Functioneringstraject

Voor het eerst sinds ik werk zit ik in een functioneringstraject. Ik ben dus 49. Ik zal kort uitleggen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Ik heb de laatste 11 jaar gewerkt als P&O medewerker bij een semi-overheidsinstelling. Omdat ik dichter bij mijn werk wilde wonen heb ik op een dezelfde functie gesolliciteerd ergens anders en ben ik aangenomen. Dat is achteraf een fout geweest. Het klikt niet met mijn collega's die allemaal een stuk jonger zijn dat ik ben, ik pas er niet tussen. Ze hebben ook echt uitgesproken dat ze me niets vinden. Dat maakt mij zo nerveus dat er al maanden niets fatsoenlijks uit mijn handen komt. Ik slaap slecht en ga niet met plezier naar mijn werk.



Na 9 maanden heeft mijn leidinggevende besloten dat ik in een functionering/verbetertraject moet. Voor mij heel schokkend en heb ik nog nooit meegemaakt, ik heb mijn werk altijd heel goed gedaan. Maar aan de andere kant, ik herken mezelf ook niet hoe ik nu functioneer. Nu is het volgende het geval. Mijn leidinggevende heeft besloten dat een andere collega mij moet begeleiden. Als een soort vraagbaak zeg maar en zoals ze zei, zeker niet als politie agent. Ook met als doel de samenwerking tussen haar en mij te verbeteren. De genoemde collega heeft nog heel wat te leren op communicatief gebied volgens mijn leidinggevende zodat dit voor haar een kans is om op deze manier hier aan te werken.



Ik heb van mijn leidinggevende een hele lijst gekregen waar ik aan moet werken, ook erg confronterend vooral omdat er ook een aantal karaktereigenschappen bijzitten. Best behoorlijk privé en besproken tijdens het FG. Ik ben erachter gekomen dat mijn leidinggevende die naar die collega gestuurd heeft. Ook heeft mijn collega een logboek bijgehouden waar werkelijkvan minuut tot minuut instaat wat ik goed doe maar ook zaken die er niet goed gaan. De druk is voor mij enorm. Ik kan nauwelijks ademen laat staan fouten maken.



De collega die mij moet begeleiden is 20 jaar jonger en werkt er precies drie maanden langer dan dat ik doe. Ze heeft ook precies dezelfde functie. Die collega heeft dat logboek met mij besproken en aangegeven wat er allemaal fout gaat n.a.v. de competenties waaraan ik moet werken. Ik heb gezegd dat ik het prima vindt als ik feedback krijg maar dat ik van mening ben dat alleen mijn leidinggevende mij mag beoordelen. Ook heb ik aangegeven dat ik het helemaal niet oké vindt dat zij bijna letterlijk weet waaraan ik allemaal moet werken, dit was iets tussen mij en mijn leidinggevende.



Voor de duidelijkheid, ik functioneer ook onvoldoende en doe er alles aan om te zorgen dat ik wel functioneer door me te richten op mijn werk en me af te sluiten voor mijn omgeving. Maar op deze manier te moeten werken onder de druk van een dergelijke collega lukt me niet. Ik word er doodnerveus van waardoor ik supergespannen mijn werk zit te doen. Dat is teveel van het goede, ik wil het niet en kan het niet. Als dat met die collega er niet was dan ga ik het redden dat weet ik zeker want het werk kan ik normaal gesproken met twee vingers in mijn neus. Mag ik asjeblieft jullie mening?

Hier even een up-date. De bestanden die ik gevonden heb is een aangemerkt als datalek en is me door collega's niet in dank afgenomen met alle gevolgen van dien. Ik heb inmiddels een andere coach en a.s. vrijdag is er een gesprek tussen mijn LG, de LG daarboven mijzelf en een vertrouwenspersoon. In de tussentijd zijn er nog veel meer (akelige) dingen voorgevallen waardoor ik aan het einde van mijn Latijn ben. Er moet een oplossing komen want zo gaat het niet langer.

Het logboek wat ik moest bijhouden hou ik heel goed bij dus alle incidenten schrijf ik op. Het gesprek is op mijn initiatief want er moet gewoon een oplossing komen. Er komt niets uit mijn handen, ik sta stijf van de spanning. Zo heeft niemand wat aan me, ik ben nauwelijks nog productief. Verder heb ik een consult aangevraagd bij de bedrijfsarts, preventief. Ik ben aan het einde van mijn Latijn en ik kan alle hulp gebruiken om niet uit te vallen. Ik heb inmiddels contact gezocht met de vakbond. Daar is aangegeven dat ik alleen moet zeggen waar ik tegenaan loop en dat ik vooral geen oplossingen moet aandragen, dat dit van de kant van de werkgever moet komen. Ik kan wel aangeven dat ik naar een andere afdeling wil of iets dergelijks.

Lieve allemaal, ik wil jullie het volgende laten weten. Ik ben helemaal weg bij de overheid. Dit kostte mij mijn gezondheid en zelfvertrouwen. Ik ben bijn iedere dag huilend naar huis gegaan en het pesten is van kwaad tot erger gegaan. In bijna een jaar tijd was ik veranderd in een wrak en bijna 9 kilo afgevallen. Ik heb een advocaat ingeschakeld en die heeft er een hele goeie regeling uit weten te slepen. Volgens hem stond ik megasterk en voorspelde hij dat mijn werkgever het niet tot een rechtszaak zou laten aankomen. Daarin heeft hij gelijk gehad, ook gezien de regeling. En volgens hem had ik nog veel meer eruit kunnen halen bij een rechtszaak maar daar had ik de puf niet meer voor. Mijn voormalig werkgever stelde voor dat ik per 1 december de WW inging en dat ik twee maanden salaris mee zou krijgen. Dat is nu iets meer geworden, dankzij mijn advocaat. Mijn voormalig LG heeft letterlijk gezegd dat ik maar akkoord moest gaan met hun voorstel omdat ik never nooit meer een andere baan zou vinden.



De afgelopen zes weken ben ik vrijgesteld van werkzaamheden. Die tijd heb ik gebruikt om gericht te solliciteren. Tot mijn verbazing en vreugde ben ik bij 1 van mijn eerste sollicitaties al uitgenodigd voor een gesprek, en voor een tweede gesprek en voor een derde gesprek. Uiteindelijk ben ik aangenomen!! Uit bijna 400(!) sollicitanten hebben ze mij uitgekozen. Ik werk nu in een klein familiebedrijf waar ik perfect tussenpas. Ik heb veel leuker werk gekregen en ben zelfs meer gaan verdienen. Ik ben er zo gelukkig en ben weer helemaal mezelf. En dat terwijl ik bijna 50 ben! Wat ziet de wereld er nu anders uit. En jeetje, wat kan ik een lange, lange neus trekken naar mijn voormalig werkgever.