Psyche
alle pijlers
dwaallicht ouders
woensdag 17 december 2014 om 17:39
Hallo allemaal,
Wil met dit topic een plek maken voor ons, volwassen mensen, die het best doen in het leven met alle goede en minder goede dingen die daar zijn en voorbij komen. Geen drama´s in het hier en nu.
Behalve 1 groot verdriet en of gemis, ouders die niet in staat zijn gebleken ouders te zijn. Ouders die opvoeders waren, ouders die verwekkers waren, met hun leuke en minder leuke kanten. Maar in het hier en nu is er een gemis aan ouders want diegene uit wie we voort zijn gekomen zijn emotioneel dusdanig van ons vervreemd dat we geen band voelen zoals we weten uit de boekjes en zien bij naasten hoe het wel hoort. Misschien heb je het contact verbroken, daar zijn topics over, misschien heb je nog wel contact maar doet dat steeds weer pijn. Omdat je steeds als een klein kind blijft verlangen naar iets wat er niet is, wat er ook niet gaat komen.
Er is een boek van Lillian B. Rubin dat heet het onverwoestbare kind. Dat heb ik jaren geleden gelezen, gaf mij een goed gevoel. Mensen die veel hebben meegemaakt en op hun pootjes terecht zijn gekomen.
Ben zelf tegen de 40 en weet dat het leven het leven is, maar soms, na een contact met een ouder, zou ik willen dat ik gewoon ook blij zou kunnen zijn. Gaat niet gebeuren, snap ik.
Maar goed, een knuffel voor ons allen,
Laten we hier komen als we willen praten, of gewoon ons moeder willen bellen, of gewoon willen dat ons vader trots is,
Of als we even willen verzuchten...het valt ook niet mee!
Maar het leven is leuk en mooi en rijk en we zijn groot geworden!
Zal hier zelf ook schrijven en kort samengevat, heb vandaag gevoeld dat ik geen ouders heb in de inhoudelijke gevoelsmatige zin van het woord en dat doet verdriet. Maar toch weer anders dan 20 jaar geleden toen ik dat ook voelde. Ik ben trots op wie ik ben, heb het goed en geniet.
Voel je vrij om te reageren of mee te lezen!
Wil met dit topic een plek maken voor ons, volwassen mensen, die het best doen in het leven met alle goede en minder goede dingen die daar zijn en voorbij komen. Geen drama´s in het hier en nu.
Behalve 1 groot verdriet en of gemis, ouders die niet in staat zijn gebleken ouders te zijn. Ouders die opvoeders waren, ouders die verwekkers waren, met hun leuke en minder leuke kanten. Maar in het hier en nu is er een gemis aan ouders want diegene uit wie we voort zijn gekomen zijn emotioneel dusdanig van ons vervreemd dat we geen band voelen zoals we weten uit de boekjes en zien bij naasten hoe het wel hoort. Misschien heb je het contact verbroken, daar zijn topics over, misschien heb je nog wel contact maar doet dat steeds weer pijn. Omdat je steeds als een klein kind blijft verlangen naar iets wat er niet is, wat er ook niet gaat komen.
Er is een boek van Lillian B. Rubin dat heet het onverwoestbare kind. Dat heb ik jaren geleden gelezen, gaf mij een goed gevoel. Mensen die veel hebben meegemaakt en op hun pootjes terecht zijn gekomen.
Ben zelf tegen de 40 en weet dat het leven het leven is, maar soms, na een contact met een ouder, zou ik willen dat ik gewoon ook blij zou kunnen zijn. Gaat niet gebeuren, snap ik.
Maar goed, een knuffel voor ons allen,
Laten we hier komen als we willen praten, of gewoon ons moeder willen bellen, of gewoon willen dat ons vader trots is,
Of als we even willen verzuchten...het valt ook niet mee!
Maar het leven is leuk en mooi en rijk en we zijn groot geworden!
Zal hier zelf ook schrijven en kort samengevat, heb vandaag gevoeld dat ik geen ouders heb in de inhoudelijke gevoelsmatige zin van het woord en dat doet verdriet. Maar toch weer anders dan 20 jaar geleden toen ik dat ook voelde. Ik ben trots op wie ik ben, heb het goed en geniet.
Voel je vrij om te reageren of mee te lezen!
woensdag 17 december 2014 om 21:03
[quote]Kunai schreef op 17 december 2014 @ 18:03:
'Omdat je steeds als een klein kind blijft verlangen naar iets wat er niet is, wat er ook niet gaat komen.'
Gets, de tranen schieten me spontaan in de ogen.
Ja, bij mij ook. Deze topic komt erg binnen bij mij. Merk dat ik ook ff de woorden niet kan vinden......
Die van mij waren 'opvoedingsmoe'
'Omdat je steeds als een klein kind blijft verlangen naar iets wat er niet is, wat er ook niet gaat komen.'
Gets, de tranen schieten me spontaan in de ogen.
Ja, bij mij ook. Deze topic komt erg binnen bij mij. Merk dat ik ook ff de woorden niet kan vinden......
Die van mij waren 'opvoedingsmoe'
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 17 december 2014 om 21:34
wat een herkenning hier.
mijn moeder's gezondheid wordt nu steeds slechter.
Zoals met wel meer dingen gaat ze hier niet adequaat mee om. Er woont nog een jonger gezinslid thuis en die heeft aan de noodrem getrokken.
De oudere kinderen moeten meer aan de bak. Ik zie hier zo tegenop. Maar wil diegene niet alleen ermee laten zitten.
Iemand uit deze 'hoek' hier ervaring mee? Dat er een zorgvraag komt na een jeugd waarbij voor jou weinig aandacht was?
Ik merk echt dat ik fysiek onpasselijk word bijna als ik eraan denk. Dat ik haar moet gaan helpen fysiek etc en ernaartoe 'moet' ipv vrije keuze. Tot dusver geluk bij een ongeluk is mijn jongste ziek geweest.
Maar volgende week vakantie en uit de telefoontjes blijkt wel dat ik nodig ben.
Ik piep hier maar ga het gewoon aan hoor. Vind het zo moeilijk.
Thuiszorg etc is na veel gedram vanuit ons aangevraagd en ze ziet ook de noodzaak nu. Nog de vraag of het dan komt met al die nieuwe regels. Terecht vragen ze naar onze ondersteuning.
mijn moeder's gezondheid wordt nu steeds slechter.
Zoals met wel meer dingen gaat ze hier niet adequaat mee om. Er woont nog een jonger gezinslid thuis en die heeft aan de noodrem getrokken.
De oudere kinderen moeten meer aan de bak. Ik zie hier zo tegenop. Maar wil diegene niet alleen ermee laten zitten.
Iemand uit deze 'hoek' hier ervaring mee? Dat er een zorgvraag komt na een jeugd waarbij voor jou weinig aandacht was?
Ik merk echt dat ik fysiek onpasselijk word bijna als ik eraan denk. Dat ik haar moet gaan helpen fysiek etc en ernaartoe 'moet' ipv vrije keuze. Tot dusver geluk bij een ongeluk is mijn jongste ziek geweest.
Maar volgende week vakantie en uit de telefoontjes blijkt wel dat ik nodig ben.
Ik piep hier maar ga het gewoon aan hoor. Vind het zo moeilijk.
Thuiszorg etc is na veel gedram vanuit ons aangevraagd en ze ziet ook de noodzaak nu. Nog de vraag of het dan komt met al die nieuwe regels. Terecht vragen ze naar onze ondersteuning.
woensdag 17 december 2014 om 21:41
quote:hatsetats schreef op 17 december 2014 @ 21:12:
Kom je uit een groot gezin Marielle?Ja. Mijn ouders hebben in de 15 jaar dat ze bijelkaar waren 56 'tijdelijke' pleegkinderen opgevangen. Daarnaast waren er 4 'vaste' pleegkinderen en 4 biologische kinderen, waaronder ik zelf. Ik ben van alle kinderen de jongste.
Kom je uit een groot gezin Marielle?Ja. Mijn ouders hebben in de 15 jaar dat ze bijelkaar waren 56 'tijdelijke' pleegkinderen opgevangen. Daarnaast waren er 4 'vaste' pleegkinderen en 4 biologische kinderen, waaronder ik zelf. Ik ben van alle kinderen de jongste.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 17 december 2014 om 21:44
quote:marielle75 schreef op 17 december 2014 @ 21:41:
[...]
Ja. Mijn ouders hebben in de 15 jaar dat ze bijelkaar waren 56 'tijdelijke' pleegkinderen opgevangen. Daarnaast waren er 4 'vaste' pleegkinderen en 4 biologische kinderen, waaronder ik zelf. Ik ben van alle kinderen de jongste.Wauw....en ik dacht dat ik uit een groot gezin kwam... Jongste van 11. Dat 'opvoed-moe' herken ik. En hoe.
[...]
Ja. Mijn ouders hebben in de 15 jaar dat ze bijelkaar waren 56 'tijdelijke' pleegkinderen opgevangen. Daarnaast waren er 4 'vaste' pleegkinderen en 4 biologische kinderen, waaronder ik zelf. Ik ben van alle kinderen de jongste.Wauw....en ik dacht dat ik uit een groot gezin kwam... Jongste van 11. Dat 'opvoed-moe' herken ik. En hoe.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
woensdag 17 december 2014 om 21:50
quote:hatsetats schreef op 17 december 2014 @ 21:44:
[...]
Wauw....en ik dacht dat ik uit een groot gezin kwam... Jongste van 11. Dat 'opvoed-moe' herken ik. En hoe.Toen ik kwam waren de tijdelijke kinderen er niet meer hoor. Maar het effect wat het met hen had gedaan des te meer. Ze waren eigenlijk al uit elkaar........maar ja, blijkbaar voor een bepaald moment ff niet. En ja daar ben ik zeg maar.
[...]
Wauw....en ik dacht dat ik uit een groot gezin kwam... Jongste van 11. Dat 'opvoed-moe' herken ik. En hoe.Toen ik kwam waren de tijdelijke kinderen er niet meer hoor. Maar het effect wat het met hen had gedaan des te meer. Ze waren eigenlijk al uit elkaar........maar ja, blijkbaar voor een bepaald moment ff niet. En ja daar ben ik zeg maar.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 17 december 2014 om 21:56
Godsammekrake, wat denken mensen soms voor ze een kind op de wereld zetten zeg...
Toen ik werd geboren woorden al mijn broers en zussen nog thuis. Maar voor mijn 10e waren we nog 'maar' met vier of vijf kinderen.
En mijn ouders waren wel klaar met dat opvoeden. En tegelijkertijd bleven ze hangen in de enige manier van 'opvoeden' die ze kenden. Dus het was een soort van 'zoek het zelf maar uit, weinig 'echte' regels (ik ging oo mijn 14e al tot diep in de nacht uit, er werd niet naar huiswerk gekeken, als lagere school kind alleen naar de plas om te zwemmen) en tegelijk vielen er behoorlojk harde klappen.
Toen ik werd geboren woorden al mijn broers en zussen nog thuis. Maar voor mijn 10e waren we nog 'maar' met vier of vijf kinderen.
En mijn ouders waren wel klaar met dat opvoeden. En tegelijkertijd bleven ze hangen in de enige manier van 'opvoeden' die ze kenden. Dus het was een soort van 'zoek het zelf maar uit, weinig 'echte' regels (ik ging oo mijn 14e al tot diep in de nacht uit, er werd niet naar huiswerk gekeken, als lagere school kind alleen naar de plas om te zwemmen) en tegelijk vielen er behoorlojk harde klappen.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
woensdag 17 december 2014 om 21:58
@Alinea: Dankje voor de boekentip. Kan ik wel gebruiken, wat ervaringsverhalen e.d.
@Nova: O, wat een warm aanbod van je.
Wat je schrijft, herken ik precies zo "Ik heb mijn gevoelens altijd onderdrukt en niet echt gevoeld. Komt nu langzaam naar boven maar dat wil ik eigenlijk niet, vind het eng."
Ik ervaar wel steeds meer hoe goed het me doet (hoe dichter het me bij mezelf brengt) als ik durf te voelen. Beetje bij beetje. Maar soms is het ook te veel om te voelen, kan ik het alleen niet.
@Hatsetats: Dat forum klinkt wel nuttig. Echt een spiegel die je dan krijgt. En lijkt me prettig (ja, wel pijnlijk) te merken wat eigenlijk abnormaal is (wat je zelf altijd relativeert enzo)
@Marielle: wow, indrukwekkend. Zoveel..
@Nova: O, wat een warm aanbod van je.
Wat je schrijft, herken ik precies zo "Ik heb mijn gevoelens altijd onderdrukt en niet echt gevoeld. Komt nu langzaam naar boven maar dat wil ik eigenlijk niet, vind het eng."
Ik ervaar wel steeds meer hoe goed het me doet (hoe dichter het me bij mezelf brengt) als ik durf te voelen. Beetje bij beetje. Maar soms is het ook te veel om te voelen, kan ik het alleen niet.
@Hatsetats: Dat forum klinkt wel nuttig. Echt een spiegel die je dan krijgt. En lijkt me prettig (ja, wel pijnlijk) te merken wat eigenlijk abnormaal is (wat je zelf altijd relativeert enzo)
@Marielle: wow, indrukwekkend. Zoveel..
woensdag 17 december 2014 om 22:02
quote:Qian schreef op 17 december 2014 @ 18:40:
[...]
Ja, dat heb ik zelf gedaan. Niet bewust.
Een kind past zich aan, ontwikkeld overlevingsmechanismen. Het zou ondraaglijk zijn werkelijk te voelen. Bij mij was het mechanisme o.a.: gevoel wegdrukken en aanpassen aan wat ouders zeggen, uiterste best doen...
Ik had -tot ik in therapie ging- nauwelijks meer contact met m`n gevoel en ook nauwelijks herinneringen met gevoel.
(weet niet of ik het duidelijk uitleg zo?)
Qian, ken jij de boeken van Ingeborg Bosch?
Die beschrijven heel treffend en herkenbaar waar jij hierboven naar verwijst. Vooral het boek Illusies.
Misschien een tip?
[...]
Ja, dat heb ik zelf gedaan. Niet bewust.
Een kind past zich aan, ontwikkeld overlevingsmechanismen. Het zou ondraaglijk zijn werkelijk te voelen. Bij mij was het mechanisme o.a.: gevoel wegdrukken en aanpassen aan wat ouders zeggen, uiterste best doen...
Ik had -tot ik in therapie ging- nauwelijks meer contact met m`n gevoel en ook nauwelijks herinneringen met gevoel.
(weet niet of ik het duidelijk uitleg zo?)
Qian, ken jij de boeken van Ingeborg Bosch?
Die beschrijven heel treffend en herkenbaar waar jij hierboven naar verwijst. Vooral het boek Illusies.
Misschien een tip?
woensdag 17 december 2014 om 22:09
quote:hatsetats schreef op 17 december 2014 @ 21:56:
Godsammekrake, wat denken mensen soms voor ze een kind op de wereld zetten zeg...
Toen ik werd geboren woorden al mijn broers en zussen nog thuis. Maar voor mijn 10e waren we nog 'maar' met vier of vijf kinderen.
En mijn ouders waren wel klaar met dat opvoeden. En tegelijkertijd bleven ze hangen in de enige manier van 'opvoeden' die ze kenden. Dus het was een soort van 'zoek het zelf maar uit, weinig 'echte' regels (ik ging oo mijn 14e al tot diep in de nacht uit, er werd niet naar huiswerk gekeken, als lagere school kind alleen naar de plas om te zwemmen) en tegelijk vielen er behoorlojk harde klappen.
Herkenning ahhh
'Zoek het zelf maar uit' ja dat is wat ik heb gedaan. Ondanks alles kan ik nu eindelijk trots zijn op waar ik toch maar ben gekomen!
Godsammekrake, wat denken mensen soms voor ze een kind op de wereld zetten zeg...
Toen ik werd geboren woorden al mijn broers en zussen nog thuis. Maar voor mijn 10e waren we nog 'maar' met vier of vijf kinderen.
En mijn ouders waren wel klaar met dat opvoeden. En tegelijkertijd bleven ze hangen in de enige manier van 'opvoeden' die ze kenden. Dus het was een soort van 'zoek het zelf maar uit, weinig 'echte' regels (ik ging oo mijn 14e al tot diep in de nacht uit, er werd niet naar huiswerk gekeken, als lagere school kind alleen naar de plas om te zwemmen) en tegelijk vielen er behoorlojk harde klappen.
Herkenning ahhh
'Zoek het zelf maar uit' ja dat is wat ik heb gedaan. Ondanks alles kan ik nu eindelijk trots zijn op waar ik toch maar ben gekomen!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 17 december 2014 om 22:18
quote:hatsetats schreef op 17 december 2014 @ 22:13:
Yep, hier ook
Werd jij ook zo gek van het totale gebrek aan privacy?Nee, ik was juist vaak alleen. Door de situaties van toen, heb ik mezelf beschermd door 'weg' te gaan. Ik was nog te jong om echt weg te gaan, dus loste ik dat op door of veel buiten te zijn of 'weg te gaan in mijn hoofd' alsof ik er niet was. Ik heb dan ook weinig herinneringen tot en met mijn 11de.
Yep, hier ook
Werd jij ook zo gek van het totale gebrek aan privacy?Nee, ik was juist vaak alleen. Door de situaties van toen, heb ik mezelf beschermd door 'weg' te gaan. Ik was nog te jong om echt weg te gaan, dus loste ik dat op door of veel buiten te zijn of 'weg te gaan in mijn hoofd' alsof ik er niet was. Ik heb dan ook weinig herinneringen tot en met mijn 11de.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 17 december 2014 om 22:43
Och voor alle ooit bange en eenzame kinderen hier een dikke Het vormt je en het sterkt je alleen soms is het even zoeken of dat nou positief of negatief voor je werkt hè?
Herkenbaar
Herkenbaar
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 17 december 2014 om 23:49
woensdag 17 december 2014 om 23:51
