me een wanstaltige mismaakte freak voelen en ik kan ook wel zien dat ik niet de allerlelijkste ben die er rondloopt, en ik kan mezelf ook wel eens mooi vinden, maar dat gaat dan ook met schaamte gepaard (kijk maar uit, straks denk je nog dat je heel wat bent, arrogant!) en daarbij is het ook vaak met bepaalde lichtval, in een bepaalde hoek, enz.

Nou ja lijden, beperkt in je functioneren dan. Waar zou je tegenaan lopen als je je weer op de arbeidsmarkt zou begeven?

Je moet natuurlijk niet samenwonen, maar waar loop je dan binnen je relatie tegenaan?



Je kunt ook wisselende stemmingen hebben, je graag terugtrekken, en dat helemaal oké vinden, accepteren dat jij die trekjes en voorkeuren hebt, en daar vrede mee hebben.



Maar je hebt je tot de GGZ gewend voor hulp, hulp bij wat dan, vraag ik me af? Want als je je verder niet beperkt voelt door hoe je in elkaar steekt, waarom dan ermee aan de slag? Never change a winning team

Nee ik snap het niet helemaal, wat je beschrijft klinkt meer als een relatieprobleem dan een persoonlijkheidsstoornis als je het mij vraagt



Maar daar weet ik natuurlijk niets van af, hoe de relatie tussen jou en je partner in elkaar steekt